II SA/Wr 510/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki C – Z. postanawia: odrzucić skargę. S. K. (dalej: skarżący) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K. (dalej: organ) z [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednostki [...] – Z. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że nie została ona poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd pismem z 8 sierpnia 2024 r. wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do zaskarżonej uchwały, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej przesłał do Sądu kopię pisma z 7 sierpnia 2024 r. zatytułowanego jako: "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W dniu 25 lipca 2024 r. do Sądu wpłynęło oświadczenie pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi wraz z wnioskiem o zwrot uiszczonego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W świetle art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 609 ze zm., dalej jako "u.s.g."), w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie powyższy przepis w cytowanym wyżej brzmieniu, co wynika z art. 17 ust. 2 w zw. z art. 18 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie do tych przepisów, art. 52 i art. 53 p.p.s.a. oraz przepisy ustawy o samorządzie gminnym, w ich brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po 1 czerwca 2017 r. Zaskarżona uchwała podjęta została przed zmianą art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 53 p.p.s.a., co determinuje uznanie, że skarżący zobowiązany był do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i do zachowania terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. W okolicznościach sprawy pełnomocnik skarżącego nadesłał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa datowane na dzień 7 sierpnia 2024 r., podczas gdy skarga wpłynęła do organu w dniu 3 czerwca 2024 r. (data prezentaty organu). Wobec poczynionych wcześniej uwag stwierdzić należy, że nie jest dopuszczalne wniesienie skargi przed wniesieniem wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie Sąd wskazuje, że cofnąć można jedynie skargę skutecznie wniesioną, a więc wolną od braków formalnych i fiskalnych. Innymi słowy, badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie, odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zwrot wpisu sądowego, wyjaśnić należy, że w aktach niniejszej sprawy brak jest dowodu potwierdzającego uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi. Uwzględniając powyższe okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.