II SAB/Po 101/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2024 r. w sprawie ze skargi J. M. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do załatwienia podania skarżącego z dnia 3 maja 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Starosty na rzecz J. M. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 26 marca 2024 r. J. M. przesłał do Starostwa Powiatowego w [...] wniosek z prośbą o "weryfikację organizacji ruchu na ulicy [...] oraz dróg łączących się z tą drogą pod kątem zgodności z przepisami, w szczególności w zakresie wskazanym poniżej, ale nie ograniczając do: - wyznaczenia przejść dla pieszych w Strefie Zamieszkania, - zastosowania znaków B-36 w Strefie Zamieszkania, - niekompletnego oznakowania Strefy Zamieszkania - w zależności od lokalizacji są znaki o początku / końcu strefy zastosowanie znaków A-7/B-20 wraz ze znakami D-41, - nieprawidłowego oznakowanie skrzyżowania o zmianie przebiegu drogi z pierwszeństwa, - nieprawidłowego oznakowania połączeń z drogami wewnętrznymi". Wnioskodawca poprosił żeby "o wyniku weryfikacji oraz podjętych w związku z tym działaniach poinformować przez epuap. Pismem z dnia 3 maja 2024 roku J. M. zwrócił się do Starosty o przesłanie poprzez epuap: - informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na ul. szkolnej w O. zrealizowanych oraz zaplanowanych od początku 2024 roku, - elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysłanych w związku z tymi działaniami. Pismem z dnia 13 czerwca 2024 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 10 ust. 1 w powiązaniu z art. 12 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, a podmiot udostępniający informację publiczną ma obowiązek zapewnić możliwość przesłania informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 3 maja 2024 r. dotyczącego - udzielenia informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na ul. [...] w O. od początku 2024 r.; - przesłania elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami; - zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że za pomocą platformy epuap 3 maja 2024 r. złożył do Starostwa Powiatowego [...] wniosek dotyczący: - udzielenia informację na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] od 1 marca 2023 r., - przesłania elektronicznej wersji dokumentów (lub ich treści) wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 udip, pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 17 maja 2024 r. W terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia skargi Starosta Powiatu [...] nie udostępnił informacji oraz dokumentacji, o którą wnioskował. Co więcej - organ nie zareagował w jakikolwiek sposób na jego wniosek. Starosta powiatu jest organem z mocy prawa zobowiązanym do zarządzania organizacją ruchu na drogach powiatowych i gminnych. W ramach tych obowiązków starosta powinien podejmować działania zmierzające do zapewnienia zgodności z prawem organizacji ruchu tych drogach. Bezsporne jest również to, że z mocy przepisów starosta powiatu jest zobowiązany do gromadzenia tego typu informacji, a co za tym idzie do ich udostępniania w systemie BIP lub na wniosek w sposób i w formie wskazanej przez wnioskodawcę. We wniosku wskazano sposób przekazania informacji (platforma epuap) i do dnia sporządzenia skargi nie przesłano tą drogą wnioskowanych materiałów, a organ zobowiązany nie poinformował o zastosowaniu innych przepisów udip. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organizacja ruchu stanowi informację publiczną, a nawet jest akademickim przykładem takiej informacji, istotnej dla większości obywateli poruszających się po drogach. Również informacja o działaniach w tym zakresie, jak i dokumenty związane z tymi działaniami podlegają udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że w reakcji na złożony wniosek z 26 marca 2024 roku przeprowadził wizję terenową w odniesieniu do zagadnień wskazanych w piśmie oraz odbył spotkanie robocze z przedstawicielem zarządcy drogi, podczas, którego rozważano ewentualne korekty w organizacji ruchu w ciągu ul. [...] w O., w szczególności w aspekcie bezpieczeństwa dzieci i młodzieży, których przemieszczanie się w tym obszarze jest zintensyfikowane, ze względu na lokalizacje budynku Szkoły Podstawowej. Podczas spotkania, przedstawiciel zarządca drogi oświadczył, że w roku bieżącym planowana jest zmiana organizacji ruchu m.in. w obszarze obejmującym przedmiotową drogę. Jednocześnie stwierdzono, że obecnie obowiązująca organizacja ruchu nie stoi w sprzeczności z regulacjami prawnymi