I SA/Lu 232/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Asesor sądowy Marcin Małek Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. - Zarządu Dróg Miasta K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 lutego 2024 r. nr 0601-IEE.7192.9.2023.2 w przedmiocie kosztów egzekucyjnych - oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowieniem z 19 lutego 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie ("organ nadzoru", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta Krakowa - Zarządu Dróg Miejskich w Krakowie ("wierzyciel") uchylił postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie ("organ egzekucyjny") z 10 stycznia 2024 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego i orzekł o wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela w kwocie 109,82 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał w sentencji postanowienia przepis art. 64c § 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej "u.p.e.a.", "ustawa egzekucyjna"). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt sprawy wynika, że podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego w stosunku do K. D. ("zobowiązany") był wniosek wierzyciela oraz wystawiony przez niego tytuł wykonawczy z 19 września 2023 r. w celu egzekucji sumy 150 zł, stanowiącej opłatę dodatkową za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego w dniu 3 października 2020 r. w strefie płatnego parkowania w Krakowie. Zawiadomieniem z 28 września 2023 r. organ egzekucyjny zajął wierzytelność zobowiązanego z rachunku bankowego prowadzonego w mBank S.A. W dniu 4 października 2023 r. zobowiązany złożył zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Z przedstawionej kopii faktury wynika, że zobowiązany sprzedał samochód w dniu 23 kwietnia 2020 r. Tym samym zobowiązany udowodnił, że w dniu 3 października 2020 r., czyli w dniu powstania należności pieniężnej z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za postój pojazdu samochodowego nie był już właścicielem pojazdu. Z kopii zawiadomienia o zbyciu pojazdu wynika, że dopiero w dniu 4 października 2023 r. zobowiązany zawiadomił starostę o zbyciu pojazdu. Prezydent Miasta Krakowa jako wierzyciel postanowieniem z 3 listopada 2023 r. uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej w stosunku do należności głównej oraz oddalił zarzut "nieistnienia obowiązku w stosunku do powstałych kosztów upomnień w sprawie egzekucji administracyjnych". Postanowieniem z 10 stycznia 2024 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne. Odrębnym postanowieniem z 10 stycznia 2024 r. organ obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 109,82 zł. Na koszty te składa się: opłata manipulacyjna za wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wszczęcie egzekucji w łącznej wysokości 100 zł (40 zł + 60 zł) – art. 64 § 1 u.p.e.a., wydatki w łącznej wysokości 9,82 zł, w tym 9,20 zł opłaty pocztowej za korespondencję do zobowiązanego i 0,62 zł z tytułu opłaty dla Krajowej Izby Rozliczeniowej za przesłanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego za pośrednictwem aplikacji OGNIVO (art. 64b § 1 pkt 15 i 16 u.p.e.a.). W zażaleniu na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych wierzyciel zarzucił, że nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 64c § 3 u.p.e.a. przesłanek obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi. Według wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powinien zostać obciążony zobowiązany (w rzeczywistości osoba wskazana przez wierzyciela jako zobowiązany), ponieważ zgodnie z danymi Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, zobowiązany na dzień 3 października 2020 r. był wskazany jako właściciel samochodu pozostawionego w tym dniu w strefie płatnego parkowania. Także na dzień wystawienia upomnienia z 31 maja 2022 r. oraz na dzień wystawienia tytułu wykonawczego z 19 września 2023 r. wierzyciel nie miał informacji o zbyciu pojazdu przez zobowiązanego. Brak wiedzy wierzyciela o zbyciu pojazdu spowodowany był zaniechaniem przez zobowiązanego wypełnienia w terminie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu. Wierzyciel wskazał, że zgodnie z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.), właściciel pojazdu jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Jednocześnie na mocy art. 31i ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 240 ze zm.), dla pojazdów zbytych i nabytych w okresie od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. termin zawiadomienia starosty wydłużony został do 180 dni od dnia zaistnienia zdarzenia. Niedopełnienie przez zobowiązanego obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu, spowodowało, że wierzyciel wystawiając upomnienie, a następnie wszczynając postępowanie egzekucyjne, nie wiedział, że pojazd został sprzedany. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, uchylając postanowieniem z 19 lutego 2024 r., postanowienie organu egzekucyjnego z 10 stycznia 2024 r. i orzekając co do istoty sprawy wskazał, że zgodnie z art. 64c § 2 u.p.e.a. koszty egzekucyjne co do zasady obciążają zobowiązanego. Jednak na podstawie art. 64c § 3 u.p.e.a. wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli: 1) nie mogą być wyegzekwowane od zobowiązanego, 2) spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej, 3) organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji administracyjnej na podstawie art. 29 § 2 pkt 1 i 3. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych z urzędu, jeżeli koszty egzekucyjne obciążają wierzyciela niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym, niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego - art. 64c § 9 pkt 2 lit. c ustawy egzekucyjnej. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny powołując się na art. 64c § 3 pkt 1 w związku z art. 64c § 9 pkt 2 lit. c u.p.e.a. błędnie wskazał podstawę rozstrzygnięcia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych, ponieważ w rzeczywistości taką podstawę stanowi art. 64c § 3 pkt 2 w związku z art. 64c § 9 pkt 2 lit. c u.p.e.a. Przepis art. 64c § 3 pkt 1 u.p.e.a. dotyczy sytuacji kiedy koszty egzekucyjne nie mogą być wyegzekwowane od zobowiązanego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. Konsekwencją umorzenia postępowania egzekucyjnego w opisanym wyżej stanie sprawy jest konieczność obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi na podstawie art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. Organ odwoławczy wskazał, że prawidłowe zastosowanie art. 64c § 3 pkt 2 ustawy egzekucyjnej wymaga ustalenia w pierwszej kolejności, czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne bądź niezgodne z prawem. Postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu ogranicza się jedynie do zbadania zasadności obciążenia zobowiązanego kosztami egzekucji, nie zaś do weryfikacji dokonanych czynności egzekucyjnych. W realiach rozpatrywanej sprawy stwierdzenie okoliczności sprzecznego z prawem wszczęcia egzekucji jest łatwo weryfikowalne. Sprzeczne z prawem jest bowiem wszczęcie egzekucji skierowanej do podmiotu nie będącego adresatem egzekwowanego obowiązku. Sprzeczna z poczuciem społecznej sprawiedliwości i zmierzająca do ewidentnego pokrzywdzenia osoby uznanej uprzednio za zobowiązanego byłaby sytuacja, kiedy pomimo ostatecznego ustalenia braku podstaw do wszczęcia i prowadzenia egzekucji, to "zobowiązany", który na skutek późniejszych ustaleń zobowiązanym wcale nie był, musiałby ponosić koszty postępowania egzekucyjnego. W rozpatrywanej sprawie to wierzyciel spowodował sprzeczne z przepisami ustawy egzekucyjnej wszczęcie postępowania egzekucyjnego, a następnie prowadzenie egzekucji. Z tej przyczyny zastosowanie ma przepis art. 64c § 3 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, zgodnie z którym wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej. Błąd co do zobowiązanego został popełniony na etapie wystawiania tytułu wykonawczego, co przyznał wierzyciel uznając zarzut błędu co do zobowiązanego będący podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wobec powyższego organ odwoławczy uchylił postanowienie organu egzekucyjnego i orzekł na podstawie art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. (a nie art. 64 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) o obciążeniu wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 109,82 zł. Uzasadniając wysokość kosztów egzekucyjnych organ odwoławczy wskazał na treść art. 64 § 1 (opłata manipulacyjna za wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wszczęcie egzekucji w łącznej wysokości 100 zł (40 zł + 60 zł) – oraz art. 64b pkt 15 i 16 u.p.e.a. (opłata pocztowa za korespondencję do zobowiązanego i 0,62 zł opłaty dla Krajowej Izby Rozliczeniowej za przesłanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego za pośrednictwem aplikacji OGNIVO. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent Miasta Krakowa zarzucił naruszenie: 1) art. 17 § 1 w związku z art. 64c § 3, 9 i 10 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ egzekucyjny na podstawie art. 64cd § 7 u.pe.a. prawidłowo uznał, że kosztami egzekucyjnymi w kwocie 109,82 zł należy obciążyć wierzyciela; 2) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia ustawy 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zebranie, rozpatrzenie oraz dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z treści ww. przepisów, poprzez przekroczenie zasady prawdy obiektywnej, niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że kosztami egzekucyjnymi w kwocie 109,82 zł należy obciążyć Prezydenta Miasta Krakowa jako wierzyciela, a nie zobowiązanego K. D.. Formułując wyżej przedstawione zarzuty wierzyciel wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a nadto zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wierzyciel stwierdził, że nie naruszył prawa kierując do zobowiązanego upomnienie, wystawiając tytuł wykonawczy i składając wniosek o wszczęcie egzekucji, ponieważ wierzyciel nie wiedział o zbyciu pojazdu przez zobowiązanego w dniu 23 kwietnia 2020 r. Przed sporządzeniem upomnienia z dnia 31 maja 2022 r. skarżący zwrócił się do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z pytaniem o dane właściciela pojazdu. Dane CEPiK nie zawierały informacji o zgłoszeniu zbycia pojazdu przez zobowiązanego, ponieważ w terminie wskazanym przez ustawodawcę nie dopełnił on obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu, czyniąc to dopiero w dniu 4 października 2023 r. Co więcej, mimo skutecznego doręczenia upomnienia z dnia 31 maja 2022 r., zobowiązany K. D. nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy z wierzycielem, co doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W ocenie wierzyciela to właśnie zaniechanie przez zobowiązanego spełnienia nałożonego przez ustawodawcę obowiązku zawiadomienia w terminie nieprzekraczającym 180 dni starosty o zbyciu pojazdu, doprowadziło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżący kierując tytuł wykonawczy do organu egzekucyjnego nie dopuścił się żadnego działania lub zaniechania, które mogłyby doprowadzić do naruszenia przepisów prawa, dotyczących wszczęcia i prowadzenia egzekucji. Ponadto, tytuł wykonawczy skierowany do organu egzekucyjnego nie zawierał żadnych wad, które dotyczyłyby zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Do wszczęcia postępowania egzekucyjnego doprowadziło natomiast zaniechanie przez zobowiązanego spełnienia obowiązku zgłoszenia zbycia pojazdu do właściwego organu, jak również brak poinformowania o tym fakcie wierzyciela, po skutecznym doręczeniu upomnienia. W związku z powyższym - w ocenie wierzyciela - organ egzekucyjny powinien umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec zobowiązanego K. D., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 września 2023 r., wyłącznie w stosunku do należności głównej w wysokości 150,00 zł oraz wyegzekwować od zobowiązanego koszty za doręczone upomnienie z dnia 31 maja 2022 r., w kwocie 16,00 zł i przekazać je wierzycielowi. Powinien także wyegzekwować koszty egzekucyjne a nie obciążać nimi wierzyciela. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny kontrolując działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) bada, czy organy w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania; ponadto sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, gdy ustali, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie skarga nie jest usprawiedliwiona, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zasadą jest, że w postępowaniu egzekucyjnym koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego (art. 64c § 2 zdanie pierwsze u.p.e.a.). Jednak zgodnie z art. 64c § 3 wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne jeżeli: nie mogą być wyegzekwowane od zobowiązanego (pkt 1), wierzyciel spowodował niezgodne z prawem wszczęcie lub prowadzenie egzekucji administracyjnej (pkt 2); organ egzekucyjny nie przystąpił do egzekucji administracyjnej na podstawie art. 29 § 2 pkt 1 i 3 (pkt 3). W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, ponieważ okazało się, że wystąpił błąd co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Nastąpiło to na skutek tego, że osoba, która została wskazana przez wierzyciela w tytule wykonawczym jako zobowiązany, w rzeczywistości nim nie jest (zobowiązanym w sensie materialnoprawnym jest kto inny). Zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest osoba prawną albo jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej albo osoba fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Jeżeli egzekucja administracyjna została wszczęta w stosunku do osoby, która nie jest zobowiązanym, o którym mowa w art. 1a pkt 20 u.p.e.a., to znaczy, że wszczęcie tej egzekucji było niezgodne z prawem. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z urzędu albo na skutek wniosku wierzyciela w stosunku do osoby, którą wierzyciel wskazał we wniosku oraz w tytule wykonawczym jako zobowiązanego. Jeżeli okazuje się, że wierzyciel wskazał błędnie zobowiązanego, to oznacza, że spowodował niezgodne z prawem wszczęcie egzekucji administracyjnej. W takiej sytuacji wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne zgodnie z art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. Spowodowanie wszczęcia egzekucji niezgodnie z prawem jest kategorią obiektywną. Tylko wierzyciel może spowodować wszczęcie egzekucji na wniosek. Dla zastosowania art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. nie jest istotne jakie przyczyny doprowadziły do tego, że wierzyciel spowodował niezgodne z prawem wszczęcie egzekucji, w tym również z jakiej przyczyny wskazał w tytule wykonawczym osobę, która nie jest w rzeczywistości zobowiązanym. Nawet jeżeli okazuje się, że błąd co do zobowiązanego został popełniony z przyczynieniem się do tego osoby wskazanej błędnie jako zobowiązany, to i w takiej sytuacji osobą, która spowodowała wszczęcie egzekucji (niezgodne z prawem) pozostaje wierzyciel a nie osoba, która przyczyniła się do błędu wierzyciela. Z tej przyczyny w rozpoznawanej sprawie nie ma znaczenia dla możliwości obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. okoliczność, że wierzyciel ustalił dane zobowiązanego korzystając z treści Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, która nie była aktualna w zakresie danych o właścicielu pojazdu samochodowego pozostawionego bez uiszczenia opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania – a nieaktualność ta wynikała z zaniechanie przez właściciela pojazdu zawiadomienia w terminie przewidzianym ustawą właściwego starosty o zbyciu pojazdu w dniu 23 kwietnia 2020 r., zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Termin ten co do zasady nie może przekraczać 30 dni od daty zbycia pojazdu, z tym że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miał termin wydłużony do 180 dni od dnia zaistnienia zdarzenia - na podstawie art. 31i ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dla pojazdów zbytych i nabytych w okresie od 1 marca 2020 r. do 31 grudnia 2020 r.). W związku tym, że w rozpoznawanej sprawie termin zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu upływał 20 października 2020 r., to dokonanie tej czynności dopiero w dniu 4 października 2023 r. nastąpiło ze znacznym uchybieniem terminu, już po tym kiedy została wszczęta egzekucja (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego miało miejsce w dniu 28 września 2023 r.). Można założyć, że gdyby osoba wskazana błędnie jako zobowiązany wykonała swój obowiązek zawiadomienia o zbyciu pojazdu w terminie albo przynajmniej zareagowała na doręczone jej w dniu 7 czerwca 2022 r. upomnienie, to wierzyciel nie wystawiłby tytułu wykonawczego z błędnie wskazanym zobowiązanym i nie złożyłby wniosku o wszczęcie w stosunku do niego egzekucji administracyjnej. Jednakże okoliczność ta nie ma znaczenia dla ustalenia, że obiektywnie rzecz biorąc to wierzyciel spowodował wszczęcie egzekucji składając wniosek o jej wszczęcie i tytuł wykonawczy. Wszczęcie egzekucji było niezgodne z prawem, ponieważ wierzyciel błędnie wskazał zobowiązanego. W opisanej wyżej sytuacji istnieje podstawa do obciążenia wierzyciela obowiązkiem pokrycia kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64c § 3 pkt 2 u.p.e.a. Nie ma natomiast podstawy prawnej do obciążania tym obowiązkiem w jakimkolwiek zakresie osoby błędnie wskazanej w tytule wykonawczym jako zobowiązany, ponieważ osoba taka nie ma rzeczywistości statusu zobowiązanego w znaczeniu materialnoprawnym. W związku z tym nie można w stosunku do takiej osoby zastosować przepisu art. 64c § 2 zdanie pierwsze u.p.e.a. i obciążyć jej kosztami egzekucyjnymi. W stanie faktycznym sprawy, w której zbywca pojazdu nie wykonał swojego obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu oraz nie zareagował na skierowane do niego upomnienie, co było jedną z przyczyn wystawienia błędnego tytułu wykonawczego przez wierzyciela oraz złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji, można jedynie rozważać odpowiedzialność deliktową zbywcy pojazdu w stosunku do wierzyciela za spowodowanie szkody wynikającej z pokrycia przez wierzyciela kosztów egzekucyjnych. Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.