VII SA/Wa 2445/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, asesor WSA Katarzyna Tomiło - Nawrocka, , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi ze skargi A.M. i M.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 sierpnia 2023 r. znak: 575/OPON/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda Mazowiecki (dalej jako: "Wojewoda" lub "organ II instancji") decyzją Nr 575/OPON/2023z 11 sierpnia 2023 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682), po rozpatrzeniu odwołania A. S. M. oraz M. J. M. (dalej jako: "skarżący"), od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r" znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] nr 3 w W. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: A. L., J. L. i N. M. (dalej jako: "inwestor"), w dniu 15 września 2021 r. złożyli wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych obejmujących budowę budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w W. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Prezydent W. nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym. W dniu 30 grudnia 2021 r. do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] drogą elektroniczną wpłynęło postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...] dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2021 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia na roboty budowlane polegające na budowie budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w W., działka ew. nr [...] z obrębu [...]. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Prezydent W. postanowił uzupełnić postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nakładając dodatkowo na inwestora obowiązek usunięcia braków w przedmiotowym wniosku. Pismem z dnia 4 stycznia 2022 r. pełnomocnik inwestora odniósł się do wymagań postanowienia nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r., natomiast pismem z dnia 25 lutego 2022 r. odniósł się do wymagań postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...], Prezydent W. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych obejmujących budowę budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul.[...] w W. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie złożyli inwestorzy reprezentowani przez pełnomocnika. Decyzją nr 717/OPON/2022 z dnia 4 sierpnia 2022 r., znak: WI-II.7840.6.4.2022, Wojewoda Mazowiecki uchylił decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] marca 2022 r., znak: [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego został wniesiony sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 18 października 2022 r. WSA w Warszawie odrzucił ww. sprzeciw. Pismem z dnia 5 stycznia 2023 r. Wojewoda Mazowiecki zwrócił akta przedmiotowej sprawy do organu I instalacji. Zawiadomieniem z dnia 2 stycznia 2023 r., organ I instancji zawiadomił strony o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r., znak: [...], organ I instancji w związku z decyzją Wojewody Mazowieckiego nr 717/OPON/2022 z dnia 4 sierpnia 2022 r., znak: WI-II.7840.6.4.2022, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. Pismem z dnia 15 marca 2023 r. inwestorzy reprezentowani przez pełnomocnika złożyli odpowiedź na ww. postanowienie. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak: [...], Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w W. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Od decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2023 r., odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu wnieśli skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewoda Mazowiecki wspomnianą na wstępie decyzją z 11 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w W. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 Prawa budowlanego, a następnie przechodząc do oceny zgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z przepisami, wskazał, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]"(Uchwała Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] października 2011 roku, Opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...[ Nr [...] poz. [...] z dnia [...] listopada 2011 r., dalej jako: "mpzp"), w jednostce terenowej MN3. Następnie Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 5 ww. mpzp, budynek przy ul. [...] zlokalizowany jest w strefie ochrony konserwatorskiej wymienionej w ust. 1 pkt 1, pozostałe budynki nie będące obiektami zabytkowymi, które ze względu na swą lokalizację podlegają uzgodnieniom z organem ds. ochrony zabytków zgodnie z ustaleniami określonymi w ust.2 pkt.6 i 7. Natomiast § 36 ust. 4 ustala zasady obsługi komunikacyjnej terenu MN3- garaże i miejsca parkingowe na terenie działki własnej. Wojewoda przypomniał, że inwestor usuwając stwierdzone przez organ I instancji nieprawidłowości, przedłożył: • ostateczną decyzję z [...] marca 2023 r., znak: [...] wydaną przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalającą na wykonanie inwestycji objętej wnioskiem zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, • opinię geotechniczną z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym sporządzoną w lutym 2023 r. przez mgr J. S. upr. geolog. Nr [...], • ekspertyzę techniczną sporządzoną przez inż. W. R. posiadającego uprawnienia budowlane nr ew. [...] projektanta w specjalności konstrukcyjno- budowlanej, dotyczącą stanu technicznego sąsiedniego budynku przy ul. [...] w W. i braku negatywnego wpływu budowy budynku garażowego jednostanowiskowego na ww. budynek, • analizę nasłoneczniania przesłaniania