V SA/Wa 2233/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi Z. D. F. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 27 lipca 2023 r. nr DWZ-3/2023 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych oddala skargę. Przedmiotem skargi Zakładów Drobiarskich [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK", "organ") z 27 lipca 2023 r. nr DWZ-3/2023, utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 19 września 2022 r. nr DZP-18/2022, którą: pkt 1.1 stwierdzono nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę w okresie grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r., pkt 1.2 nałożono na Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 732 558,88 zł płatną do budżetu państwa, pkt II.1 obciążono Spółkę kosztami postępowania w wysokości 160,73 zł, pkt II.2 zobowiązano Spółkę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne. Kontrolowana decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych. Prezes UOKiK działając na podstawie art. 13c ust. 3 ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2023 r., poz. 711), dalej: "ustawa", oraz na podstawie danych przekazanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, poddał analizie prawdopodobieństwo nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę. Postanowieniem z dnia 7 maja 2021 r. Prezes UOKiK wszczął postępowanie w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę obejmujące okres grudzień 2020 r., styczeń 2021 r., luty 2021 r., tj. trzy kolejne miesiące, przypadające w okresie dwóch lat przed dniem wszczęcia postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 19 września 2022 r. organ stwierdził nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę w okresie grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r. i nałożył na Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 732 558,88 zł, a także obciążył Spółkę kosztami postępowania w wysokości 160,73 zł. W uzasadnieniu decyzji Prezes UOKiK przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, wyniki analizy materiału dowodowego w zakresie spełnienia przez Stronę przesłanek ustawowych potwierdzających nadmierne opóźnianie się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem, przytoczył mające zastosowanie przepisy prawa. Organ wyjaśnił, że wysokość kary została obliczona jako suma jednostkowych kar (JKP) za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem, z pominięciem świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż dwa lata przed dniem wszczęcia postępowania. Uwzględniono świadczenia pieniężne: 1) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę po terminie, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w złotych, których suma wyniosła 30 657 462,01 zł, z kolei suma JKP - 235 945,21 zł (strona 43-121 decyzji, Tabela Z.1); 2) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę po terminie, co do których wartość świadczenia pieniężnego strony transakcji handlowych ustaliły w euro, których suma wyniosła 257 630,17 euro, po przewalutowaniu 1 176 225,78 zł, z kolei suma JKP - 12 240,10 zł (strona 122-127 decyzji, Tabela Z.2); 3) uznane przez Prezesa UOKiK za spełnione po terminie ustalonym w oparciu o art. 13 ust. 2 pkt 2 Ustawy, w związku ze stosowaniem przez Stronę postępowania postanowień umowy ustalających termin zapłaty z naruszeniem art. 7 ust. 2a Ustawy, których suma wyniosła 683,98 zł, z kolei suma JKP - 10,06 zł (strona 128 decyzji, Tabela Z.3); 4) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę po terminie, których wartość została ustalona z uwzględnieniem faktur korygujących, których suma wyniosła 1 357 557,44 zł, z kolei suma JKP - 24 932,19 zł (strona 129-130 decyzji, Tabela Z.4); 5) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę po terminie, których zapłata była dokonywana w częściach, a których wartość strony transakcji handlowych ustaliły w złotych, których suma wyniosła 56 716 184,49 zł, z kolei suma JKP - 455 564,48 zł (strona 131-198 decyzji, Tabela Z.5a); 6) niespełnione w okresie objętym postępowaniem lub spełnione przez Stronę po terminie, których zapłata była dokonywana w częściach, a których wartość strony transakcji handlowych ustaliły w euro, których suma wyniosła 228 588,74 euro po przewalutowaniu 1 046 287,04 zł, a z kolei suma JKP – 3 866,84 zł (strona 199-200 decyzji, Tabela Z.1). Organ ustalił, że suma wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez Stronę w okresie objętym postępowaniem wyniosła 14 537 078,82 zł i jest niższa od ustalonej sumy wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez Stronę w tym samym okresie, którą organ ustalił na kwotę 90 954 400,74 zł. Organ uznał brak podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o treść art. 13v ust. 6 ustawy. W ocenie organu do nadmiernego opóźnienia się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę nie doszło na skutek działania siły wyższej w postaci stanu pandemii, dlatego brak było podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 7 ustawy. Prezes Urzędu nie znalazł, także podstaw do uznania, że w sprawie zachodził uzasadniony przypadek stanowiący podstawę odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej poprzez zastosowanie art. 13v ust. 8 ustawy. Organ wskazał, że podnoszone przez Stronę okoliczności, takie jak: podjęcie działalności na krótko przed wystąpieniem pandemii, spadek przychodów, wzrost kosztów produkcji, czy nieotrzymanie wsparcia rządowego nie stanowią "uzasadnionego przypadku" w rozumieniu ww. przepisu, nie stanowią zdarzeń nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych, ale mieszczą się w pojęciu ryzyka przedsiębiorcy. Organ wskazał, że suma jednostkowych kar za każde niespełnione przez Stronę postępowania oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem, wyniosła łącznie 732 558,88 zł i w takiej wysokości nałożono na Stronę administracyjną karę pieniężną. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z 27 lipca 2023 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 19 września 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i mając na względzie udowodnione Stronie nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r., tj. działanie naruszające zakaz, o którym mowa w art. 13b ust. 1 i ust. 2 ustawy uznał, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 732 558,88 zł było uzasadnione. Organ podkreślił, że zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w formie tabelarycznej wykaz zawiera zestawienie świadczeń pieniężnych wymagalnych w okresie objętym postępowaniem, które zostały uznane za niespełnione przez Stronę w okresie objętym postępowaniem lub spełnione po terminie, a także wyjaśnił podstawy takiego ustalenia, jak równie wskazał, które ze świadczeń uznał za spełnione w terminie. W oparciu o powyższe założenia Prezes Urzędu rozpatrując sprawę ponownie, obliczył JKP za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, stosując odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych ustalone na dzień wydania zaskarżonej decyzji - zgodnie ze wzorem określonym w art. 13v ust. 2 Ustawy. Poszczególne ustalenia w tym zakresie są tożsame z ustaleniami poczynionymi po rozpatrzeniu sprawy w pierwszej instancji. Zdaniem Prezesa Urzędu z ww. dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że pandemia COVID-19 nie wpłynęła bezpośrednio na działalność Strony w okresie objętym postępowaniem, tj. grudzień 2020 r., styczeń 2021 r., luty 2021 r. Organ podkreślił, że pandemia i wprowadzane w związku z pandemią ograniczenia w życiu społecznym i gospodarczym, w okresie objętym postępowaniem nie miała już dla Strony postępowania charakteru zdarzenia nagłego czy też nieprzewidywalnego, w szczególności z uwagi na fakt, że stan pandemii w Polsce trwał już 8 miesięcy. Strona postępowania miała więc wystarczająco dużo czasu na dostosowanie swojej działalności do nowych realiów rynkowych. Strona powinna dołożyć należytej staranności wymaganej w stosunkach gospodarczych i tak kształtować warunki umowne w transakcjach handlowych, a także organizować pracę i swoje wewnętrzne procedury rozliczeń z kontrahentami, żeby terminowo wywiązywać się ze swoich zobowiązań. Odnosząc się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów organ stwierdził m.in., że Strona bezpośrednio po wybuchu pandemii oraz później w czasie pandemii, zawierała kolejne umowy o dostawę żywca, co zdaniem Prezesa Urzędu oznacza, że nie zareagowała na ewentualny - wskazywany przez Stronę – spadek popytu na mięso drobiowe. Zdaniem Prezesa Urzędu Strona zawierała więc nowe umowy i dokonywała kolejnych zakupów ze świadomością stosunków i relacji gospodarczych w warunkach COVD-19. Nie sposób zatem uznać, że w momencie zakupów i poszczególnych dostaw pandemia była dla Strony zdarzeniem nagłym i niespodziewanym. W tym kontekście - zdaniem Prezesa Urzędu - nie bez znaczenia jest