II SA/Łd 454/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 marca 2022 r. nr WA.ZUO.5.4700.1456.2022.MB w przedmiocie określenia opłaty stałej za wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzeki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 31 marca 2022 r., znak WA.ZUO.5.4700.1456.2022.MB wydaną na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) - dalej: p.w.; art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a.; sprostowaną postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r.; Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. opłatę stałą w wysokości 314 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzeki U. i rzeki R., za okres od 10 stycznia do 31 grudnia 2022 r. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 8 lipca 2014 r. w zakresie wprowadzania do ziemi oczyszczonych ścieków opadowych we wskazanych w decyzji lokalizacjach (pkt I) oraz udzielił w/w podmiotowi pozwolenia wodnoprawnego między innymi na: wykonanie urządzeń wodnych w postaci przebudowy i likwidacji istniejących oraz wykonanie nowych urządzeń wodnych obręb [...], [...], [...], [...], gm. [...], gm. [...], gm. [...], powiat [...], woj. [...] (pkt II.1); usługę wodną polegającą na wprowadzeniu do rzek: U. i R. oraz do ziemi wód opadowych i roztopowych za pomocą planowanych do wykonania urządzeń wodnych w postaci wylotów kanalizacji deszczowych przy wielkości zlewni zredukowanej F(zred.)=73,34 ha, obręb [...], [...], [...], [...], gm. [...], gm. [...], gm. [...], powiat [...], woj. [...] (pkt II.2). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (pkt XII). Ponadto jak wynika z akt sprawy powyższa decyzja stałą się ostateczna i prawomocna w dniu 1 lutego 2022 r. Następnie w dniu 25 lutego 2022 r. organ ustalił stronie skarżącej, w drodze informacji rocznej nr WA.ZUO.5.4700.1456.2022.MB opłatę stałą w wysokości 314 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzeki U. i rzeki R., za okres od 10 stycznia do 31 grudnia 2022 r., płatną w czterech kwartalnych ratach, w określonych w przesłanej informacji terminach. Nie zgadzając się z ustaloną opłatą, w zakreślonym prawem 14 dniowym terminie strona skarżąca złożyła reklamację, w której odwołując się do treści udzielonego jej decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. pozwolenia wodnoprawnego oraz przepisów art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 268 ust. 1 pkt 3 i art. 271 ust. 1 p.w. wywodziła, iż naliczona jej opłata stała dotyczy odprowadzania wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych. Obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty dotyczy zatem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych ujętych uprzednio w wyżej wymienionych przepisach systemy kanalizacji deszczowej lub zbiorczej. Strona podkreśliła, iż określone w udzielonym je zezwoleniu wodnoprawnym zadanie inwestycyjne polegające na przebudowie i budowie nowych urządzeń umożliwiających odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzek U. i R. nie weszło w etap realizacji, a w konsekwencji nie istnienie. Brak jest zatem podstaw do ustalenia przedmiotowej opłaty stałej, a co za tym idzie zasadnym jest anulowanie przesłanej stronie informacji rocznej. Nie uznając wniesionej reklamacji, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 marca 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. PGW Wody Polskie określił stronie skarżącej przedmiotowa opłatę stałą w wysokości 314 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzeki U. i rzeki R., za okres od 10 stycznia do 31 grudnia 2022 r. Uzasadniając organ wskazał, iż co do zasady zgodnie z art. 271 ust. 5a p.w. opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę. Ponadto organ przywołując art. 271 ust. 5b p.w. wskazał na przewidziany przez ustawodawcę wyjątek, dotyczący realizacji przedsięwzięć w zakresie obiektów liniowych, w którym to przypadku obowiązek ponoszenia opłaty stałej następuje za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych. Dalej wskazując na treść art. 16 p.w. organ wywiódł, iż urządzenia wodne to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym między innymi kanały, rowy, obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych, wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych. Przez systemy kanalizacji deszczowej rozumie się urządzenia wodne, takie jak kanały, rowy, rury, kolektory przeznaczone do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. Natomiast obiekt liniowy zgodnie z art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, to obiekty charakteryzujące się parametrem długości, w szczególności takie jak: droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i podziemna, wał przeciwpowodziowy. Organ wskazał, iż udzielone skarżącej pozwolenie wodnoprawne obejmuje przebudowę i likwidację istniejących oraz budowę nowych urządzeń wodnych za pomocą których odprowadzać będzie wody opadowe i roztopowe do rzek U. i R. Tym samym planowana przez stronę inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, a co za tym idzie nie korzysta z wyjątku, o którym mowa w art. 271 ust. 5b p.w. W związku z powyższym ciążący na stronie obowiązek uiszczania opłaty stałej wynika z art. 271 ust. 5a p.w. i jest związany z samym faktem posiadania stosowanego zezwolenia wodnoprawnego. Dalej organ przywołując art. 271 ust. 4 pkt 1 p.