I GSK 1464/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. NSA Jacek Surmacz Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2144/24 w sprawie ze skargi D.W. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 czerwca 2024 r. nr OR15-84020-OR1500055/24 w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2144/24, w sprawie ze skargi D.W. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 18 września 2024 r. w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia – stwierdził, że ocena ta została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ARiMR. Orzekł też o kosztach postępowania sądowego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: D.W. wystąpił w dniu 16 stycznia 2024 r. z wnioskiem o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w ramach inwestycji na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu (A 1.4.1.), finansowanych ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Zgodnie z wnioskiem, skarżący ubiegał się o przyznanie wsparcia na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa budynku magazynowego oraz zakup terminala płatniczego w celu rozpoczęcia dostaw bezpośrednich produktu rolnego jakim jest kapusta głowiasta biała". W opisie przedsięwzięcia wskazał, że planuje rozpocząć sprzedaż detaliczną kapusty głowiastej białej w ramach dostaw bezpośrednich; w swoim gospodarstwie posiada skrzyniopalety, wagę elektryczną oraz wózek widłowy (użytkowany na podstawie umowy użyczenia); posiadane zasoby będą wykorzystywane podczas procesu konfekcjonowania surowca. Wyjaśnił, że do realizacji przedsięwzięcia niezbędna jest budowa budynku magazynowego, w którym odbywał się będzie proces przygotowywania produktu finalnego, począwszy od magazynowania, poprzez sortowanie, ważenie i pakowanie kapusty oraz zakup terminala płatniczego, który ułatwi płatności klientom detalicznym. Pismem z dnia 15 maja 2024 r. Agencja poinformowała skarżącego, że przedsięwzięcie nie podlega wsparciu z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury, w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1898 ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem") i wystąpienie okoliczności polegających na zadeklarowaniu do objęcia wsparciem kosztów niekwalifikowanych w rozumieniu § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia oraz w rozumieniu § 1 ust. 7 pkt 5 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności – Drugi nabór wniosków nr A 1.4.1.KPO_3/23/02; zwanego dalej: "Regulaminem") – poprzez zadeklarowanie do objęcia wsparciem kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE. L. z 2022 r. Nr 327, str. 1 ze zm.). Zdaniem organu, nie jest możliwe wsparcie przedsięwzięć dotyczących wyłącznie kosztów budowlanych/budowy budynków, bowiem tego typu projekty nie wypełniają celów realizacji w zakresie części nr 3 inwestycji A1.4.1 KPO dotyczących skracania łańcuchów dostaw żywności. Brak ujęcia w ramach inwestycji kosztów dotyczących wyposażenia tego typu budynków – np. w urządzenia, linie technologiczne itp. – oznacza, iż inwestycja może być używana do innych celów, w tym również na potrzeby rolnej produkcji pierwotnej, która na mocy rozporządzenia jest wykluczona ze wsparcia. Jednocześnie Agencja zauważyła, że koszty w zakresie produkcji pierwotnej prowadzonej przez gospodarstwo rolne, w tym związane z przechowywaniem warzyw, nie mogą stanowić kosztu kwalifikowanego w ramach działania 3 KPO i powinny zostać oddzielone od działalności w zakresie dostaw bezpośrednich. Koszty kwalifikowalne mogą obejmować wyłącznie zakres związany z wprowadzaniem do sprzedaży w ramach dostaw bezpośrednich warzyw, nie zaś związany z produkcją pierwotną, tj. z uprawą lub przechowywaniem kapusty białej głowiastej. Ma to związek z faktem, że pomoc nie może dotyczyć kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych. Stąd też, przedstawione w złożonej dokumentacji przedsięwzięcie nie może podlegać wsparciu w omawianym instrumencie pomocy. Nadto Agencja wskazała, że brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla budowy budynku magazynowego do kapusty głowiastej białej o tak dużej powierzchni (480 m2) w kontekście wskazanej ilości kapusty przeznaczonej do sprzedaży w 3 kolejnych latach po realizacji inwestycji. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 27 maja 2024 r. o ponowną ocenę przedsięwzięcia, zaskarżonym pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. Agencja podtrzymała swoje stanowisko i odmówiła objęcia przedsięwzięcia wsparciem. Organ wskazał, że przedsięwzięcie nie spełnia kryterium zgodności z planem rozwojowym właściwego określenia wydatków kwalifikowanych (§ 6 Regulaminu wyboru przedsięwzięć – kryterium nr 6). Według danych zawartych we wniosku, uproszczonym opisie przedsięwzięcia oraz dostarczonym kosztorysie, zakres przedsięwzięcia obejmuje bowiem jedynie: budowę budynku magazynowego wraz z zakupem terminala płatniczego. Oznacza to, że koszty inwestycji nie są bezpośrednio związane z przetwarzaniem lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych – przedsięwzięcie nie obejmuje kosztów np. zakupu wyposażenia budynków, maszyn, urządzeń, linii technologicznych itp., pozwalających na przygotowanie produktów rolnych do sprzedaży i ich wprowadzanie do obrotu/zbywanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ARiMR. Spór w sprawie dotyczył spełnienia horyzontalnego kryterium nr 6 "Właściwe określone wydatki kwalifikowalne". Zgodnie z jego opisem, sprawdzana jest kwalifikowalność, adekwatność i racjonalność wydatków planowanych do poniesienia w ramach przedsięwzięcia. Weryfikacja kwalifikowalności obejmuje m.in. warunek, że koszty finansowane w ramach przedsięwzięcia muszą być elementem katalogu kosztów kwalifikowalnych określonych w § 1 ust. 6. Zdaniem WSA, sporne koszty budowy budynku magazynowego nie mogą zostać uznane za koszty, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzania. Koszty budowy budynku, w którym skarżący zamierza magazynować, sortować, ważyć i pakować kapustę, nie stanowią kosztów związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu wyżej scharakteryzowanym. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że "magazynowanie planowanych zbiorów kapusty głowiastej białej" wypełnia znamiona "wytwarzania płodów ziemi [...] bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów". Jak wynika z opisu przedsięwzięcia zawartego we wniosku, budynek ma służyć do magazynowania i przygotowywania kapusty do sprzedaży (zatem już po jej wytworzeniu), gdyż skarżący zamierza rozpocząć dostawy bezpośrednie tego produktu, a nie dopiero rozpocząć jej wytwarzanie. Zatem planowany budynek magazynowy nie jest związany bezpośrednio z wytwarzaniem, lecz z przechowywaniem, przygotowaniem do sprzedaży lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, a więc koszt jego budowy wprost mieścić się będzie w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W ocenie WSA nie jest również zasadne stanowisko Agencji, że na przeszkodzie uznania kwalifikowalności kosztów budowy budynku magazynowego stoi brak jednoczesnego ubiegania się przez skarżącego o wsparcie na wyposażenie tego budynku, co mogłoby wiązać się z obawą wykorzystania budynku do celów innych aniżeli określonych w ramach działania A1.4.1 KPO. Warunek stawiany przez organ nie wynika z żadnego przepisu rozporządzenia bądź Regulaminu, w szczególności nie można się go dopatrywać w redakcji § 2 pkt 1 rozporządzenia, który dopuszcza sfinansowanie wyposażenia miejsc przeznaczonych do przetwarzania, przechowywania lub przygotowania do sprzedaży produktów rolnych, ale nie uzależnia przyznania pomocy od wnioskowania o nie łącznie z budową takiego miejsca. Przyjęte przez organ zapatrywanie pomija także posiadane przez skarżącego i wskazane we wniosku zasoby własne w postaci: skrzyniopalet, wagi elektrycznej i wózka widłowego, które zgodnie z jego oświadczeniem będą służyć do konfekcjonowania surowca. Skoro oświadczony jednocześnie zamiar rozpoczęcia sprzedaży detalicznej kapusty głowiastej białej w ramach dostaw bezpośrednich nie wymaga, jak się zdaje, wyposażenia budynku magazynowego w inne jeszcze maszyny, urządzenia czy linie technologiczne, to warunek ich łącznego uwzględnienia wśród planowanych do poniesienia kosztów przedsięwzięcia tym bardziej okazuje się nieuprawniony. Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaplanowane przez skarżącego koszty budowy budynku magazynowego mieszczą się w katalogu kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu. Tym samym, odmawiając objęcia przedsięwzięcia wsparciem z uwagi na uznanie ich za koszty niekwalifikowalne, Agencja dopuściła się naruszenia § 4 ust. 14 Regulaminu poprzez dowolną ocenę wniosku, a w konsekwencji obrazy art. 14lza ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach prowadzenia programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa), który nakazuje dokonanie wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, Agencja będzie obowiązana do oceny przedsięwzięcia z uwzględnieniem przedstawionej oceny prawnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art.145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej przyjęcia, iż organ dokonał nieprawidłowej wykładni i nieprawidłowo zastosował przepis § 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego z dnia 5 września 2022 r., albowiem organ wskazał jako przyczynę odmowy przyznania pomocy nieuznanie