w tym zakresie oraz stanowi rozwiązanie zgodne z wolą zarządcy drogi, podyktowaną szczególnymi potrzebami w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa niechronionym uczestnikom ruchu oraz specyfiką układu urbanistycznego na tym terenie. Wobec ustalenia, że zarządca drogi planuje zmianę organizacji ruchu z wizji lokalnej oraz ustaleń nie sporządzono dokumentów utrwalających przebieg spotkania, a wszelkie materiały w tej sprawie miały jedynie charakter wstępny i roboczy. Jak zaznaczył organ obowiązujący stan prawny w zakresie organizacji ruchu reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r., poz. 784). Zgodnie z powszechnie przyjętą praktyką wynikającą z przepisów to zarządca drogi opracowuje projekt organizacji ruchu, który następnie jedynie zatwierdza Starosta będący organem zarządzającym ruchem Podyktowane jest to ekonomiką działania, gdyż to zarządca drogi lepiej zna lokalne uwarunkowania, potrzeby, planowane inwestycje. Bez względu jednak na przyjętą ścieżkę prawną do wprowadzenia zmian w organizacji ruchu potrzebne jest współdziałanie obu tych podmiotów. W konsekwencji Starosta oczekiwał na złożenie przez zarządcę drogi projektu zmiany organizacji ruchu. Mając na uwadze ten fakt, pomimo że planowane były działania dotyczące zmiany organizacji ruchu, to Starosta w sensie formalno-prawnym nie miał zaplanowanych działań. W związku z powyższym, chociaż podjęto wstępne działania zmierzające do zmiany organizacji ruchu, to z punktu widzenia formalno-prawnego nie były to działania inicjujące de iure postępowanie w sprawie zmiany organizacji ruchu, które miało się rozpocząć dopiero w chwili złożenia przez zarządcę drogi wniosku. Podjęte działania na dzień złożenia skargi nie znalazły odzwierciedlenia w oficjalnych dokumentach i miały charakter roboczy. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem informacja na temat takich działań nie stanowi informacji publicznej. W dniu 3 maja 2024 r. J. M. zawnioskował o przesłanie "informacji na temat działań w zakresie organizacji ruchu na ul. [...] w O. zrealizowanych oraz zaplanowanych na początku 2024 r." oraz "elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, otrzymanych oraz wysianych w związku z tymi działaniami". Zarządca drogi jest organem właściwym do organizowania na niej ruchu, a organ zatwierdzający tą organizację dokonuje weryfikacji w odniesieniu do zgodności jej z obowiązującym prawem. W ramach tych czynności nie zostały wytworzone, otrzymane oraz wysłane żadne dokumenty, które mogły by stanowić informację publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem organ nie dysponował dokumentami, które należało by przekazać wnioskodawcy w ramach kierowanego żądania. Proces związany z analizą, zleceniem przygotowania dokumentacji projektowej i uzyskaniem właściwych opinii, stanowi działania złożone i długotrwałe, zatem reagowanie w sposób natychmiastowy było niemożliwe. Organ miał na względzie korespondencję z dnia 26 marca 2024 r. (która jak wskazuje obecne działanie skarżącego, nie stanowiła wniosku o udostępnienie informacji publicznej) oraz treść pisma z dnia 3 maja 2024 r. (jego formę oraz brak zapisów określających intencje formalne skarżącego). W ocenie organu zarówno pismo z dnia 26 marca 2024 r. jak i pismo z dnia 03 maja 2024 r. nie wskazywały, że skarżący występuje do organu korzystając z instytucji, określonej w ustawie o dostępie informacji publicznej. Z treści pisma z 03 maja 2024 r. nie wynikało w jakim trybie działał skarżący, który jedynie ogólnie zwrócił się z prośbą o udzielenie informacji poprzez epuap. Mając na uwadze fakt, że na dzień złożenia pisma procedowany był pierwotny wniosek skarżącego uzasadnione było przyjęcie, że jest to korespondencja złożona w tej samej sprawie nie zaś odrębny wniosek wykorzystujący inny tryb. Dla organu oczywistym było, że pismo z dnia 03 maja 2024 r. jest konsekwencją wcześniejszej korespondencji, do której skarżący w skardze się nie odniósł w ogóle, mimo, że ma ona istotny wpływ na charakter sprawy i tym samym tryb postępowania organu, który uznał pisma za nie noszące znamion wniosku/ów o dostęp do informacji publicznej. W przypadku wpływu wniosku w trybie określonym we wskazanej wyżej ustawie, zgodnie z wewnętrznym uregulowaniem w Starostwie Powiatowym [...], trafia on do Wydziału Organizacyjno-Prawnego gdzie jest ewidencjonowany w odrębnym rejestrze, następnie przekazywany w celu opracowania odpowiedzi do właściwego wydziału merytorycznego i ponownie zwracany do Wydziału Organizacyjno-Prawnego, który