II SA/Wr 161/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek, Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda, Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku usunięcia odpadów oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, po rozpoznaniu odwołania M. M. od decyzji z dnia [...] Burmistrza Gminy i Miasta L. o nałożeniu na M. M. obowiązku usunięcia odpadów kolejowych impregnowanych kreozotem, wykorzystywanych jako elementy ogrodzenia w terminie 90 dni od dnia doręczenia decyzji, a także nałożeniu obowiązku zutylizowania tych odpadów przez uprawniony podmiot oraz poinformowania organu o wykonaniu usuniecie odpadów, utrzymał zaskarżoną decyzja w mocy. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w [...] i do dnia wydania opisanej decyzji z dnia [...], organ pierwszej instancji trzykrotnie decyzją nakładał na M. M. obowiązek usunięcia i zutylizowania odpadów w postaci podkładów kolejnych, użytych przez niego do budowy ogrodzenia działki. Decyzje te były uchylane przez organ odwoławczy w toku postępowania. Wydając ocenianą w niniejszej sprawie decyzję Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem badania było wykonanie przez organ pierwszej instancji zaleceń Kolegium z ostatniej decyzji uchylającej, tj w decyzji z dnia [...], czyli zbadanie przedmiotowych podkładów przez biegłego, ewentualnie przeprowadzenie dowodu z opinii odpowiedniego instytutu w celu zakwalifikowania podkładów jako odpadu niebezpiecznego, lub niebędącego odpadem niebezpiecznym w myśl obowiązujących przepisów. Kolegium wskazało także, że ocenić należy przedstawione w toku postępowania dokumenty złożonych przez Z. J., szczególnie pisma PKP P.L.K. S.A. z dnia [...], I. N. i G. z [...], D. D. Sp. z o.o. z dnia [...]. Jak dalej wyjaśniało Kolegium, organ pierwszej instancji zlecił Z. F. C., A. i Ś. I. T. B. w W. badanie próbek podkładów kolejowych. Badanie zostało przeprowadzone na czterech próbkach drewna pobranego z ogrodzenia działki M. M. wykonanego ze starych podkładów kolejowych. W wyniku badania ustalono, że wszystkie próbki drewna zawierają wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne, które są składnikami oleju impregnacyjnego stosowanego do konserwacji drewnianych podkładów kolejowych. Zawartość benzo(a)pirenu zmienia się od [...] mg/kg drewna do [...] mg/kg drewna. Wobec takiego ustalenia, Burmistrz Gminy i Miasta L. nałożył na M. M. obowiązek usunięcia odpadów w postaci podkładów kolejowych impregnowanych kreozotem, wykorzystywanych jako elementy ogrodzenia na działce nr [...] obręb [...], stanowiącej własność M. M. w terminie 90 dni od dnia doręczenia decyzji, a także nałożył na stronę obowiązek zutylizowania tych odpadów przez uprawniony podmiot oraz poinformowania organu o usunięciu odpadów. Po rozpatrzeniu odwołania zobowiązanego SKO w Jeleniej Górze uznało, że decyzja ta jest prawidłowa i odpowiada prawu. SKO podniosło, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779) posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Natomiast stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 79), odpadami niebezpiecznymi są odpady wskazane w katalogu odpadów, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3, jako odpady niebezpieczne, z zastrzeżeniem art. 7. Nie ulega też wątpliwości, że zużyte podkłady kolejowe, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 10), zawierającym katalog odpadów ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, sklasyfikowane zostały kodem 17 02 04 (odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe) i oznaczone zostały gwiazdką, co oznacza, że są odpadami niebezpiecznymi. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach, co do zasady zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami, przy czym zgodnie z art. 2 pkt. 21 tej ustawy, przetwarzanie odpadów to procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Natomiast odzysk odpadów, to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (art. 21 pkt. 14 ustawy o odpadach). Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt. 2 ustawy o odpadach, dopuszcza się odzysk poza instalacjami lub urządzeniami w przypadku rodzajów odpadów wymienionych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, poddawanych odzyskowi, zgodnie z warunkami określonymi w tych przepisach, w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 3 ustawy, odzysk poza instalacjami lub urządzeniami, o którym mowa w ust. 2, może być prowadzony, jeżeli nie stwarza zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi oraz jest prowadzony zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie ust. 4 lub 5. Na podstawie art. 30 ust. 5 wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. poz. 796). W żadnym miejscu rozporządzenie nie przewiduje możliwości odzysku zużytych podkładów kolejowych. Odnośnie do podnoszonego przez posiadacza odpadów argumentu, że przedmiotowe podkłady nabył legalnie z zapewnieniem, że nie są one produktem niebezpiecznym, o kodzie 17 02 01, Kolegium zaznaczyło, że nie polega on na prawdzie. W toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez organy ochrony środowiska wskazany przez skarżącego sprzedawca złożył oświadczenie, że nigdy nie sprzedawał skarżącemu podkładów kolejowych. Kolegium nie podzieliło również stanowiska skarżącego że użyte przez niego przy ogrodzeniu nieruchomości podkłady kolejowe nie są odpadami niebezpiecznymi. Kolegium wyjaśniło, że skarżący powołuje się przy tym na nieobowiązujące regulacje prawne, tj rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 13 maja 2004 r. tymczasem, zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r., o odpadach można dokonać zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne, jeżeli posiadacz wykaże, że nie posiadają one właściwości powodujących, że odpady są odpadami niebezpiecznymi, określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1357/2014 i w rozporządzeniu (UE) 2017/997. W tym celu należy wykonać badania laboratoryjne, a następnie zgłosić ten fakt, z zachowaniem odpowiedniej procedury, do marszałka województwa właściwego, zgodnie z miejscem wytworzenia odpadów. Jedynie po zmianie statusu odpadów z niebezpiecznych na inne niż niebezpieczne, można zagospodarować odpady drewnianych podkładów kolejowych jako odpad o kodzie 17 02 01 - drewno. Jak podkreśliło SKO, to posiadacz odpadów, który zamierza zmienić ich klasyfikację zobowiązany jest do przeprowadzenia wynikającej z powszechni obowiązującego prawa procedury i jeżeli wyniki badań potwierdzą, że odpady nie wykazują żadnych właściwości spośród wskazanych w przepisach rozporządzenia 1357/2014 i rozporządzenia 2017/997 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy o odpadach, posiadacz odpadów kieruje do marszałka województwa zgłoszenie zmiany klasyfikacji odpowiadające wymaganiom określonym w art. 8 ust. 2, dołączając do niego wyniki badań właściwości odpadów przewidzianych do zmiany klasyfikacji oraz ocenę tych wyników badań w odniesieniu do badanych właściwości odpadów. Dopiero po zatwierdzeniu przez marszałka województwa zmiany kwalifikacji odpadu można uznać, iż odpad nie jest odpadem niebezpiecznym. Organ nie podzielił również poglądu odwołującego, że odpad przestał być odpadem niebezpiecznym z uwagi na upływ czasu, albowiem jedyną procedurą do uznania, ze odpadł utracił przymiot odpadu niebezpiecznego jest opisana prawna procedura uzyskania takiej decyzji od marszałka województwa. Kolegium wyjaśniło także z jakiego powodu nie uznał za przekonujący dowód –sprawozdanie z badań, przedstawiony przez posiadacza odpadów nie są odpadem niebezpiecznym. Po pierwsze w ocenie Kolegium niewyjaśniony pozostaje powód, dla którego posiadacz odpadów uznaje, że pochodzą one właśnie z linii K. – M.. Zaprzecza temu pismo z dnia [...] z D. P. N. I. K. D. Sp. z o.o. w W. – dystrybutora takich podkładów kolejowych. Po drugie zaś, wobec niewdrożenia przez skarżącego trybu zmiany kwalifikacji odpadów, dowód ten pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. W końcowej części uzasadnienia Kolegium wyjaśniło jeszcze, że Dyrektywa Komisji 2001/90/WE z dnia 26 października 2001 r. dostosowująca po raz siódmy do postępu technicznego załącznik I do dyrektywy Rady nr 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych (kreozot) zaleca ograniczanie wykorzystywania kreozotów ze względu na ich toksyczne działanie, dopuszczając stosowanie drewna impregnowanego kreozotem jedynie dla użytku profesjonalnego i przemysłowego, ale jedynie jeśli zawierają benzo-a-piren w stężeniu wagowym poniżej 0,005 %. Podobnie zapisem pkt 31 rozporządzenia Komisji (WE) nr 552/2009 z dnia 22 czerwca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załącznika XVII, olej kreozotowy i jego mieszaniny mogą być stosowane do impregnacji drewna w instalacjach przemysłowych lub do ponownej obróbki na miejscu przez profesjonalistów objętych ustawodawstwem wspólnotowym dotyczącym ochrony pracowników jedynie, jeśli zawierają benzo[a]piren w stężeniu poniżej 50 mg/kg (0,005% masowo) oraz fenole ekstrahowane wodą w stężeniu poniżej 3% masowo. Tymczasem, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy raportu Z. F. C., A. i Ś. I. T. B. z siedzibą w W. z dnia [...], który przeprowadził na zlecenie organu I instancji badanie próbek podkładów kolejowych pobranych z ogrodzenia działki M. M., wszystkie próbki drewna zawierają szkodliwe węglowodory w stężeniu znacznie przekraczającym wskazane normy. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, posiadacz podkładów kolejowych wniósł do WSA we Wrocławiu skargę, wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucił naruszenie przez organy przepisu art. 26 ustawy o odpadach poprzez niewykazanie, że posiadane przez niego podkłady kolejowe stanowią odpady niebezpieczne. Podniósł również, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest pełny i nie pozwala na stawianie podobnych tez. W uzasadnieniu skargi, że ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym ciąży na organie administracji, który powinien przeprowadzić we własnym zakresie badania laboratoryjne lub zasięgnąć opinii biegłego. Ponownie również podkreślono, że skarżący podkłady kolejowe nabył legalnie, jako odpad o kodzie 17 02 01, czyli nie niebezpieczny, co potwierdza oświadczenie sprzedawcy podkładów. Powołując się na złożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty oraz podtrzymując składane w jego toku zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Pismem z dnia [...] uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi podkreślając, że w badaniach laboratoryjnych przeprowadzonych w toku postępowania wszystkie pobrane do badania próbki wykazywały wielokrotnie przekroczenie dopuszczalnych norm toksyczności. Organ administracji złożył ponadto wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, a pozostałe strony nie wyraziły sprzeciwu co do wskazanego trybu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 327. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Ocena ta, dokonywana jest według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem tak zakreślonej kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. o nałożeniu na M. M. obowiązku usunięcia odpadów w postaci podkładów kolejowych impregnowanych kreozotem, wykorzystywanych jako elementy ogrodzenia, w terminie 90 dni od dnia doręczenia decyzji, a także nałożeniu obowiązku zutylizowania tych odpadów przez uprawniony podmiot oraz poinformowania organu o wykonaniu usunięcia odpadów. W pierwszej kolejności wskazać należy, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący na swojej nieruchomości zgromadził i wykorzystał zdemontowane podkłady kolejowe do wykonania ogrodzenia zakupionej nieruchomości. Kwestią niewyjaśnioną pozostało źródło pochodzenia podkładów, choć nie ma ono znaczenia dla zapadłego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić jednak należy, że skarżący konsekwentnie, przez całe postępowanie administracyjne twierdził że zakupił przedmiotowej podkłady od J. N. z B. H. M. J. N. z siedzibą w S. z dnia [...] jako drewno skatalogowane pod kodem 17 02 01, zatem nie odpady niebezpieczne. Twierdzenie to powielił w skardze. Tymczasem materiał zgromadzony w sprawie przez organy zawiera oświadczenie tego podmiotu, że nigdy podkładów kolejowych nie sprzedał skarżącemu. W przeciwieństwie do oświadczenie złożonego przez skarżącego, oświadczenie sprzedawcy przekazane do sprawy przez organy ochrony środowiska jest przez sprzedawcę podpisane. Dodatkowo sam skarżący na kolejnych etapach składał oświadczenie, że są to podkłady kolejowe z trasy K. – M., których z kolei dystrybutorem jak ustaliły organy, D. P. N. I. K. D. Sp. z o. o. w W. Również i ten podmiot wykazał, że skarżący posiadanych podkładów kolejowych nie uzyskał od nich. Słusznie zatem organu nie dały w tym przedmiocie wiary oświadczeniom skarżącego. Jednakże w kontekście rozpoznawanej sprawy nieustalone źródło pochodzenia podkładów jest nieistotne. Co zadecydowało o poprawności rozstrzygnięć organów administracji to okoliczność, że zużyte podkłady kolejowe, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 10),l zawierającym katalog odpadów ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, sklasyfikowane zostały kodem 17 02 04 (odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe) i oznaczone zostały gwiazdką, co oznacza, że są odpadami niebezpiecznymi. Nie są dotyczące zatem uzasadnione zarzuty skargi błędu w ustaleniach faktycznych, że wykorzystany materiał do budowy ogrodzenia ogrodzenia odpad o klasyfikacji 17 02 04, podczas gdy wykorzystany materiał należy zakwalifikować jako 17 02 01 drewno. Wobec jednoznacznej klasyfikacja podkładów kolejowych w wymienionym akcie prawnym, wszystkie pozostałe podnoszone argumenty przez skarżącego nie mają znaczenia. Skarżący wskazywał w toku postępowania i przedstawiał na potwierdzenie tej tezy opracowania naukowe, że wykorzystane podkłady kolejowe, po użyciu specjalistycznych środków neutralizujących nie posiadają już właściwości jakie charakteryzują odpady niebezpieczne. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.), co do zasady zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami, przy czym zgodnie z art. 2 pkt 21 tej ustawy, przetwarzanie odpadów to procesy odzysku lub unieszkodliwiania w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Natomiast odzysk odpadów, to jakikolwiek proces, którego głównym wynikiem jest to, aby odpady służyły użytecznemu zastosowaniu przez zastąpienie innych materiałów, które w przeciwnym przypadku zostałyby użyte do spełnienia danej funkcji, lub w wyniku którego odpady są przygotowywane do spełnienia takiej funkcji w danym zakładzie lub ogólnie w gospodarce (art. 21 pkt. 14 ustawy o odpadach). Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 2 pkt. 2 ustawy o odpadach, dopuszcza się odzysk poza instalacjami lub urządzeniami w przypadku rodzajów odpadów wymienionych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5, poddawanych odzyskowi, zgodnie z warunkami określonymi w tych przepisach, w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 3 ustawy, odzysk poza instalacjami lub urządzeniami, o którym mowa w ust. 2, może być prowadzony, jeżeli nie stwarza zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi oraz jest prowadzony zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie ust. 4 lub 5. Na podstawie art. 30 ust. 5 wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. poz. 796). W żadnym miejscu rozporządzenie nie przewiduje możliwości odzysku zużytych podkładów kolejowych. Nadto jak słusznie wskazał organ, zgodnie z art 5 ustawy o odpadach, zakazuje się zmiany klasyfikacji odpadów niebezpiecznych na odpady inne niż niebezpieczne przez ich rozcieńczanie lub mieszanie ze sobą, lub z innymi odpadami, substancjami lub materiałami, prowadzące do obniżenia początkowego stężenia substancji niebezpiecznych do poziomu niższego niż poziom określony dla odpadów niebezpiecznych. Ustawodawca przewidział w ustawie o odpadach (opisaną w zaskarżonych decyzjach) procedurę uzyskiwania nowej klasyfikacji odpadów niebezpiecznych. Bezsprzeczne, skarżący procedury takiej nie przeprowadził i nie przedstawił na żadnym etapie sprawy potwierdzenia marszałka województwa, że posiadane przez niego odpady mogą zostać zakwalifikowane odmiennie. Wobec takiej okoliczności, prawidłowo organy uznały, że należy stosować przepisy rozporządzenia, w którym (w katalogu odpadów niebezpiecznych) podkłady kolejowe są wprost wymienione. W tym miejscu Sąd podkreśla, że przeprowadzanie badań laboratoryjnych czy opinii biegłego w celu określenia czy posiadane przez skarżącego podkłady zawierają toksyczne substancje a jeśli tak, to w jakim stężeniu, nie było w tym postępowaniu niezbędne. Jak wskazano powyżej, podkłady kolejowe wpisane są do katalogu odpadów jako odpady niebezpieczne. I okoliczności tej nie zmieniłby nawet wyniki opinii biegłego, ustalające że akurat podkłady skarżącego żadnych substancji toksycznych nie zawierają. Opinia taka stanowiłaby co najwyżej asumpt dla skarżącego, przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania odpadu niebezpiecznego za inny. Jednak nawet w przypadku takich badań, nadal - do czasu uzyskania przez posiadacza odpadów, a nie organ - potwierdzenia zmiany klasyfikacji podkładów, organy zobowiązane były do prowadzenia postępowania tak jak z odpadem niebezpiecznym. W kontrolowanej sprawie niemniej, badania wykazały wysoką zwartość substancji toksycznych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 3271/19 (dostępne w bazie orzeczeń CBOSA), wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był faktycznym wytwórcą odpadów. Celem kontrolowanego postępowania jest doprowadzenie do sytuacji, w której niebezpieczne odpady zostaną usunięte. Na koniec wskazać należy, że kwestie wykorzystywania odpadów na potrzeby własne reguluje art. 27 ust. 8 ustawy, zgodnie z którym osoba fizyczna i jednostka organizacyjna niebędąca przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi tylko takie rodzaje odpadów, za pomocą takich metod odzysku, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 10, i w takich ilościach, które mogą bezpiecznie wykorzystać na potrzeby własne. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016., poz. 93), nie wymienia zużytych podkładów kolejowych, zatem w żadnym wypadku skarżący nie był uprawniony do wykorzystywania podkładów do budowy ogrodzenia (podobnie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 29 października 2021 r., sygnatura akt II SA/Kr 601/21, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.