IV SA/Wr 23/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 18 września 2024 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 17 października 2023 r. nr SKO 4502.109.2023 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję. Przedmiotem skargi M. M. (dalej: skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ odwoławczy) z dnia 17 października 2023 r. nr SKO 5402.109.2023 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia (dale: organ pierwszej instancji) z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr DZSW/DW/000738/2023 odmawiającą przyznania dodatku węglowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca w dniu 30 listopada 2022 r. za pośrednictwem ePUAP złożyła wniosek o przyznanie dodatku węglowego. Oświadczyła w nim, że prowadzi wieloosobowe gospodarstwo domowe, a głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe zasilane paliwami stałymi. Gospodarstwo domowe znajduje się w budynku jednorodzinnym z zainstalowanym w nim głównym źródłem ogrzewania. Jednocześnie z wnioskiem skarżąca złożyła oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Pismem z 16 stycznia 2023 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącą o terminie wywiadu środowiskowego w celu ustalenia źródła ogrzewania. wyznaczonym na 27 stycznia 2023 r. – na podstawie art. 2 ust. 5g ustawy o dodatku węglowym). Z adnotacji urzędowej z 18 października 2022 r. wynika, że ww. weryfikacja w wyznaczonym terminie była bezskuteczna, ponieważ pracownikom organu nie udało się przeprowadzić wywiadu środowiskowego. Decyzją z dnia 24 lutego 2023 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania dodatku węglowego. Ustalił, że dla adresu podanego we wniosku skarżącej nie została złożona deklaracja deklaracji dotycząca źródeł ciepła i spalania paliw w centralnej ewidencji emisyjności budynków (CEEB), co na podstawie art. 2 ust. 15g ustawy o dodatku węglowym (u.d.w.) obligowało organ pierwszej instancji do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Mimo uprzedniego zawiadomienia skarżącej, wywiad ten nie odbył się w wyznaczonym terminie, ponieważ nikt z domowników nie otworzył bramy pracownikom socjalnym, a kontakt telefoniczny był niemożliwy. Sama skarżąca również nie nawiązała kontaktu w sprawie wywiadu środowiskowego. Organ pierwszej instancji stwierdził w konsekwencji, że wobec braku możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego dodatek węglowy skarżącej nie przysługuje. W korespondencji przesłanej w dniu 1 marca 2023 r. – drogą elektroniczna – skarżąca oświadczyła, że kocioł na paliwo stałe jest zasilany węglem, a o terminie wywiadu środowiskowego dowiedziała się w dniu 7 lutego 2023 r. Dołączyła zaświadczenia lekarskie z dnia 15 listopada 2022 r., z 16 grudnia 2022 r. i 13 stycznia 2023 r. oraz zaświadczenie, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W wyniku rozpoznania odwołania SKO decyzją z 26 kwietnia 2023 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia ze względu na przedstawione przez skarżącą dowody wymagające oceny z zachowaniem zasady dwuinstancyjności, a także z powodu konieczność przeprowadzenia dodatkowych ustaleń. Organ pierwszej instancji zawiadomieniem z 14 lipca 2023 r. poinformował skarżąca o wyznaczonej w dniach 26 lipca oraz 9 sierpnia 2023 r. wizycie pracownika socjalnego w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i ustalenia źródła ogrzewania. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2023 r. - wydaną na podstawie art. 2 ust.1 i art. 2 ust. 16 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1630 dalej: u.d.w.) organ pierwszej instancji odmówił przyznania dodatku węglowego, ponieważ przeprowadzenie wywiadu środowiskowego okazało się niemożliwe z przyczyn leżących po stronie skarżącej. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że nowelizacją z dnia 15 września 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1967, obowiązującą od 15 września 2022 r.) ustawodawca zmodyfikował warunki determinujące przyznanie dodatku węglowego. Ponadto w dniu 3 listopada 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstwa domowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2236; dalej: u.z.p.p.), którą dodane zostały nowe przepisy art. 2 ust. 3c-3e i ust. 15f-15g do u.d.w., które mają zastosowanie do postępowań wypłaty dodatku węglowego wszczętych i niezakończonych przed wejściem u.z.p.p. (art. 31 u.z.p.p.). Powołując się na treść m.in. art. 2 ust. 15g u.d.w. organ odwoławczy wyjaśnił, że obowiązujące na dzień wydania decyzji przepisy dopuszczają możliwość przyznania dodatku węglowego osobie, która nie złożyła przed dniem 11 sierpnia 2022 r. deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw, po uprzednim zweryfikowaniu, czy źródłem ogrzewania gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.d.w. Weryfikacja ta następuje w drodze wywiadu środowiskowego. Organ odwoławczy ustalił, że organ pierwszej instancji podjął czynności w celu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, lecz pracownicy tego organu - w wyznaczonym terminie, o którym skarżąca została poinformowana - nie zostali wpuszczeni na teren posesji skarżącej. Ponadto wskazał, że bezstronne i miarodajne stwierdzenie okoliczności w zakresie głównego źródła ogrzewania budynku nie jest możliwe poprzez rozmowę telefoniczną, a przepisy nie dopuszczają zastępczego środka dowodowego w postaci oświadczenia strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji argumentując, że jest krzywdząca, a jej uzasadnienie - niezgodne z rzeczywistością. Wskazała, że skierowała do organu dwa pisma drogą elektroniczną, które nie zostały uwzględnione w sprawie. Ponadto podała, że przebywa na zwolnieniu lekarskim i wobec tego jest zmuszona, by wywiad ten był przeprowadzony wyłącznie telefonicznie lub pisemnie w formie oświadczenia skarżącej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącej z urzędu pismem procesowym z 17 kwietnia 2024 r. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Wskazał, że skarżąca we wniosku podała, że głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe (węgiel, co wynika z wniosku złożonego w dniu 21 grudnia 2022 r.). Wskazał, że skarżąca rzetelnie informowała organ o jej stanie zdrowia potwierdzonym dokumentacją medyczną, co uniemożliwia jej wzięcie udziału w czynności wywiadu środowiskowego. Skarżąca w dniu 9 maja 2022 r. została pobita, na skutek czego doszło u niej do powstania wielonarządowych urazów tułowia i kończyn. Argumentował, ze w świetle art. 2 ust. 15a, ust. 15b, ust. 15c, ust. 15e oraz ust. 15g u.d.w. nie może budzić wątpliwości, że informacje podane we wniosku skarżącej o przyznanie dodatku węglowego podlegają weryfikacji przed podjęciem decyzji w sprawie. W tym zakresie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że weryfikacja ta powinna mieć charakter wszechstronny, a katalog źródeł i informacji, w oparciu o które organ może dokonać weryfikacji wniosku – charakter otwarty. Ponadto oparcie ustalenia organów o uniemożliwieniu przez skarżącą przeprowadzenia wywiadu środowiskowego na notatce urzędowej, z której wynika, że pracownicy organu nie mogli się dostać na posesję, jest błędne. Wizyta pracowników pod bramką prowadzącą na posesje skarżącej nie stanowi wywiadu środowiskowego, a pracownicy ci nie ustalił, czy skarżąca przebywała wówczas w domu. Wywiad środowiskowy – jako szczególnie istotny w sprawie, powinien spełniać wymogi wynikające z zasad ogólnych k.p.a., a wymogom tym nie odpowiada notatka urzędowa pracowników socjalnych. W treści pisma procesowego umieścił zdjęcia budynku skarżącej argumentując, że pracownicy organu mieli możliwość dokonania niezbędnych ustaleń co do rodzaju źródła ogrzewania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sadowej, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja o odmowie przyznania skarżącej dodatku węglowego z powodu braku możliwości weryfikacji źródła ogrzewania, które nie zostało zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków (CEEB). Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.d.w. