II SAB/Wr 577/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. i P. Z. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SAB/Wr 439/24 w sprawie ze skargi G. Z. i P. Z. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2024 r. sygn. akt II SAB/Wr 459/23 w sprawie ze skargi G. Z. i P. Z. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 1032/22 o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 70/21 postanawia: odrzucić skargę. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwana dalej "P.p.s.a."), w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Podkreślić tutaj należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia zmierzającym do uchylenia lub zmiany prawomocnego orzeczenia kończącego to postępowanie. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego polega zaś na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadku zaistnienia ustawowej podstawy wznowienia. Badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie musi poprzedzać jednak sprawdzenie wymogów formalnych skargi, w tym terminowości jej wniesienia i powołanych w niej podstaw wznowienia. W pierwszej kolejności sąd bada zatem skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego pod kątem dopuszczalności samej skargi, jak i dopuszczalności wznowienia postępowania. O dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego decyduje zaś zachowanie ustawowego terminu oraz oparcie skargi na ustawowych podstawach wymienionych w przepisach P.p.s.a. Podsumowując powyższe rozważania, należy podkreślić, że dopuszczalność wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, powinna być wniesiona w terminie. Z treści art. 270 P.p.s.a. wynika zaś jednoznacznie, że skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego przysługuje od prawomocnego orzeczenia, które zakończyło postępowanie w sprawie. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesne i skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie może bowiem rozpocząć się wcześniej niż w dniu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Skarga o wznowienie może być wniesiona tylko w przypadku, gdy od orzeczenia kończącego postępowanie nie przysługuje już środek odwoławczy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, pełnomocnik skarżących wniósł bowiem o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej nieprawomocnym postanowieniem z dnia 21 maja 2024 r. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Wr 439/24, ww. postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 10 czerwca 2024 r. Przy czym zauważenia wymaga fakt, że pełnomocnik został pouczony w piśmie z dnia 27 maja 2024 r. o przysługującym mu prawie wniesienia skargi kasacyjnej od podjętego postanowienia, mimo to wniósł o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego nieprawomocnym orzeczeniem. Uwzględniając powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a. Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.