III SA/Lu 211/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2024 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 5 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Sygn. III SA/Lu 211/24 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Lubelskiego z dnia 5 lutego 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy P. w przedmiocie wymeldowania M. Ż. (dalej jako "skarżący") z miejsca stałego pobytu. Stan sprawy przedstawia się następująco. S. Ż. złożył wniosek o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego w miejscowości [...]. Argumentował, że skarżący nigdy nie mieszkał w lokalu nr [...]. Pod takim numerem został zameldowany jeszcze w latach siedemdziesiątych, ale faktycznie zamieszkuje w budynku nr [...]. Wójt Gminy P. (dalej jako "organ I instancji") w toku prowadzonego postępowania ustalił, że S. Ż. jest bratem skarżącego, a także właścicielem działki rolnej nr [...] położonej w miejscowości K.. W 1972 r. wybudował on na swojej nieruchomości dom, do którego został przyporządkowany numer [...]. Natomiast skarżący jest właścicielem działek rolnych nr [...] i nr [...]. Dawniej na tych działkach stał dom rodzinny Ż. , w którym skarżący urodził się i mieszkał do 1970 r. Dom ten od początku miał przyporządkowany nr [...]. Po śmierci ojca, skarżący zamieszkał wraz z matką i rodzeństwem pod adresem [...]. Jednak w 1990 r. ponownie wrócił do zabudowań po rodzicach. Z uwagi na zły stan techniczny budynku mieszkalnego początkowo mieszkał w znajdującym się tam budynku gospodarczym, a w 2010 r. postawił nowy dom, w którym obecnie zamieszkuje. W toku postępowania organ I instancji dopuścił dowód z przesłuchania świadków, którzy potwierdzili, że S. Ż. mieszka w swoim domu, a skarżący w swoim. Zostały przeprowadzone również oględziny, w wyniku których ustalono, że dom S. Ż. to parterowy wolnostojący drewniany budynek bez podpiwniczenia posadowiony na ogrodzonej działce nr [...], natomiast dom skarżącego to murowany parterowy budynek o powierzchni około 30 m2, w którym znajdują się jego rzeczy osobiste oraz niezbędne sprzęty domowe. Budynek posadowiony na działce nr [...] w miejscowości K. oznaczony jest numerem porządkowym [...]. Natomiast budynek znajdujący się na działce nr [...] - oznaczony jest numerem porządkowym [...]. Decyzją z dnia 15 grudnia 2023 r. Wójt Gminy P. wymeldował skarżącego z miejsca stałego pobytu w [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda przywołał treść art. 31 oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2024 r., poz. 736) i wyjaśnił, że organy administracji w sprawie o wymeldowanie, obowiązane są jedynie do ustalenia, czy występują okoliczności faktycznego opuszczenia lokalu lub zamieszkiwania w nim. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie mieszka w budynku mieszkalnym będącym własnością S. Ż., znajdującym się w miejscowości K. na działce oznaczonej nr [...]. Potwierdziły to strony postępowania, świadkowie oraz protokoły z przeprowadzonych oględzin w domach oznaczonych numerami [...] i [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżący obecnie zamieszkuje w K. w domu oznaczonym numerem [...], położonym na działce [...]. Kwestią sporną pomiędzy skarżącym, a jego bratem jest natomiast oznaczenie i numery porządkowe budynków mieszkalnych. Wojewoda Lubelski wskazał również, że pismem z dnia 30 maja 2023 r. Wójt Gminy P. poinformował skarżącego, że według urzędowej bazy ewidencji miejscowości ulic i adresów Gminy P., do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], będącej własnością skarżącego został przyporządkowany numer [...]. Wojewoda Lubelski zwrócił ponadto uwagę, że zasady przydzielania numerów regulowane są ustawą z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm.). Ustalanie numerów porządkowych należy do zadań gminy i zajmuje się nimi wójt, burmistrz lub prezydent. Nadanie numeru porządkowego może nastąpić z urzędu lub na wniosek. Ustawodawca nie przewidział możliwości odwołania się od nadania określonego numeru, gdyż jest to czynność materialno-techniczna. Numer porządkowy [...] został przyporządkowany do działki o numerze geodezyjnym [...]