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3). Zgodnie z art. 2 ust. 9 u.d.w., wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. Wnioski o wypłatę dodatku węglowego złożone po dniu 30 listopada 2022 r. pozostawia się bez rozpoznania (ust. 10), jednakże w takiej sytuacji rozważenia wymagałaby regulacja ust. 15f tego przepisu. W sprawie jest niesporne, ze skarżąca w dniu 30 listopada 2022 r. drogą elektroniczną złożyła wniosek o wypłatę dodatku węglowego. Na organie pierwszej instancji – jako gospodarzu postępowania - spoczywał zatem obowiązek ustalenia, czy w sprawie zaistniały okoliczności będące warunkiem przyznania dodatku węglowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania dotycząca gospodarstwa domowego skarżącej nie została złożona. Z kolei w treści kolejnej wersji wniosku skarżącej o wypłatę dodatku węglowego wynika, że głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe (węgiel). Okoliczność tę skarżąca podała również w mejlu z dnia 1 marca 2023 r. skierowanym do organu pierwszej instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji podejmował nieskuteczne próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania skarżącej. Zawiadomieniem z 14 lipca 2023 r. poinformował skarżąca o terminie wywiadu środowiskowego wyznaczonym w dniu 9 sierpnia 2023 r. W aktach sprawy administracyjnej brak jest jednak dowodu doręczenia tego zawiadomienia. Akta te zawierają wydruk z tzw. śledzenia przesyłek operatora pocztowego, który nie może być dowodem w sprawie, ponieważ nie wiadomo, czy dotyczy przesyłki skierowanej do skarżące oraz czy dotyczy zawiadomienia z dnia 14 lipca 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 39 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Natomiast na podstawie przepisu § 2 w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie z treścią § 3 w przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z akt administracyjnych sprawy jasno wynika, że skarżąca zrezygnował z doręczeń drogą elektroniczną składając w tym celu oświadczenie. Następnie w dniu 1 marca 2023 r. przesłała oświadczenia pocztą elektroniczną, a na próby zweryfikowania przez organ pierwszej instancji sposobu doręczeń w sprawie skarżąca nie odpowiedziała. W tym stanie rzeczy, prawidłowo przyjęło SKO, że doręczenia powinny następować w formie przesyłki rejestrowanej, czyli przesyłki pocztowej przyjętej za pokwitowaniem przyjęcia i doręczanej za pokwitowaniem odbioru. Zgodnie z art. 17 Prawa pocztowego potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez operatora wyznaczonego oraz wydruk potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego pobrane samodzielnie z systemu teleinformatycznego operatora wyznaczonego służącego do nadawania rejestrowanych przesyłek pocztowych lub przekazów pocztowych mają moc dokumentów urzędowych. Jak Sad wskazał, akta administracyjne sprawy nie zawierają takiego dokumentu. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że dowód nadania przesyłki zawierający stempel pocztowy uznaje się za dokument urzędowy korzystający z domniemania prawdziwości i autentyczności. Dowód ten stanowi także uprawdopodobnienie doręczenia przesyłki adresatowi. Adresat przesyłki może to domniemanie obalić wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią (tak np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 2491/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Dostrzegając zatem, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wydruk tzw. "śledzenia przesyłek" P., z którego wynika, że przesyłkę wydano w dniu 1 sierpnia 2023 r., to jednak organ nie wykazał, że istnieje związek tego wydruku z dowodem nadania przesyłki, który jest dokumentem urzędowym, ponieważ taki dowód nie zalega w aktach sprawy Przyjmowanie, jak SKO, skuteczności zawiadomienia o terminie wywiadu środowiskowego w sprawie jest więc ustaleniem nieudokumentowanym a skutkiem tego – przedwczesnym. Ponadto, argumentacja organu odwoławczego, że wywiad środowiskowy jest warunkiem sine qua non wypłaty dodatku węglowego w sytuacji braku w ewidencji CEEB deklaracji o źródłach ciepła i źródłach spalania dotyczących wniosku skarżącej, nie jest poprawna. Dodatek węglowy ma służyć wsparciu jak największej liczby gospodarstw domowych. Celem tego świadczenia jest zrekompensowanie przez państwo jak najszerszej grupie gospodarstw domowych wysokich cen energii, w tym również kosztów zakupu opału. Ustawodawca, wyposażając organy administracji w bardzo szerokie narzędzia do weryfikacji okoliczności