II SA/Sz 268/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 9 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. 1. Rozkazem personalnym nr 72 Dowódca [...] Pułku [...]i w S. zwolnił z dniem 31 grudnia 2023 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy starszego szeregowego T. B. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "szeregowy", "żołnierz"). Powodem zwolnienia było otrzymanie dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Rozkaz personalny został wydany na podstawie art. 196 ust. 1 pkt 3, art. 228 ust. 1 pkt 4 i art. 229 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 z późn. zm.) oraz rozporządzenia wykonawczego. Z uzasadnienia rozkazu personalnego wynika, że Skarżący został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie ojczyzny na skutek otrzymania dostatecznej oceny ogólnej w opinii służbowej. Z art. 127 ustawy wynika, że żołnierz podlega opiniowaniu służbowemu, którego celem jest m. in. ocena wykonywania przez żołnierza zawodowego obowiązków służbowych i stanowi podstawę do określenia dalszego przebiegu jego służby. W opinii służbowej przełożony ocenia wywiązywanie się żołnierza zawodowego z poszczególnych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym oraz jego cechy osobowe. Konsekwencją otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej jest zastosowanie przez uprawniony organ mechanizmu fakultatywnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie sprowadzało się do istnienia lub nieistnienia wskazanej przesłanki fakultatywnego zwolnienia. W sprawie bezspornym było otrzymanie przez Skarżącego oceny dostatecznej z ostatniego opiniowania służbowego zakończonego opinią w dniu 10 października 2023 r., doręczony żołnierzowi w dniu 26 września 2023 r., od której nie złożył odwołania w terminie określonym przepisami. Z opinii przełożonego wynika, że Skarżący we wskazanym okresie ostatniego opiniowania służbowego dał się poznać jako żołnierz całkowicie niezdyscyplinowany, za co został ukarany naganą. Żołnierz nie potrafi pracować w zespole, oraz niejednokrotnie nie wywiązywał się postawionych zadań, o powierzone mu mienie nie dbał i go nie szanował. Szeregowy nie dbał o kulturę osobistą, a jego niedostateczna dbałość o higienę osobistą przekładała się na niewłaściwy wygląd zewnętrzny. W sytuacjach stresowych nie radził sobie emocjonalnie, co skutkowało wybuchami złości oraz używaniem wulgarnych i obraźliwych słów wobec kolegów oraz przełożonego. Na dzień wydania rozkazu personalnego szeregowy nie wykonywał obowiązków ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa dotyczącego posiadania, rozpowszechniania oraz uprawy środków odurzających. Zawiadomieniem z dnia 24 października 2023 r. poinformowano Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w związku z otrzymaniem dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej oraz o tym, że może składać wnioski i zastrzeżenia, a także wypowiedzieć się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 7 dni. Zainteresowany w zakreślonym terminie nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień. 2. W odwołaniu od rozkazu personalnego Skarżący wniósł o jego uchylenie jako wydanego z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem art., 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie ojczyzny, art. 7, art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nie zbadanie sprawy w sposób wszechstronny, uwzględniający interes strony oraz interes publiczny, tj. interes Sił Zbrojnych RP. Zdaniem Skarżącego rozkaz personalny jest błędny i narusza przepisy prawa, dlatego powinien zostać uchylony. Organ administracji w decyzji wskazał wyłącznie te subiektywne elementy decyzji jak otrzymanie oceny. Na obecnym etapie nie ma możliwości zakwestionować twierdzeń zawartych w uzasadnieniu rozkazu personalnego a dotyczących bezpośrednio podstawy udzielenia takiej a nie innej oceny, w dużej mierze są one nieprawdziwe. Wystawienie oceny było podstawą wszczęcia procedury zwolnienia ze służby w trybie fakultatywnym. Jednak nawet przy zastosowaniu tej procedury, zdaniem Skarżącego Organ powinien w miarę obiektywny sposób dokonać oceny i w oparciu o nią wydać decyzję. Organ zaniechał wskazania w uzasadnieniu, iż oprócz dostatecznej oceny zachodzą obiektywne czynniki pozwalające w ramach uznania na wydanie takiej decyzji, nie rozważył słusznego interesu żołnierza oraz interesu Sił Zbrojnych RP. Tym samym, zdaniem Skarżącego, naruszył zasadę obiektywnej oceny dowodów, nie przeanalizował wszelkich okoliczności sprawy co doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Ponadto, w decyzji wydanej stronie nie wskazano daty wydania decyzji, wskazując jedynie na listopad 2023 r., co stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 2 k.p.a. i powoduje, że rozkaz personalny nie może być uznany za decyzję administracyjną. 3. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. decyzją nr 8/24 z dnia 9 lutego 2024 r. uchylił rozkaz personalny Dowódcy [...] Pułku [...] w S. w części dotyczącej terminu zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby i przeniesienia do rezerwy na dzień 29 lutego 2024 r. , a w pozostałej części rozkaz personalny utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z corocznym procesem opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych opinią służbową z dnia 26 września 2023 r. sporządzoną za okres od 28 września 2022 r. do dnia 26 września 2023 r. Skarżący został zaopiniowany na ogólną ocenę dostateczną. Jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji z inicjatywą zwolnienia żołnierza ze służby wystąpił jego bezpośredni przełożony dowódca drużyny. Jak wskazał w uzasadnieniu wniosku z dnia 17 października 2023 r. w okresie ostatniego opiniowania żołnierz przebywał na zwolnieniu lekarskim w wymiarze 51 dni. Od dnia 15 marca 2023 r. do dnia złożenia wniosku na podstawie art. 225 ust. 1 ustawy był zawieszony w czynnościach służbowych na zajmowanym stanowisku z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu przez Prokuraturę Rejonową w S. postępowania karnego o czyn ścigany z oskarżenia publicznego (sygn. akt [...]) i postawienie zarzutów naruszenia art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2023 r., poz. 172). Przez okres pełnienia służby dał się poznać jako żołnierz niezdyscyplinowany, za co został ukarany naganą. Niejednokrotnie nie wywiązywał się z powierzonych zadań, nie dbał o powierzone mienie. Nie potrafił właściwie asymilować się ze środowiskiem, co skutkowało brakiem umiejętności pracy w zespole. Nie wykazując dbałości o kulturę osobistą, jak również nie przywiązując należytej wagi do higieny osobistej, wykazywał się niewłaściwym wyglądem zewnętrznym. W sytuacjach wysokiego stresu wykazywał małą odporność psychiczną, co skutkowało wybuchami agresji oraz używaniem wulgarnych, niecenzuralnych zwrotów wobec kolegów oraz przełożonego. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że już w poprzednich latach żołnierz ten otrzymywał dostateczną opinię z opiniowania służbowego, co mogło stanowić fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby. W przeprowadzonym procesie opiniowania służbowego Organ odwoławczy nie dopatrzył się jakichkolwiek uchybień. Żołnierz nie skorzystał z możliwości wniesienia odwołania od opinii, skutkiem czego opinia zawierająca ogólną ocenę dostateczną stałą się ostateczna w dniu 11 października 2023 r. Powyższe uprawniało organ, w ramach przysługujących kompetencji, do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, zakończonego kwestionowanym rozkazem personalnym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawą materialną decyzji są przepisy zawarte w ustawie o powszechnym obowiązku obrony jak również w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Kwesta ta pozostawiona jest jednak uznaniu właściwego organu, który mimo to, może rozważyć pozostawienie żołnierza w dalszej służbie. Jedynym kryterium którym powinien kierować się organ jest dobro służby. Żadne względy natury osobistej żołnierza nie mogą stanowić przeszkody do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w takiej sytuacji. Jedynym warunkiem, jaki właściwy organ musi zweryfikować, jest istnienie ostatecznej lub zweryfikowanej opinii służbowej. Ocenia on wyłącznie, czy opinia została wydana przez właściwy organ, czy podlega wykonaniu, oraz czy zawarto w niej ostateczną ocenę ogólną o opiniowanym. Sprowadza się to w istocie do ustalenia, czy opinia spełnia prawem przewidziane warunki formalne, a tym samym, czy można jej przypisać wartość dowodu, potwierdzającego wysokość przypisanej żołnierzowi oceny ogólnej. Z tego względu zarzut naruszenia art. 228 ust. 1 pkt 4 Organ uznał za bezzasadny. Wyjaśnił jednocześnie, że zagadnienie opiniowania i oceniania zarówno żołnierzy zawodowych jak i funkcjonariuszy innych służb mundurowych jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Żaden inny organ nie jest władny samodzielnie dokonywać oceny sposobu realizacji przez żołnierza obowiązków służbowych jak również zasadności ocen podjętych w toku procesu opiniodawczego. W toku przeprowadzonego opiniowania służbowego starszego szeregowego T. B. zostały rozważone i należycie ocenione wszystkie elementy uwzględniane w toku opiniowania służbowego, w tym wywiązywanie się z postawionych obowiązków lub zadań, ocena kompetencji i predyspozycji wedle ustalonych kryteriów, nie wyłączając postawy i zachowania żołnierza poza godzinami służby bądź nieobecności w okresie objętym opiniowaniem. Zarzucany w odwołaniu brak uwzględnienia w procesie opiniowania indywidualnego interesu Skarżącego wynika z oczywistego i nieulegającego wątpliwości prymatu w analizowanej materii