III SA/Lu 279/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia informacji odnoszących się do produktów kosmetycznych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2024 r., nr [...], Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] 2023 r. nakazującą M. A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. przedłożenie Komisji, w terminie 30 dni liczonym od dnia uprawomocnienia się decyzji, informacji wymaganych zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE.L 2009 Nr 342, str. 59 z późn. zm.), odnoszących się do wyszczególnionych w decyzji trzynastu produktów kosmetycznych. Decyzja została wydana w sprawie, której stan przedstawiał się następująco. W dniach 20 i 21 września 2023 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie przeprowadzili w spółce M. A. w J. K. kontrolę interwencyjną dotyczącą udostępniania na rynku produktów kosmetycznych marki A. , w związku z podejrzeniem oferowania do sprzedaży produktów nieoznakowanych w języku polskim, pochodzenia tych produktów z państw trzecich oraz zawierania w ich składzie substancji niedozwolonych. Ponadto na wniosek przedsiębiorcy przeprowadzono podczas kontroli ocenę dwóch produktów marki W. P., zakupionych od innych dostawców, w zakresie oznakowania w języku polskim. Z czynności kontrolnych sporządzono protokół, w którym wskazano, że skarżąca jako dystrybutor produktów kosmetycznych nie przedłożyła Komisji informacji o poszczególnych dwunastu produktach kosmetycznych marki A. E. oraz jednym produkcie marki W. P., co stanowi naruszenie art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE.L 2009 Nr 342, str. 59 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 1223/2009"). Kontrolujący ustalili, że skarżąca jest dystrybutorem produktów kosmetycznych marki A. E. oraz marki W. i udostępnia w państwie członkowskim produkty kosmetyczne wprowadzone już do obrotu w innym państwie członkowskim. Oryginalne opakowania nabywane przez skarżącą nie zawierają oznakowania w języku polskim. W związku z tym, w celu zapewnienia zgodności z prawem krajowym, przed udostępnieniem na rynku skarżąca tworzy etykiety w języku polskim, które następnie naklejane są na produkty. Jednocześnie ustalono, że skarżąca nie zgłosiła tego faktu na portalu zgłaszania produktów kosmetycznych CPNP (Cosmetic Products Notification Portal). Natomiast podejrzenie w zakresie pochodzenia produktów marki A. E. z krajów trzecich oraz podejrzenie, iż oferowane do sprzedaży produkty kosmetyczne nie były oznakowane w języku polskim, nie zostały potwierdzone przez kontrolujących. W toku kontroli prezes zarządu skarżącej wyjaśnił, że naklejka zawierająca opis w języku polskim jest tworzona na zasadzie kopiowania treści etykiet przetłumaczonych na język polski przez inny podmiot. W związku z tym powyższe informacje nie zostały zgłoszone, gdyż spółka M. A. nie dokonuje tłumaczenia zamieszczanych informacji, a posługuje się polskimi tekstami przygotowanymi i udostępnionymi przez innych dystrybutorów z terenu Polski (źródło pochodzenia informacji: opisy na stronach internetowych, sklepach internetowych, opakowania produktów w sklepach stacjonarnych). Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Następnie decyzją z dnia [...] 2023 r., wydaną na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 i 4a, art. 27 ust. 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2023 r., poz. 338 z późn. zm.), art. 4 ust. 1, art. 14 i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2227), art. 6 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 13 ust. 3, art. 19 ust. 5 i art. 26 rozporządzenia nr 1223/2009 oraz art. 104 § 1 k.p.a., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie nakazał stronie skarżącej przedłożyć Komisji informacje wymagane zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zakwestionowane produkty kosmetyczne marki A. E. I. oraz marki W. P. posiadają etykiety w języku polskim, które zawierają wymagane informacje z uwzględnieniem sposobu użycia, jak również, jeżeli przypisano do produktu, informacje o zastosowaniu odpowiednich środków ostrożności, że skarżąca pełni rolę dystrybutora, który udostępnia w państwie członkowskim produkt kosmetyczny wprowadzony już do obrotu w innym państwie członkowskim oraz że oryginalne opakowania nabywane przez spółkę nie zawierają oznakowania w języku polskim. Organ ustalił, że ze względu na to, że oryginalne opakowania nabywane przez stronę nie zawierają oznakowania w języku polskim, strona w celu zapewnienia zgodności z prawem krajowym zamieszcza na produktach własne etykiety zawierające wymagane oznakowanie produktu w języku polskim, dotyczące funkcji produktu, sposobu użycia oraz środków ostrożności, jeżeli przypisano do produktu. Jednakże strona nie zgłosiła tego faktu w portalu zgłaszania produktów kosmetycznych CPNP. Organ podkreślił, że strona stworzyła (przygotowała) swoje etykiety produktów marki A. E. oraz W. P., którymi okleiła udostępniane produkty kosmetyczne, a co strona przyznaje. Spółka dokonała zatem ingerencji w opakowanie i oznakowanie produktu i w świetle obowiązujących przepisów prawa powinna dokonać zgłoszenia, o którym mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 przyjętej przez organ, polegającej na przyjęciu, że w przywołanym przepisie jest mowa nie tylko o tłumaczeniu, ale obejmuje ona swoją hipotezą również posłużenie się informacją przygotowaną dla identycznego produktu przez innego dystrybutora; - art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca w stosunku do produktów objętych decyzją miała obowiązek przedłożenia Komisji informacji wymaganych w przywołanym przepisie. Skarżąca podniosła, że nie tłumaczy (nie przekłada z języka obcego na język polski) informacji zamieszczonych na produktach kosmetycznych marki A. E. oraz marki W. P., a jedynie korzysta z takich informacji stosowanych uprzednio przez innych dystrybutorów tych produktów. Decyzją z dnia [...] 