uprawniających do otrzymania tych świadczeń, a jednocześnie w dużej mierze upraszczając formalności proceduralne po stronie wnioskodawców, dążył bowiem do zapewnienia wsparcia finansowego jak największej liczbie gospodarstw domowych. Również poprzez nałożenie na organy administracji obowiązku przyznania z urzędu dodatku węglowego w przypadku posiadania informacji o spełnieniu przesłanek przez gospodarstwo domowe. Z art. 2 ust. 15g u.d.w. wynika, że dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym także, gdy główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1, nie zostało zgłoszone lub wpisane do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, do dnia 11 sierpnia 2022 r., a w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustalono, że źródłem ogrzewania tego gospodarstwa jest źródło, o którym mowa w art. 2 ust. 1. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową. Wpis do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, dokonywany jest przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta z urzędu bez konieczności składania odpowiedniej deklaracji. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że wywiad środowiskowy służy w tym przypadku dwóm celom: weryfikacji źródła ogrzewania gospodarstwa oraz wpisowi do CEEB tego źródła. Przepis ten nie służy zatem wyłącznie weryfikacji źródła ogrzewania ze względu na wypłatę dodatku węglowego, lecz służy także uzupełnieniu danych w ewidencji CEEB. Notatka służbowa z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego zastępuje ww. deklarację. Oznacza to, że ustawodawca nie zamknął katalogu dowodów, którymi można wykazać spełnienie warunku wypłaty dodatku węglowego. Nie zostały w ten sposób wyłączone inne środki dowodowe służące temu ustaleniu. Nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego oznacza w kontekście przepisu art. 2 ust. 15g u.d.w. wyłącznie brak możliwości wpisania źródła ciepła i źródła spalania w CEEB. Natomiast weryfikacja źródła ogrzewania w celu wypłaty dodatku węglowego, ze względu na jednoznaczny cel ustawy, może być dokonana innymi środkami dowodowymi. Ponadto, z urzędu Sądowi wiadomo, że skarżąca korzysta z pomocy społecznej udzielanej przez organ pierwszej instancji, który przeprowadzał wywiady środowiskowe w innych celach (np. zasiłek celowy). Nie jest więc wykluczone, że jest w posiadaniu informacji co do źródła ogrzewania objętego wnioskiem o dodatek węglowy. Organ pierwszej instancji powinien też ocenić wartość dowodową i znaczenie w sprawie informacji przesłanych przez skarżącą w dniu1 marca 2022 r. , czego w sprawie zabrakło. Weryfikacja wniosku o wypłatę dodatku węglowego ma charakter wszechstronny, nie polega wyłącznie na sprawdzeniu danych ujętych w CEEB. Treść art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym przewiduje źródła informacji, które właściwy organ dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego zobowiązany jest uwzględnić. Wymienione źródła informacji nie stanowią ponadto katalogu zamkniętego. Ustawodawca obliguje organ do ustalenia rzeczywistego rodzaju źródła ciepła stosowanego przez gospodarstwo domowe osoby ubiegającej się o świadczenie, które to ustalenia powinny zostać dokonane przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych, w sposób wnikliwy, dokładny i wyczerpujący, czyniący zadość zasadzie prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Powyższe nie oznacza ograniczenia postępowania wyłącznie do wywiadu środowiskowego. Wywiad środowiskowy, jak Sąg wyjaśnił, nie pozostaje bowiem jedynym źródłem dowodowym pozwalającym na dokonanie ustaleń co do źródła ogrzewania w gospodarstwie skarżącej. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca obliguje organ do ustalenia rzeczywistego rodzaju źródła ciepła stosowanego przez gospodarstwo domowe osoby ubiegającej się o świadczenie, które to ustalenia powinny zostać dokonane przy uwzględnieniu art. 2 ust. 15a u.d.w. w sposób wnikliwy, dokładny i wyczerpujący, czyniący zadość zasadzie prawdy obiektywnej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. W ponownym postępowaniu SKO uwzględni ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku i podejmie odpowiednie rozstrzygnięcie.