I SA/Kr 555/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Bogusław Wolas, Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Sędzia WSA Urszula Zięba, po rozpoznaniu 24 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 22 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2021 r. oddala skargę. 1.1. Decyzją z 29 listopada 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa określił H. sp. z o.o. z siedzibą w K. – nazywanej dalej "Spółką", zobowiązanie w podatku od środków transportowych za 2021 r. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał między innymi art. 21 § 3 i art. 47 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej jako "O.p."), art. 8-11 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.; dalej jako "u.p.o.l."). W motywach decyzji organ wyjaśnił, że pomimo wezwania Spółka nie złożyła deklaracji na podatek od środków transportowych za 2021 r. Zamiast tego powiadomiła organ, że nie jest właścicielem żadnych środków transportu. W odpowiedzi na pismo Spółki organ wskazał, że nie przedstawiła ona żadnego dowodu na okoliczność zbycia samochodu ciężarowego, którego dotyczy sprawa, a równocześnie zgodnie z danymi Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców wciąż jest jego właścicielem. Z uwagi na to, że po końcowym zapoznaniem się z dowodami Spółka nie wypowiedziała się co do zbycia pojazdu, organ uznał, że nie ma podstaw, aby nie naliczyć podatku od środków transportowych. 1.2. Po rozpoznaniu odwołania Spółki, decyzją z 22 lutego 2022 r. (nr SKO.Pod./4140/1376/2021), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 8 u.p.o.l. samochody ciężarowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportu, a zgodnie z art. 9 tej ustawy obowiązek ten ciąży, co do zasady, na ich właścicielach. Dalej organ zwrócił uwagę, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających przeniesienie prawa własności przedmiotowego samochodu ciężarowego, a równocześnie nie został on przez nią wyrejestrowany. Tym samym organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nadal spoczywa na niej obowiązek podatkowy. Wysokość zobowiązania została prawidłowo określona na podstawie stawek przewidzianych w Uchwale nr XLV/1202/20 Rady Miasta Krakowa z 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2020 r., poz. 5951). Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ stwierdził, że sam fakt, iż Spółka nie posiadała zarządu w okresie od 29 stycznia 2018 r. do 26 marca 2021 r., a w okresie od 9 lutego 2018 r. do 28 kwietnia 2019 r. nie posiadała siedziby oraz została wykreślona z rejestru podatników VAT, nie miała znaczenia dla sprawy. Zgodnie z danymi ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym Spółka była bowiem reprezentowana przez prezesa zarządu od 26 marca 2021 r. – czyli w okresie, w którym prowadzone było postępowanie podatkowe posiadała organ uprawniony do jej reprezentowania. Ponadto organ wskazał, że takie okoliczności jak wiek pojazdu, jego stan techniczny i posiadanie, nie mają znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego. Równocześnie Spółka nie wykazała, aby pojazd ten zbyła bądź wyrejestrowała. Organ nie podzielił również zastrzeżeń strony dotyczących nieprecyzyjnego określenia podstawy prawnej decyzji Prezydenta Miasta. Skoro przedmiotowy pojazd jest samochodem ciężarowym o masie całkowitej 14,8 ton, zgodnie z Uchwała Rady Miasta, podlegał opodatkowaniu stawką w wysokości 3360 zł. Zdaniem organu, fakt wysłania decyzji za lata 2019-2021 w jednej kopercie nie naruszał praw strony, tym bardziej że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podane zostały sygnatury wszystkich decyzji. 2.1. W skardze wywiedzionej od powyższej decyzji pełnomocniczka Spółki podniosła zarzut naruszenia: - art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej jako "k.p.a.") poprzez niewłaściwe doręczenie trzech decyzji organu pierwszej instancji w jednej kopercie (brak wskazania sygnatur) – co uzasadnia uchylenie decyzji w każdej z trzech spraw celem ich właściwego doręczenia pełnomocnikowi; - art. 107 § 4 i 7 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej wydanej decyzji. W decyzjach organów obu instancji nie powołano przepisu, na podstawie którego została ustalona stawka podatku; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że 40 letni pojazd transportowy, wykorzystywany do 2015 r. do prac budowlanych, nadal istnieje, a Spółka jest jego właścicielką. 2.2. Pełnomocniczka Spółki wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 3.1. Skarga okazała się niezasadna, dlatego została oddalona. 3.2. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w sprawie, której przedmiotem jest zobowiązanie w podatku od środków transportowych decyzje wydawane są na podstawie Ordynacji podatkowej, a nie Kodeksu postępowania administracyjnego – tak jak wskazała pełnomocniczka strony w skardze. Niemniej jednak, jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną. Tym samym kontrolując rozstrzygnięcie organu administracyjnego sąd administracyjny kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności tego rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego i procesowego. 