2024 r. L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych oraz rozporządzenia nr 1223/2009. Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 począwszy od 11 lipca 2013 r. dystrybutorz, który udostępniają w państwie członkowskim produkt kosmetyczny wprowadzony już do obrotu w innym państwie członkowskim i tłumaczą, z własnej inicjatywy, w celu zapewnienia zgodności z prawem krajowym dowolny fragment oznakowania tego produktu, drogą elektroniczną przedkładają Komisji następujące informacje: a) kategorię produktu kosmetycznego, jego nazwę w państwie członkowskim wysyłki i jego nazwę w państwie członkowskim, w którym jest udostępniany, umożliwiając jednoznaczną jego identyfikację; b) państwo członkowskie, w którym produkt kosmetyczny jest udostępniany; c) imię i nazwisko (firma) i adres dystrybutora; d) imię i nazwisko (firma) osoby odpowiedzialnej oraz jej adres, pod którym udostępniana jest dokumentacja produktu. Organ zauważył, że skarżąca spełnia definicję dystrybutora, udostępniając na rynku produkty kosmetyczne marki A. E. oraz marki W. P.. Wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach 20 i 21 września 2023 r. wskazują, że wymienione w decyzji produkty nabywane są przez skarżącą w opakowaniach, które nie posiadają oznakowania w języku polskim, Dlatego też skarżąca, w celu zapewnienia zgodności oznakowania tych produktów kosmetycznych z wymogami przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych oraz art. 19 rozporządzenia nr 1223/2009, zamieszcza na produktach własne etykiety zawierające wymagane oznakowanie produktu w języku polskim, dotyczące funkcji produktu, sposobu użycia oraz środków ostrożności, jeżeli przypisano do produktu. Organ podkreślił, że jest oczywistym, iż zapewnienie oznakowania w języku polskim produktu kosmetycznego, którego oryginalne opakowanie takiego oznakowania nie posiada, wymaga przetłumaczenia jego treści. Oczywistym jest też, że czynność ta spoczywa na podmiocie udostępniającym produkty kosmetyczne na rynku, to jest w okolicznościach sprawy – na stronie skarżącej. Sam sposób realizacji wymogu oznakowania w języku polskim produktu kosmetycznego udostępnianego na rynku nie jest określony przepisami prawa. W związku z tym, w ocenie organu zawarte w protokole kontroli oraz powtórzone w odwołaniu wyjaśnienia strony o sposobie sporządzania oznakowania w języku polskim kwestionowanych produktów, poprzez tworzenie kopii treści etykiet przetłumaczonych na język polski przez innych dystrybutorów, należy uznać za niezasadne. Strona poprzez zamieszczenie na opakowaniach kwestionowanych produktów kosmetycznych, wprowadzonych już do obrotu w innym państwie członkowskim, własnych etykiet zawierających oznakowanie w języku polskim dokonała czynności przełożenia treści etykiety z języka obcego na treść w języku polskim, czyli dokonała tłumaczenia, tym samym nałożyła na siebie obowiązek, o którym mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. Strona zastosowała tłumaczenie dla własnych potrzeb, celem przygotowania własnych etykiet, za które ponosi pełną odpowiedzialność. Nadto, powoływanie się strony na encyklopedyczną definicję pojęcia "tłumaczenia" w odniesieniu do niniejszej sprawy należy uznać za argumentację niewystarczającą, bowiem ogranicza się do jednego rodzaju czynności polegających na czynnym i bezpośrednim udziale strony w procesie tłumaczenia, z jednoczesnym pominięciem innego charakteru działań związanych np. ze zleceniem innym podmiotom takich czynności. Organ wyjaśnił, że obowiązek wynikający z przepisu art. 13 ust. 3 rozporządzenia rr 1223/2009 istnieje nawet w przypadku, gdy podmiot podczas sporządzania własnej etykiety dla produktu kosmetycznego korzystał z przygotowanego przez inny podmiot gotowego tłumaczenia. Korzystanie z tłumaczenia dokonanego przez inny podmiot nie świadczy o tym, że strona dokonała literalnego przełożenia tekstu tłumaczenia innego dystrybutora. Oczywistym jest, że tłumaczenie dowolnego fragmentu oznakowania oznacza zmianę etykiety, zaś zmiana etykiety oznacza, że podmiot (w tym przypadku dystrybutor) dokonał odpowiedniej modyfikacji opakowania produktu. Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, określonym w nim obowiązkom podlega każdy dystrybutor, który dokonuje modyfikacji oryginalnego oznakowania i udostępnia w państwie członkowskim produkt kosmetyczny wprowadzony już do obrotu w innym państwie członkowskim - niezależnie od tego, czy produkt kosmetyczny udostępniany jest w tym państwie członkowskim po raz pierwszy, czy też produkt kosmetyczny znajdował się już na rynku w tym państwie członkowskim. Strona udostępnia zaś na rynku produkty kosmetyczne, które bezpośrednio importuje z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Organ podkreślił, że pomimo dokonania zgłoszenia produktu kosmetycznego przed wprowadzeniem go do obrotu przez osobę odpowiedzialną, dystrybutor musi wypełnić obowiązki zgłoszeniowe określone w art. 13 ust. 3, przy czym wymagane jest, aby dystrybutor przetłumaczył z własnej inicjatywy, w celu zapewnienia zgodności z prawem krajowym dowolny fragment oznakowania tego produktu. Organ nie zgodził się z podniesionym przez stronę zarzutem multiplikowania zgłoszeń tej samych treści. Organ zauważył, że dokonanie zgłoszenia Komisji ma wręcz przeciwny cel, a mianowicie ma na celu dokonanie identyfikacji w łańcuchu dostaw tak, aby osoby odpowiedzialne były w stanie wskazać dystrybutorów, którym dostarczają dany produkt kosmetyczny oraz tak, aby dystrybutor potrafił zidentyfikować dystrybutora lub osobę odpowiedzialną, od której nabył produkt kosmetyczny. Każdy produkt kosmetyczny powinien być przyporządkowany odpowiedzialnej za niego osobie, która ma siedzibę na terenie Wspólnoty, zapewnienie możliwości śledzenia produktu kosmetycznego w całym łańcuchu dostaw pomaga nadzorować rynek w sposób prostszy i bardziej skuteczny. Sprawny system śledzenia ułatwia organom nadzoru rynkowego identyfikację podmiotów gospodarczych, aby jasno określić zakres ich odpowiedzialności. Zgłoszenie ma na celu również stworzenie europejskiego systemu bazy danych umożliwiającego dostęp organom uprawnionym do kontroli oraz ośrodkom toksykologicznym do informacji na temat produktów kosmetycznych będących w obrocie na rynku Unii Europejskiej. Dlatego też istotny jest wymóg zgłoszenia do bazy CPNP również dystrybutora, w przypadkach, o których mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, bowiem pozwala na uzyskanie niezbędnych informacji o tych produktach w zakresie identyfikacji produktu kosmetycznego, jakości i bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi. Celem rozporządzenia nr 1223/2009 jest zharmonizowanie ze sobą przepisów wspólnotowych, tak aby stworzyć wewnętrzny rynek produktów kosmetycznych, gwarantując równocześnie wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi. Zdaniem organu odwoławczego trafne jest wskazanie organu pierwszej instancji, że dystrybutorzy muszą wypełniać obowiązki zgłoszeniowe określone w art. 13 Ł ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, jeśli udostępniają produkty kosmetyczne z przetłumaczonym przez siebie fragmentem etykiety. W konsekwencji organ drugiej instancji podzielił stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie wyrażone w decyzji z dnia [...] 2023 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła naruszenie: - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewystarczające wyjaśnienie wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 przyjętej przez organy obu instancji, polegającej na uznaniu, że w przywołanym przepisie rozporządzenia nr 1223/2009 sam fakt zamieszczenia przez dystrybutora oznakowania w języku polskim jest równoznaczny z dokonaniem tłumaczenia oryginalnego oznakowania zapewnionego przez osobę odpowiedzialną, a także że istotnym jest sam fakt zamieszczenia na produkcie tłumaczenia, a nie ma znaczenia dla obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 3 rozporządzenia 1223/2009, z jakich źródeł w tym zakresie korzystał; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a także przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego), a w wyniku tego błędne ustalenie, iż: - strona była zobowiązana do przedłożenia Komisji drogą elektroniczną informacji wskazanych w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr [...], gdyż samo zamieszczenie przez stronę oznakowania w języku polskim na produktach kosmetycznych marki A. E. oraz marki W. P. było ingerencją w opakowanie i oznakowanie produktu i wobec tego w świetle obowiązujących przepisów powinna dokonać zgłoszenia, o którym mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, podczas gdy z prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych sprawy jasno wynika, iż strona oznaczając produkty kosmetyczne marki A. E. oraz marki W. P. nie dokonywała tłumaczenia z własnej inicjatywy, lecz wykorzystywała tłumaczenie innych podmiotów, które następnie w przygotowywanych przez siebie etykietach oznakowała kosmetyki; - art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, poprzez niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca w stosunku do produktów objętych decyzją miała obowiązek przedłożenia Komisji informacji wymaganych w przywołanym przepisie. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu. Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowiła decyzja organu sanitarnego nakazująca stronie skarżącej, jako dystrybutorowi udostępniającemu w państwie członkowskim Unii Europejskiej wymienione w decyzji organu pierwszej instancji produkty kosmetyczne marek A. E. oraz W. P., wprowadzone już do obrotu w innym państwie członkowskim, przedłożenia Komisji informacji wymaganych przepisem art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych. Skarżąca kwestionuje bowiem zasadność nałożenia na stronę obowiązku notyfikacji zgodnie z powołanym przepisem. W ocenie strony obowiązek notyfikacji przewidziany w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 nie znajduje zastosowania w okolicznościach sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych oraz przepisy rozporządzenia nr 1223/2009. Ustawa z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych określa obowiązki podmiotów i właściwość organów w zakresie wykonywania obowiązków i zadań administracyjnych wynikających z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (art. 1 ustawy). Zgodnie z art. 4 ustawy o produktach kosmetycznych, produkty kosmetyczne udostępniane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znakuje się w języku polskim (ust. 1). Jeżeli produkt kosmetyczny jest nieopakowany lub pakowany na miejscu sprzedaży na prośbę kupującego lub wstępnie pakowany w celu natychmiastowej sprzedaży, informacje wymienione w art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1223/2009 umieszcza się na pojemniku lub opakowaniu, w którym produkt kosmetyczny został wystawiony do sprzedaży (ust. 2). Przepis art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 1223/2009, zawarty w rozdziale IV "Informacje dla konsumentów", ustanawia wykaz obowiązków informacyjnych. Zgodnie z tym przepisem, bez uszczerbku dla innych przepisów niniejszego artykułu, na rynku udostępniane są wyłącznie produkty kosmetyczne, na których pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych znajdują się następujące, nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje: a) imię i nazwisko lub zarejestrowana firma oraz adres osoby odpowiedzialnej. Informacja ta może być skrócona, jeśli skrót umożliwia identyfikację tej osoby i jej adresu. Jeżeli podanych jest kilka adresów, adres, pod którym osoba odpowiedzialna udostępnia dokumentację produktu, jest wyróżniony. W przypadku importowanych produktów kosmetycznych podaje się nazwę kraju pochodzenia; b) nominalna zawartość w momencie pakowania, wyrażona w jednostkach masy lub objętości, z wyjątkiem opakowań zawierających mniej niż pięć gramów lub mniej niż pięć mililitrów, bezpłatnych próbek i produktów w opakowaniach jednorazowego użycia; podawanie informacji o zawartości nie jest wymagane również w przypadku stosowanych zwyczajowo opakowań zbiorczych, jeśli informacje te znajdują się na opakowaniach jednostkowych, umieszczonych w tych opakowaniach zbiorczych: przy czym opakowania zbiorcze zawierają czytelną informację o liczbie opakowań jednostkowych, chyba, że liczba opakowań jednostkowych jest dobrze widoczna z zewnątrz lub produkty te są sprzedawane pojedynczo. Nie jest to konieczne, jeżeli łatwo jest po wyglądzie zewnętrznym ocenić tę ilość lub jeżeli produkt sprzedawany jest zazwyczaj w pojedynczych opakowaniach; c) data, do której dany produkt kosmetyczny, przechowywany w odpowiednich warunkach, zachowuje w pełni swoje pierwotne właściwości, a w szczególności pozostaje zgodny z art. 3 ("data minimalnej trwałości"). Data lub szczegółowe informacje o jej umiejscowieniu na opakowaniu poprzedza symbol określony w załączniku VII pkt 3 lub zwrot: "najlepiej zużyć przed końcem". Data minimalnej trwałości jest wskazana w sposób jednoznaczny i zawiera miesiąc i rok albo dzień, miesiąc i rok, w tej kolejności. Jeżeli jest to konieczne, informację uzupełnia się o wskazanie warunków, które muszą być spełnione w celu zagwarantowania określonej trwałości. Wskazanie daty minimalnej trwałości nie jest obowiązkowe w przypadku produktów kosmetycznych o minimalnej trwałości dłuższej niż 30 miesięcy. Produkty takie zawierają informację o okresie, w jakim po otwarciu pojemnika, produkt jest bezpieczny i może być stosowany bez szkody dla konsumenta. Informacja ta powinna zawierać - z wyjątkiem przypadków, gdy pojęcie trwałości po otwarciu nie ma zastosowania - symbol określony w załączniku VII pkt 2 oraz wspomniany okres (w miesiącach lub latach); d) szczególne środki ostrożności, których należy przestrzegać podczas stosowania, a co najmniej te wymienione w załącznikach III-VI oraz wszelkie inne informacje dotyczące środków ostrożności wymaganych dla produktów kosmetycznych do stosowania profesjonalnego; e) numer partii produktu lub oznaczenia pozwalające na identyfikację produktu kosmetycznego. Jeżeli jest to niemożliwe ze względów praktycznych, uwarunkowanych małymi rozmiarami produktu kosmetycznego, informacja ta może być umieszczona tylko na opakowaniu zewnętrznym; f) funkcja produktu kosmetycznego, chyba że jednoznacznie wynika ona z jego prezentacji; g) wykaz składników. Informacje te mogą być podane tylko na opakowaniu zewnętrznym. Wykaz poprzedzony jest określeniem "ingredients". Do celów niniejszego artykułu składnik oznacza każdą substancję lub mieszaninę celowo zastosowaną w procesie wytwarzania produktu kosmetycznego. Jednakże za składniki produktu nie są uważane: i) zanieczyszczenia stosowanych surowców; ii) dodatkowe materiały techniczne wykorzystane do przygotowania, lecz niewystępujące w produkcie końcowym. Kompozycje zapachowe i aromatyczne oraz surowce, z których je wytworzono, określane są terminem "parfum" lub "aroma". Ponadto, w uzupełnieniu do terminów zapach lub aromat, obecność substancji, których umieszczenie wymagane jest w kolumnie "inne" w załączniku III, jest