przekazuje odpowiedź stronie wnoszącej wniosek. Zatem w ocenie organu korespondencja w przedmiotowej sprawie nie stanowiła wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jedynie pismo w sprawie. W przypadku kwalifikacji trybu rozpatrzenia sprawy w postaci oczekiwanej przez skarżącego, organ udzieliłby w terminie 14 dni odpowiedzi, która ograniczyła by się jedynie do wskazania, że sprawa podlega rozpoznaniu, uwagi w tym zakresie zarządzający ruchem na drodze przekazał do analizy zarządcy drogi oraz, że strona zostanie poinformowana o wyniku tej analizy po jej zakończenie. Biorąc powyższe pod uwagę, można domniemywać nawet, że działanie strony w tym względzie miało charakter świadomy, zorganizowany i mający na celu wprowadzenie w błąd organu zarządzającego ruchem na drodze, nie miało natomiast na celu zapewnienia bezpieczeństwa uczestnikom ruchu, który winien być priorytetem dla instytucji mających w swoich kompetencjach działania na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie mniej jednak organ potwierdził, że postąpił niewłaściwie, gdyż nie zareagował pisemnie i nie powiadomił o podjętych działaniach, które co prawda nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy, lecz których zgodnie z zasadą obowiązku udzielenia odpowiedzi nie dopełniono. Intencją organu, było udzielenie odpowiedzi po przeprowadzeniu procedur związanych z propozycją zmiany organizacji przez zarządcę drogi oraz jej finalizacji poprzez zatwierdzenie. Organ za priorytetowe uznał merytoryczne rozpatrzenie wniosku i podjęcie działań mających na celu poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W świetle powyższego uzasadnienia Starosta, wniósł o oddalenie skargi na bezczynność organu lub uznanie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego. Jednocześnie organ zobowiązał się do bezwzględnego stosowania zasady pisemności w administracji oraz unikania podobnych sytuacji w przyszłości, zgodnie za zasadami państwa prawa. Pismem z dnia 28 sierpnia 2024 r. skarżący w replice do odpowiedzi na skargę przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Według niego wniosek o informację publiczną nie musi zawierać wskazania podstawy prawnej ani trybu, w jakim jest składany. Obowiązkiem organu jest prawidłowe zakwalifikowanie korespondencji i jej załatwienie w terminach wynikających z przepisów, niezależnie od łączenia bądź nie z wcześniejszą korespondencją. Brak informacji lub dokumentów do udostępnienia nie zwalnia organu od konieczności poinformowania wnioskodawcy o tym stanie rzeczy. Istotne jest również to, aby informacja o braku dokumentów, których posiadanie wynika z obowiązków nałożonych prawem, była wiarygodna i uzasadniona. Podobna sytuacja była analizowana już wielokrotnie przez sądy administracyjne, a powyższa argumentacja pochodzi z uzasadnień do orzeczeń w tych sprawach (tak m.in. WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 10/24). Biorąc pod uwagę to, że od przesłania wniosku do dnia sporządzenia pisma Starosta nie odpowiedział w żaden sposób na wniosek, w pełni podtrzymał żądanie zobowiązania organu do jego załatwienia w terminie 14 dni od przesłania prawomocnego odpisu wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga w pełni zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności (m. in.) organy władzy publicznej. Przedmiot informacji publicznej podlegającej udostępnieniu został uregulowany w drodze otwartego katalogu w art. 6 u.d.i.p. Nie ulega wątpliwości, że Starosta jest organem władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś informacje objęte wnioskiem skarżącego złożonym w dniu 3 maja 2024 r. poprzez platformę ePUAP, mieściły się w zakresie przedmiotowo-podmiotowym u.d.i.p. Należy stwierdzić, że przedmiot wniosku skarżącego obejmuje informację publiczną w rozumieniu art. 1 i nast. u.d.i.p. Szczegółowe wskazówki w tym zakresie zawiera art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c tej ustawy, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach zobowiązanych do jej udostępnienia, tj. o przedmiocie ich działalności i kompetencjach. Z kolei, zgodnie z ust. 1 pkt 4 lit. a tego przepisu, udostępnieniu podlega także informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. W świetle art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 998 ze zm.), Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych. Zadania organu zarządzającego ruchem w zakresie projektów organizacji ruchu określa § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r. poz. 784), który stanowi, że organ zarządzający ruchem m. in.: rozpatruje takie projekty, opracowuje lub zleca je do opracowania, zatwierdza organizację ruchu na podstawie złożonych projektów czy przechowuje projekty organizacji ruchu i prowadzi ich ewidencję. Z uwagi na powyższe niewątpliwie projekt organizacji ruchu to dokument zawierający informację publiczną, podlegającą udostępnieniu na mocy przepisów u.d.i.p. Taki też pogląd został wyrażony w orzecznictwie sądowym, w którym podkreślono, że projekt organizacji ruchu dotyczy materii, z którą styka się każdy człowiek jako uczestnik ruchu drogowego. Z uwagi na powszechny charakter jest to więc informacja publiczna, stanowiąca nieodłączny element życia każdego obywatela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Sz 243/22 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jak stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jak stanowi natomiast art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Organ, do którego wnioskodawca skierował wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien go rozpatrzyć co do zasady w terminie nie dłuższym niż 14 dni. Organ dysponuje również możliwością przedłużenia terminu do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W myśl tego przepisu, w takim przypadku podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doszło do tak rozumianej bezczynności. Skarżący za pośrednictwem platformy ePUAP złożył w dniu 3 maja 2024 r. elektroniczny wniosek o udzielenie informacji publicznej. Odpowiedź uzyskał dopiero w piśmie z 28 czerwca 2024 roku. Nie ulega wątpliwości, że 14 – dniowy termin do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. nie został zachowany. W terminie 14 dni od złożenia wniosku w dniu 3 maja 2024 r. skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi za pośrednictwem platformy ePUAP. Jak przyznaje sam organ wniosek nie został zrealizowany zgodnie z żądaniem skarżącego we właściwym terminie. Nie jest to, zdaniem Sądu, żadne usprawiedliwienie. Odpowiedzi ma bowiem udzielić organ a nie konkretny pracownik. Jeżeli pracownik zajmujący się tym tematem jest nieobecny, zadaniem organu jest wyznaczenie innego pracownika do załatwienia sprawy we właściwym terminie. Podanie przyczyn opóźnienia już po upływie 14 - dniowego terminu na udzielenie informacji publicznej nie ma wpływu na stwierdzenie bezczynności organu w kontrolowanym zakresie. Sąd dokonuje kontroli co do bezczynności organu na dzień wniesienia skargi. Organ na złożony wniosek w pełni zareagował prawidłowo dopiero po wniesieniu skargi. Nie dopełnił jednak obowiązków informacyjnych określonych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Nie poinformował bowiem skarżącego o braku możliwości dotrzymania 14 – dniowego terminu na udzielenie informacji, o przyczynie takiego opóźnienia, jak również nie podał nowego terminu udostępnienia wnioskowanej informacji. Nie wskazał też, czy wnioskowana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, czy też nie. Załatwienie sprawy przez podmiot zobowiązany w sprawie, w której złożono skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wyłącza możliwość zobowiązania tego podmiotu do dokonania tej czynności, ze względu na faktyczne załatwienie sprawy w dniu orzekania. Jednakże, jeżeli na dzień wniesienia skargi podmiot ten pozostawał w bezczynności, sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt. 3 P.p.s.a.). W konsekwencji wątpliwości Sądu nie budzi, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z 3 maja 2024 r., o czym Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznając skargę za zasadną. Sąd także zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w pełnym zakresie, w związku z czym w pkt 1 sentencji wyroku orzeczono o rzeczonym zobowiązaniu w tym zakresie. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju kwalifikacja jest konsekwencją stwierdzenia, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie przejawiał uporczywości w braku udzielenia informacji publicznej. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął też pod uwagę przede wszystkim fakt, że organ udostępnił żądane informacje niezwłocznie po wniesieniu skargi na bezczynność. Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa przy stwierdzonej bezczynności organu wykluczył orzekanie z urzędu o nałożeniu grzywny, a strona o nałożenie grzywny nie wnosiła. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku) Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się wpis od skargi (100 zł). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.