3.3. W Ordynacji podatkowej przepisem analogicznym w swojej treści względem art. 40 § 2 k.p.a. jest art. 145 § 2, który stanowi, że "jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie" Biorąc pod uwagę przedstawioną w motywach skargi argumentację mającą wspierać powyższy zarzut, należy ocenić go negatywnie. Przede wszystkim należy podkreślić, że w ramach tego zarzutu pełnomocniczka strony nie wskazuje, aby przesyłka zawierająca decyzje podatkowe za lata 2019-2021 została skierowana bezpośrednio do strony. Nie zakwestionowała również samej okoliczności doręczenia jej wszystkich decyzji. W tym zakresie pełnomocniczka strony a priori podważa samą możliwości zbiorczego doręczenia w jednej kopercie kilku decyzji. Rzecz jednak w tym, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje obowiązku odrębnego doręczania stronie decyzji wydanych w różnych postępowaniach. Istotnym jest jedynie, aby na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wyszczególniono, jakich spraw dotyczy przesyłka – tak aby okoliczność doręczenie poszczególnych pism nie budziła wątpliwości. Tak też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru, w którym wymieniono sygnatury sprawy, a w nawiasach podano lata, których one dotyczyły. Tym samym, sam fakty doręczenia pełnomocniczce wszystkich decyzji nie budzi wątpliwości. Jakkolwiek pełnomocniczka Spółki wywodzi, że na kopercie nie umieszczono żadnej informacji o jej zawartości – niemniej jednak, zdaniem Sądu, okoliczność ta nie miała istotnego znaczenia, skoro znajdowała się ona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a sam fakt doręczenia decyzji w tejże kopercie nie był kwestionowany. W konsekwencji pełnomocniczka mogła zapoznać się z treścią doręczonych jej decyzji, przedstawić sprawę swojemu mocodawcy oraz podjąć czynności, które uznała za właściwe. 3.4. Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego nieprecyzyjnego wskazania przez organy podstawy prawnej decyzji. W tym zakresie przepisem właściwym powinien być art. 210 § 1 pkt 4 O.p., a nie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarzut ten jest o tyle chybiony, że wbrew temu co wywodzi pełnomocniczka strony, brak wskazania przez organy konkretnej jednostki redakcyjnej Uchwały Rady Miasta nie pozostawia niepewności co do podstawy prawnej kwestionowanych rozstrzygnięć, ani nie powoduje niemożliwości oceny postępowania organu. Przywołany akt jest stosunkowo prosty, a w załączniku nr 1 wyraźnie wskazano, że dla samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, stawka wynosi 3360 zł (pkt 1 lit. d/). Sąd dostrzega przy tym, że w świetle art. 210 § 1 pkt 4 O.p. właściwie sformułowana decyzja powinna zawierać taką informację. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, z przedstawionych powyżej względów naruszenie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy – a co za tym idzie nie ma podstaw, aby na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylić zaskarżoną decyzję. Przy czym przez "istotny wpływ na wynik sprawy" należy rozumieć taki związek pomiędzy naruszeniem a treścią kontrolowanego aktu, który mógł wpłynąć na jego kształt. W konsekwencji uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie należy wskazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Konieczność tą należy wiązać tylko z takim naruszeniem przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd. 3.5. Negatywnie należy ocenić również ostatni z podniesionych w skardze zarzutów, tj. naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. – czyli art. 187 § 1 O.p. W tym zakresie argumentacja strony sprowadza się do stwierdzenia, że stwierdzenie, iż Spółka nadal jest właścicielem przedmiotowego samochodu ciężarowego jest sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Spółka nie prowadziła bowiem od 2015 r. działalności gospodarczej, nie była również czynnym podatnikiem VAT, jak również nie posiadała przez kilka lat zarządu. Ponadto pojazd ten miał 40 lat, co biorąc pod uwagę stopień zużycia samochodów ciężarowych, oznaczało, że mógł być tylko złomem. W świetle powyższego należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że w istocie rzeczy przepisem, który mógł zostać naruszony w wyniku błędnej oceny dowodów jest art. 191 O.p., który wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, a nie art. 187 § 1 O.p. Biorąc pod uwagę wyrażone przez stronę stanowisko należy zwrócić uwagę, że w świetle art. 8 pkt 2 u.p.o.l. obowiązkowi podatkowemu podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton. Przy czym, jak wynika z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek ten spoczywa między innymi na osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Moment powstania tego obowiązku różni się w zależności od tego, czy środek transportu był wcześniej zarejestrowany, czy dopiero ma zostać zarejestrowany (art. 9 ust. 3-4a u.p.o.l.). Natomiast wygasa on w przypadku jego wyrejestrowania (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.) albo zmiany właściciela (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Tym samym obowiązek ten ciążył na Spółce bez względu na wiek i stan techniczny pojazdu. Jeżeli bowiem nie nadawał się on do dalszego wykorzystania, należało go wyrejestrować. Stąd też, tak długo, jak Spółka nie złoży właściwego wniosku o wyrejestrowanie, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu, ciąży na niej obowiązek podatkowy. Spółka nie przedstawiła również żadnych przekonywujących dowodów, które mogłyby potwierdzić, że przeniosła prawo własności do wspomnianego samochodu ciężarowego. Samo stwierdzenie prezesa zarządu z 1 lipca 2021 r., zgodnie z którym w 2019 r. Spółka nie była właścicielem żadnego środka transportu jest niewystarczające. W tym względzie należy zgodzić się z organem, że na podstawie zgromadzonych dowodów nie można stwierdzić, czy przedmiotowy pojazd został sprzedany. Równocześnie, jak trafnie stwierdził organ, że nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, które mogłyby przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy po myśli strony zwłaszcza, gdy ona sama dowodów takich nie dostarcza. Innymi słowy obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego przez organ nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest od dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonego faktu może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. W tym zakresie ciężar dowodu spoczywa także na podatniku. Jeżeli więc istnieją jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, skarżący powinien je przedłożyć, gdyż strona w swym dobrze rozumianym interesie winna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. W rozpoznawanej sprawie Spółka nie przedstawiła takich dowodów. 3.6. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.