IV SA/Po 241/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2023 r. sprawy ze skargi I. N. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2023 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) po rozpoznaniu zażalenia I. N., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej PINB) z dnia 20 grudnia 2022r. o odmowie uwzględnienia zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji administracyjnej w sprawie wykonania rozbiórki części budynku mieszkalnego wielorodzinnego - obiektu zlokalizowanego na nieruchomości nr ewid.[...] w m. G., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 31 lipca 2017 r. ([...]) PINB w K. nakazał I. N. rozbiórkę części budynku mieszkalnego - rozbudowanej części budynku (o dł. 9m i szerokości 9,4m) parter i I piętro wraz z fundamentami oraz nadbudowy po obrysie istniejącego budynku (9,75 x 9,4m) z pozostawieniem stropu nad parterem, obiektu zlokalizowanego na dz. nr geod. [...] w m. G.. Decyzją z dnia 6 listopada 2017 r. ([...]) WWINB uchylił powyższą decyzję w części określającej lokalizację przedmiotowego obiektu i w tej części orzekł, iż zlokalizowany jest on na działce nr [...] w m. G. gm. G., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r. (IV SA/Po 48/18) oddalił skargę wniesioną na powyższą decyzję przez I. N.. Wobec niewykonania obowiązku, pismem z dnia 30 sierpnia 2018 r. ([...]) PINB jako wierzyciel wystosował do I. N. upomnienie oraz wezwał Ją do wykonania obowiązku określonego w w/w decyzji. Dnia [...] lutego 2020 r. PINB (jako organ egzekucyjny) wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. W piśmie z dnia 10 marca 2020r. I. N. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego przez PINB postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. ([...]) PINB odmówił uwzględnienia wniesionych zarzutów, a WWINB postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2020r. ([...]) utrzymał je w mocy. Po rozpoznaniu skargi I. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt. IV SA/Po 1666/20 uchylił postanowienie WWINB oraz poprzedzające je postanowienie PINB z dnia 18 marca 2020r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lipca 2022r., sygn. akt II OSK 1277/21 oddalił skargę kasacyjną na powyższy wyrok. Rozpatrując sprawę po raz kolejny PINB wydał postanowienie z dnia 20 grudnia 2022 r., którym odmówił uwzględnienia wniesionych zarzutów. Zażalenie na to postanowienie w ustawowym terminie wniosła I. N.. Ponownie rozpoznając sprawę WWINB wskazał, że w pierwszej kolejności rozważenia wymaga jakie brzmienie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winno znaleźć zastosowanie do oceny postanowienia PINB. Ustawa z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 z późn. zm.) wprowadziła wiele zmian w przepisach dotyczących egzekucji administracyjnej, w tym wnoszenia zarzutów. Jednak zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej "Do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe." Zatem w niniejszej sprawie, skoro postępowanie egzekucyjne wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] lutego 2020 r., to zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2022.479 t.j. dalej jako: "u.p.e.a." w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji. WWINB podkreślił, że art. 33 u.p.e.a. zawiera enumeratywnie wyliczone przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn nie upoważnia właściwego organu do rozpatrzenia takich zarzutów. Ponadto zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu, natomiast postępowanie w sprawie zarzutów ograniczone jest do badania wyłącznie okoliczności, które zostały podniesione przez zobowiązanego w terminie do wniesienia zarzutów. Zgodnie z art. 33 § 1. u.p.e.a. " Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej/ 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej łub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. " Ponadto zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. W piśmie z dnia 10 marca 2020r. Zobowiązana wskazała zarzut: - naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieistnie obowiązku, - naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. poprzez niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, - naruszenia art. 33 § pkt 8 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, - naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. poprzez niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. WWINB podniósł, że wydanie badanego w niniejszym postępowaniu postanowienia poprzedzał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021r. IV SA/Po 1666/20. Treść tego wyroku odgrywa istotną rolę w ocenie wniesionych zarzutów, ponieważ dokonano w nim oceny tych zarzutów. W odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązków wskazano, że: "podstawą tytułu wykonawczego jest decyzja z dnia 6 listopada 2017 r. Zarzut nieistnienia obowiązku jest więc nietrafiony. Szersze odniesienie się do tego zarzutu zawiera także wyrok