kosztów budowy budynku magazynowego jako kosztów kwalifikowalnych i zaliczenie ich do kosztów niekwalifikowalnych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w związku z § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem – poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 6 ust. 3 pkt 5 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia w zw. z § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu w zw. z § 1 ust. 7 pkt 5 i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia – poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 2 pkt 1 rozporządzenia, albowiem organ wskazał jako przyczynę odmowy przyznania pomocy nieuznanie kosztów budowy budynku magazynowego jako kosztów kwalifikowalnych i zaliczenie ich do kosztów niekwalifikowalnych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w związku z § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem – poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. 2) § 6 ust. 3 pkt 5 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia oraz w zw. z § 1 ust. 7 pkt 5 i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu, 3) art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472 poprzez błędną wykładnię tego przepisu i niewłaściwe zastosowanie, 4) § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w zw. z § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Formułując ww. zarzuty naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że Sąd I instancji błędnie uznał, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na wybudowaniu budynku magazynowego (hali magazynowej) i przechowywanie w nim kapusty bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tego produktu, celem dalszej odsprzedaży, stanowi koszt kwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego w zakresie budowy budynków i budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do przetwarzania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury. Zdaniem kasatora, na podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy § 6 ust. 3 pkt 5 w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia oraz w zw. z § 1 ust. 7 pkt 5 i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu, gdyż planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek magazynowy (hali magazynowej) w celu magazynowania kapusty, celem dalszej ich odsprzedaży bez poddawania ich jakikolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tego produktu, stanowić powinno koszt niekwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego w ramach kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472 w zakresie rozbudowy, nadbudowy, przebudowy lub remontu połączonego z modernizacją budynków budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do przetwarzania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury i organ powinien rozstrzygnąć, iż przedsięwzięcie nie podlega wsparciu, a w konsekwencji dokonać ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną D.W. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Postawione w złożonym środku zaskarżania zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione. Z zarzutów tych wynika, że posiadają one wspólny mianownik, a mianowicie skarżący kasacyjnie organ upatruje naruszenia przepisów prawa w zakresie dwóch zagadnień. Po pierwsze, uważa, że wsparcie finansowe nie powinno dotyczyć takiego przedsięwzięcia dotyczącego kapusty, jeżeli nie będzie ona poddawana jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tego produktu. Na marginesie wypada zauważyć, że kwestia ta powoływana jest w zarzutach dziewięciokrotnie. Po drugie, wsparcie finansowe nie powinno dotyczyć wybudowania budynku (hali magazynowej) bez infrastruktury służącej przetwarzaniu podstawowej produkcji rolnej. Z zarzutami tymi w okolicznościach sprawy przy uwzględnieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa zgodzić się niej można. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że za koszty podlegające finansowaniu nie mogą zostać uznane koszty, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzania w sprawie udzielania wsparcia. Z powołanego przepisu wynika, że do kosztów kwalifikowalnych nie zalicza się kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472, oznaczającą "wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu, bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów". Stwierdzić wobec powyższego należy, że koszty budowy budynku, w którym wnioskodawca zamierza magazynować, sortować, ważyć i pakować kapustę, nie stanowią kosztów związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu wyżej scharakteryzowanym. Nie dochodzi bowiem w zakresie tego przedsięwzięcia ani do produkcji podstawowej