II SA/Rz 317/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej Nr [...] w [....] na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 4 stycznia 2024 r. nr RP-I.6313.1.2023 w przedmiocie polecenia przyjęcia pacjenta i udzielenia niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej - skargę oddala – II SA/Rz 317/24 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej Nr [...] w [...] jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 4 stycznia 2024 r. nr RP-I.6313.1.2023 dotycząca polecenia przyjęcia pacjenta oraz udzielenia niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją z 21 listopada 2023 r. nr RP-I.6313.1.2023 Wojewódzki Koordynator Ratownictwa Medycznego w [...] polecił w dniu 21 listopada 2023 r. godz. 21.10 Szpitalowi [...] przy ul. [...] w [....] (SP ZOZ Nr [...] w [....]) przyjęcie chorego J.S., skierowanego przez Zespół Ratownictwa Medycznego nr [...] do Szpitalnej Izby Przyjęć oraz udzielenie niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej wraz z wypełnieniem dokumentacji medycznej. W odwołaniu od w/w decyzji SPZOZ wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1541 ze zm., dalej: u.P.R.M.) - poprzez błędną koordynację transportu chorego z miejsca zdarzenia, oraz art. 31 ust. 1 tej ustawy - poprzez błędne wskazanie Izby Przyjęć Szpitala [....] jako jednostki systemu PRM. Wojewoda Podkarpacki wskazaną na wstępie decyzją z 4 stycznia 2024 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 29 ust. 9c u.P.R.M. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 ust. 5 pkt 3 u.P.R.M., do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy m.in. rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, co realizowane jest w drodze wydawanej przez niego decyzji administracyjnej, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W celu zweryfikowania okoliczności sprawy, podczas posiedzenia "Zespołu do spraw analizy obsługi zgłoszeń alarmowych i powiadomień o zdarzeniach przez dyspozytorów medycznych działających w Dyspozytorni Medycznej w [....]", poddano analizie sposób postępowania w niej dyspozytorów medycznych i wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego, w tym dokonano odsłuchu nagrań rozmów dyspozytora medycznego oraz wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego. Ustalono, że 21 listopada 2023 r. zespół ratownictwa medycznego został zadysponowany do pacjenta, który znajdował się pod wpływem [...] i doznał upadku z własnej wysokości, skutkującego obficie krwawiąca raną głowy (bez utraty przytomności). Mając na uwadze stan pacjenta rozpoznany na miejscu zdarzenia, został on przewieziony do Szpitala [...] w [...]. Z uwagi na zgłaszane przez zespół ratownictwa medycznego problemy z przekazaniem pacjenta do szpitala, dyspozytor główny (po wcześniejszym przeprowadzeniu rozmowy telefonicznej z lekarzem dyżurnym Izby Przyjęć ww. Szpitala) zwrócił się do wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego o wsparcie w rozwiązaniu zaistniałej sytuacji i ewentualne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Lekarz dyżurny Izby Przyjęć Szpitala [....] w [...] odmawiał przyjęcia pacjenta przywiezionego przez zespół ratownictwa medycznego, podnosząc, że zespół ten, przed dotarciem do Szpitala [...], miał pominąć inne szpitale, w tym Szpital Nr [...] w [.....]. W związku z tym Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego przeprowadził rozmowę telefoniczną z lekarzem dyżurnym Izby Przyjęć Szpitala [...] w [...], który podtrzymał swoje stanowisko i zadeklarował ewentualną możliwość przyjęcia pacjenta dopiero po wydaniu odpowiedniej decyzji. Wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego skontaktował się także telefonicznie z Zastępcą Dyrektora ds. [...] SPZOZ Nr [...] w [...] w celu przedstawienia zaistniałej sytuacji, wskazując na konieczność przyjęcia pacjenta, jak też na ewentualność rozstrzygnięcia opisywanego sporu w drodze decyzji administracyjnej. Z-ca Dyrektora SPZOZ Nr [...] w [...] zwrócił się o wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, na podstawie której pacjent zostanie przyjęty do szpitala. Zarówno