także okoliczność, że umowy kontraktacji bez względu na datę ich zawarcia, tj. przed czy po wybuchu pandemii - zawierają identyczne postanowienia umowne w zakresie "siły wyższej" (definicja, sposób postępowania stron umowy w razie jej zaistnienia). Od ogłoszenia pandemii COVID-19 w marcu 2020 r. Strona miała zatem czas na przystosowanie się do zmienionej sytuacji gospodarczej, np. treści łączących ją umów, czego jednak nie uczyniła. Pomimo więc występujących w tym czasie kolejnych "fal" epidemii spowodowanych okresowymi spadkami i wzrostami liczby zachorowań Spółka w zasadzie w sposób niezmieniony prowadziła działalność gospodarczą. Prezes Urzędu wskazał także, że oprócz wymienionych już wyżej umów kontraktacji, Strona bezpośrednio w okresie objętym postępowaniem zawarła dodatkowe umowy na podstawie których nabyła towary, tj. kurczaki rzeźne i brojlery (np. umowa z dnia 3 grudnia 2020 r. z Gospodarstwo Rolne [...] oraz umowa z dnia 12 lutego 2021 r. z [...] sp. z o.o. Zdaniem Prezesa Urzędu potwierdza to jedynie, że popyt na towary Spółki w badanym okresie wzrastał. Ponadto, z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania wynika, iż w okresie objętym postępowaniem Strona prowadziła działalność gospodarczą w sposób w zasadzie niezakłócony, w szczególności zakład produkcyjny Strony postępowania nie był objęty bezpośrednimi restrykcjami powodującymi konieczność jego zamknięcia. Strona eksportowała swoje produkty za granicę (np. faktura nr FVS/11/20/0299 z dnia 30 listopada 2020 r. nazwa towaru/usługi: świeży kurczak rozładunek w [...] i [...] w H., faktura nr 000263/11/2020/NT z dnia 30 listopada 2020 r. nazwa towaru/usługi: świeże mięso rozładunek w L.], korzystała z usług hoteli i gastronomii (np. faktura VAT nr 23/02/021 z dnia 4 lutego.2021 r. nazwa towaru/usługi: usługa hotelowa, usługi gastronomiczne, faktura nr 416/2020 z dnia 30.11.2020 r. nazwa towaru/usługi: konsumpcja, faktura nr FV 62/2020 z dnia 30 listopada 2020 nazwa towaru/usługi: usługa cateringowa), dokonała zakupu nowych maszyn (np. faktura VAT nr 27/2021 z dnia 11 lutego 2021 r. nazwa towaru/usługi: wykonanie transportera trzypoziomowego], szkoliła pracowników (np. faktura VAT nr 6/10/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r. nazwa towaru/usługi: szkolenie "Microsoft Excel na poziomie zaawansowanym z elementami raportowania"; termin realizacji 29 grudnia -13 marca 2021; zgodnie z umową z dnia 20 listopada 2020 r.; ilość uczestników - 33 osoby, zlecała ocenę ryzyka dla kontrahentów zagranicznych i krajowych (np. rachunek Nr EO 2020/07286 wystawiony przez KUKE Grupa PFR z dnia 30 listopada 2020, Nr EO 2020/08002 z dnia 29 grudnia 2020, Nr EO 2021/00463 wystawiony przez KUKE Grupa PFR z dnia 29 stycznia 2021), a także podejmowała współpracę z podmiotami w celu wsparcia sprzedaży (np. faktura FS 1/01/2021 z dnia 31 grudnia 2020 r. nazwa towaru/usługi: doradztwo strategiczne oraz sprzedaż mięso drobiowego no rynkach zewnętrznych] (karta akt postępowania 68). Prezes Urzędu wskazał, że świadczenia pieniężne wynikające z ww. umów również nie zostały przez Stronę postępowania spełnione w terminie umówionym z dostawcą. Organ podkreślił również, że w relacjach handlowych z dostawcami/producentami Strona nie powoływała się na wpływ pandemii jako powód opóźnianie się z zapłatą wynagrodzenia. W zawartych przez Spółkę umowach kontraktacji wskazano jakie okoliczności uważa się za "siłę wyższą" (np. "epidemie"), a ponadto ustalono procedurę, którą Strona umowy powinna zastosować dążąc do zwolnienia się z odpowiedzialności za częściowe lub całkowite niewypełnienie obowiązków wynikających z umów z powodu wystąpienia siły wyższej (tj. poinformowanie w ciągu 24 h o powodach uniemożliwiających wykonanie umowy oraz udowodnienie występowania okoliczności siły wyższej oraz czasu trwania stosownymi dokumentami). Z akt sprawy wynika, że Strona nie skorzystała z przedmiotowej klauzuli, a także z możliwości wypowiedzenia umowy, czy renegocjacji postanowień umowy. Prezes Urzędu wskazał, że skoro Strona nie powoływała się na wystąpienie siły wyższej w konkretnych stosunkach zobowiązaniowych, to nie wydaje się ani zasadne ani możliwe uznanie w niniejszym postępowaniu, iż przyczyną opóźnienia Strony w płatnościach w przypadku przedmiotowych transakcji handlowych była pandemia COVID-19. Odnosząc się do argumentu Strony, iż brak powoływania się przez nią na zapis dot. siły wyższej zawarty w umowach kontraktacji wynika z dążenia do ochrony producenta rolnego, Prezes Urzędu stwierdził, że to właśnie brak terminowej płatności za dostarczony towar, tj. drób, przerzuca na producentów rolnych ciężar sytuacji z jaką przedsiębiorcy musieli się zmierzyć w związku z pandemią COVID-19. Oczywistym jest przecież, że producenci rolni w celu wywiązania się ze zobowiązań kontraktowych ponosili koszty produkcji drobiu na potrzeby Strony. Organ zwrócił uwagę, że postępowanie obejmowało grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r., natomiast ogłoszenie pandemii COVID-19 przez WHO miało miejsce 11 marca 2020 r., a oficjalne ogłoszenie epidemii w Polsce nastąpiło 20 marca 2020 r. Powoduje to, że ocenianie wpływu pandemii na terminowość spełnienia świadczeń w całym okresie objętym postępowaniem jest niezasadne. Podsumowując, organ stwierdził, że pandemia jako taka nie może w każdym przypadku stanowić o zaistnieniu siły wyższej i automatycznie stanowić usprawiedliwienia dla nieterminowego spełniania przez dany podmiot zobowiązań wobec swoich kontrahentów. W ocenie Prezesa UOKiK Strona nie wykazała, że wartość niespełnionych lub spełnionych po terminie przez świadczeń pieniężnych jest równa lub mniejsza od wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez Spółkę w okresie objętym postępowaniem (art. 16v ust. 6) oraz że do nadmiernego opóźniania doszło na skutek siły wyższej (art. 16v ust. 7), czy że wystąpiły uzasadnione przypadki (art. 16v ust 8) pozwalające na odstąpienie od wymierzenia kary. Prezes Urzędu wskazał również, iż Strona w trakcie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji nie wykazała, że stosownie do treści art. 13v ust. 3 pkt 1 Ustawy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia Stronie postanowienia o wszczęciu postępowania, tj. do dnia 24 maja 2021 r. spełniła wszystkie zakwestionowane świadczenia pieniężne objęte postępowaniem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych. Nie dokonała tego również w terminie późniejszym (aż do dnia wydania Decyzji w pierwszej instancji). W skardze na decyzję Prezesa UOKiK do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia 19 września 2022 r., a także o zasądzenie kosztów postepowania, zarzucając: I. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 4 i 80 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji przez niezastosowanie i niepodjęcie przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie zaistnienia siły wyższej, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że w analizowanej sprawie: 1.1. sytuacja realnego i istniejącego zdarzenia jakim było wystąpienie pandemii COVID-19 w badanym przez organ okresie nie nosiła już znamion siły wyższej, a jedynie wpisywała się w ryzyko gospodarcze, które Spółka, jako profesjonalny podmiot gospodarczy, powinna była w danym okresie przewidzieć, podczas gdy: 1.1.1. wystąpienie pandemii COVID-19 przez cały okres jej trwania (a nie wyłącznie w początkowych miesiącach), jej skutków i czasu oddziaływania stanowi fakt powszechnie znany i obiektywny; 1.1.2. o zakwalifikowaniu pandemii COVID-19, jako siły wyższej, niejednokrotnie przesądziło już orzecznictwo - w tym na gruncie analizowanej Ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych z dnia 8 marca 2013 r. (dalej "Ustawa o zatorach") zatorach płatniczych, wskazując wprost, że COVID-19 jest przykładem siły wyższej; 1.1.3. istnienie i wpływ siły wyższej w postaci pandemii C0VID-19 potwierdza również konsekwentne podejście Państwa polskiego w tamtym okresie - nakierowanie na wsparcie przedsiębiorców w postaci m.in. tzw. "tarcz antykryzysowych" oraz wprost nazwanie pandemii C0VID-19 w uzasadnieniach do tzw. ustaw covidowych jako "siły wyższej"; 1.1.4. Spółka szczegółowo wykazała w toku niniejszego postępowania zewnętrzny charakter pandemii COV1D-19, jej nieuchronność, nadzwyczajność, nieprzewidywalność, jak również niemożliwość zapobieżenia, co na tle dotychczasowej praktyki orzeczniczej potwierdza zakwalifikowanie również w jej przypadku pandemii COVID-19 jako siły wyższej; 1.1.5. cechy kwalifikujące pandemię jako siłę wyższą w tej sprawie nie ustały z biegiem czasu, a zwłaszcza w badanym okresie - do ostatniej chwili oddziaływania pandemii C0VID-19 nie było wiadomo jakich zasięgów czasowych, organizacyjnych itd. sięgnie pandemia, co w szczególności obrazują działania państwa (ciągłe modyfikowanie aktów