produktów rolnych, oznaczającej wytwarzanie płodów ziemi, ani też do poddawania tych produktów rolnych jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów. Zasadnie zauważa w tym zakresie Sąd I instancji, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu, że "magazynowanie planowanych zbiorów kapusty głowiastej białej" wypełnia znamiona "wytwarzania płodów ziemi [...] bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów". Wypada dalej zauważyć, że do kosztów kwalifikowalnych w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie udzielania wsparcia zalicza się koszty budowy budynków i budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do przetwarzania, przechowywania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury. W ocenie NSA, treść powołanego przepisu przekonuje, że wsparciem objęte będą wchodzące w skład gospodarstwa rolnego budynki, które służą przetwarzaniu produktów rolnych, budynki służące do magazynowania produktów rolnych, jak i budynki służące do przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych. Wsparciem objęte będą również budynki, w których mogą być realizowane wszystkie te czynności równocześnie, czyli w budynkach takich może odbywać się przetwarzanie, przechowywanie, przygotowanie do sprzedaży, a także wprowadzanie do obrotu produktów rolnych. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że planowany budynek magazynowy nie jest związany bezpośrednio z wytwarzaniem, lecz z przechowywaniem, przygotowaniem do sprzedaży i wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, a więc koszt jego budowy wprost mieścić się będzie w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie udzielania wsparcia. W zakresie drugiego zagadnienia wskazać trzeba, że stawiany przez organ warunek jednoczesnego wsparcia kosztów związanych z budową budynku i jego wyposażenia nie wynika z żadnego przepisu rozporządzenia w sprawie udzielania wsparcia bądź Regulaminu, w szczególności nie można się go dopatrywać w treści § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie udzielania wsparcia, który dopuszcza sfinansowanie wyposażenia miejsc przeznaczonych do przetwarzania, przechowywania lub przygotowania do sprzedaży produktów rolnych, ale nie uzależnia przyznania pomocy od wnioskowania o nie łącznie z budową takiego miejsca. Wobec powyższego stwierdzić należy, że wnioskujący o wsparcie może starać się o środki na budowę budynku magazynowego bądź na budowę takiego budynku wraz z wyposażeniem lub też częściowym wyposażeniem, w szczególności w sytuacji, gdy takie wyposażenie już posiada. Wypada zauważyć, że strona w złożonym wniosku wskazała, że posiada własne wyposażenie, które będzie służyło planowanej działalności, a mianowicie: skrzyniopalety, wagę elektryczną i wózek widłowy, które zgodnie z jej oświadczeniem będą służyć do konfekcjonowania surowca. Zasadnie Sąd I instancji w okolicznościach faktycznych sprawy stwierdził, że skoro oświadczony jednocześnie zamiar rozpoczęcia sprzedaży detalicznej kapusty głowiastej białej w ramach dostaw bezpośrednich nie wymaga, jak się zdaje, wyposażenia budynku magazynowego w inne jeszcze maszyny, urządzenia czy linie technologiczne, to warunek ich łącznego uwzględnienia wśród planowanych do poniesienia kosztów przedsięwzięcia tym bardziej okazuje się nieuprawniony. Dodać do powyższego należy, że zaplanowanie terminala płatniczego, nawiasem mówiąc elementu wyposażenia budynku, wzmacnia tezę, że budowa budynku magazynowego związana jest z zamiarem rozpoczęcia przez wnioskodawcę sprzedaży detalicznej kapusty głowiastej białej w ramach dostaw bezpośrednich. Trudno, w ocenie NSA, mówić w tych okolicznościach o chęci strony wykorzystania tego budynku do innej działalności niż wskazana we wniosku. Z powyższych względów postawione zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione. Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiazaniu z przepisem wynikowym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stwierdzić należy, że przepis ten nie służy do podważania ustaleń i ocen dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez Sąd I instancji, jak i kwestionowania przyjętej wykładni przepisów prawa materialnego czy ich zastosowania. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Kwestionowane uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w tym przepisie. Prezentuje i motywuje zajęte przez Sąd I instancji stanowisko. Argumentacja jest przekonująca i podaje się kontroli kasacyjnej. Trudno zatem w tych okolicznościach zaakceptować tezę o naruszeniu przez Sąd i instancji omawianego przepisu. W świetle poczynionych rozważań wszystkie postawione zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.