I OZ 223/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2202/24 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 marca 2024 r., znak: DSZ-V.4321.1.744.2023.BS w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia rodzicielskiego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 2202/24 odmówił przywrócenia I.S. (dalej: skarżąca) terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 marca 2024 r., znak DSZ-V.4321.1.744.2023.BS w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia rodzicielskiego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że skarżąca była prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia skargi na decyzję, która została jej doręczona w dniu 14 marca 2024 r. i w żaden sposób nie wykazała, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Wskazywana we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, że dopiero po zapoznaniu się przez profesjonalnego pełnomocnika z aktami sprawy administracyjnej skarżąca uznała, że istnieją podstawy do wniesienia skargi, nie świadczy o należytej staranności w dbaniu o swoje sprawy. Argument wniosku, iż skarżąca została poinformowana o braku podstaw do kwestionowania decyzji nie został w żaden sposób wykazany. Podjęcie kroków zmierzających do zaskarżenia decyzji po ponad pół roku od dokonanego doręczenia z prawidłowym pouczeniem wskazuje, zdaniem Sądu I instancji, na brak przesłanek do przywrócenia terminu do złożenia skargi. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia i przywrócenie terminu, ponieważ uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Pełnomocnik skarżącej ponownie podkreślił, że skarżąca "została poinformowana o braku podstaw do złożenia odwołania od decyzji" i w te zapewnienia uwierzyła. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak wynika z akt sprawy, w sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika wniosku "o przywrócenie terminu do złożenia odwołania" z 1 października 2024 r., opartym na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. podniesiono, że skarżąca została poinformowana o braku podstaw do wniesienia odwołania, stąd też była przekonana, że została pouczona zgodnie z obowiązującym prawem oraz, że zostały zrealizowane pouczenia dla strony przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Dopiero zaś po analizie sprawy dokonanej przez pełnomocnika uznała, że istnieją uzasadnione podstawy do wywiedzenia "odwołania od decyzji". Wniosek skarżącej został prawidłowo przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniony jako pozbawiony wskazania niezbędnych przesłanek mogących być podstawą przywrócenia terminu. W myśl art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Z akt sprawy wynika, że decyzja organu z 7 marca 2024 r. została doręczona osobiście skarżącej w dniu 14 marca 2024 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji znajdujące się w aktach administracyjnych. Decyzja zawierała pouczenie, iż skarżącej przysługuje prawo wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej skargi w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. Pouczenie zawiera także informację o zwolnieniu z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawie oraz o możliwości zwrócenia się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w tym obejmującego ustanowienie pełnomocnika. Akta sprawy nie potwierdzają zatem braku prawidłowego pouczenia o możliwości zaskarżenia negatywnej dla skarżącej decyzji. Zasadnie Sąd uznał, że powołana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu nie może być uznana za uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Wskazanie we wniosku, że skarżąca uznała, że istnieją podstawy do wniesienia skargi dopiero po konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem we wrześniu 2024 r. nie dowodzą w żaden sposób braku możliwości wywiedzenia skargi w terminie ustawowym do jej wniesienia. Twierdzenia o uzyskaniu przez skarżącą informacji o braku podstaw do wnoszenia skargi, przy czym nie wskazano nawet od kogo takie informacje skarżąca rzekomo uzyskała, wobec prawidłowego pouczenia, nie wskazują na uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Pozostawanie w przekonaniu o niecelowości wnoszenia skargi nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu. Argumentacja zażalenia, ponownie oparta wyłącznie na twierdzeniu o uzyskaniu przez skarżącą informacji o braku celowości złożenia odwołania, nie mogła zatem prowadzić do uchylenia postanowienia i przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w żaden sposób nie uprawdopodobniono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.