prawnych, wewnętrzna dezorganizacja, nowe tarcze antykryzysowe itd.). Tym samym nie sposób dokonać kwalifikacji czasowej w zakresie tego, kiedy pandemia COVID-19 straciła przymiot siły wyższej (szczególnie gdy jej wpływ na branżę gastronomiczną, hotelarską i cateringową była niezmienny i skrajnie negatywny przez cały okres pandemii), co zdaje się sugerować organ wskazując, że skoro pandemia trwała już tyle czasu, Spółka mogła przygotować się na jej dalsze skutki; 6. jak sam organ podkreśla - siła wyższa nosi znamiona nieprzewidywalności - skoro zatem pandemia COVID-19 została uznana za siłę wyższą, co aktualizuje się również w tej sprawie, nie sposób uznać, aby była ona ryzykiem gospodarczym możliwym do przewidzenia; 1. skoro Spółka miała w treści umów z kontrahentami uprawnienia umowne do skorzystania klauzul siły wyższej i z niej nie skorzystała to uznać należy, że siła wyższa nie nastąpiła, podczas gdy fakt próby kontynuowania umów przez Skarżącego nie może być uznany za okoliczność potwierdzającą brak siły wyższej a jednie pro-gospodarcze podejście Spółki do jej kontrahentów; 2. brak związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pandemią COVID-19 a powstałymi opóźnieniami w transakcjach handlowych, jako że w badanym okresie pandemia była już znanym zjawiskiem, a zatem w ocenie organu nie powinna była wpływać na opóźnienia w transakcjach handlowych, podczas gdy: 1.3.1. badany okres przypadł na tzw. drugą falę pandemii, która jak wiadomo z powszechnie dostępnych informacji, niosła za sobą jeszcze większe szkody aniżeli pierwsza z nich (co obrazuje przykładowo liczba zgonów z powodu COVID-19: w pierwszej fali - a zatem w okresie, który organ zdaje się uznawać, że jeszcze można było mówić o ewentualnym działaniu siły wyższej - wynosiła od kilku do kilkudziesięciu zgonów dziennie, zaś w trakcie drugiej fali - a zatem również w badanym okresie - sięgała ona kilkuset zgonów dziennie); 1.3.2. konsekwentnie od sierpnia 2020 r. do 28 marca 2022 r. rząd wprowadzał liczne obostrzenia - w szczególności doszło do zamknięcia części rynków sprzedażowych, ograniczeń pracy sklepów stacjonarnych na skutek licznych zachorowań i kwarantanny personelu, skrajnego ograniczenia możliwości korzystania z restauracji, hoteli czy organizacji imprez (np. wesel), co po stronie Spółki doprowadziło m.in. do: 1.3.2.1. konieczności ponownej (po wakacyjnym oddechu i przekonaniu, że pandemia po wiośnie 2020 jest już w odwrocie) reakcji na nieprzewidywalne zaistnienie drugiej fali epidemii, w tym potrzeby podjęcia w pierwszej kolejności działań zapewniających płynność finansową na zapewnienie pracownikom Spółki świadczeń pracowniczych, w tym regulowania zobowiązań kredytowych, co konsekwencji wpływało na regulowanie płatności na rzecz kontrahentów; 1.3.2.2. negatywnego wpływu pandemii na cały sektor gastronomiczny (który jest głównym odbiorcą zasadniczej części produktów wytwarzanych przez [...]), który z uwagi na silne powiązania łańcucha dostaw jest szczególnie wrażliwy na zachwiania rynku; 1.3.2.3. drastycznego zaprzestania odbioru mięsa drobiowego przez restauracje, hotele, które to podmioty są końcowymi odbiorcami produktów Spółki, co spowodowało również zaprzestanie składania zamówień przez podmioty bezpośrednio współpracujące ze Spółką, tj. sieci dystrybucyjnych, przy jednoczesnym obowiązku odbioru zakontraktowanego żywca drobiowego przez Spółkę od jej dostawców, co spowodowało wzrost ilości posiadanych produktów, przy jednoczesnym braku następczej możliwości jego sprzedaży; 1.3.2.4. spadku przychodów przy jednoczesnym wzroście ponoszenia kosztów produkcji (w szczególności z uwagi na koszty odzieży ochronnej, używanej w zakładzie w dużych ilościach z uwagi na ścisły reżim sanitarny na wszystkich etapach produkcji – odzież wielokrotnie była nabywana w formie przedpłaty, co wpływało na uszczuplenie środków obrotowych Spółki, a także koszty przechowywania produktów, których nie udało się zbyć w wyniku pandemii); 1.3.2.5. pogorszenia sytuacji finansowej i utraty zdolności płatniczej - wskutek pandemii doszło do zmniejszenia obrotów Spółki w związku z ograniczeniem działalności wywołanej zamknięciem głównych rynków zbytu Skarżącego, co widoczne jest także w rocznych sprawozdaniach finansowych za lata 2020-2022, w okresie najdotkliwszych skutków pandemii - lata 2020-2021 - Spółka sięgała strat rzędu 26 mln zł, zaś w 2022 kiedy to skutki pandemii zostały w dużej mierze opanowane, zaś sama pandemia zaczęła się wycofywać, udało jej się wypracować zysk ponad 8 mln zł); co więcej Spółka w przeciwieństwie do wielu innych przedsiębiorców dotkniętych skutkami pandemii COVID-19 nie mogła skorzystać z tzw. tarcz antykryzysowych z uwagi na brak spełnienia kryterium ponoszonej straty – prowadzenie działalności Spółka rozpoczęła dopiero w 2019 r. a zatem nie adekwatne było w jej wypadku określenie straty wymaganej dla uzyskania wsparcia (porównanie strat między danym miesiącem w 2019 r., gdy Spółka rozpoczęła dopiero działalność od zera, do tego samego miesiąca w 2020 r.). W związku z tym w przeciwieństwie do wielu innych przedsiębiorców w tym ciężkim okresie nie zyskała żadnego wsparcia finansowego od Państwa; 1.3.2.6. a w konsekwencji powyższego - do opóźnień w realizacji transakcji handlowych - gdyby nie pandemia powyższe problemy oraz zmiany w funkcjonowaniu procesów w Spółce nie miałyby miejsca, a tym samym nie powodowały późniejszej realizacji płatności - wbrew twierdzeniom organu powyższe czynniki nie są więc niezależne od pandemii, wręcz przeciwnie zostały wprost przez pandemię spowodowane, a tym samym należy stwierdzić, że gdyby nie pandemia koronawirusa nie doszłoby do opóźnień ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w transakcjach handlowych. oraz naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, w ten sposób, że pominięto istotne czynniki i zjawiska wywołane siłą wyższą (COVID-19), rzutujące na procesy gospodarcze Spółki, jednocześnie obarczając w tym zakresie procesem dowodowym Skarżącego, mimo powszechności zdarzenia, a co za tym idzie - uznanie, że w niniejszej sprawie brak jest okoliczności uzasadniających odstąpienie przez organ od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; 2. naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 13q Ustawy o zatorach oraz art. 13v ust. 7 i 8 Ustawy o zatorach przez ich niezastosowanie i pominięcie przy ustalaniu i zbieraniu materiału dowodowego treści Sprawozdania Skarżącego o stosowanych terminach zapłaty z 2022 r. (gdy organ sprawozdania za rok 2020 i 2021 r. uwzględnił z urzędu) i nie uwzględnienie ww. okoliczności w ustaleniach dotyczących wpływu siły wyższej na opóźnione płatności Skarżącego w badanym okresie, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe przez organ wykazałoby znaczący spadek zatorów płatniczych Skarżącego w roku 2022 r. (w którym pandemia COVID-19 faktycznie przestała oddziaływać na branżę Spółki) co potwierdziłoby, że opóźnienia Skarżącego wynikały z siły wyższej lub stanowiły inny uzasadniony przypadek i zaistniały podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej; 3. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji, tj. naruszenie zasady legalności poprzez niezastosowanie obowiązującego przepisu art.13v ust. 7 Ustawy o zatorach, w sytuacji gdy z przedstawionego w sprawie stanu faktycznego wynikało zdarzenie w postaci siły wyższej, jak również związek przyczynowo skutkowy pomiędzy zaistniałym zdarzeniem (C0VID-19), a opóźnieniami w płatnościach, co skutkowało wadliwym ustaleniem przez organ braku możliwości odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o przesłankę wystąpienia siły wyższej; 4. art. 8 § 1 k.p.a. w zw, z art. 2 Konstytucji poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a tym samym konstytucyjnej zasady zaufania do państwa prawnego, w ten sposób, że przyjęta przez organ wykładnia art. 13 ust. 7 Ustawy o zatorach płatniczych powoduje, że skorzystanie z przyjętego w tym przepisie wyjątku staje się w zasadzie niemożliwe (pozorna ochrona), a co za tym idzie stanowi ona w istocie złamanie zakazu tworzenia konstrukcji normatywnych (tu przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej), które są niewykonalne i stanowią złudzenie ochrony interesów przedsiębiorcy; 5. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 i 80 k.p.a. w zw. z art. 13v ust. 8 Ustawy o zatorach poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie że art. 13 ust. 8 Ustawy o zatorach przyznaje organowi możliwość stosowania uznania administracyjnego i organ nie jest obowiązany go zastosować, podczas gdy uznanie administracyjne nie oznacza dowolności a okoliczności, których organ nie uznał za siłę wyższą powinien był przeanalizować także pod kątem uzasadnionych przypadków uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej (okoliczności te co do zasady były zbieżne z okolicznościami wskazanymi przez Skarżącego w pkt 1.1 oraz 1.3 petitum zarzutów Skargi i powinny zostać wzięte pod uwagę przez organ nawet w sytuacji, gdy organowi przysługuje uznanie administracyjne); naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ doprowadziło do niezastosowania art. 13vust. 8 Ustawy o zatorach i nieodstąpienia przez Organ od wymierzenia kary administracyjnej; 6. art. 7 k.p.a, art, 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 13q Ustawy o zatorach oraz art. 13v ust. 1 i 2 Ustawy o zatorach przez ich niezastosowanie i naruszenie słusznego interesu Strony w załatwieniu sprawy, brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, jak również przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny wybiórczo zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji ustalenie, że Skarżący dopuścił się opóźnień w spełnianiu świadczeń pieniężnych w transakcjach handlowych, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego wymagało ustalenia, w szczególności: 6.1 istnienia, istoty i treści umów, z których organ wywodzi transakcje handlowe objęte zaskarżonymi decyzjami: 6.2 jurysdykcji prawa, pod które dana umowa została poddana; 6.3. terminu zapłaty i warunków płatności zobowiązania pieniężnego wynikających z umów oraz wzajemnych uzgodnień stron dotyczących całokształtu stosunku zobowiązaniowego; 6.4. wprowadzanych zmian do warunków umowy, w tym zmian dokonywanych już po wystawieniu faktur oraz ustalenia skutków tych zmian dla terminów płatności świadczeń (szczególnie w kontekście art. 506 Kodeksu cywilnego - nowacja) oraz ewentualnego wygaśnięcia dotychczasowego stosunku zobowiązaniowego; 6.5. uzgodnionego przez strony transakcji handlowej terminu weryfikacji towaru lub usługi, a w konsekwencji czy uzgodniony przez strony termin płatności przekracza 30 dni od daty faktycznego i prawidłowego otrzymania towaru lub usługi (art. 9 ust. 1 i 2 Ustawy o zatorach); 6.6. faktycznego zrealizowania usługi lub dostawy towaru, oraz faktycznego zrealizowania transakcji w chwili doręczenia Skarżącemu faktury; 6.7. statusu strony transakcji handlowej, tj. czy jest dużym przedsiębiorcą czy też mikroprzedsiębiorcą małym lub średnim przedsiębiorcą (MŚP) stosownie do definicji zawartych w art. 4 pkt 5 i 6 Ustawy o zatorach; Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkiem zaniechania dokonania powyższych ustaleń był brak ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego stanowiącego podstawę stwierdzenia poszczególnych deliktów i wyliczenia jednostkowych kar i w konsekwencji niezasadne wymierzenie kary administracyjnej, która liczona jest jako suma kar jednostkowych, jak również błędne określenie momentów liczenia terminów na dokonanie płatności, co skutkowało niezasadnym stwierdzeniem, że doszło do opóźnienia w płatnościach na rzecz kontrahentów Skarżącego. 7. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy organ II instancji powinien był odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w związku z zaistnieniem przesłanki wskazanej w art. 13v ust. 7 Ustawy o zatorach płatniczych, tj. w związku z zaistnieniem siły wyższej lub w związku z wystąpieniem uzasadnionych przyczyn na podstawie art. 13v ust. 8 Ustawy o zatorach płatniczych. I. na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 8. art. 13v ust. 7 Ustawy o zatorach płatniczych w zw. z art 2 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez dokonanie wykładni przepisu z naruszeniem zasady prokonstytucyjnej wykładni przepisów prawa oraz wynikającej z niej zasady proporcjonalności, jak również zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady zaufania względem państwa prawnego, polegającą na przyjęciu, że: 8.1. pogorszenie, czy też utrata zdolności płatniczych powinny stanowić odrębną, samodzielną podstawę prawną do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, aby obligowały Prezesa UOKiK do zaniechania wymierzenia kary, podczas gdy elementy te są pochodną siły wyższej, a zatem określają wyłącznie skutek jej oddziaływania – brak jest zatem podstaw do normowania odrębnych kategorii obligatoryjnych przesłanek do odstąpienia przez Organ od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, mieszczą się one bowiem w omawianym przepisie; 8.2. wpływ siły wyższej musi dotyczyć 100% opóźnionych zobowiązań, w przeciwnym wypadku nie sposób mówić o sile wyższej, podczas gdy treść przepisu nie wskazuje żadnych progów odziaływania siły wyższej, a zatem bez znaczenia w tym zakresie pozostaje sama proporcja zobowiązań dotkniętych siłą wyższą do zobowiązań, których siła wyższa nie była ich bezpośrednią przyczyną, bowiem brak jest stosownej regulacji w tym zakresie; 8.3. siła wyższa powinna być jedynym czynnikiem wywołującym opóźnienia w realizacji płatności transakcji handlowych, aby móc odstąpić o wymierzenia kary na jego podstawie - innymi słowy, jeśli pojawią się inne okoliczności (obok siły wyższej), wykluczają one zastosowanie przepisu, podczas gdy przepis nie wprowadza tego typu restrykcji, a jego szerokie zastosowanie potwierdza również doktryna i orzecznictwo, jak również zasady prokonstytucyjnej wykładni, z których wynika, że wystarczy, a w konsekwencji doprowadziło także do naruszenia; 8.4. celem przepisu jest ochrona MŚP, którzy nie korzystają z dostępnych dużym przedsiębiorstwom narzędzi regulowania płynności, ani zasobów majątkowych, a zatem w ocenie Organu "nie można zatem, powołując się na siłę wyższą obciążać kontrahentów negatywnymi skutkami epidemii.", podczas gdy przepis ten stanowi wyjątek od generalnej zasady ochrony MŚP i stanowi wyraz stanowienia prawa w myśl zasady sprawiedliwości społecznej, a zatem jego celem jest ochrona wszystkich przedsiębiorców, którzy z przyczyn niezależnych od nich i niemożliwych do przewidzenia popadł w nadmierne opóźnienia w transakcjach handlowych; co prowadzi do naruszenia zasady prokonstytucyjnej wykładni prawa, zgodnie z którą przyjąć należy, że intencją ustawodawcy było możliwie szerokie objęcie ochroną przedsiębiorcy, który wskutek zdarzeń od niego niezależnych i niemożliwych do przewidzenia popadł w nadmierne opóźnienia w transakcjach handlowych. a w konsekwencji doprowadziło także do naruszenia: 9. art. 13v ust. 7 Ustawy o zatorach płatniczych w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wadliwe przyjęcie, że nie ma podstaw do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, wówczas gdy Spółka wykazała realizację wszelkich przesłanek obligujących Organ do jego zastosowania, a w związku z tym również naruszenia: 10. art. 7, 8 ust. 1 i 2 Konstytucji - przez ich niezastosowanie w ten sposób, że pomimo wskazania wprost przez ustawodawcę katalogu przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności w postaci wystąpienia przesłanki siły wyższej oraz powszechności faktu wystąpienia pandemii COVID-19 i jej wpływu na procesy gospodarcze, Organ nie zastosował obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, co doprowadziło do złamania zakazu tworzenia konstrukcji normatywnych, które są niewykonalne i stanowią złudzenie ochrony interesów, związanych z treścią ustanowionego prawa podmiotowego. Organy administracji publicznej prowadząc postępowanie administracyjne są zobowiązane do stosowania ogólnych zasad wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad wynikających z przepisów Konstytucji, w tym w szczególności zasady prokonstytucyjnej wykładni przepisów prawa oraz wynikającej z niej zasady proporcjonalności uwzględniającej cele ochronne wprowadzenia obowiązujących przepisów, polegającej na procesie kształtowania norm prawnych z uwzględnieniem prymatu wartości wyrażonych w Konstytucji oraz na przyjęciu, że państwo prawne opiera się na założeniu racjonalności prawodawcy, który stanowi prawo sprawiedliwe, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, a w konsekwencji doprowadziło do naruszenia (1) zasady praworządności oraz legalności, poprzez niewykonanie obowiązku wynikającego z przepisu prawa, (2) zasady zaufania względem państwa prawnego (w tym zasady zakazu tworzenia uprawnień pozorowanych) oraz względem władzy publicznej, jak również (3) zasady i poczucia sprawiedliwości społecznej; 11. art. 13v ust. 8 Ustawy o zatorach płatniczych (obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania przez organ) w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy zaistniały uzasadnione przypadki uprawniające organ do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej; 12. art. 13v ust. 2 Ustawy o zatorach płatniczych w zw. z art. 13q Ustawy o zatorach płatniczych w zw. art. 189c k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., przez ich błędną wykładnię (w zakresie art. art. 13v ust. 2 ustawy o zatorach płatniczych w zw. z art. 13q Ustawy o zatorach płatniczych) i nie astosowanie w pozostałym zakresie i nałożenie na Skarżonego kary administracyjnej obliczonej według wzoru określonego w art. 13 v ust. 2 Ustawy o zatorach płatniczych, w którym wysokość wskaźnika "OU" (zdefiniowanego w Ustawie o zatorach płatniczych jako "odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej" Prezes UOKiK przyjął w wysokości obowiązującej na dzień wydania Decyzji I, podczas gdy przepisy k.p.a. oraz Konstytucji nakazują stosować sankcję penalizującą wobec obywateli i podmiotów w ramach ustawy (odpowiednio rozporządzenia) aktualnego na dzień naruszenia a dodatkowo względniejszego dla strony, tj. obowiązującego w wysokości obowiązującej w dniu naruszenia prawa a nie w dniu, w którym organ administracji zakończył zbyt długotrwałe postępowanie administracyjne. 