podawana w wykazie składników. Składniki w wykazie wymienia się w porządku malejącym, według masy w momencie ich dodawania do produktu kosmetycznego. Składniki o stężeniu mniejszym niż 1 % mogą być wymienione w dowolnej kolejności po składnikach, których stężenie jest wyższe niż 1 %. Wszystkie składniki zastosowane w postaci nanomateriałów są wyraźnie wskazane w wykazie składników. Wyraz "nano" podaje się w nawiasie po nazwie składnika. Barwniki inne niż barwniki przeznaczone do barwienia włosów mogą być wymienione w dowolnej kolejności po innych składnikach produktów kosmetycznych. Z wyłączeniem barwników przeznaczonych do barwienia włosów, w przypadku produktów przeznaczonych do zdobienia ciała wprowadzanych do obrotu w różnych odcieniach, można wymienić wszystkie barwniki zastosowane w gamie odcieni, pod warunkiem, że użyto określenia "może zawierać" lub symbolu "+/-". W stosownych przypadkach stosuje się nazewnictwo CI (Colour Index). Przepis art. 19 ust. 5 rozporządzenia nr 1223/2009 nakłada obowiązek podania informacji wymienionych w ust. 1 lit. b), c), d) i f) i w ust. 2, 3 i 4 w języku określonym przepisami państwa członkowskiego, w którym dany produkt jest udostępniany użytkownikowi końcowemu. Stosownie do art. 2 ustawy o produktach kosmetycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o: dystrybutorze - rozumie się przez to dystrybutora, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1223/2009 (pkt 3); produkcie kosmetycznym - rozumie się przez to produkt kosmetyczny, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1223/2009 (pkt 9); udostępnianiu na rynku - rozumie się przez to udostępnianie na rynku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1223/2009. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1223/2009, produkt kosmetyczny oznacza każdą substancję lub mieszaninę przeznaczoną do kontaktu z zewnętrznymi częściami ciała ludzkiego (naskórkiem, owłosieniem, paznokciami, wargami oraz zewnętrznymi narządami płciowymi) lub z zębami oraz błonami śluzowymi jamy ustnej, którego wyłącznym lub głównym celem jest utrzymywanie ich w czystości, perfumowanie, zmiana ich wyglądu, ochrona, utrzymywanie w dobrej kondycji lub korygowanie zapachu ciała. Na mocy art. 2 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1223/2009, udostępnianie na rynku oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu kosmetycznego na rynek Wspólnoty do celów dystrybucji, konsumpcji lub stosowania, w ramach działalności handlowej. Dystrybutorem – na mocy art. 2 ust. 1 lit. e rozporządzenia nr 1223/2009 - jest każda osoba fizyczna lub prawna w łańcuchu dostaw, niebędąca producentem ani importerem, która udostępnia produkt kosmetyczny na rynku Wspólnoty. W okolicznościach sprawy pozostaje poza sporem, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na udostępnianiu produktów kosmetycznych i jest dystrybutorem produktów kosmetycznych marki A. E. oraz marki W. P.. Wymienione w decyzji produkty kosmetyczne to produkty do włosów i skóry głowy, których producentami są inne podmioty, a mianowicie [...] Produkty te posiadały etykiety w języku polskim, zawierające wymagane informacje z uwzględnieniem sposobu użycia, jak również, jeżeli przypisano do produktu, informacją o zastosowaniu odpowiednich środków ostrożności. Oryginalne opakowania produktów kosmetycznych nabywane przez skarżącą nie posiadały oznakowania w języku polskim. Strona tej okoliczności nie kwestionowała. Etykiety odnoszące się do funkcji tych produktów, sposobu użycia oraz środków ostrożności zamieszczała na tych produktach sama skarżąca. W ocenie organu sanitarnego, skarżąca miała obowiązek dokonania zgłoszenia Komisji za pomocą portalu zgłaszania produktów kosmetycznych (CPNP) Jest to portal bezpłatnego internetowego systemu zgłaszania produktów stworzony w celu wdrożenia rozporządzenia nr 1223/2009 w sprawie produktów kosmetycznych. Zdaniem organu, każde zamieszczenie na oryginalnych opakowaniach wymienionych wyżej produktów kosmetycznych etykiet w języku polskim przez dystrybutora, podlega zgłoszeniu. W myśl art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, począwszy od 11 lipca 2013, dystrybutor, który udostępnia w państwie członkowskim produkt kosmetyczny wprowadzony już do obrotu w innym państwie członkowskim i tłumaczy, z własnej inicjatywy, w celu zapewnienia zgodności z prawem krajowym dowolny fragment oznakowania tego produktu, drogą elektroniczną przedkłada Komisji następujące informacje: a) kategorię produktu kosmetycznego, jego nazwę w państwie członkowskim wysyłki i jego nazwę w państwie członkowskim, w którym jest udostępniany, umożliwiając jednoznaczną jego identyfikację; b) państwo członkowskie, w którym produkt kosmetyczny jest udostępniany; c) imię i nazwisko (firma) i adres dystrybutora; d) imię i nazwisko (firma) osoby odpowiedzialnej oraz jej adres, pod którym udostępniana jest dokumentacja produktu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela zarzutu dokonania w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwego zastosowania w okolicznościach sprawy art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. W przekonaniu skarżącej, umieszczenie przez nią oznakowania w języku polskim na wymienionych w decyzji organu pierwszej