NSA z dnia 20 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1277/21 oddalający skargę kasacyjną Zobowiązanej. Sąd wskazał też, że "Zarzut wskazany w pkt c) dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest również nietrafiony. Grzywna w celu przymuszenia jest najlżejszym środkiem egzekucyjnym, jest mniej dotkliwa niż np. wykonanie zastępcze. Zastosowanie grzywny, która jest jedynym środkiem przymuszającym w systemie środków egzekucyjnych ma na celu przymuszenie do wykonania, a gdy to przymuszenie będzie skuteczne, przepisy prawa przewidują obowiązek umorzenia grzywny (art: 125 u.p.e.a.) lub zwrot uiszczonej lub ściągniętej grzywny w całości lub części (art. 126 u.p.e.a.). Jest to środek egzekucyjny odpowiadający zasadzie najłagodniejszego środka egzekucyjnego (art. 7 § 2 infine u.p.e.a.). Brak skuteczności grzywny w celu przymuszenia jest podstawą do zastosowania innego środka egzekucyjnego, np. wykonania zastępczego. Jest równocześnie środkiem, który może prowadzić bezpośrednio do celu - przymuszenia zobowiązanego do wykonania nakazanego obowiązku". W ocenie sądu za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. - "Wystawiony tytuł wykonawczy 2.2020 zawiera wszystkie elementy adekwatne do wystawionego tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wskazane w art. 27 u.p.e.a. Za skuteczny Sąd uznał jedynie zarzut niedopuszczalności egzekucji określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zarzut ten dotyczy sytuacji, kiedy występuje okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych). Sąd wskazał, że " Taką okolicznością, jak słusznie wskazała skarżąca, było wystawienie dwóch tytułów wykonawczych oraz wszczęcie i jednoczesne prowadzenie dwóch postępowań egzekucyjnych zmierzających do realizacji tego samego obowiązku. Wbrew bowiem, stanowisku organów postępowanie [...] (wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] marca 2019) nie zostało skutecznie umorzone postanowieniem [...] z dnia 20 maja 2019 r. w dacie wydania zaskarżonych postanowień. Wprawdzie postanowieniem z dnia 20 maja 2020 r., znak [...], PINB umorzył postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Jednak postanowienie to mimo, że zostało skierowane do I. N., to jednak nie zostało doręczone do Kancelarii pełnomocnika zobowiązanej. Ze zwrotnego potwierdzenia, odbioru wynika, że przesyłka została doręczona do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w P., znajdującego się w budynku, przy ul. [...] w P.. Wskazuje na to niewątpliwie pieczątka z napisem "K. " (pieczątka niewyraźna). Pieczątka imienna wskazuje, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru należy do pracownika Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w P. i osoba ta podjęła korespondencję. Kancelaria Radcy Prawnego Ł. K. znajduje się w sąsiednim budynku przy ul. [...] w P. - na całkowicie odrębnej nieruchomości od budynku przy ul. [...] w P. , a pracownicy K. nie są upoważnieni do odbioru przesyłek kierowanych do Kancelarii znajdującej się w sąsiednim budynku. Jest to okoliczność bezsporna. Tym samym, jak trafnie zarzucano w zażaleniu i skardze, postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. nie zostało skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego". Sąd w końcowym fragmencie uzasadnienia przyznał jednak, że organ I instancji próbował sanować ten stan rzeczy i w dniu 5 listopada 2020 r. doręczył skutecznie pełnomocnikowi skarżącej odpis postanowienia PINB w K. z dnia 20 maja 2020 r. nr [...] umarzające postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] marca 2019r. Działanie to było wprawdzie bezskuteczne wobec zaskarżonych przed WSA postanowień, ponieważ prawidłowe doręczenie w/w postanowienia o umorzeniu postępowania nastąpiło już po wydaniu zaskarżonych wówczas postanowień o odmowie uwzględnienia zarzutów. Sąd podkreślił, że "Dopiero po wniesieniu niniejszej skargi w obiegu prawnym w przedmiotowej sprawie znalazł się tylko jeden tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczący obowiązku rozbiórki części budynku mieszkalnego. Tak więc wprawdzie aktualnie już nie są prowadzone jednocześnie dwa takie same postępowania egzekucyjne, jednakie Sąd ocenia legalność zaskarżonych postanowień w dacie ich wydania." Wobec powyższego WINB wskazał, że w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia z dnia 20 grudnia 2022r. egzekucja była dopuszczalna, zatem zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. również należy uznać za bezzasadny. Skargę na postanowienie WWINB wywiodła do Sądu I. N. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia PINB w K. z dnia 20 grudnia 2022 r., a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniom zarzucono: 1) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 33 § 1 pkt 1, 6, 8, 10, art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia PINB w K., a nie - uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy zgłoszone zarzuty były uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Wskazać należy, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu który skutkuje koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa była przedmiotem kontroli tut. Sądu, który wyrokiem z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt. IV SA/Po 1666/20 uchylił wydane poprzednio postanowienia WWINB i PINB w K. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. WSA zauważył, że postępowanie przed PINB (wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] marca 2019) nie zostało skutecznie umorzone postanowieniem [...] z dnia 20 maja 2019 r. w dacie wydania zaskarżonych postanowień. Wprawdzie postanowieniem z dnia 20 maja 2020 r., znak: [...], PINB w K. umorzył postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. Jednak postanowienie to mimo, że zostało skierowane do I. N. reprezentowanej przez radcę prawnego Ł. K., to jednak nie zostało doręczone do Kancelarii pełnomocnika zobowiązanej. W ocenie Sądu wydanie drugiego tytułu wykonawczego i prowadzenie postępowania w oparciu o ten tytuł było działaniem nieuprawnionym. Stosownie bowiem do treści art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). W rozpatrywanej sprawie wierzyciel bezpodstawnie wystawił drugi tytuł wykonawczy i skierował go do przymusowej realizacji, doprowadzając do wszczęcia kolejnego postępowania egzekucyjnego. Dalej WSA wskazał, że w dacie ich wydania postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...].03.2019 r. było formalnie w toku, co doprowadziło do równoległego prowadzenia dwóch tożsamych postępowań egzekucyjnych, co jest niedopuszczalne. Dopiero po wniesieniu ówczesnej skargi w obiegu prawnym w przedmiotowej sprawie znalazł się tylko jeden tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczący obowiązku rozbiórki części budynku mieszkalnego. "Tak więc wprawdzie aktualnie już nie są prowadzone jednocześnie dwa takie same postępowania egzekucyjne, jednakże Sąd ocenia legalność zaskarżonych postanowień w dacie ich wydania. Wówczas zaś były prowadzone jednocześnie dwa takie same postępowania egzekucyjne. Skuteczny więc był zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji w myśl art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a." Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji miały wziąć pod uwagę powyższą wykładnię, a także w szczególności to, iż obecnie nie zachodzi już sytuacja jednoczesnego prowadzenia dwóch takich samych postępowań egzekucyjnych. Przechodząc zatem na grunt rozpoznawanej obecnie sprawy wskazać przyjdzie, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. WSA w uzasadnieniu poprzedniego wyroku przesądził, że zarzuty dotyczące: nieistnienia obowiązku, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego oraz zarzut, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. są bezzasadne. Natomiast za słuszny uznał zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji, z uwagi na wystawienie dwóch tytułów wykonawczych oraz wszczęcie i jednoczesne prowadzenie dwóch postępowań egzekucyjnych zmierzających do realizacji tego samego obowiązku. Zatem obowiązkiem Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie, było sprawdzenie, czy organy zastosowały się do wskazań Sądu zawartych w poprzednim wyroku oraz zbadanie zarzutów zawartych w skardze. Przedmiotowa skarga (IV SA/Po 241/23) zawiera zarzuty tożsame, co we wcześniejszej skardze w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1666/20. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej "Do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro zatem postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] lutego 2020 r., to zastosowanie znajdą przepisy u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie z art. 33 § 1. u.p.e.a. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej/ 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej łub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. " W ocenie Sądu organy zastosowały się do wytycznych WSA i prawidłowo wskazały, że nie jest zasadny zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji w myśl art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., albowiem obecnie jest prowadzone jedno postępowanie egzekucyjne. PINB w K. skutecznie doręczył pełnomocnikowi skarżącej w dniu 15.11.2020 r. odpis postanowienia z 20.05.2020 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...].03.2019 r. Wobec tego w obiegu prawnym w przedmiotowej sprawie znalazł się tylko jeden tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. dotyczący obowiązku rozbiórki części budynku mieszkalnego. Powyższe sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, albowiem w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia z dnia 20 grudnia 2022r. egzekucja była dopuszczalna, co powoduje, że zarzut określny w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. należy uznać za bezzasadny. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.