interesu Sił Zbrojnych, wyrażającego się w wydaniu przez właściwy organ rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Tym samym, z uwagi na specyfikę zadań realizowanych przez Siły Zbrojne, interes społeczny jest emanacją interesu Sił Zbrojnych. Skarżący, poprzez nie skorzystanie z możliwości wniesienia odwołania od opinii służbowej, pozbawił się możliwości przedstawienia argumentacji przemawiającej za prezentowanym przez niego stanowiskiem. Odnosząc się do zarzutu braku dnia wydania rozkazu personalnego nr 72 Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozkaz personalny posiada datę wydania którą jest dzień 16 listopada 2023 r. Rozkaz personalny posiada swoją specyfikę, natomiast zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy o obronie ojczyzny przez decyzję należy rozumieć decyzję wydaną przez właściwy organ wojskowy oraz rozkaz personalny. Z tych względów rozkaz personalny nr 72 należało utrzymać w mocy, a jedynie należało ustalić nowy termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy, bowiem nie może on być wcześniejszy niż data wydania decyzji w tym przedmiocie. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję Skarżący, reprezentowany przez adwokata, podniósł zarzut naruszenia art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie ojczyzny poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji zwolnienie ze służby, oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 pkt 2 kpa i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powtórzył zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego w zaskarżonej decyzji, nieprawdziwości w dużej mierze twierdzeń zawartych w opinii służbowej będącej podstawą wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, nie wzięcie pod uwagę interesu skarżącego oraz interesu Sił Zbrojnych RP (interesu publicznego). W ocenie Skarżącego Organ poprzestał tylko na ustaleniu, iż Skarżący otrzymał ocenę dostateczną, co było niewystarczające. Zdaniem Skarżącego Organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., nie analizując i nie biorąc pod uwagę wszelkich okoliczności sprawy, co doprowadziło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organ nie wziął pod uwagę słusznego interesu strony ani słusznego interesu obywateli. Zdaniem Skarżącego naruszona też została zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a., gdyż Organ odwoławczy jedynie skontrolował rozkaz personalny a nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, nie ustosunkował się do żądań strony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz rozkaz personalny ją poprzedzający nie naruszają prawa. 7. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Podstawę prawną decyzji o zwolnieniu Skarżącego z zawodowej służby wojskowej stanowiły przepisy ustawy o obronie ojczyzny oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. I tak, zgodnie z art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Szczegółowe warunki i tryb zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej określa powołane rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej. Stosownie do § 12 pkt 2 rozporządzenia, w przypadku otrzymania ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej dowódca jednostki wojskowej może wystąpić z wnioskiem do organu zwalniającego o zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W takim przypadku organ zwalniający wydaje decyzję o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej, a w decyzji określa datę zwolnienia (§ 15 ust. 1 rozporządzenia). Powołane przepisy wskazują, że otrzymanie przez żołnierza ogólnej oceny dostatecznej w opinii służbowej może stanowić podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu właściwego organu, który może rozważać pozostawienie żołnierza w służbie, mimo niskiej oceny. Jest to jednak uprawnienie organu, z którego ma prawo skorzystać. Jedynym kryterium, którym organ powinien się w tym względzie kierować, jest dobro służby. Żadne względy natury osobistej żołnierza nie mogą stanowić przeszkody do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w takiej sytuacji. Jedynym warunkiem, jaki właściwy organ musi zweryfikować, jest istnienie ostatecznej lub zweryfikowanej opinii służbowej. Ocenia on wyłącznie, czy opinia służbowa została wydana przez właściwy organ, czy podlega wykonaniu oraz czy zawarto w niej dostateczną ocenę ogólną o opiniowanym. Sprowadza się to w istocie do ustalenia, czy opinia spełnia prawem przewidziane warunki formalne, a tym samym, czy można jej przypisać wartość dowodu, potwierdzającego wysokość przypisanej żołnierzowi oceny ogólnej (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2732/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Sz Ol/240/21). 