instancji produktach kosmetycznych miało na celu dostosowanie produktu do lokalnych przepisów i norm prawnych, jednakże nie stanowiło tłumaczenia oryginalnych oznaczeń dostarczonych przez odpowiedzialną osobę. Zdaniem skarżącej sam fakt umieszczenia oznaczenia w języku polskim na produkcie nie jest równoznaczny z dokonaniem "tłumaczenia, z własnej inicjatywy" oryginalnego opakowania, o czym mowa we przepisie art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. Skarżąca podkreśliła, że nie dokonywała tłumaczenia z własnej inicjatywy, lecz na przygotowywanych przez siebie etykietach wykorzystywała tłumaczenia innych podmiotów. Skarżąca podniosła również, że nie wprowadziła produktów marki A. E. oraz marki W. P. na rynku polskim jako pierwsza, ponieważ inne podmioty zaoferowały wcześniej do sprzedaży kosmetyki wraz z etykietami sporządzonymi w języku polskim. W skardze strona przedstawiła własne znaczenie terminów "tłumaczyć" oraz "własna inicjatywa". Podnosiła, że proces tłumaczenia stanowi kompleksowy dział, obejmujący przekład treści lub komunikatu z języka źródłowego na inny w taki sposób, aby odbiorca docelowy mógł zrozumieć to, co wyrażono pierwotnie, zaś stwierdzenie "tłumaczy, z własnej inicjatywy" oznacza, iż podmiot dokonuje tłumaczenia, nie oczekując na konkretne polecenie, sugestię lub prośbę od innych, lecz czyni to spontanicznie i z własnej woli. Zdaniem skarżącej, skoro przy tworzeniu etykiet produktów kosmetycznych w języku polskim korzystała z gotowych tłumaczeń dokonanych przez inne podmioty dystrybucyjne, nie podlegała obowiązkowi przewidzianemu w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko skarżącej nie jest jednak prawidłowe. Sąd podziela stanowisko organu, że dla spełnienia przesłanek powstania obowiązku określonego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 istotna jest okoliczność, iż dystrybutor zamieścił na produkcie tłumaczenie oryginalnego oznakowania produktu (ewentualnie jego fragmentu). Źródło tego tłumaczenia nie ma zaś znaczenia dla obowiązku dystrybutora przedłożenia Komisji niezbędnych informacji. Skarżąca niezasadnie zarzuca sprzeczność dokonanej przez organy wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 z celami tego rozporządzenia. Skarżąca podkreśla, że rozporządzenie nr 1223/2009 zostało ustanowione w celu stworzenia spójnego i skutecznego systemu regulacji kosmetyków, mającego zagwarantować bezpieczeństwo i jakość tych produktów na rynku Unii Europejskiej. Podnosi również, że rozporządzenie miało na celu uproszczenie procedur i zmniejszenie obciążeń administracyjnych, a multiplikowanie zgłoszeń przez różnych dystrybutorów tego samego produktu byłoby sprzeczne z celem regulacji. Argumentacja skarżącej pomija jednak inne cele rozporządzenia, wskazane m.in. w pkt 9 preambuły, zgodnie z którym produkty kosmetyczne powinny być bezpieczne w normalnych lub dających się racjonalnie przewidzieć warunkach stosowania. Pomija także, że rozporządzenie ma na celu głównie ochronę użytkowników produktów kosmetycznych i ułatwienie określenia podmiotów odpowiedzialnych za ich wprowadzenie na dany rynek. W punkcie 3 preambuły, do którego fragmentów skarżąca nawiązuje, wyjaśniono, że celem rozporządzenia jest uproszczenie procedur i uzgodnienie terminologii, a co za tym idzie - zmniejszenie obciążeń administracyjnych i niejasności. Ponadto wzmacnia ono pewne elementy ram prawnych dotyczących kosmetyków, np. kontrolę wewnątrzrynkową, aby zagwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi. Zgodnie zaś z pkt 11 preambuły, aby jasno określić zakres odpowiedzialności, każdy produkt kosmetyczny powinien być przyporządkowany odpowiedzialnej za niego osobie, która ma siedzibę na terenie Wspólnoty. Zapewnienie możliwości śledzenia produktu kosmetycznego w całym łańcuchu dostaw pomaga nadzorować rynek w sposób prostszy i bardziej skuteczny. Sprawny system śledzenia ułatwia organom nadzoru rynkowego identyfikację podmiotów gospodarczych (punkt 12). Konieczne jest określenie warunków, zgodnie z którymi dystrybutor ma być postrzegany jako osoba odpowiedzialna (punkt 13). Definicją dystrybutora objęte są wszystkie osoby prawne lub fizyczne w handlu hurtowym, jak również detaliści sprzedający produkty bezpośrednio konsumentowi. Obowiązki dystrybutora należy zatem dostosować do właściwej roli i rodzaju działalności każdego z tych podmiotów (punkt 14). Podkreślić należy, że każdy produkt kosmetyczny udostępniany na rynku musi spełniać konkretne wymagania. Właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego produktów kosmetycznych i wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi to podstawowy cel wynikający z treści art. 1 rozporządzenia nr 1223/2009. Stosownie do art. 3 rozporządzenia nr 1223/2009, produkt kosmetyczny udostępniany na rynku powinien być bezpieczny dla zdrowia ludzi w normalnych lub dających się przewidzieć warunkach stosowania, z uwzględnieniem w szczególności: a) prezentacji, w tym zgodności z dyrektywą 87/357/EWG; b) oznakowania; c) instrukcji użycia i usuwania; d) wszelkich innych wskazówek lub informacji pochodzących od osoby odpowiedzialnej w rozumieniu art. 4. Umieszczenie ostrzeżeń nie zwalnia osób zdefiniowanych w art. 2 i 4 z obowiązku przestrzegania innych wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu (art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1223/2009). Zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1223/2009 dystrybutor jest osobą odpowiedzialną, jeżeli wprowadza produkt kosmetyczny do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub zmienia produkt już wprowadzony na rynek w sposób mogący mieć wpływ na zgodność z obowiązującymi wymogami. Tłumaczenie informacji dotyczących produktu kosmetycznego wprowadzonego już na rynek nie jest uważane za zmianę tego produktu mogącą mieć wpływ na zgodność z odpowiednimi wymogami niniejszego rozporządzenia. Powołane przepisy wprost wskazują, że celem rozporządzenia było uproszczenie procedur i zmniejszenie obciążeń administracyjnych przy jednoczesnym ułatwieniu monitorowania produktów kosmetycznych wprowadzanych na dany rynek i jednocześnie prostsza identyfikacja podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie takiego produktu i jego dystrybucję. Zdaniem Sądu, ten drugi cel nie jest celem drugorzędnym. Z tego powodu nie można podzielić stanowiska skarżącej, że zgłaszanie do Komisji wprowadzenia produktu kosmetycznego przez każdego dystrybutora jest jedynie nadmiernym formalizmem, w sytuacji gdy umożliwia to śledzenie i ewentualne pociągnięcie do odpowiedzialności podmiotu odpowiedzialnego za jego wprowadzenie na dany rynek. W ocenie Sądu, prawa konsumentów i ich prawo do identyfikacji podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzenie wadliwie działającego produktu kosmetycznego na dany rynek powinny mieć pierwszeństwo przed nałożeniem na dystrybutorów nadmiernych, w przekonaniu skarżącej, obowiązków. Organ zasadnie uznał, że umieszczenie przez stronę własnych etykiet w języku polskim na opakowaniach wymienionych w decyzji produktów kosmetycznych jest równoznaczne z "tłumaczeniem, z własnej inicjatywy", o jakim mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. Słusznie podnosi organ, że w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 mowa jest o dystrybutorach, którzy udostępniają w państwie członkowskim produkt kosmetyczny. Zatem obowiązek wskazany w tym przepisie dotyczy każdego dystrybutora produktu kosmetycznego, niezależnie od tego, czy produkt udostępniono w danym państwie członkowskim po raz pierwszy, czy też produkt ten znajdował się już wcześniej na tym rynku. Z przytoczonych wyżej względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 i właściwie zastosował wskazany przepis nakazując skarżącej – w trybie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, usunięcie ujawnionego naruszenia polegającego na niewykonaniu przez skarżącą obowiązku notyfikacyjnego określonego w art. 13 ust. 3 rozporządzenia. Prawidłowości stanowiska organu nie podważa skutecznie podniesiony w skardze argument, że spośród krajowych organów sprawujących nadzór sanitarny nad rynkiem produktów kosmetycznych w latach 2018 – 2023 tylko Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lublinie przeprowadziły postępowanie wywołane naruszeniem przez dystrybutora art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. Okoliczność, że inne organy nie procedowały w tego rodzaju sprawach o tożsamym przedmiocie, jak w sprawie niniejszej nie ma bowiem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Każde postępowanie administracyjne jest postępowaniem indywidualnym rozstrzygającym konkretną sprawę. Oznacza to, że Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie był związany stanowiskiem, jakie prezentują inne organy Inspekcji Sanitarnej w kwestii zakresu obowiązku notyfikacyjnego dystrybutorów produktów kosmetycznych działających na krajowym rynku. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał wyczerpującej wykładni art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr [...], zasadnie przy tym wyjaśniając, że notyfikacja, o której mowa we wspomnianym przepisie ma na celu stworzenie europejskiego systemu bazy danych umożliwiającego dostęp upoważnionym organom do kontroli oraz ośrodkom toksykologicznym do informacji na temat produktów kosmetycznych będących w obrocie na obszarze Unii Europejskiej. Sąd podziela ocenę organu, że na skarżącej, jako dystrybutorze produktów kosmetycznych, w okolicznościach sprawy spoczywał obowiązek przedłożenia Komisji informacji, o których mowa w art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009. W tej kwestii organ odwoławczy zaprezentował trafną argumentację zwracając uwagę m.in. na to, że system notyfikacji pozwala na ustalenie osoby odpowiedzialnej dla każdego produktu kosmetycznego zarówno wprowadzanego do obrotu, jak i udostępnianego na rynku wspólnoty oraz uzyskanie niezbędnych informacji o tych produktach nie tylko w zakresie identyfikacji produktu kosmetycznego, ale również jakości i bezpieczeństwa dla zdrowia ludzi. Sąd podziela stanowisko organu, że celem rozporządzenia nr 1223/2009 jest zharmonizowanie ze sobą przepisów wspólnotowych, tak aby stworzony wewnętrzny rynek produktów kosmetycznych gwarantował wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi (punkt 4 preambuły rozporządzenia). Dodatkowo należy zauważyć, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie C – 667/19 dotyczącej znakowania produktów zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1223/2009 