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek za usługi wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 736) wskazał na sposób wyliczenia określonej stronie skarżącej opłaty stałej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. zarzucała naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 p.w. poprzez dowolna ocenę materiału dowodowego sprawy, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji uniemożliwiającej realizacje zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej; - art. 35 ust. 3 pkt 7 w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 3 p.w. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że sam fakt posiadania pozwolenia wodnoprawnego uzasadnia naliczanie opłaty za usługę wodną w postaci odprowadzania do wód wód opadowych lub roztopowych, podczas gdy warunkiem koniecznym do korzystania z tej usługi oraz ponoszenia opłaty stałej jest uprzednie ujęcie tych wód w systemy kanalizacji deszczowej lub zbiorczej; - art. 271 ust. 4 pkt 1 p.w. poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłatę stałą za usługi wodne ustala się na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego, bez względu na okoliczność wykonania i oddania do użytkowania urządzeń w ramach, których usługa ta może być realizowana; - art. 271 ust. 5a p.w. poprzez ustalenie opłaty stałej za okres od dnia wydania pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy powinno to nastąpić od dnia, w którym pozwolenie stało się ostateczne; - art. 271 ust. 5b p.w. poprzez przyjęcie, że objęte udzielonym stronie pozwoleniem wodnoprawnym przedsięwzięcie polegające na realizacji urządzeń wodnych – wylotów kanalizacji deszczowej do rzek U. i R., nie stanowi przedsięwzięcia w zakresie obiektu liniowego, podczas gdy przedmiotowe urządzenia stanowią element końcowy kanalizacji deszczowej, mającej charakter inwestycji liniowej. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie kwestionowanej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wnosiła także o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Uzasadniając podniesione zarzuty strona skarżąca podtrzymała prezentowaną w złożonej reklamacji z dnia 15 marca 2022 r. argumentację, co do konieczności uprzedniego wykonania i oddania do użytkowania kanalizacji deszczowej lub zbiorczej, dla możliwości określenia opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych. Dodatkowo zakwestionowała stanowisko organu, co do braku możliwości zastosowania w sprawie art. 271 ust. 5b p.w. oraz okres, za który naliczono jej przedmiotową opłatę stałą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. PGW Wody Polskie wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie do zarzutu niewłaściwego określenia okresu za jaki ustalono stronie opłatę stałą organ wskazał, iż decyzji z dnia 10 stycznia 2022 r. udzielającej stronie pozwolenia wodnoprawnego nadano rygor natychmiastowej wykonalności, co skutkuje uznaniem, iż, pomimo że nie była ona ostateczna, to była wykonalna, a w konsekwencji uzasadnia nałożenie przedmiotowej opłaty już od dnia jej wydania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wnioskowała strona skarżąca. Natomiast Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie po zapoznaniu się z treścią wniesionej skargi, w zakreślonym prawem terminie nie wnioskował o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi, jak już wcześniej wskazano Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. uczyniła decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 31 marca 2022 r. określającą skarżącej opłatę stałą w wysokości 314 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzeki U. i rzeki R., za okres od 10 stycznia do 31 grudnia 2022 r. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 ze zm.) - dalej: p.w. Wskazać na wstępie należy, że w myśl art. 35 ust. 3 pkt 7 p.w. usługi wodne obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zgodnie zaś z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a p.w. opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Opłata za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych (art. 270 ust. 11 p.w.). Natomiast stosownie do treści art. 271 ust. 4 pkt 1 p.w. wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód. Opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne do dnia jego wygaśnięcia, cofnięcia lub utraty mocy bez względu na przyczynę (art. 271 ust. 5a p.w.). Stawki opłat określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek za usługi wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 736) Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. PGW Wody Polskie stwierdził wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 8 lipca 2014 r. w zakresie wprowadzania do ziemi oczyszczonych ścieków opadowych we wskazanych w decyzji lokalizacjach (pkt I) oraz udzielił pozwolenia wodnoprawnego między innymi na: wykonanie urządzeń wodnych w postaci przebudowy i likwidacji istniejących oraz wykonanie nowych urządzeń wodnych obręb [...], [...], [...], [...], gm. [...], gm. [...], gm. [...], powiat [...], woj. [...] (pkt II.1) ; jak również usługę wodną polegająca na wprowadzeniu do rzek U. i R. oraz do ziemi wód opadowych i roztopowych za pomocą planowanych do wykonania urządzeń wodnych w postaci wylotów kanalizacji deszczowych (pkt II.2). Ponadto jak wynika z akt sprawy, objęte udzielonym stronie skarżącej zezwoleniem wodnoprawnym zadanie inwestycyjne polegające na przebudowie i budowie nowych urządzeń umożliwiających odprowadzanie wód opadowych i roztopowych nie weszło w etap realizacji, a w konsekwencji urządzenia te nie istnieją. Powyższe ustalenia faktyczne nie są kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, jak również nie budzą jakichkolwiek wątpliwości Sądu. Natomiast istotą sporu pomiędzy stronami postępowania pozostaje kwestia zasadności nałożenia na skarżącą przedmiotowej opłaty stałej w sytuacji, gdy wskazane wyżej urządzenia wodne – wyloty kanalizacji deszczowej, umożliwiające skarżącej odprowadzanie do wód wód opadowych i roztopowych, zgodnie z udzielonym jej pozwoleniem wodnoprawnym, nie zostały wykonane. Zgodnie bowiem z treścią art. 271 ust. 5b p.w. w przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych. Tym samym dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu niezbędnym jest ustalenie czy wylot kanalizacji deszczowej stanowi obiekt liniowy, do którego zastosowanie znajduje powołany wyżej przepis art. 271 ust. 5b p.w. W tym zakresie wskazać należy, iż wobec braku uregulowania w przepisach p.w. definicji pojęcia "obiektu liniowego", niezbędnym jest odwołanie się do regulacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351). Jak wynika z art. 3 ust. 3a powołanej ustawy obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 30 marca 2021 r., II SA/Ol 138/21 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wyraził pogląd, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela i przyjmuje za własny, iż skoro istotnym parametrem obiektu liniowego jest jego długość, to za tego rodzaju obiekt uznać również należy kanalizację deszczową, Instalacja ta, jako całość składa się z różnorodnych elementów (przewodów kanalizacyjnych z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są wody opadowe), połączonych ze sobą w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki, nadawały się do określonego użytku, to jest do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z danego terenu. Wobec powyższego brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wylot kanalizacji deszczowej nie jest elementem tej sieci, lecz stanowi autonomiczny obiekt. Wylot taki nie jest urządzeniem niezależnym od prowadzącej do niego sieci kanalizacji deszczowej, gdyż nie może funkcjonować bez tej sieci. W rozpoznawanej sprawie fakt, iż udzielone stronie skarżącej decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. pozwolenie wodnoprawne, w pkt II.1 decyzji, obejmowało wykonanie jedynie 7 nowych, projektowanych wylotów kanalizacji deszczowej, które w myśl art. 16 pkt 65 lit. f p.w. niewątpliwie stanowią urządzenia wodne, nie zmienia wyrażonego stanowiska Sądu, co do uznania tych urządzeń za jeden z elementów składający się na całość obiektu liniowego – kanalizacji deszczowej. Powyższe prowadzi do uznania, iż w przypadku, gdy udzielone stronie pozwolenie wodnoprawne obejmowało zgodę na wykonanie urządzeń wodnych –wylotów kanalizacji deszczowej, za pomocą których skarżąca będzie odprowadzać do rzek: U. i R. oraz do ziemi wody opadowe i roztopowe, to w sprawie zastosowanie znajduje art. 271 ust. 5b p.w. W konsekwencji ciążący na skarżącej obowiązek uiszczania opłaty stałej powstanie nie od dnia, w którym decyzja wodnoprawna stała się ostateczna, lecz od dnia rozpoczęcia użytkowania określonych w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym wylotów systemu kanalizacji deszczowej służącej do odprowadzania tych wód. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, iż za błędne uznać należy wyrażone w udzielonej odpowiedzi na skargę, stanowisko organu, zgodnie z którym nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., uzasadniało naliczenie opłaty stałej od dnia wydania przedmiotowej decyzji. Przypomnieć raz jeszcze należy, iż jak wynika z art. 271 ust. 5a p.w. opłatę stałą ponosi się za okres od dnia, w którym pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane stało się ostateczne. Natomiast zgodnie z art. 16 § 1 zdanie 1 k.p.a. decyzja ostateczna, to decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy wynika, iż decyzja z dnia 10 stycznia 2022 r. na podstawie, której skarżącej udzielono skarżącej pozwolenia wodnoprawnego obejmującego między innymi usługę wodną polegającą na wprowadzeniu do rzek: U. i R. oraz do ziemi wód opadowych i roztopowych, uzyskała walor ostateczności dopiero w dniu 1 lutego 2022 r. Wobec powyższego, zarzuty skargi zarówno, co do naruszenia prawa materialnego, jak i wskazanych w niej przepisów prawa procesowego Sąd uznał za zasadne. Rozpatrując sprawę ponownie Dyrektor Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zobowiązany będzie do uwzględnienia stanowiska wyrażonego przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku, odnośnie do uznania urządzenia wodnego – wylotu kanalizacji deszczowej za obiekt liniowy, jak również zastosowania w sprawie art. 271 ust. 5b p.w. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. is