8. Przenosząc powyższe na tę sprawę Sąd wskazuje, że do zastosowania tego przepisu niezbędne było wykazanie, że: 1). Skarżący podlegał opiniowaniu służbowemu, 2). otrzymał ogólną ocenę dostateczną 3) opinia ta jest ostateczna. Wbrew przekonaniu Skarżącego, organ zwalniający nie ma w ogóle obowiązku na nowo weryfikować wyniku opiniowania i wykazywać, że żołnierz rzeczywiście zasłużył na otrzymaną ocenę. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych, co wynika z art. 127 ustawy, a z czego Skarżący nie skorzystał. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Tym samym, organ orzekający o zwolnieniu ze służby nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. Prawa osób opiniowanych podlegają ochronie wyłącznie przez ustalony w art. 127 ustawy tryb odwołania się od treści wydanej opinii do właściwych przełożonych wyższego stopnia. Opinia służbowa wydana na skutek odwołania jest ostateczna, chyba, że żołnierz otrzymał ogólną ocenę niedostateczną. W takim przypadku żołnierz może wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o zweryfikowanie tej opinii (art. 127 ust. 9 ustawy). Sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję "wykonawczą" w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego, ustala jedynie, czy zachodzi przesłanka zwolnienia oraz czy decyzja została podjęta przez właściwy organ i we właściwym trybie. Sąd nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy oraz funkcjonariuszy innych służb mundurowych jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.). Zatem nie tylko literalne brzmienie art. 127 ustawy, ale także rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) dostatecznej oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. 9. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący otrzymał dostateczną ocenę w opinii okresowej za okres od 28 września 2022 r. do 26 września 2023 r. Żołnierz nie złożył odwołania od powyższej opinii do wyższego przełożonego, co spowodowało, że opinia stała się ostateczna w dniu 11 października 2023 r. Oznacza to, że została spełniona przesłanka zezwalająca organowi na prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia Skarżącego z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy. W ocenie Sądu, Organy obu instancji wskazały wystarczająco powody, które przemawiały za zwolnieniem Skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Decyzja podjęta w sprawie ma charakter uznaniowy. Oznacza to, iż ustawodawca przyznał organowi możliwość wyboru sposobu postępowania z żołnierzem, który otrzymał dostateczną ocenę okresową. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej oznacza nie tylko możliwość działania organu na jego własną odpowiedzialność w oparciu o upoważnienie ustawowe. Zakreśla on także zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organ nie wyszedł poza wyżej zakreślone ramy uznania administracyjnego. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, Skarżący w opiniowanym okresie dał się poznać jako żołnierz całkowicie niezdyscyplinowany, za co został ukarany naganą, nie potrafiący pracować w zespole i nie wywiązujący się z powierzonych mu zadań, nie szanujący powierzonego mienia. W dacie wydania rozkazu personalnego Skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych ze względu na zawieszenie w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa polegającego na posiadaniu, rozpowszechnianiu oraz uprawy środków odurzających. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, organy orzekające w sprawie nie naruszyły art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie ojczyzny, ani powołanych w skardze przepisów k.p.a. Trafny jest zarzut odwołania, że rozkaz personalny nie wskazywał dnia jego wydania, a jedynie miesiąc i rok wydania. Wadę tę jednak usunął Organ odwoławczy wyjaśniając, że rozkaz personalny został wydany w dniu 16 listopada 2023 r. 10. W świetle powyższego, nie sposób przyjąć, aby Dowódca Jednostki Wojskowej dokonał błędnej wykładni art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy o obronie ojczyzny i niewłaściwie zastosował ten przepis, przekraczając granice uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu, Organ w toku postępowania wziął pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i wskazał, jakie okoliczności, w tym także te rozpatrywane z punktu widzenia interesu Sił Zbrojnych RP, spowodowały, że podjął decyzję o zwolnieniu Skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Wskazać należy, że powołanie się na potrzeby Sił Zbrojnych i potrzebę racjonalnej polityki kadrowej uznać należy za wystarczające okoliczności uzasadniające zwolnienie ze służby żołnierza, który w okresowej opinii otrzymał ocenę dostateczną. Wobec powyższego, nie sposób podzielić zarzutów skargi o naruszeniu wymienionych w niej przepisów. 11. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Powoływane w uzasadnieniu oczenia sadów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl