III FZ 351/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 625/23 w przedmiocie odrzucenia zażaleń w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 27 lutego 2023 r. nr SKO 4121/263/2022 w przedmiocie ulgi płatniczej postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 625/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu: w punkcie pierwszym odrzucił zażalenie skarżącego – K. L. wniesione w dniu 19 grudnia 2024 r.; w punkcie drugim zaś odrzucił zażalenie skarżącego wniesione w dniu 20 marca 2024 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie wniesione 19 grudnia 2024 r. na wezwanie do uiszczenia wpisu od zażalenia podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalne. Skierowane do skarżącego pismo z 28 listopada 2024 r. stanowiło realizację zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 25 listopada 2024 r., którego istotą było poinformowanie skarżącego, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 25 marca 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł stało się prawomocne. W konsekwencji zachodziła konieczność uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł, ponieważ brak tej opłaty spowoduje odrzucenie zażalenia z 20 marca 2024 r. Odnosząc się z kolei do zażalenia skarżącego wniesionego w dniu 20 marca 2024 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 lutego 2024 r. wskazał, że podlega ono odrzuceniu z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego pomimo wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I wzywającego do uiszczenia wpisu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia. W ocenie skarżącego postanowienie narusza jego prawa. Sąd błędnie dokonał analiz finansowych dotyczących zwolnienia od kosztów sądowych. Podał, że dane finansowe przekazywał jego syn a więc nie on i dlatego nieetyczne jest żądanie zapłaty od niego kosztów postępowania. W dalszej części uzasadnieniu wskazał na trudną sytuację finansową wykazując swój niski dochód. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Stosownie do treści art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Tym samym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący złożył zażalenie w odpowiedzi na wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 25 marca 2024 r., dotyczącego uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 9 października 2024 r., sygn. akt III FZ 437/24 oddalił wcześniej złożone przez skarżącego zażalenie na zarządzenie z 25 marca 2024 r. W konsekwencji zarządzenie z 25 marca 2024 r. stało się prawomocne. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił zażalenie. Zarządzenie wzywające do wykonania obowiązku określonego w innym prawomocnym zarządzeniu nie podlega zaskarżeniu. Tego rodzaju zarządzenie nie mieści się też w kategorii zarządzeń, o których mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., nie jest więc zaskarżalne na podstawie art. 227 p.p.s.a. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem art. 220 § 2, 3 i 3a p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia tego zażalenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 13 grudnia 2024 r., skarżący zaś 19 grudnia 2024 r. wniósł pismo, które zostało zakwalifikowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz jako zażalenie na zarządzenie z 25 listopada 2024 r. Należy wskazać, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerywa biegu terminu do uzupełnienia braków fiskalnych zażalenia, termin na ich uzupełnienie upłynął zaś 20 grudnia 2024 r. Wpis w tym terminie nie został uiszczony. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie skarżącego z 20 marca 2024 r. Odnosząc się do argumentacji skarżącego przedstawionej w zażaleniu, należy stwierdzić, że na etapie niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje jedynie kontroli zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnosić się do prawidłowości postanowień dotyczących prawa pomocy, które to postanowienia podlegają odrębnemu zaskarżeniu. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.