13. art. 13b ust. 1 i 2 Ustawy o zatorach płatniczych w zw. z art. 2 pkt 7) Ustawy o zatorach płatniczych w zw. art. 13 c ust. 1 Ustawy o zatorach płatniczych z w zw. z art. 1 ust 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 lutego 2007 r. i art. 29 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zw. z art. 7 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że postępowanie prowadzone przez Prezesa UOKiK na podstawie Ustawy o zatorach płatniczych uprawnia go do badania opóźnień w transakcjach handlowych, które poddane są pod jurysdykcję prawa obcego w każdym przypadku, gdy drugą stroną był przedsiębiorca z państw członkowskich UE lub EOG, gdy tymczasem weryfikacja spełniania świadczenia transakcji handlowej wymaga oceny jej zgodności z prawem państwa, pod który została poddana a Prezes UOKiK nie posiada jurysdykcji do prowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego oceny należytego regulowania świadczeń poddanych pod jurysdykcję prawa obcego (oceny zgodności transakcji z prawem obcym), co miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do uznania, że Skarżący nie spełnił terminowo świadczeń, które poddane były jurysdykcji prawa obcego, co zaś wpłynęło na wymierzenie mu kary administracyjnej w zawyżonej wysokości, podczas gdy Prezes UOKiK jest uprawniony prowadzić postępowanie administracyjne wyłącznie w stosunku do czynności wywołujących skutki na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, a nawet polski kodeks cywilny uznaje, że miejscem spełnienia świadczenia producenta (dostawców) jest miejsce wytworzenia zakontraktowanych produktów a miejscem spełnienia świadczenia pieniężnego Skarżącego (zapłaty wynagrodzenia za dostarczenia produktów) jest siedziba wierzyciela (dostawcy), a tym samym skutki transakcji handlowej badane pod prawem obcym i wykonane poza granicami Polski w żadnym wypadku nie będą wywoływać skutków w Rzeczypospolitej nawet, gdy jej stroną byli przedsiębiorcy z UE i państw EOG, a w konsekwencji Prezes UOKiK nie posiada jurysdykcji do badania ww. transakcji. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu: - Prezentacji "Podsumowanie Lockdown-u w Polsce" przygotowaną przez Związek Przedsiębiorców i Pracodawców ze stycznia 2021 r. na fakt przebiegu pandemii COVID-19 w Polsce, wprowadzonych przez Rząd obostrzeń i ich wpływu na gospodarkę; - pisma Skarżącego z dnia 9 października 2020 r. oraz 19 października 2020 r. skierowanego do [...] S.A. (właściciel sklepów B.) informującego o wstrzymaniu zamknięcia ferm Skarżącego na wizyty osób trzecich a w tym wstrzymania wszelkich kontroli i wizyt na fakt wpływu drugiej fali pandemii na działalność Spółki, w tym zaburzenia współpracy z siecią B.; - wobec braków w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez Organ, na podstawie art. 106 § 3 PPSA wnoszę o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z: - oświadczenia [...] sp. z o.o. z dnia 30 sierpnia 2023 r. dotyczącego okoliczności współpracy Skarżącego z [...] sp. z o.o. w zakresie realizacji dostaw drobiu dla spółki [...] sp. z o.o. (właściciela np. [...]) w okresie pandemii COV1D-19 na fakt uniemożliwienia Skarżącemu sprzedaży produktów do restauracji [...] sp. z o.o. z powodu zaistnienia siły wyższej; - wewnętrznej korespondencji mailowej Spółki: (a) M. W. do M. B. z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie płatności dla Fermy Drobiu "[...]" sp. z o.o., M. W. do N. J. z dnia 14 stycznia 2021 r. w sprawie płatności na rzecz [...] s.j.; N. J. do M. W. z dnia 25 października 2020 r. w sprawie płatności dla B. i M. K. - na fakt podejmowanych prób terminowego regulowania płatności przez Skarżącego i prowadzeniu negocjacji z kontrahentami w tym przedmiocie; - sprawozdania Skarżącego o stosowanych terminach zapłaty z 2022 r. na fakt znacznego spadku przeterminowanych płatności w roku 2022 r w stosunku do lat 2020 i 2021 tj. w stosunku do okresu badanego przez Organ a w konsekwencji na fakt wpływu pandemii COVID-19 na działalność Skarżącego w badanym przez Organ Okresie; - Umowy z dnia 31 stycznia 2019 r. zawarta pomiędzy Skarżącym a [...]. na fakt objęciem Decyzjami umów Skarżącego, które poddane były pod jurysdykcję prawa obcego, a w konsekwencji Organ nie był uprawniony do ich uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu i braku weryfikacji ww. okoliczności w stosunku do pozostałych transakcji Skarżącego. Ponadto Skarżący wniósł na podstawie art. 193 Konstytucji, aby Sąd zwrócił się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności art. 13v ust. 2 Ustawy o zatorach (w brzmieniu do dnia 7 grudnia 2022 r.) z art. 2 Konstytucji, tj. ustalenie czy art. 13v ust. 2 Ustawy (w brzmieniu do dnia 7 grudnia 2022 r.) nakazujący stosowanie wzoru do wyliczenia kar administracyjnych w oparciu o zmienny wskaźnik, aktualny na dzień wydania decyzji administracyjnej a nie na dzień dokonania naruszenia, jest zgodny z art. 2 Konstytucji i wynikającej z niej zasady demokratycznego państwa prawa. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W replice z 6 lutego 2024 r. Spółka przedstawiła dodatkowo wyjaśnienia dotyczące siły wyższej, podniosła brak zajęcia stanowiska organu w przedmiocie zasad konstytucyjnych oraz podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na replikę Prezes UOKiK podtrzymał w całości swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w sprawie nie doszło do naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, zaś w działaniach organów nie sposób dopatrzyć się uchybień proceduralnych, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 27 lipca 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia 19 września 2022 r., którą: pkt 1.1 stwierdzono nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę w okresie grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r., pkt 1.2 nałożono na Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 732 558,88 zł płatną do budżetu państwa, pkt 11.1 obciążono Spółkę kosztami postępowania w wysokości 160,73 zł, pkt 11.2 zobowiązano Spółkę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w terminie 14 dni od dnia, w którym rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów stanie się ostateczne. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organy, uznaje je za prawidłowe i stanowiące uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Prawidłowo ustalono też odpowiedzialność Skarżącej. Sąd wskazuje, że w myśl art. 13b ust. 1 ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, zakazane jest nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez podmioty, o których mowa w art. 2, niebędące podmiotami publicznymi, co ma miejsce, gdy w okresie trzech kolejnych miesięcy suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wynosi co najmniej 2.000.000 zł (ust. 2). W odniesieniu do postępowań wszczynanych w latach 2020 i 2021, nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych ma miejsce, gdy suma wartości świadczeń pieniężnych niespełnionych oraz spełnionych po terminie przez ten podmiot wyniesie, co najmniej 5.000.000 zł - stosownie do treści art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1649). Zgodnie z art. 2, przepisy tej ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są: 1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162); 2) podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców; 3) podmioty, o których mowa w art. 4, art. 5 ust.1 i art. 6 z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2019 oraz z 2020 r. poz. 288, 1492, 1517, 2275 i 2320); 4) osoby wykonujące wolny zawód; 5) oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych; 6) uchylony; 7) przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej. Przewidziana w ustawie definicja transakcji handlowej stanowi umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością (art. 4 pkt 1), a świadczenie pieniężne to wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej (art. 4 pkt 1a). Sąd podkreśla, że postępowanie w sprawie przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ma charakter administracyjnoprawny i może zakończyć się nałożeniem administracyjnej kary