. Wskazana numeracja budynków jest prawidłowa, numery porządkowe stanowią ciągły zbiór, w sposób zapewniający jego przestrzenną regularność oraz unikalność elementów (wzrastają kolejno od strony lewej do prawej). Dodatkowo Wojewoda Lubelski zwrócił uwagę, że skarżący od urodzenia zameldowany jest na pobyt stały pod adresem [...]. Jednak po śmierci swojego ojca, około roku 1970 rodzina Ż. wyprowadziła się z domu w [...], do nowo zakupionej nieruchomości pod adresem [...]. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie zameldował się przez okres około 20 lat mieszkając pod adresem [...]. Skarżący następnie zamieszkał na działce nr [...] w [...]. Wówczas również nie dopełnił obowiązku meldunkowego. Jako, że stary dom rodzinny został już rozebrany, zamieszkał najpierw w budynku gospodarczym, a w 2010 r. w nowym, wybudowanym przez siebie domu. Nieruchomość, na którą powrócił skarżący, miała już przyporządkowany nowy numer [...]. Dodatkowo budynek mieszkalny oznaczony niegdyś numerem [...], w którym od urodzenia zameldowany był skarżący, fizycznie już nie istnieje. Wojewoda Lubelski podkreślił, że kwestie sporne dotyczące nadania numeru porządkowego, nie mają znaczenia w sprawach o wymeldowanie na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Lubelskiego oraz decyzji Wójta Gminy P. i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego zastosowanie, 2. art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, ze zm.) dalej jako "k.p.a." poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd, 3. naruszenie art. 264 zdanie drugie 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1550, ze zm.) dalej jako "k.p.c.", art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przesłuchanie świadka w obecności innego świadka. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdziła, że dom rodzinny jeszcze istniał, gdy S. Ż. wprowadził się do swojego nowo wybudowanego domu. Nie została wykonana żadna czynność materialno-techniczna nadania numeru [...] na rzecz S. Ż.. Fakt nadania numeru [...] na rzecz skarżącego nastąpił dopiero w 2023 r. Podkreśliła, że dla działki o numerze geodezyjnym [...] w obrębie geodezyjnym [...] nie mógł zostać zmieniony numer [...], gdyż działka ta ma od kilkudziesięciu lat przyporządkowany numer [...]. Numer [...] jako przyporządkowany do działki [...] był już na rodziców skarżącego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zeznania świadka S. S. nie powinny być brane pod uwagę, ponieważ uczestniczył on przy przesłuchaniu swojej żony E. S. i zeznał "potwierdzam wcześniej złożone zeznania żony E. S.", a wobec tego czynności z udziałem tego świadka powinny być powtórzone i decyzja uchylona. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje "zbiorowego" przesłuchiwania świadków. Świadkowie powinni być przesłuchiwani oddzielnie, protokół zaś powinien odzwierciedlać to, co każdy z nich zeznał. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącego przedstawiła argumentację dotyczącą wadliwego – jej zdaniem nadania numerów porządkowych. Pełnomocnik skarżącego zwróciła ponadto uwagę, że w dniu 17 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. Ż. na czynność materialno-techniczną zmiany numeru porządkowego budynku. Wyrok jest nieprawomocny i w związku z tym niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone do czasu uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie zmiany numeru porządkowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2692 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, w myśl którego, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Tak rozumiany pobyt stały wiąże się z elementem faktycznego przebywania w danym miejscu z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami. Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Z treści powyższych przepisów wynika, że organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Celem instytucji zameldowania oraz wymeldowania jest m.in. zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Stosownie bowiem z przepisem art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek meldunkowy służy zatem, według obowiązujących przepisów prawa, celom wyłącznie ewidencyjnym i określenie miejsca zameldowania danej osoby na pobyt stały nie ma żadnego wpływu na sferę praw majątkowych tej osoby czy też jej prawa do lokalu (nieruchomości). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie mieszka razem ze swoim bratem w budynku mieszkalnym posadowionym na nieruchomości będącej własnością S. Ż.. Mieszka on oddzielnie i nawet nie twierdzi, że kiedykolwiek mieszkał razem z bratem. Zarzuty skargi w rozpoznawanej sprawie koncentrują się natomiast na nadaniu nieruchomości należącej do skarżącego (działka ewidencyjna nr [...]) numeru porządkowego [...], zamiast [...]. Zdaniem skarżącego, to jego nieruchomość powinna mieć numer [...], gdyż taki numer był poprzednio przyporządkowany do budynku stanowiącego dom rodzinny Ż. . Natomiast zdaniem Wojewody Lubelskiego sytuacja kształtuje się zupełnie odwrotnie, numer porządkowy [...] przypisany jest do działki oznaczonej w ewidencji gruntów numerem ewidencyjnym [...] należącej do S. Ż., zaś do działki nr [...], której właścicielem jest skarżący, przypisany jest nr [...] Z uwagi zaś, że skarżący nie zamieszkuje w budynku leżącym na działce ewidencyjnej nr [...], należało go wymeldować z pobytu stałego w [...] Mając tak określoną istotę sporu podkreślić jeszcze raz należy, że celem postępowania w sprawie wymeldowania jest m.in. zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Organ ma obowiązek z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. W postępowaniu o wymeldowanie organ ma zatem ustalić, czy strona opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Przedmiotem takiego postępowania w żadnym razie nie mogą być natomiast kwestie związane z nadawaniem budynkom numerów porządkowych i ocena legalności działań organów w tym zakresie. Wyjaśnienia wymaga, że czynność właściwego organu gminy, polegająca na nadaniu lub zmianie, albo odmowie nadania lub zmiany numeru porządkowego nieruchomości, nie następuje w drodze decyzji, czy postanowienia, ale jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej. Stan prawny w zakresie nadawania i zmieniania numerów porządkowych budynków na nieruchomościach określony jest w przepisach ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2023 r., poz. 1752 z późn. zm.), dalej jako "p.g.k.", w szczególności rozdziału 8a zatytułowanego "Ewidencja miejscowości, ulic i adresów", oraz przepisach rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 1368). Stosownie do treści art. 47a ust. 1 p.g.k., do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów oraz umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy. W myśl 47a ust. 4 pkt 5 lit. a p.g.k., ewidencja miejscowości, ulic i adresów zawiera między innymi dane adresowe określające numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania. Szczegółowe reguły dotyczące nadawania numerów porządkowych nieruchomościom lub ich zmiany określone zostały w przepisach wymienionego wcześniej rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Kompetencja do ustalania numerów porządkowych budynków przysługuje natomiast wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów, które tymi nieruchomościami władają (art. 47a ust. 5 p.g.k.). Powyższe potwierdza również znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z dnia 31 maja 2023 r., wydane przez Wójta Gminy P., w którym zaświadczono, że nieruchomość położona w K. oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] posiada numer porządkowy [...] (k. 7 akt adm.). Natomiast zgodnie z treścią zaświadczenia z dnia 17 lipca 2023 r. dla działki oznaczonej numerem [...] przypisany jest numer [...] (k. 31 akt adm.). Na podstawie powyższych dokumentów organy prawidłowo przyjęły, że działce nr [...], której właścicielem jest skarżący, przypisany jest numer porządkowy [...], zaś działce nr [...], będącej własnością S. Ż. numer porządkowy [...]