II GZ 488/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. I. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2023 r., sygn. akt III SA/Wr 127/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r., nr BP.500.174.2021.1103.DL1.353894 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem z dnia 8 września 2023 r., odrzucił skargę B. I. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r., nr BP.500.174.2021.1103.DL1.353894 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skarga spółka wezwana została do uzupełnienia jej braków poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis aktualny lub pełny KRS) oraz uiszczenie wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania doręczono 10 maja 2023 r. Sąd stwierdził, że termin do uzupełnienie braków skargi upływał 17 maja 2023 r. Strona nie wykonała wezwania w terminie. Wobec tego Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę odrzucił. B. I. Sp. z o.o. w W., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w zw z. art 49 § 1 p.p.s.a. oraz art 58 § 1 ust 3) p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd, że postanowienie z dnia 25 kwietnia 2023 r. dotyczące wezwania do uiszczenia wpisu sądowego zostało skutecznie doręczone Skarżącej w dniu 10 maja 2023 r., kiedy w przesyłce znajdował się wyłącznie jeden dokument — wezwanie do przedłożenia dokumentu wskazującego na umocowanie do działania w imieniu Spółki, które to zobowiązanie Spółka wykonała w terminie, zaś termin do wykonania zobowiązania z dnia 25 kwietnia 2023 r. nigdy się nie otworzył. Podnosząc ten zarzut strona wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 września 2023 r. w przedmiocie odrzucenia skargi na decyzję Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r. nr BP.500.1742021.1103.DL1.353894 oraz prawidłowe doręczenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2023 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Istota sprawy, w świetle przyczyn ległych u podstaw postanowienia Sądu I instancji oraz zarzutu podniesionego w zażaleniu sprowadza się do ustalenia, czy skutecznie doręczone zostało stronie wezwanie do uzupełnienia stwierdzonych braków wniesionej skargi na rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2023 r. Jak wywodzi strona otrzymana przez nią przesyłka z Sądu zawierała tylko wezwanie do przedłożenia dokumentu wskazującego na umocowanie do działania w imieniu strony. Sąd I instancji stwierdził natomiast, że stronę wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz uiszczenie wpisu sądowego, które to wezwanie doręczono skarżącej w dniu 10 maja 2023 r. Jak wynika z analizy akt przedmiotowej sprawy Sąd I instancji mocą dwóch odrębnych zarządzeń z dnia 25 kwietnia 2023 r. wezwał stronę do uzupełnienia stwierdzonych braków skargi – braku uiszczonego wpisu od tejże skargi oraz braku dokumentu wskazującego na umocowanie pełnomocnika do reprezentowania spółki. Co również wynika z analizy akt sprawy, wykonanie wskazanych zarządzeń skutkowało pismem Sądu z dnia 5 maja 2023 r. stanowiącym w swojej treści wezwanie do uzupełnienia braku w zakresie pełnomocnictwa oraz zawierającego załącznik w postaci odpisu zarządzenia w przedmiocie konieczności uiszczenia wpisu sądowego od skargi, (k: 21 akt sprawy). Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, oba wezwania zostały doręczone stronie w dniu 10 maja 2023 r., na co wskazuje zwrotne poświadczenie odbioru korespondencji kierowanej z Sądu do strony (k: 24). Dalsza analiza wskazuje również, że strona skarżąca do dnia wydania przez Sąd I instancji przedmiotowego postanowienia odrzucającego skargę, nie uzupełniła jej braków formalnych. Nie uczyniła tego tym bardziej w terminie otwartym do uzupełnienia braków wniesionej skargi, do dnia 17 maja 2023 r. Brak jest również postaw do uznania twierdzeń strony zawartych w uzasadnieniu zażalenia, albowiem poza przywołaniem swojego stanowiska o bezskuteczności – niedoręczeniu jej wezwania do uiszczenia wpisu - nie przedstawiono jakiegokolwiek dowodu lub okoliczności mogącej wskazywać na fakt, że przesyłka doręczona spółce w dniu 10 maja 2023 r. zawierała wyłącznie jedno, nie zaś dwa zobowiązania (wezwania) do uzupełnienia braków formalnych skargi. Brak jest tym samym podstaw aby poddać w wątpliwość stan faktyczny wynikający z poczynionej analizy akt sprawy. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że wobec prawidłowego uznania przez Sąd I instancji nieuzupełnienia braków formalnych skargi, nie zaistniały podstawy obligujące do odrzucania skargi strony. W konsekwencji zaś do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 220 § 1 i 3 w zw. z. art 49 § 1 oraz art 58 § 1 ust 3) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.