pieniężnej. Wprowadzenie tych przepisów związane było z dostrzeżeniem przez ustawodawcę, że dotychczas dostępne narzędzia prywatnoprawne nie zawsze są wystarczające dla zapewnienia wierzycielom transakcji handlowych ochrony przed nieterminową zapłatą świadczeń pieniężnych, co negatywnie odbijało się na funkcjonowaniu gospodarki krajowej. Nie jest sporne w sprawie, że Spółka spełnia przesłanki podmiotowe niniejszej regulacji, jak również, że doszło do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych za okres objęty postępowaniem, tj. miesiące grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r., o którym mowa w art. 13b ust. 1 i 2 ustawy o zatorach płatniczych. Organ ustalił, że wartość świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych po terminie przez Skarżącą w okresie objętym postępowaniem wynosi 90 954 400,74 zł i jest kilkukrotnie wyższa od sumy świadczeń nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez Spółkę w badanym okresie, tj. 14 537 078, 82 zł. Na podstawie art. 13v ust. 1 ustawy, w przypadku stwierdzenia nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez stronę postępowania, Prezes Urzędu nakłada na nią, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną. Ustalając wystąpienie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, Prezes Urzędu pomija niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenia pieniężne, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, gdyż ustawodawca nakazuje stosować mechanizm jej wyliczania jako sumy jednostkowych kar określony w art. 13v ust. 2 ustawy, zawiera matematyczną formułę, według której należy obliczać wysokość jednostkowej kary i która uzależnia tę wysokość od wartości niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, okresu opóźnienia i odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalonych na dzień wydania decyzji o nałożeniu kary. Sąd wskazuje, że celem pierwszoplanowym kar administracyjnych jest funkcja ochronna w stosunku do porządku administracyjnego. Karom administracyjnym przypisuje się przede wszystkim cel prewencyjny, a także restytucyjny, spełnianie funkcji represyjnej. Administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Przesłanką wymierzania kar administracyjnych jest, co do zasady, samo naruszenie zakazu bądź nakazu wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa lub z decyzji administracyjnej. Przedmiotem sporu jest niezastosowanie przez Prezesa UOKiK, w realiach niniejszej sprawy, odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, uregulowanego w art. 13v ust. 7 i 8 ustawy o zatorach płatniczych. Zgodnie z art. 13v ust. 6 ustawy, Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli wartość niespełnionych lub spełnionych po terminie przez stronę postępowania świadczeń pieniężnych, za które zgodnie z ust. 2 obliczono by jednostkowe kary, jest równa lub mniejsza od wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez tę stronę postępowania w okresie objętym postępowaniem. Przy obliczaniu wartości świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie uwzględnia się wartości świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin spełnienia świadczenia pieniężnego upłynął wcześniej niż w terminie 2 lat przed dniem wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie wartość świadczeń pieniężnych nieotrzymanych lub otrzymanych po terminie przez Stronę w badanym okresie (tj. 14 537 078, 82 zł) jest znacznie niższa od sumy świadczeń pieniężnych niespełnionych lub spełnionych przez Stronę po terminie (tj. 90 954 400,74 zł), co wyklucza przesłankę odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary na podstawie art. 13v ust. 6 ww. ustawy. Zgodnie z art. 13v ust. 7 ustawy o zatorach płatniczych, w przypadku gdy do nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych doszło na skutek działania siły wyższej Prezes Urzędu odstępuje od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Zdaniem Skarżącej organ naruszył zasadę legalności poprzez niezastosowanie obowiązującego przepisu art.13v ust. 7 ustawy o zatorach, w sytuacji gdy z przedstawionego w sprawie stanu faktycznego wynikało zdarzenie w postaci siły wyższej, jak również związek przyczynowo skutkowy pomiędzy zaistniałym zdarzeniem (C0VID-19), a opóźnieniami w płatnościach. Sąd wskazuje, że siła wyższa nie ma legalnej definicji w polskim systemie prawnym. W doktrynie i orzecznictwie siłę wyższą definiuje się, jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. W piśmiennictwie wyróżnia się trzy kategorie siły wyższej w postaci katastrofalnych działań przyrody, aktów władzy ustawodawczej i wykonawczej oraz poważnych zaburzeń życia publicznego. Z kolei jako przypadki siły wyższej będące efektem działań sił przyrody orzecznictwo wskazuje powodzie, pożary o dużych rozmiarach, trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów oraz epidemie (por. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 299/13, LEX nr 1572663). Sąd Najwyższy podkreślił, że siła wyższa rozumiana jest jako zdarzenie zewnętrzne (...), o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego "opanowania" i zapobieżenia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i techniki. Zwykle przejawem tak rozumianej vis maior są katastrofy żywiołowe – trzęsienia ziemi, powodzie lub huragany. Za siłę wyższą mogą być także uznane zdarzenia wywołane przez człowieka, jak działania wojenne lub gwałtowne rozruchy, a także akty władzy publicznej, którym należy się podporządkować pod groźbą sankcji (por. Wyrok SN z 21 maja 2019 r., IV CSK 129/18, LEX Nr 2690186). Zatem za siłę wyższą uznawane jest zdarzenie: - o charakterze zewnętrznym, a więc następujące poza strukturą przedsiębiorstwa, a więc poza sferą działania podmiotu czy osoby odpowiedzialnego za szkodę, - niemożliwe do przewidzenia, że to zdarzenie nastąpi, co wskazuje na jego nadzwyczajność i nagłość, - którego skutkom nie można było zapobiec – zdarzenie to jest nieuchronne, przemożne, a przedsiębiorstwo czy osoba jest niezdolna do odparcia następstw nadchodzącego niebezpieczeństwa, które to zdarzenie wywołuje. Przesłanki te powinny występować łącznie (por. m.in. orzeczenie SN z dnia 11 lipca 1930 r., III.2 C 167/30, PS 1931, poz. 498, wyrok SA w Lublinie z dnia 19 listopada 2019 roku, III APA 15/19, Legalis). Pojęcie siły wyższej nie jest również jednoznacznie zdefiniowane na gruncie prawa europejskiego. W postanowieniu TSUE z dnia 18 stycznia 2005 r. C-325/03, ECLLEU-C:2005:28 wskazano, że pojęcie siły wyższej obejmuje poza obiektywnym elementem dotyczącym nadzwyczajnych i leżących poza sferą zainteresowanego okoliczności, element subiektywny polegający na obowiązku zabezpieczenia się przez zainteresowanego przed skutkami nadzwyczajnych zdarzeń poprzez przedsięwzięcie odpowiednich środków bez konieczności nadmiernych poświęceń. W ocenie Skarżącej do nadmiernego opóźnienia się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych w okresie objętym postępowaniem, doszło na skutek działania siły wyższej w postaci stanu pandemii. Zdaniem Sądu nie można w odniesieniu do pandemii Covid -19 powoływać się na siłę wyższą w każdym przypadku. Nie każdy bowiem przypadek niewykonania zobowiązania w czasie pandemii można traktować jako uzasadniony wystąpieniem siły wyższej. W piśmiennictwie wskazuje się, że siła wyższa jako podstawa odstąpienia od wymierzenia kary znajdzie zastosowanie jedynie wówczas, gdy nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych było wynikiem zdarzenia kwalifikowanego jako działanie siły wyższej, co oznacza, że do opóźnień takich nie doszłoby, gdyby nie nastąpienie zdarzenia (por. K. Kozień "Traktowanie pandemii wywołanej chorobą covid-19 jako siły wyższej w kontekście zobowiązań umownych oraz biegu terminu przedawnienia w polskim prawie cywilnym", Acta Universitatis Lodziensis, Folia Iuridica 97,2021). Podmiot zainteresowany musi wykazać zatem, że zaistniał związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem siły wyższej, a niewykonaniem zobowiązania. W doktrynie i orzecznictwie podnosi się, że dla stwierdzenia w określonym stanie faktycznym adekwatnego związku przyczynowego należy: 1) ustalić, czy zdarzenie stanowi warunek konieczny wystąpienia szkody (test conditio sine qua non). W tym celu należy zbadać, czy niewystąpienie zdarzenia powodowałoby, że szkoda także nie wystąpiłaby. Analizie poddawana jest dana, indywidualna sytuacja, a w szczególności konkretny skutek (szkoda), 2) ustalić, czy szkoda jest normalnym następstwem tego zdarzenia (selekcja następstw). W tym celu zbadać, czy ograniczenia możliwości wykonania zobowiązań pieniężnych w terminie jest normalnym następstwem siły wyższej (por. Z. Banaszczyk (w:) K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2011, art. 361, nb 7–8; M. Kaliński, Szkoda na mieniu..., s. 386 i n.; A. Koch, Związek przyczynowy..., s. 