oraz kwestii informacji o kosmetyku, podkreślono wyraźnie znaczenie charakteru i zakresu informacji, którą należy umieścić na pojemniku i opakowaniu zewnętrznym produktu, aby zapewnić jego bezpieczne użycie przez konsumentów bez szkody dla ich zdrowia. W doktrynie podnosi się, że dokonana przez Trybunał wykładnia będzie miała istotne znaczenie dla realizacji zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów rozporządzenia dotyczącego produktów kosmetycznych (por. Rafał Bujaski w "Informacja o kosmetyku – na opakowaniu i po polsku. Omówienie wyroku TS z dnia 17 grudnia 2020 r. C – 667/19", publ. LEX/el. 2020). Sygnalizuje się również, w nawiązaniu do wyżej wymienionego wyroku, że biegłość w prawidłowym znakowaniu produktów kosmetycznych wymaga wzięcia pod uwagę wielu czynników i nie jest zadaniem prostym, a ponadto m.in. i to, że konieczne jest wskazanie – jak wspomniano w motywie nr 31 wyroku – "bardziej szczególnych" cech danego produktu (tak Alicja Michałowska w opracowaniu "Znakowanie produktów kosmetycznych – praktyka i wątpliwości interpretacyjne", publ. LEX/el 2021). Powyższe oznacza, że organ odwoławczy dokonując interpretacji art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 słusznie wywodzi w nawiązaniu do punktu 11 preambuły, że każdy produkt kosmetyczny powinien być przyporządkowany odpowiedzialnej za niego osobie, która ma siedzibę na terenie Wspólnoty, zapewnienie możliwości śledzenia produktu kosmetycznego w całym łańcuchu dostaw pomaga nadzorować rynek w sposób prostszy i bardziej skuteczny. Sprawny system śledzenia ułatwia organom nadzoru rynkowego identyfikację podmiotów gospodarczych, aby jasno określić zakres ich odpowiedzialności. Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie organ podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia jej istotnych okoliczności i wydania rozstrzygnięcia zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany wszechstronnej analizie, a wyprowadzone ze zgromadzonego materiału wnioski są spójne i logiczne. Skarżąca nie kwestionuje, że jest podmiotem, który umieścił etykiety w języku polskim na oznakowaniu produktów kosmetycznych marki A. E. oraz marki W. P. udostępnianych na rynku polskim przez stronę, a także, że na etykietach tych produktów kosmetycznych znalazły się informacje, dotyczące m.in. funkcji produktu, sposobu użycia oraz środków ostrożności. Skarżąca podnosiła, że wykorzystując dostępne na rynku polskim towary z już przetłumaczonym oznaczeniem produktu na język polski (oznaczenia są powszechnie dostępne w sklepach internetowych innych dystrybutorów oraz na opakowaniach w sklepach stacjonarnych), skarżąca tworzyła (przygotowywała) swoje etykiety. Powyższe wynika między innymi z protokołu kontroli. Skarżąca w toku kontroli oraz postępowania administracyjnego, a następnie w skardze akcentowała jednak, że sama nie dokonywała tłumaczeń, a etykiety były tworzone na zasadzie kopiowania z wykorzystaniem tłumaczenia dokonanego przez inny podmiot. Zatem tekst nie był przetłumaczony z języka obcego na polski przez skarżącą spółkę M. A.. Powyższe, niesporne w sprawie okoliczności, dowodzą jednak, że skarżąca znakowała produkt kosmetyczny udostępniany na krajowym rynku w języku polskim, a tym samym tłumaczyła - w rozumieniu art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1223/2009 - z własnej woli i inicjatywy w celu zapewnienia zgodności z prawem krajowym oznakowania tego produktu. Zaskarżona decyzja odpowiada też wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zawiera wszystkie wskazane w tym przepisie elementy. Wyczerpująco przedstawia stan faktyczny sprawy i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja czyni jednocześnie zadość wymaganiom, o jakich mowa w punkcie 60 preambuły do rozporządzenia nr 1223/2009, według którego aby zachować zgodność z zasadami dobrych praktyk administracyjnych, każda decyzja właściwego organu podjęta w ramach nadzorowania rynku powinna być należycie uzasadniona. W sentencji decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo wymieniono produkty, których dotyczy określony w decyzji nakaz notyfikacji, jak również termin wykonania obowiązku. W ocenie Sądu, wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi jako podstawowy cel rozporządzenia nr 1223/2009 uzasadnia rygorystyczne podejście do oceny działań dystrybutorów oferujących na rynku produkty kosmetyczne. Zatem zarzuty skargi o zbyt rygorystycznej ocenie organu wynikającej z przyjęcia niesłusznej, bo zdaniem skarżącej rozszerzającej wykładni przepisów rozporządzenia, są nieskuteczne i nie mogą podważyć legalności zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że organ rozstrzygnął sprawę działając na podstawie obowiązujących przepisów. Nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych. Organ nie uchybił obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś wnioski, jakie poczynił na podstawie przyjętych dowodów, nie wskazują na przekroczenie granic ich swobodnej oceny. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.") Sąd oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę organ zgłosił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżąca nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy.