II SA/Wa 569/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 3 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 436/23 w sprawie ze skargi W. G. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu – W. G. – kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W. G. – skarżący w niniejszej sprawie, pismem z [...] kwietnia 2024 r. złożył – za pośrednictwem platformy ePUAP – skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 436/23, w sprawie z jego skargi na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Jako podstawę prawną wskazał art. 271 pkt 2, 272 § 1, 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem skarżącego, organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie dotyczące właściwości formalnej (procesowej), na podstawie jakich przepisów ustalono właściwość Biura Prezesa Rady Ministrów, Zespołu Świadczeń Specjalnych w sprawach bezpieczeństwa narodowego i zarządzania kryzysowego, a tym samym pozostaje w bezczynności. Jego wolą jest udzielenie odpowiedzi dotyczącej właściwości regulowanej przez prawo procesowe, dotyczącej konkretnych spraw z zakresu bezpieczeństwa narodowego i zarządzania kryzysowego, nie zaś właściwości ustrojowej Prezesa Rady Ministrów. W odpowiedzi na skargę o wznowienie organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 279 p.p.s.a.. Skarżący w pismach składanych drogą elektroniczną, w dniach 1, 2, 4, 6 i 12 sierpnia 2024 r., przedstawił szeroką argumentację na rzecz skargi o wznowienie postępowania. Podniósł między innymi okoliczność pozbawienia go prawa do działania, czy też otrzymania odpowiedzi, która w całości jest nieadekwatna do złożonego wniosku. Do pisma z [...] sierpnia 2024 r. załączył tekst Zarządzenia nr 14 Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2020 r. w sprawie nadania Regulaminu organizacyjnego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zwanego dalej "Regulaminem". Sąd zważył, co następuje. Stosownie do art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy procesowej, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej (art. 276 p.p.s.a.). Stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 276 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę o wznowienie postępowania, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a.). Skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.). Jak słusznie zauważył organ, podanie podstawy wznowienia następuje poprzez powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 - art. 273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. Uzasadnienie natomiast podstawy wznowienia winno polegać na dokładnym określeniu zarówno okoliczności wskazujących na istnienie powołanej podstawy wznowienia, jak i – przy przyczynach restytucyjnych – wpływu na rozstrzygnięcie, jaki wywiera istnienie tych okoliczności. Strona skarżąca powinna sprecyzować podstawę (podstawy) prawną wznowienia z dokładnym wskazaniem okoliczności faktycznych i prawnych przemawiających za ponownym rozpoznaniem sprawy. Z kolei uzasadnienie podstawy powinno zawierać przywołanie okoliczności powodujących zaistnienie wskazanej podstawy (tak: A. Skoczylas, P. Szustakiewicz, (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2023, źródło: Legalis). Jak wskazano w doktrynie, "(...) rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania następuje w dwóch etapach. Na pierwszym z nich sąd bada pod względem formalnym dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania, tj. czy skarga została wniesiona w terminie oraz czy skarżący wskazał ustawową przyczynę uzasadniającą żądanie wznowienia. Na tym etapie sąd nie bada ani rzeczywistego istnienia podstawy, ani jej trafności, a jedynie fakt jej powołania. Podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze o wznowienie postępowania. W sytuacji gdy skargę o wznowienie postępowania wniesiono po terminie lub gdy z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi, skarga, jako pozbawiona ustawowych podstaw wznowienia postępowania, podlega odrzuceniu. W przeciwnym razie rozpoczyna się drugi etap postępowania. Na tym etapie sąd rozpoznaje sprawę merytorycznie." (tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2023, źródło: Legalis.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wskazanie podstaw wznowienia i ich uzasadnienie jest elementem obligatoryjnym skargi, którego brak powoduje niemożności merytorycznego jej rozpoznania i w efekcie skutkuje koniecznością odrzucenia skargi. Sam zatem przepis, co do którego przywołania w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, nie spełnia warunku powołania podstawy wznowienia, która mogłaby podlegać analizie w ramach dopuszczalności wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania sądowego. W skardze ani też w przesłanych później pismach procesowych, nie przywołano argumentacji na poparcie przedstawionych w niej twierdzeń, co do wystąpienia przesłanek wznowieniowych. Należy zauważyć, że przesłanka z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy właściwej reprezentacji strony oraz pozbawienia możliwości działania przed Sądem, przesłanka z art. 272 § 1 p.p.s.a. orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucję aktu normatywnego na podstawie, którego zostało wydane orzeczenie sądowe, natomiast art. 273 § 2 p.p.s.a. dotyczy nowych okoliczności sprawy lub dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego wznowienia domaga się skarżący. Przesłanka art. 273 § 2 p.p.s.a. nie odnosi się zatem do okoliczności i dowodów, którymi strona dysponowała na etapie poprzedniego postępowania oraz takich, które nie miałyby wpływu na wynik sprawy. Co trafnie zauważa organ, skarżący sformułował zarzuty przeciwko sposobowi załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej przez organ, kwestionując jego uprawnienie w tym zakresie – zwrócił uwagę na Regulamin. Podjął ponadto polemikę z uzasadnieniem postanowienia Sądu z 23 stycznia 2024 r. Argumenty te nie mogą jednakże stanowić podstawy wznowienia, nie są bowiem twierdzeniami na rzecz skargi, składanej w związku podejrzeniem zaistnienia przesłanek, o których mowa w dziale VII p.p.s.a. Sam natomiast Regulamin, jako akt powszechnie dostępny, nie może stanowić przesłanki stanowiącej poparcie twierdzeń skarżącego. Sąd rozstrzygając w sprawie ze skargi na bezczynność, prawomocnie zakończonej wydanym postanowieniem, znał ramy prawne towarzyszące wydanemu rozstrzygnięciu. Tym samym, skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec stwierdzenia, że skarga o wznowienie postępowania nie zawiera ustawowej podstawy wznowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 280 § 1 w zw. z art. 279 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi, orzekł w myśl art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..