68 i n). W rozpoznawanej sprawie konieczne zatem było ustalenie, czy opóźnianie w płatnościach w okresie objętym postepowaniem, zdefiniowane w art. 13b ust. 2 ustawy o zatorach płatniczych, którego dopuściła się Skarżąca, zostało spowodowane przez epidemię, tj. jej negatywne konsekwencje uniemożliwiły wywiązywanie się w terminie ze zobowiązań pieniężnych, Skarżącej, co doprowadziło do opóźnień w rozmiarze kwalifikowanym jako nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Sąd podkreśla, że ciężar wykazania powyższych okoliczności spoczywa na podmiocie, który się na siłę wyższą powołuje. Sąd podzielił stanowisko organów, że Skarżąca nie wykazała takich okoliczności, poza powołaniem się na stan epidemii nie wykazała istnienia związku przyczynowo-skutkowego epidemii COVID-19 we wskazanym wyżej okresie z nadmiernym opóźnianiem się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Pandemia COVID-19 zaczęła się na początku 2020 r., natomiast nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Spółkę dotyczy okresu grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r. Nie można zatem powiedzieć, jak to podnosi Spółka, że w grudniu 2020 r. Spółka została zaskoczona sytuacją faktyczną związaną z epidemią. Przeciwnie, zdaniem Sądu Spółka miała już obraz funkcjonowania w okresie pandemii, co oznacza, że w niniejszym postępowaniu Skarżąca powinna wykazać, że podjęła wszelkie możliwe środki, które miały na celu zapobieżenie skutkom siły wyższej, lecz z uwagi na nadzwyczajny charakter tego zdarzenia nie były w stanie im zapobiec. Natomiast Skarżąca nie wykazała, aby w relacjach handlowych z poszczególnymi dostawcami/producentami powoływała się na wpływ pandemii na opóźnianie się przez nią z zapłatą zobowiązań. W toku postępowania Spółka powoływała się na brak możliwości podjęcia działań zapobiegających wpływowi pandemii na jej działalność. Z akt sprawy wynika natomiast, że umowy kontraktacji z producentami zawierane były każdorazowo na czas nieokreślony, z możliwością wypowiedzenia oraz możliwością ich renegocjacji, z kolei harmonogramy wstawień i planowanego uboju - wbrew twierdzeniom Skarżącej - obejmowały najczęściej okresy krótsze niż rok. Np. umowa kontraktacji z dnia 28 marca 2019 r. z Gospodarstwem Rolno - Ogrodniczym i Hodowli Drobiu [...], terminy wstawień od 18 kwietnia 2019 r. Jednocześnie Spółka nie wykazała, że renegocjowała umowy, poinformowała kontrahentów o sile wyższej, czy występowała o przesunięcie terminów płatności proponując zawarcie aneksów do zawartych umów. Skarżąca, uzasadniając brak powoływania się przez nią na zapis dot. siły wyższej zawarty w umowach kontraktacji wskazała min., że powołanie się przez nią na tę klauzulę spowodowałoby, iż "...cały problem związany z trudnościami przy realizacji umowy kontraktacji w okresie epidemii niejako spadałby na producenta rolnego...." Zasadnie, zdaniem Sądu, organ zwrócił uwagę, że producenci rolni w celu wywiązania się ze zobowiązań kontraktowych ponosili koszty produkcji drobiu na potrzeby Skarżącej, a następnie nie otrzymywali zapłaty, co sprawia że takie argumenty Skarżącej są nielogiczne. Sąd zwraca również uwagę, że inaczej należy traktować umowy zawarte przed pandemią, a inaczej umowy zawarte po wybuchu pandemii. W odniesieniu do umów zawartych w czasie pandemii, powoływanie się na siłę wyższą nie jest skuteczne. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca zawarła szereg umów kontraktacji z producentami rolnymi już po wybuchu pandemii, m.in. umowa kontraktacji z dnia 27 marca 2020 r. z Fermą Drobiu [...], umowa kontraktacji z dnia 17 kwietnia 2020 r. z Działy Specjalne L. F., umowa kontraktacji z dnia 4 maja 2020 r. z Gospodarstwem Rolnym A.S., umowa kontraktacji z dnia 20 maja 2020 r. z Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym I. S., umowa kontraktacji z dnia 10 września 2020 r. z Gospodarstwem Rolnym R. J., umowa kontraktacji z dnia 3 listopada 2020 r. z Fermą Drobiu P. S. oraz umowa kontraktacji z Gospodarstwem Rolno-Hodowlanym J. W., na której nie wskazano daty zawarcia, jednak harmonogram wstawień i uboju obejmuje okres od września do listopada 2020 r. Z akt sprawy wynika, że suma świadczeń pieniężnych niespełnionych przez Skarżącą lub spełnionych po umownym terminie w okresie objętym postępowaniem, wynikających tylko z kilku przykładowych umów zawartych w trakcie trwania pandemii znacznie przewyższa kwotę 5 000 000 zł i wynosi 7 656 876,51 zł, co wyczerpuje przesłankę określoną w art. 13b ust. 2 Ustawy, regulującym nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych. Jak to stwierdził organ, nadmierne opóźnianie się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych przez Stronę postępowania wystąpiło więc niezależnie od tego w jakim okresie Strona zawarła długoterminowe umowy, tj. przed, czy po wybuchu pandemii C0VID-19. Skarżąca bezpośrednio w okresie objętym postępowaniem zawarła dodatkowe umowy, na podstawie których nabyła towary, tj. kurczaki rzeźne i brojlery, np. umowa z dnia 3 grudnia 2020 r. z Gospodarstwem Rolnym D. I. oraz umowa z dnia 12 lutego 2021 r. z [...] sp. z o.o. Podkreślenia wymaga, że w okresie pandemii Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, a zakład produkcyjny nie był objęty bezpośrednimi restrykcjami powodującymi konieczność jego zamknięcia. Skarżąca eksportowała swoje produkty za granicę (np. faktura nr FVS/11/20/0299 z dnia 30 listopada 2020 r. nazwa towaru/usługi: świeży kurczak rozładunek w [...] i [...] w H., faktura nr 000263/11/2020/NT z dnia 30 listopada 2020 r. nazwa towaru/usługi: świeże mięso rozładunek w L., korzystała z usług hoteli i gastronomii (np. faktura VAT nr 23/02/021 z dnia 4 lutego 2021 r. nazwa towaru/usługi: usługa hotelowa, usługi gastronomiczne, faktura nr 416/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. nazwa towaru/usługi: konsumpcja, faktura nr FV 62/2020 z dnia 30 listopada 2020 nazwa towaru/usługi: usługa cateringowa), dokonała zakupu nowych maszyn (np. faktura VAT nr 27/2021 z dnia 11 lutego 2021 r. nazwa towaru/usługi: wykonanie transportera trzypoziomowego), szkoliła pracowników (np. faktura VAT nr 6/10/2020 z dnia 15 grudnia 2020 r. nazwa towaru/usługi: szkolenie "Microsoft Excel na poziomie zaawansowanym z elementami raportowania"; termin realizacji 29 grudnia .-13 marca 2021; zgodnie z umową z dnia 20 listopada 2020 r.; ilość uczestników - 33 osoby, zlecała ocenę ryzyka dla kontrahentów zagranicznych i krajowych (np. rachunek Nr EO 2020/07286 wystawiony przez [...] z dnia 30 listopada 2020 r., Nr EO 2020/08002 z dnia 29 grudnia 2020 r., Nr EO 2021/00463 wystawiony przez [...] z dnia 29 stycznia 2021 r.), a także podejmowała współpracę z podmiotami w celu wsparcia sprzedaży (np. faktura FS 1/01/2021 z dnia 31 grudnia 2020 r. nazwa towaru/usługi: doradztwo strategiczne oraz sprzedaż mięso drobiowego no rynkach zewnętrznych). W skardze i pismach procesowych Skarżąca odnosi się do orzeczeń, które określają pandemię Covid-19 jako siłę wyższą. Sąd jeszcze raz podkreśla, że dla oceny, czy w konkretnej sprawie pandemia spełniła przesłanki siły wyższej należy się odnieść do całości okoliczności faktycznych w danej sprawie. Kwestie te należy zbadać indywidualnie. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie wykazała, że zaistniał związek przyczynowy między pandemią Covid-19, a niewykonaniem zobowiązań. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca nie podjęła wszelkich możliwych środków, które miały na celu zapobieżenie skutkom siły wyższej, lecz z uwagi na nadzwyczajny charakter pandemii nie były w stanie im zapobiec, m.in. nie renegocjowała warunków umów, w tym terminów wykonania zobowiązań, nie poinformowała również kontrahentów o wystąpieniu siły wyższej. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że niewykonanie zobowiązań, nie spełnianie świadczeń pieniężnych za grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r. przez Skarżącą, mimo, że miało miejsce w czasie pandemii, nie może być traktowane jako spowodowane wystąpieniem siły wyższej, zwalniającego Skarżącą z odpowiedzialności z tego tytułu. Zgodnie z art. 13v ust. 8 ustawy, w uzasadnionych przypadkach Prezes Urzędu może odstąpić od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1. Sąd podziela stanowisko organów, iż podnoszone przez Skarżącą okoliczności, m.in. podjęcie działalności na krótko przed wystąpieniem pandemii, spadek przychodów, wzrost kosztów produkcji, czy nieotrzymanie wsparcia rządowego nie stanowią "uzasadnionego przypadku" w rozumieniu ww. przepisu, nie stanowią zdarzeń nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych, ale mieszczą się w pojęciu ryzyka przedsiębiorcy. Zacytowany przepis zawiera odesłanie do pojęcia niedookreślonego: "uzasadnionych przypadków", jako materialnoprawnej przesłanki, będącej podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie wskazując, co należy rozumieć pod pojęciem "uzasadnionych przypadków". Oznacza to, że katalog przypadków, które stanowią uzasadnienie odstąpienia od wymierzenia kary jest otwarty, wystąpienie takiego przypadku uzależnione jest od szczególnych okoliczności konkretnej sprawy. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca przyznał organowi administracji publicznej wybór sposobu rozstrzygnięcia sprawy w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Przy badaniu przesłanki odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary należy mieć na względzie, że odstępstwo od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest karanie za stwierdzony delikt administracyjny. Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie organ trafnie uznał, iż w badanym stanie faktycznym nie zachodziły uzasadnione przypadki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 13v ust. 8 ustawy o zatorach płatniczych. Sąd zwraca uwagę, że wymierzenie kary w rozpoznawanej sprawie jest uzasadnione również ze względu na ochronę ważnego interesu publicznego. W uzasadnieniu do projektu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wskazano, iż priorytetem jest przyjęcie skutecznych instrumentów ochrony wierzycieli, które w sposób realny wymuszą przestrzeganie przez dłużników umownych terminów zapłaty i nieprzekraczanie terminów ustawowych, co ma sprzyjać budowaniu kultury terminowych płatności. Zważywszy na powyższe, Sąd uznał, że Prezes UOKiK nakładając na Skarżącą administracyjną karę pieniężną za delikt administracyjny w postaci nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych za grudzień 2020 r., styczeń 2021 r. i luty 2021 r., nie naruszył przepisów ustawy o zatorach płatniczych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty skargi w tym zakresie. Wykazane w toku niniejszego postępowania okoliczności dowiodły, że Skarżąca dopuściła się nadmiernego opóźnianie się ze spełnieniem świadczeń pieniężnych w okresie grudzień 2020 r., styczeń 2021 r., luty 2021 r. Zdaniem Sądu prawidłowo ustalono również wysokość kary. Zgodnie z art. 13v ust. 2 ustawy, wysokość kary, o której mowa w ust. 1, obliczana jest jako suma jednostkowych kar za każde niespełnione oraz spełnione po terminie świadczenie pieniężne, które było wymagalne w okresie objętym postępowaniem, z pominięciem świadczeń pieniężnych, w przypadku których termin ich spełnienia upłynął wcześniej niż 2 lata przed dniem wszczęcia postępowania. Wysokość jednostkowej kary, o której mowa w zdaniu pierwszym, jest obliczana według wzoru: JKP = WŚ × n/365 × OU, gdzie poszczególne symbole oznaczają: JKP - jednostkową karę za niespełnione lub spełnione po terminie świadczenie pieniężne, WŚ - wartość niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, n - wyrażony w dniach okres, który upłynął od dnia wymagalności niespełnionego lub spełnionego po terminie świadczenia pieniężnego, do ostatniego dnia okresu objętego postępowaniem, albo do dnia jego spełnienia jeżeli świadczenie pieniężne zostało spełnione w okresie objętym postępowaniem, OU - odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, ustalone na dzień wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wyliczenia odsetek, Sąd stwierdza, że wzór zawarty w art. 13v ust. 2 Ustawy odwołuje się do obiektywnych czynników, czyli wysokości zaległości (WŚ), okresu opóźnienia (n) i wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, które zgodnie z przepisem mają być "ustalone na dzień wydania decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej'' (OU) - co jednak istotne przy zastosowaniu art. 11 b, co powoduje, że brak podstaw do uwzględnienia podniesionego zarzutu. Sąd wskazuje, że na podstawie art. 13v ust. 3 pkt 1 ustawy, Prezes Urzędu obniża wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, obliczonej zgodnie z ust. 2, o 20% - w przypadku gdy strona postępowania przed jego wszczęciem spełniła wszystkie świadczenia pieniężne, za które zgodnie z ust. 2 obliczono jednostkowe kary, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych lub spełniła je, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych, nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Urzędu wskazał, iż Strona w trakcie postępowania prowadzonego w pierwszej instancji nie wykazała, że stosownie do treści ww. przepisu, do dnia 24 maja 2021 r. spełniła wszystkie zakwestionowane świadczenia pieniężne objęte postępowaniem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych. Nie dokonała tego również w terminie późniejszym (aż do dnia wydania decyzji w pierwszej instancji). |Uzasadnienia nie znajdują również pozostałe zarzuty skargi. | |Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy | |utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Stosownie do art. 138 K.p.a. organowi odwoławczemu przysługują zarówno kompetencje kontrolne, jak| |i merytoryczne. Oznacza to, że organ odwoławczy jest zobowiązany do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji,| |jak również do rozpoznania sprawy merytorycznie. | |Przekonanie Skarżącej, iż organ II instancji naruszył wskazany przepis, ponieważ powinien był odstąpić od wymierzenia | |administracyjnej kary pieniężnej w związku z zaistnieniem siły wyższej lub w związku z wystąpieniem uzasadnionych przyczyn na podstawie| |art. 13v ust. 8 ustawy o zatorach płatniczych, nie dowodzi naruszenia wskazanego przepisu. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 138 § | |1 pkt 1 K.p.a. | |Brak również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego. Należy wskazać, że | |postępowanie dowodowe, a w konsekwencji dokonywanie przez organ ustaleń faktycznych jest uzasadnione celami postępowania | |administracyjnego i powinno umożliwiać organowi dokonanie ustaleń, które stanowią podstawę wydania decyzji. Sąd wyjaśnia, iż organ | |prowadzący postępowanie nie jest zobowiązany do przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów, w sytuacji, gdy nie naruszając zasady | |prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 K.p.a., może na podstawie zebranych dowodów potwierdzić zaistniałe okoliczności. Organ nie ma | |bowiem obowiązku przeprowadzenia kolejnych dowodów na okoliczności wynikające już z innych dowodów, które są wystarczające do | |prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. | |Sąd nie podziela również zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6, art. 7 art. 77, art. 80 K.p.a. bowiem w niniejszej sprawie | |organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone| |prawidłowo. Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a | |uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. W ocenie Sądu, przeprowadzona przez organ ocena materiału | |dowodowego była wszechstronna, obiektywna i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. | |Bezpodstawny jest, także zarzut naruszenia art. 8 K.p.a., to jest zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego | |uczestników do władzy publicznej. Przedstawione akta administracyjne potwierdzają, że organ informował Skarżącą o stwierdzonych w | |sprawie nieprawidłowościach, przeprowadzanych czynnościach kontrolnych, wzywał do składania wyjaśnień i dokumentów. Tak samo ocenić | |należy działania podejmowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, zarówno w I instancji, jak również w postępowaniu | |odwoławczym. Organ administracji szczegółowo odnosił się do oświadczeń Strony formułowanych w składanych pismach. Wyjaśnił w | |uzasadnieniu decyzji przesłanki, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zgodnie z zasadą art. 11 K.p.a. Na tej podstawie w | |sprawie nie można mówić o naruszeniu art. 8 K.p.a. | |Nie naruszono również zasady praworządności sformułowanej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również zasady działania| |organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa - art. 7, a także zasady bezpośredniego stosowania Konstytucji, o czym | |stanowi art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. | |W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i | |wyeliminowania jej z obrotu prawnego. | |Jednocześnie Sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Zgodnie z art. 106 § 3 | |p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do | |wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu dowody, o których | |przeprowadzenie wnosiła Strona, nie były niezbędne do wyjaśnienia sprawy i z tego względu nie zasługiwały na uwzględnienie. | |Ustosunkowując się do wniosku Skarżącej o skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego zgodnie z art. 193 Konstytucji, w | |zakresie zgodności art. 13v ust. 2 ustawy z art. 2 Konstytucji, to Sąd nie dostrzegł wątpliwości co do zgodności z Konstytucją RP | |tego przepisu, a tym samym wniosek oddalił. | |Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. | | | | | .