dyspozytor główny jak i koordynator wojewódzki wskazali w prowadzonych rozmowach telefonicznych, że spór dotyczący przyjęcia pacjenta skupiał się wyłącznie na kwestii odległości szpitala od miejsca zdarzenia i nie dotyczył w ogóle stanu zdrowia pacjenta. Zgodnie z art. 44 ust. 1 u.R.P.M., zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora ratownictwa medycznego. Natomiast zgodnie z art. 45 tej ustawy, w przypadku gdy u osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego zostanie stwierdzony stan który wymaga transportu z miejsca zdarzenia bezpośrednio do szpitala w którym znajduje się centrum urazowe lub centrum urazowe dla dzieci, albo do jednostki organizacyjnej szpitala wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, lub gdy tak zadecyduje kierownik zespołu ratownictwa medycznego, osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego transportuje się bezpośrednio do szpitala, w którym znajduje się odpowiednie centrum albo jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, wskazanego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego lub krajowego koordynatora ratownictwa medycznego. W przypadku transportu poza obszar działania dyspozytorni medycznej, transport koordynuje odpowiednio wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego albo krajowy koordynator ratownictwa medycznego. W myśl art. 33 ust. 2 u.P.R.M., w razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, zapewnia niezwłoczny transport sanitarny pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego albo osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu leczniczego podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie. Zgodnie z zapisami Planu Działania Systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne dla województwa [....], w strukturach SPZOZ Nr [...] - Szpitala [...] w [....] funkcjonują jednostki organizacyjne szpitala wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, w tym Oddział [....]. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że w opisywanej sytuacji Szpital powinien przyjąć osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, przewożoną przez zespół ratownictwa medycznego, niezwłocznie udzielić niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej, a w razie braku możliwości udzielenia świadczeń w odpowiednim zakresie - zapewnić niezwłoczny transport sanitarny do odpowiedniej jednostki (taki pogląd zawarto w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 listopada 2022 r. III SA/Gl 660/22; podobnie z piśmie Ministerstwa Zdrowia z 19 czerwca 2023 r. nr DBR.527.2.9.2023.DK wskazano, że "obowiązek udzielenia pomocy osobie w stanie nagłym spoczywa na każdym podmiocie leczniczym, nie tylko na szpitalach posiadających w swej strukturze SOR. Oznacza to, że podmioty lecznicze posiadające szpitalne izby przyjęć, szczególnie te, w których funkcjonują jednostki organizacyjne wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, również powinny być przygotowane na przyjęcie osób znajdujących się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przetransportowanych przez ZRM". Wobec powyższego nie można uznać, że zespoły ratownictwa medycznego powinny przewozić pacjentów wyłącznie do najbliższego szpitala, kierując się wyłącznie kryterium odległości szpitala od miejsca zdarzenia. W trakcie posiedzenia Zespołu stwierdzono, że w opisywanym przypadku SPZOZ nie miał podstaw do odmowy przyjęcia pacjenta, podając jako powód odmowy zarzut wcześniejszego pominięcia przez ZRM innych szpitali. Jednocześnie przed wydaniem decyzji nie padły ze strony Szpitala [....] w [...] żadne argumenty odnoszące się do stanu zdrowia pacjenta, w tym np. obiektywnie uzasadniające natychmiastową konieczność skierowania go do wyspecjalizowanego ośrodka, celem wdrożenia odpowiedniego leczenia. W tej sytuacji zarzut pominięcia szpitala przez zespół ratownictwa medycznego nie znajduje uzasadnienia i nie może zostać uznany jako powód odmowy przyjęcia pacjenta przewiezionego przez zespół ratownictwa medycznego. Wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą SP ZOZ Nr [...] w [...] zaskarżył w całości decyzję Wojewody z 4 stycznia 2024 r., zarzucając: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 44 ust. 1 u.P.R.M., poprzez błędną wykładnię przepisu prawa, a tym samym nieprawidłową koordynację transportu chorego z miejsca zdarzenia, 2) art. 32 ust. 1 u.P.R.M., poprzez błędne wskazanie Izby Przyjęć Szpitala [....] jako jednostki systemu PRM. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy, a mianowicie kwestii, w jakim stanie znajdował się pacjent, w tym czy był to stan nagłego zagrożenia zdrowotnego, zagrożenia życia lub zdrowia. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzje obu instancji obligowały do przyjęcia chorego do Izby Przyjęć Szpitala [...], pomimo braku przesłanek związanych ze stanem zdrowia (wywiad i charakter obrażeń) i mimo braku w tym Szpitalu Szpitalnego Oddziału Ratunkowego oraz Oddziału /Pionu [....], a także mimo tego, że nie jest on najbliżej zlokalizowany (mając na uwadze miejsce zdarzenia). Zdaniem skarżącego, doszło do błędnej koordynacji w tym zakresie, gdyż zgodnie z art. 44 ust. 1 u.P.R.M., chory powinien zostać przewieziony do najbliższego SOR, tj. Szpitala nr [...] w [....], bowiem odległość od miejsca zdarzenia była porównywalna a czas dojazdu był krótszy, a Szpital ten posiada zarówno pion [...], [...] jak i [...], co jest istotne w przypadku wywiadu i charakteru obrażeń pacjenta. Izba Przyjęć Szpitala [...] w [...] nie jest Szpitalnym Oddziałem Ratunkowym. Ponadto w czasie postępowania nie doszło do ustalenia czy pacjent znajdował się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, zagrożenia życia lub zdrowia. Z dokumentacji medycznej sporządzonej w Izbie Przyjęć Szpitala [....] i karty Zespołu Ratownictwa Medycznego wynikało, że pacjent ma 75 lat i jest obciążony chorobowo /[...]/, w stanie po spożyciu [...], [...], a zdarzenie miało miejsce w [...]. Zdaniem strony skarżącej, pacjent nie był w stanie nagłego zagrożenia życia, na co jednoznacznie wskazuje fakt wykonanych badań, wywiadu przeprowadzonego przez lekarza Izby Przyjęć, a także opuszczenia Szpitala przez pacjenta w stanie dość dobrym bez wskazań do pilnej hospitalizacji w Oddziałach Szpitala. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 4 stycznia 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Koordynatora Ratownictwa Medycznego w [...] z 21 listopada 2023 r. o poleceniu Szpitalowi [....] przy ul. [...] w [...] (SP ZOZ Nr [...] w [...]) przyjęcie 21 listopada 2023 r. godz. 21.10 chorego J.S. oraz udzielenie niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej. Decyzje te zostały wydane w rozstrzygnięciu sporu zaistniałego pomiędzy jednostką systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego (zespołem ratownictwa medycznego) a SP ZOZ Nr [...] w [...] (Szpitalem [....] w [...]) zaistniałego na tle oceny stanu zdrowia w/w pacjenta i związanej z tym odmowy przyjęcia go przez Szpital. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona. I. Zasadniczą kwestią w sprawie - która warunkuje ocenę zasadności polecenia przyjęcia w/w pacjenta przez Szpital - pozostaje ustalenie, czy możliwe było skierowanie przetransportowania go do tego Szpitala. Kluczowa w tym zakresie jawi się regulacja art. 44 ust. 1 u.P.R.M., zgodnie z którą zespół ratownictwa medycznego transportuje osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego, pod względem czasu dotarcia, szpitalnego oddziału ratunkowego lub do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora ratownictwa medycznego. Regulacja kolejności wyboru miejsca transportowania osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego przesądza o wyborze, bez oczekiwania na dyspozycje medycznego dyspozytora lub lekarza koordynatora ratownictwa medycznego, miejsc: najbliższy pod względem czasu dotarcia szpitalny oddział ratunkowy (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2017 r. II OSK 2619/16 - LEX nr 2201921). Kryterium "najbliższego, pod względem czasu dotarcia" odnosi się wprost do "szpitalnego oddziału ratunkowego", a ściślej do placówki medycznej dysponującej takim oddziałem. W odniesieniu do drugiego członu alternatywy - tj. szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego lub lekarza koordynatora ratownictwa medycznego - kryterium odległości od szpitala nie zostało wskazane, jako element rozstrzygający (wyrok Sądu Najwyższego z 9 listopada 2017 r. II KK 215/17 - LEX nr 2411288). Z powyższego wynika, że zespół ratownictwa medycznego, w ramach posiadanych uprawnień, może przetransportować osobę w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego wyłącznie do najbliższego pod względem czasu dotarcia szpitalnego oddziału ratunkowego, a do innego szpitala wyłącznie w przypadku wskazania takiego przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora ratownictwa medycznego. Transport do najbliższego pod względem czasu dotarcia szpitalnego oddziału ratunkowego stanowi więc zasadę, od której w/w przepis dopuszcza odstępstwo, aczkolwiek nie precyzuje, jakich sytuacji to dotyczy. W praktyce za takie należy uznać np. "chwilowe" przeciążenie danego szpitalnego oddziału ratunkowego wynikające z nagłej i nieprzewidzianej kumulacji pacjentów wymagających udzielenia pomocy, co uniemożliwia lub znacznie opóźnia w czasie możliwość udzielenia wymaganej pomocy osobie transportowanej przez zespół ratownictwa medycznego, znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego (zgodnie z art. 3 pkt 8 u.P.r.m., jest to stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia). Z akt sprawy nie wynika, jaka była przyczyna skierowania pacjenta do szpitala wskazanego przez dyspozytora medycznego (Szpitala [....] w [...]) z pominięciem najbliższego pod względem czasu dotarcia szpitalnego oddziału ratunkowego (w Szpitalu [....] Nr [...] w [...]), niemniej w świetle art. 44 ust. 1 u.P.R.M. nie jest to istotne, skoro przepis ten dopuszcza takie rozwiązanie, a transportowany pacjent znajdował się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. II. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, bez znaczenia w tym względzie pozostaje także, czy szpital wskazany przez dyspozytora medycznego, wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego albo krajowego koordynatora ratownictwa medycznego stanowi jednostkę systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego (zgodnie z art. 31 ust. 1 u.P.R.M., jednostkami systemu są szpitalne oddziały ratunkowe oraz zespoły ratownictwa medycznego, na których świadczenia zawarto umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej). Na mocy bowiem art. 32 ust. 2 u.P.R.,M., z systemem współpracują centra urazowe oraz jednostki organizacyjne szpitali wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, które zostały ujęte w planie. O ile nie budzi wątpliwości, że Izba Przyjęć Szpitala [...] w [...] nie jest szpitalnym oddziałem ratunkowym, to jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w strukturach tego Szpitala funkcjonują jednostki organizacyjne wyspecjalizowane w udzielaniu świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego, w tym Oddział [...]. Zdaniem Sądu, niezależnie od wieku (75 lat) i obciążeń chorobowych transportowanego pacjenta (przebyty [...]) oraz stanu [...] ([...]) mógł uzasadniać skierowanie go do w/w Szpitala, mimo podnoszonego przez stronę skarżącą braku w nim oddziału [...] czy [...]. W opisanym stanie - jak można wnioskować - pacjent wymagał bowiem przede wszystkim jak najszybszej pomocy [....] z uwagi na zagrażające życiu ryzyko wykrwawienia się, a nie kompleksowej pomocy wraz z leczeniem z uwagi na stan zdrowia czy ewentualne następstwa doznanego urazu (w tym [....] czy [...]). Nawet bowiem w strukturach podmiotu w którym funkcjonuje szpitalny oddział ratunkowy może nie być jednostek wyspecjalizowanych w udzielaniu kompleksowej pomocy, adekwatnej do stanu w jakim znajduje się pacjent. Odnosi się do tego wprost wskazany przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (oraz odpowiedzi na skargę) zapis art. 33 ust. 2 u.P.R.M., wg którego "w razie konieczności szpital, w którym znajduje się szpitalny oddział ratunkowy, centrum urazowe, centrum urazowe dla dzieci lub jednostka organizacyjna szpitala wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego zapewnia niezwłoczny transport sanitarny pacjenta urazowego, pacjenta urazowego dziecięcego albo osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego do najbliższego zakładu leczniczego podmiotu leczniczego udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie". W zaistniałym przypadku, co wynika z oświadczenia strony skarżącej, nie było potrzeby dalszego przekazywania (transportu) pacjenta do innej wyspecjalizowanej jednostki udzielającej świadczeń opieki zdrowotnej w odpowiednim zakresie, gdyż po niezbędnym zaopatrzeniu opuścił on Szpital "w stanie dość dobrym bez wskazań do pilnej hospitalizacji w Oddziałach Szpitala". III. Na podstawie tej ostatniej okoliczności nie można również kwestionować - jak uczyniła to strona skarżąca - zaistnienia stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego pacjenta przetransportowanego przez zespół ratownictwa medycznego do Szpitala [...] w [...], a przez to podważać zasadności skierowania go do tej placówki najpierw przez dyspozytora medycznego, a następnie - wobec odmowy jego przyjęcia przez Szpital - prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. Jeżeli chodzi o kryterium nagłego zagrożenia zdrowotnego, to bezsprzecznie nie można go wiązać z oceną stanu pacjenta z perspektywy czasu już po udzieleniu mu pomocy. Miarodajna i decydująca dla uznania tego stanu jest wyłącznie ocena kierującego akcją medyczną kierownika zespołu ratownictwa medycznego, do którego zadań należy m.in. współpraca z dyspozytorem medycznym w zakresie ustalania kierunku transportu osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego z miejsca zdarzenia (art. 41 ust. 1 i ust. 4 pkt 3 u.P.R.M.) Kwestia ustalania stanu zdrowia pacjenta przez pryzmat stanu nagłego zagrożenia zdrowotnego pozostawała także poza zakresem kompetencji organów. Organ I instancji nie mógł oceniać stanu zdrowia pacjenta, skoro działał z pozycji koordynatora w Urzędzie Wojewódzkim i nie było go przy pacjencie. Trudno sobie wyobrazić sytuację, w której kierownik zespołu ratownictwa medycznego decyduje o konieczności przewiezienia pacjenta do szpitala, a dyspozytor czy wojewódzki koordynator ratownictwa medycznego ze swojego gabinetu kontroluje trafność postawionej diagnozy. Podkreślić należy, że taką decyzję podejmuje zawsze kierownik zespołu ratownictwa medycznego i nie może wręcz ta decyzja podlegać ocenie w trakcie transportowania pacjenta. Zespół ratownictwa medycznego ma ograniczone możliwości diagnostyczne. Stan zdrowia pacjenta może zweryfikować wyłącznie lekarz w szpitalu, do którego pacjent został przywieziony. Co więcej lekarz ten weryfikuje stan zdrowia pacjenta pod kątem konieczności dalszej hospitalizacji i wdrożenia leczenia; nie weryfikuje decyzji kierownika zespołu ratownictwa medycznego co do zasadności transportowania pacjenta z miejsca zdarzenia do szpitala (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 listopada 2022 r. III SA/Gl 660/22 - LEX nr 3447511). Reasumując, w świetle powyższego zaskarżona decyzja Wojewody z 4 stycznia 2024 r. o utrzymaniu w mocy [...] z 21 listopada 2023 r. nakazującej Szpitalowi [....] w [...] przyjęcie w dniu 21 listopada 2023 r. przetransportowanego przez Zespół Ratownictwa Medycznego nr [...] do Szpitalnej Izby Przyjęć pacjenta w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego jawi się jako zgodna z prawem. Nie zasługują tym samym na uwzględnienie zarzuty skargi naruszenia przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy (poprzez nieustalenie przez organy, czy pacjent faktycznie znajdował się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego), a w konsekwencji naruszenia przepisów prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 44 ust. 1 oraz art. 32 ust. 1 u.P.R.M. (poprzez nieprawidłową koordynację transportu chorego z miejsca zdarzenia i błędne wskazanie Izby Przyjęć Szpitala [...] w [...] jako zobowiązanej do przyjęcia pacjenta). Sąd nie stwierdził przy tym naruszeń przepisów prawa, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi z urzędu. W związku z powyższym skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.