sporządzoną przez projektanta mgr inż. Arch. T. G. posiadającego uprawnienia budowlane nr ew. [...], • projekt instalacji elektrycznych w planowanej inwestycji- projekt sporządzony przez inż. F. C. posiadającego uprawnienia budowlane nr ew. [...] projektanta w specjalności instalacyjno- inżynieryjnej. , Wojewoda podkreślił, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno- budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno- budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt I i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniając wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor ponadto przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Wojewoda wskazał, że strona skarżąca winna mieć na względzie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego, bowiem w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem skoro inwestor spełnił w niniejszej sprawie wszystkie wymagania konieczne do udzielenia pozwolenia na budowę to Prezydent m. st. Warszawy nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących zaburzenia przez planowaną inwestycję układu urbanistycznego i zespołu budowlanego podlegającego ochronie zabytków, Wojewoda wskazał, że inwestor dysponuje ostateczną decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r., znak: [...],zezwalającą na wykonanie inwestycji objętej wnioskiem. Ponadto przedłożone projekty budowlane zostały opatrzone stemplem Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wojewoda nie uwzględnił wniosku skarżących o zawieszenie przedmiotowego postępowania z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze oraz nieważnościowe przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotyczące decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r., znak:[...]. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, nie stanowią bowiem w ocenie Wojewody zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pomimo zależności między wynikiem postępowania przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego a wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, że od uprzedniego rozstrzygnięcia takiego zagadnienia musi zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Oznacza to, że bez wyjaśnienia kwestii, która pojawiła się w toku prowadzonej sprawy i która leży w kompetencji innego organu lub sądu, wydanie decyzji przez organ administracji nie jest w ogóle możliwe. Fakt, że od rozstrzygnięcia innego podmiotu może być uzależnione to, czy decyzja organu administracyjnego będzie pozytywna czy negatywna, nie stanowi przesłanki do | zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, prowadzone przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego postępowania nie stanowią zagadnienia wstępnego, gdyż nie mają one wpływu na możliwość wydania rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu odwoławczym od decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r., znak:[...]. Nie istnieją w związku z tym przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego. Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika nie zgadzając się z orzeczeniem organu II instancji wnieśli skargę do Sądu. Zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spraw, zaniechanie wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, nieuwzględnienie interesu społecznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących, dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o niepełny materiał dowodowy; - art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w sprawie, w szczególności z pominięciem ich znaczenia w kontekście założeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego stanu prawnego oraz aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", nie ma negatywnego wpływu na budynek położony przy ul. [...] w W. oraz, że nie narusza ona interesu społecznego ani słusznego interesu skarżących. - art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a. lakoniczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne zaskarżonej decyzji, w tym przede wszystkim poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących w stosunku do decyzji Prezydenta W. nr [...]; b. sporządzenie uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji z ograniczeniem się w przeważającej mierze do wybiórczego przytoczenia (powołania) przepisów prawa oraz adekwatnego orzecznictwa wraz z lakonicznym wyjaśnieniem ich znaczenia na gruncie niniejszej sprawy, bez rzeczowego i wyczerpującego odniesienia się na ich tle do zarzucanej Inwestycji niezgodności z założeniami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego; c. brak wyjaśnienia skarżącym zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając zaskarżoną decyzję, w szczególności wykazania prawidłowości ujętych uzasadnieniu decyzji nr [...] tez o braku wpływu Inwestycji na budynek sąsiedni, położony przy ul. [...] w W. i jej zgodności z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]"; d. zaniechanie wskazania faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji; - naruszenia art. 8 § 1 i 2 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanowiska organu o braku wpływu Inwestycji na budynek sąsiedni, położony przy ul. [...] w W. i jej zgodności z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]", a także poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz nieuwzględnienie aktualnego stanu prawnego oraz aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych; - art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw skarżących; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania w sprawie wskutek błędnego przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r. pozwalającej Inwestorom na roboty budowlane objęte ich zamierzeniem inwestycyjnym oraz postępowania w sprawie z odwołania skarżących od tej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji Prezydenta W. nr [...] w mocy, podczas gdy w świetle naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania z jakimi została ona podjęta, decyzję tę należało uchylić i orzec o odmowie zezwolenia Inwestorom na realizację ich zamierzenia inwestycyjnego na podstawie art. 138 § 2 kpa; - art. 156 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa; II. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami prawa miejscowego; - art. 35 ust. 3 Prawo budowlane poprzez nienałożenie na inwestorów obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości; - naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" (uchwala Rady W., nr [...[ z dnia [...].10.2011) - obszar MN3 § 36 — poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji, która jest niedopuszczalna ze względu na okoliczność, że nie będzie ona nawiązywać do historycznego ukształtowania zabudowy strefy objętej ochroną konserwatorską układu urbanistycznego [...[; - nieważność zaskarżonej decyzji wskutek wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, tj. przepisów art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4, art. 138 § 1 pkt 1, stanowiące rażące naruszenie prawa wymagające stwierdzenie jego nieważności zgodnie z dyspozycją przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta w całości i umorzenie postępowania; a w przypadku uznania, że nie zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., wnieśli o zasądzenie od organu II instancji na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw jednocześnie wnosząc o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi, wskazano, że zarówno działka inwestycyjna, jak też działka skarżących, położone są w strefie ochrony konserwatorskiej układu urbanistycznego "[...]" wpisanego do rejestru zabytków pod nr rej. WKZ [...] (por. § 7 ust 1 pkt 1 MPZP). Obie nieruchomości objęte zatem zostały ochroną konserwatora zabytków. Skarżący podkreślili, że w ramach ochrony konserwatorskiej "[...]" ochronie podlega układ ulic wraz z zabudową obszaru objętego wpisem do rejestru zabytków. Nadto, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wydany w sprawie II OSK 887/11 wyroku z dnia 27 września 2021 roku: Wpis do rejestru zabytków układu urbanistycznego i zespołu budowlanego oznacza, że ochronie konserwatorskiej podlega parcela, gabaryty zabudowy, relacje przestrzenne pomiędzy elementami zabudowy, a także wygląd elewacji oraz dalej: Za najcenniejszą wartość zabytku uznaje się bowiem jego autentyzm, czyli stopień zachowania oryginalnej substancji obiektu. Zdaniem skarżących, kwestionowane zamierzenie inwestycyjne, relacje te bez wątpienia zaburzy. W ramach tego zamierzenia jako całości, to jest zamierzania przewidzianego treścią obu wniosków dotyczących tej nieruchomości, planowano w pierwszej kolejności przebudowę i rozbudowę budynku i budowę garażu po jego południowej stronie a następnie — rzekomo celem zachowania symetrii elewacji, budowę kolejnego garażu po północnej stronie budynku. Podkreślić należy, że drugi z garaży, pozwolenia na budowę którego dotyczy przedmiotowa decyzja Wojewody Mazowieckiego 575/OPON/2023 z dnia 11 sierpnia 2023 roku, całkowicie wypełni przestrzeń pomiędzy położonymi na sąsiadujących działkach zabudowaniami. W myśl § 4.2 pkt 4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że (...) dopuszcza się zabudowę w ostrej granicy działki, jeżeli wynika to z historycznego ukształtowania zabudowy, realizacja zamierzenia jest zdaniem skarżących niedopuszczalna. W granicach obszaru chronionego, w tym na terenie przedmiotowych nieruchomości, nie występowały nigdy budynki garażowe przylegające do budynku głównego. Zamierzenie budowlane inwestorów w świetle powyższego nie prowadzi do zachowania lub odtworzenia historycznych gabarytów zabudowy i elewacji budynku, którego projekt rozbudowy i przebudowy dotyczy. Skarżący zwrócili też uwagę, że ochroną konserwatorską obszaru [...], objęto zabudowę, na którą składają się budynki wolnostojące, nie zaś zabudowa szeregowa, w którą realizacja zamierzenia, powiąże nieruchomość inwestorów z należącą do skarżących nieruchomością sąsiednią. W ocenie skarżących, organy obu instancji dokonały nieprawidłowego ustalenia w zakresie zgodności inwestycji z ustaleniami prawa miejscowego, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organy obu instancji nie wskazały żadnej okoliczności, która przemawiałaby za prawidłowością dokonanego rozstrzygnięcia oraz (wadliwego) uznania, że realizacja inwestycji w przyjętym zakresie jest dopuszczalna i nie wpłynie negatywnie na układ urbanistyczny "[...]". Uwzględnienia wymaga także zdaniem skarżących, że dla przedmiotowej decyzji Wojewody Mazowieckiego prejudykat stanowi decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie, z dnia [...] marca 2023 r., znak: [...]., od której skarżący wnieśli odwołanie, w stosunku do którego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 17 maja 2023 roku, znak sprawy: DOZ- OAiK.650.414.2023.MT stwierdził jego niedopuszczalność. Na powołane postanowienie skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, postępowanie w tej sprawie toczy się pod sygn. akt VII SA/Wa 1673/223. Równolegle rozpatrzeniu podlega także sprawa z wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie, tocząca się obecnie przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego pod znakiem: DOZ- APN.650.203.2023.MW. Tym samym postępowanie w sprawie niniejszego odwołania winno zostać zawieszone do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w wyżej wskazanych postępowaniach. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 sierpnia 2023 r., Nr 575/OPON/2023, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r" znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w W. na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. W ocenie Sądu zaskarżona decyzji nie została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że mimo niedostatków i lakoniczności uzasadnienia organu odwoławczego, nie znajduje podstaw do uznania, że organ ten w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ zebrał a następnie ocenił materiał dowodowy, zaś argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje na zasadnicze powody podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W skardze nie wykazano także naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Sąd nie dostrzegł by postepowanie zakończone skarżoną decyzją prowadzone było bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i w taki sposób, że uwzględniono tylko interesy jednej ze stron, nie ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków skarżących. Nie naruszono również zdaniem Sądu art. 8 § 2 k.p.a., który to przepis zakazuje organom administracji publicznej odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. Jest to zakaz względny, od którego można odstąpić z "uzasadnionej przyczyny". Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Tymczasem w uzasadnieniu skargi, nie wskazano argumentów, by w odniesieniu do takiego stanu prawnego, jaki występuje w rozpoznawanej sprawie, organy wydawały rozstrzygnięcia odmienne od kwestionowanych przez skarżących. Brak jest także w skardze argumentacji przemawiającej za stwierdzeniem, ze doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. i że organy nie wywiązały się z obowiązku należytego i wyczerpującego informowania skarżących jako strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. Zarzuty dotyczące nieważności decyzji mogą być podnoszone przez stronę w postępowaniu odwoławczym i choć organ odwoławczy nie może stwierdzić nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., to, uwzględniając takie zarzuty strony, może wyeliminować taką decyzję z obrotu prawnego, orzekając na podstawie art. 138 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2014 r., II OSK 537/14, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać jednak należy, że w skardze nie zawarto argumentacji, wskazującej, że decyzja organu I instancji, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a więc z naruszeniem przepisu, którego treść jest oczywista i nie wymaga wykładni, a nadto, że decyzja taka wywołała skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, a więc skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04; wyrok NSA z 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10; wyrok WSA z 6 października 2020 r., VII SA/Wa 47/20). Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ I instancji przez wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, dokonał niezbędnych sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, jest zgodność planowanej inwestycji w postaci garażu z postanowieniami obowiązującego na jej obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" (Uchwała Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] października 2011 roku, Opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego Nr [...’ poz. [...] z dnia [...] listopada 2011 r., dalej: "mpzp"), w jednostce terenowej MN3. W myśl § 7 ust. 5 mpzp budynek przy ulicy [...] zlokalizowany jest w strefie ochrony konserwatorskiej wymienionej w ust. 1 pkt 1. Jest to strefa ochrony konserwatorskiej układu urbanistycznego "[...]" wpisanego do rejestru zabytków pod nr rej. WKZ [...]. Należy on do pozostałych budynków nie będących obiektami zabytkowymi, które ze względu na swą lokalizację podlegają uzgodnieniom z organem ds. ochrony zabytków zgodnie z ustaleniami określonymi w ust. 2 pkt 6 i 7. Natomiast § 36 ust. 4 mpzp ustala zasady obsługi komunikacyjnej terenu MN3- garaże i miejsca parkingowe na terenie działki własnej. W rozpoznawanej sprawie inwestor legitymuje się ostateczną decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r., znak: [...], zezwalającą na wykonanie inwestycji objętej wnioskiem. Skarżący argumentują, że w myśl § 4 ust. 2 pkt 4mpzp ( w rzeczywistości jest to § 7 ust. 2 pkt 4 mpzp), nakazuje się w stosunku do przebudowy i nowej zabudowy, nawiązanie do charakteru i formy zabudowy zespołu urbanistycznego (kształt dachu i zwieńczenia, materiały wykończeniowe, faktura i kolorystyka elewacji, zieleń, udział terenów niezabudowanych), dopuszcza się zabudowę w ostrej granicy działki, jeśli wynika to z potrzeby nawiązania do historycznego ukształtowania zabudowy. W ocenie skarżących sporna inwestycja w myśl powyższego zapisu mpzp, jest niedopuszczalna, ponieważ w granicach chronionego obszaru nigdy nie występowały budynki garażowe przylegające do budynku głównego, zaś zamierzenie realizowane przez inwestora nie prowadzi do zachowania lub odtworzenia historycznych gabarytów zabudowy i elewacji budynku, którego projekt rozbudowy i przebudowy dotyczy. Decyzje organów obu instancji są zatem obarczone wadą z uwagi na błędne zastosowanie § 36 lit. h mpzp, (zgodnie z którym dopuszcza się przebudowę, rozbudowę oraz budowę obiektów budowlanych z obowiązkiem przestrzegania ustaleń zawartych w § 7) Ponadto ochroną konserwatorską objęto zabudowę, na którą składają się budynki wolnostojące, nie podlega natomiast ochronie zabudowa szeregowa, którą zostanie zrealizowana po wybudowaniu przez inwestorów garażu, który połączy ich budynek z budynkiem skarżących. Sąd nie podziela powyższej argumentacji. Ocena zgodności planowanej inwestycji z powyższymi zapisami mpzp dotyczącymi zasad ochrony dziedzictwa kulturowego, obszarów i obiektów podlegających ochronie konserwatorskiej wpisanych do rejestru zabytków WKZ, nie należy w ocenie Sądu do organu administracji architektoniczno-budowlanej, lecz do organu konserwatorskiego z uwagi na brzmienie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r. poz. 840, j.t., dalej: "u.o.z."), zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. To organ konserwatorski jako organ wyspecjalizowany w ocenie wartości zabytkowych danego obiektu wydając pozwolenie, ocenia czy inwestycja stanowiąca zabudowę w ostrej granicy działki, jest dopuszczalna ponieważ wynika to z potrzeby nawiązania do historycznego ukształtowania zabudowy. Argumentacja skargi w tym zakresie powinna być podniesiona w odwołaniu od pozwolenia konserwatorskiego lub skardze na stosowną decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego a nie w skardze na decyzję o pozwoleniu na budowę. Dokonując sprawdzeń wymaganych przez art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej, ogranicza się tylko do sprawdzenia, czy inwestor posiada wymagane pozwolenie organu konserwatorskiego, natomiast nie dokonuje zasadności udzielenia tego pozwolenia przez organ konserwatorski. Również i Sąd nie jest uprawniony do dokonania takiej oceny, ponieważ skarga nie dotyczy pozwolenia konserwatorskiego. Ocena spornej inwestycji z punktu widzenia organu konserwatorskiego, została natomiast zawarta w decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] ( str. 48a projektu budowlanego), udzielającej inwestorowi pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] (dz. ew. nr [...] z obrębu [...]) w dzielnicy [...] w W., w zakresie opisanym w dołączonym do wniosku projekcie budowlanym "Budowa budynku garażowego jednostanowiskowego wraz z zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] z obrębu ewidencyjnego [...] o nazwie [...] przy ul. [...] w W." autorstwa mgr inż. arch. T. G. wykonanym 31 marca 2021 r., uzupełnionym 15 lutego 2023 r. Pomimo lakoniczności uzasadnienia decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r., nr [...], potwierdza ona jednak dokonanie oceny inwestycji z punktu widzenia wyspecjalizowanego organu konserwatorskiego, pod kątem zapisów planu miejscowego, a więc także pod kątem potrzeby nawiązania do historycznego ukształtowania zabudowy. W tym zakresie organ konserwatorski wskazał, że inwestycja stanowić będzie dopełnienie symetrii całej zabudowy. Zdaniem organu konserwatorskiego planowane działania są dopuszczalne pod względem konserwatorskim i nie wpłyną negatywnie na układ urbanistyczny "[...]". Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze wskazać należy, że jak wynika ze zdjęć zamieszczonych w aplikacji gogle street view, na ulicy [...] występują budynki garażowe przylegające do budynku głównego ( ul. [...]) oraz budynki w zabudowie szeregowej ( ul. [...]). Nie jest również zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak zawieszenia postępowania w sprawie wskutek błędnego przyjęcia, że nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 roku pozwalającej inwestorom na roboty budowlane objęte ich zamierzeniem inwestycyjnym oraz postępowania w sprawie z odwołania skarżących od tej decyzji. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 pot 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2021 r., II OSK 3011/20 ). Organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Należy zgodzić się z organem, że mimo bowiem istnienia zależności między wynikiem postępowania przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego a wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę, toczące się postępowanie odwoławcze oraz nieważnościowe przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotyczące decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2023 r., znak:[...], nie stanowi zagadnienia wstępnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2022 r., II OSK 3526/19, wskazał, że treść art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje, że uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robot budowlanych przy zabytku jest zagadnieniem wstępnym wymaganym dla wydania decyzji udzielającej pozwolenie na budowę. Sad podzielając powyższy pogląd wskazuje, że nie ma on zastosowania w realiach niniejszej sprawy. Inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę , legitymował się bowiem ostateczną decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Warszawie, z dnia [...] marca 2023 r., znak: [...]. Od decyzji tej skarżący wnieśli odwołanie, w stosunku do którego Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 17 maja 2023 roku, znak sprawy: DOZ- OAiK.650.414.2023.MT stwierdził jego niedopuszczalność. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaś Sądowi z urzędu jest wiadomo, że wyrokiem z dnia 23 listopada 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1673/223, tutejszy Sąd oddalił skargę.   Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.