. W tej sytuacji jakiekolwiek zarzuty skarżącego w zakresie nieprawidłowej numeracji porządkowej ustalonej dla działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] są bezzasadne. Kwestie tego typu mogą być podnoszone przed właściwym organem w postępowaniu, o którym mowa w § 9 rozporządzenia, dotyczącym aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany. Z pewnością zaś nie mogą być rozstrzygane w postepowaniu w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sądowi z urzędu wiadomym jest, że w dniu 17 października 2023 r. skarga M. Ż. na czynność Wójta Gminy P. z dnia 30 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie zmiany numeru porządkowego budynku została oddalona wyrokiem tut. sądu w sprawie III SA/Lu 386/23. Przechodząc do meritum sprawy, tj. zasadności wymeldowania skarżącego z pobytu stałego pod adresem [...] stwierdzić należy, że rozstrzygniecie organu w tym zakresie jest prawidłowe. Jak już wyżej wskazano, w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie zamieszkuje w budynku mieszkalnym położonym na działce oznaczonej nr ewidencyjnym [...], któremu przypisany został nr [...] Nigdy też nie twierdził, że kiedykolwiek w tym budynku mieszkał. Natomiast od 2010 r. skarżący zamieszkuje w niewielkim budynku mieszkalnym, znajdującym się na działce ewidencyjnej o nr [...]. Powyższą okoliczność potwierdził sam skarżący oraz przesłuchani w sprawie świadkowie, a także wynika ona z oględzin budynków przeprowadzonych w toku postępowania. W konsekwencji należy uznać, że skarżący nie przebywa pod adresem stałego zameldowania, co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu, na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego organy nie naruszyły przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny tego materiału wskazanych w art. 80 k.p.a. Dokonały oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Tak jak wymaga tego zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), organ odwoławczy ponownie rozpatrzył i rozstrzygnął sprawę. Przeprowadził postępowanie merytorycznie, ocenił dowody i przeanalizował wszystkie istotne okoliczności sprawy. Tym samym prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło organ do uzasadnionego wniosku, że zachodziły podstawy do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z budynku znajdującego się na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] pod adresem [...]. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Decyzja zawiera również właściwe uzasadnienie prawne, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Wojewodę Lubelskiego art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wyjaśnić, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ administracji jest zobligowany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony, zakończenie postępowania administracyjnego. Natomiast przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem i warunkowałoby treść rozstrzygnięcia w sprawie o wymeldowanie. Nie można w związku z tym przyjąć, że rozstrzygnięcie sprawy o wymeldowanie może w jakikolwiek sposób zależeć od postępowania w przedmiocie zmiany numeru porządkowego budynku. Nie istnieje bowiem w tym przypadku w ogóle zagadnienie wstępne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 264 k.p.a. należy zauważyć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie odsyłają do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w zakresie postępowania dowodowego. W doktrynie wprawdzie wskazuje się zasadność odpowiedniego stosowanie w tym zakresie reguł wynikających z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Jak podkreśla H. Knysiak-Sudyka [w:] A. Cebera, J. G. Firlus, A. Golęba, T. Kiełkowski, K. Klonowski, M. Romańska, H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2023, art. 83 - w szczególności powinna być stosowana reguła, że świadkowie, którzy jeszcze nie złożyli zeznań, nie mogą być obecni przy przesłuchaniu innych świadków. Jednak, aby możliwe było uchylenie przez sąd administracyjny decyzji, wydanej w wyniku przeprowadzenia postępowania dowodowego z naruszeniem zasad dotyczących przesłuchiwania świadków, konieczne jest wykazanie, że wadliwość ta mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie ma żadnej wątpliwości, że w niniejszej sprawie taka zależność nie występuje. Nawet pomijając treść zeznań świadka S. S. to z całokształtu materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że bracia Ż. mieszkają oddzielnie w dwóch różnych budynkach mieszkalnych posadowionych na dwóch odrębnych, ogrodzonych działkach. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.