II SA/Go 315/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2024 r. sprawy ze skargi W. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. W.A. zwrócił się do Burmistrza [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na położonej w obrębie [...] (gmina [...]) działce o nr ewid. [...]. Do wniosku dołączona została m.in. odmowa wydania przez [...] Przedsiębiorstwo Wodociągowo-Komunalne sp. z o.o. przyłączenia inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, zaś w załączniku A do wniosku - jako sposób planowanego dostępu do wody - wnioskodawca wskazał jej pobór ze studni. Burmistrz [...] decyzją nr [...] (znak [...]) z dnia [...] r., powołując się na art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 i ust. 4, art. 63 ust. 2 i ust. 4, art. 64 ust. 1, art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.), odmówił ustalenia na rzecz W.A. warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż teren inwestycji nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy ustala się, stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w drodze decyzji. Dla ustalenia warunków zabudowy nieodzowne jest, o czym stanowi ustawodawca w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., łączne spełnienie przesłanek z pkt 1-6 tego przepisu, tj. by: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - warunek nie został spełniony; 2) teren miał dostęp do drogi publicznej - warunek spełniony; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego - warunek nie został spełniony; 4) teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 - warunek został spełniony; 5) decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi - warunek został spełniony, 6) zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 428, 784 i 922), bądź w obszarze strefy kontrolowanej lub strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach gazociągu - warunek został spełniony. Burmistrz wskazał, że w celu przeprowadzenia analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczone zostały granice obszaru analizowanego w odległości [...] m od terenu inwestycji, stanowiącej 3-krotność szerokości frontu działki nr [...], który wynosi [...] m. W jej rezultacie organ stwierdził brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bowiem w obszarze objętym analizą nie stwierdzono jakiejkolwiek zabudowy. W sprawie nie został także spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., gdyż wnioskodawca nie przedstawił dokumentów świadczących o możliwości zaopatrzenia w wodę z ujęcia własnego, w postaci wyników badań dokumentujących zasób i jakość wody w studni. Powyższe stanowiło asumpt do odmowy ustalenia warunków zabudowy, o które wnioskował W.A. W odwołaniu od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] W.A., powołując się na poglądy orzecznictwa, w pierwszej kolejności wskazał, iż trzykrotna szerokość przyjmowana przy wyznaczaniu granic obszaru analizowanego jest obszarem minimalnym (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07), dalej zaś podkreślił, że na załączonej do decyzji mapie zasadniczej widoczne są w niedalekiej odległości od obszaru objętego analizą zabudowania, zaś w obszarze analizowanym znajduje się pięć działek w odniesieniu do których wydane zostały przez Burmistrza [...] warunki zabudowy. W aspekcie niespełnienia przez planowaną inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. odwołujący przypomniał, że organ I instancji na żadnym etapie postępowania nie wymagał od wnioskodawcy dokumentów świadczących o możliwości zaopatrzenia w wodę z ujęcia własnego. Końcowo podkreślił, że nie został poinformowany o możliwości zapoznania się z projektem decyzji i analizą urbanistyczną. Po rozpoznaniu wniesionego przez W.A. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydaną m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzją nr [...] z dnia [...] r., decyzję Burmistrza [...] utrzymało w mocy. Organ odwoławczy wypowiadając się w kwestii prawidłowości wyznaczenia przez organ I instancji granic obszaru objętego analizą, powołując się na art. 61 ust. 5a u.p.z.p. wskazał, iż obszar analizowany wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, przy czym przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. W analizowanej sprawie szerokość frontu dla działki nr [...] wynosi [...] m, a zatem jego 3-krotna szerokość to [...] m i w jego zasięgu nie występuje żadna zabudowa pozwalająca na ustalenie parametrów dla nowej zabudowy. Tym samym nie został w sprawie spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium organ I instancji wyznaczył obszar do analizy prawidłowo, zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem i w sposób wyczerpujący uzasadnił przesłanki, którymi kierował się przy jego wyznaczaniu. Podtrzymując także stanowisko Burmistrza [...] o niespełnieniu przez inwestycję warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., Kolegium powtórzyło argumentację organu I instancji, zgodnie z którą inwestor nie udowodnił, że na terenie działki objętej planowaną inwestycją występują odpowiednie warunki hydrogeologiczne gwarantujące dostępność wody i że ilość wody jest wystarczająca, gdy tymczasem na etapie planowania winien on posiadać wiedzę rzeczywistą, a nie teoretyczną, czy na danym terenie istnieją zasoby wodne umożliwiające zasilenie inwestycji. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy o braku możliwości ustalenia warunków zabudowy na działce nr [...], z uwagi na niespełnienie wskazanych wymagań z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Pismem z dnia [...] r. W.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., formułując w niej zarzuty naruszenia: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 2, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem art. 79a k.p.a., jak również niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym zignorowanie podniesionej w odwołaniu kwestii znajdujących się w obszarze analizowanym działek, dla których zostały wydane w drodze prawomocnej decyzji warunki zabudowy, 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że brak jest możliwości ustalenia wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, cech zabudowy dla planowanej inwestycji. Uzasadniając skargę W.A. zwrócił uwagę, iż Kolegium nie odniosło się do podniesionej w odwołaniu możliwości przyjęcia do analizy obszaru większego aniżeli minimalny, nie uwzględniło, że w wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się tereny (obecnie jeszcze niezabudowane) objęte ustaleniami prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy, które powinny stanowić punkt odniesienia dla nowej zabudowy, a także nie odniosło się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących braku żądania od inwestora uzupełnienia wniosku o dokumenty świadczące o możliwości zaopatrzenia w wodę z ujęcia własnego, jak i braku możliwości zapoznania się z projektem decyzji. W ocenie skarżącego organ odwoławczy, analogicznie jak organ I instancji, naruszył art. 79a k.p.a., który stanowi, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony (§ 1). W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (§ 2). W uzasadnieniu swych decyzji organy obu instancji wskazały, że wnioskodawca nie przedstawił dokumentów świadczących o możliwości zaopatrzenia w wodę z ujęcia własnego, tj. wyniku badań dokumentujących zasób i jakość wody w studni, gdy tymczasem żaden z organów nie wymagał uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Z uwagi na powyższe W.A. wniósł w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się w głównej mierze do różnych rezultatów oceny co do możliwości spełnienia przez planowaną przez skarżącego inwestycję nieodzownego wymogu "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Skarżący podnosi, iż wskutek zawężenia do wielkości minimalnej granic obszaru analizowanego, w granicach tych nie zostały ujęte położone dalej działki zabudowane. Ponadto stawia zarzut nieuwzględnienia znajdujących się w tym obszarze działek objętych ustaleniami prawomocnych decyzji o warunkach zabudowy, które winny stanowić punkt odniesienia dla planowanej zabudowy. Mimo dostrzeżonych mankamentów kontrolowanego postępowania Sąd podzielił odmienne stanowisko orzekających w sprawie organów odnośnie do braku możliwości ustalenia, w aktualnym stanie faktycznym sprawy, warunków zabudowy dla inwestycji nieposiadającej swego odpowiednika w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Wskazać na wstępie trzeba, że określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada dobrego sąsiedztwa, zwana także zasadą podobieństwa (kontynuacji), wymaga wykazania, że planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy na nieruchomościach sąsiednich pod względem urbanistycznym i architektonicznym. Celowi temu służy przeprowadzana na podstawie art. 61 ust. 5a u.p.z.p. analiza, ograniczająca się do terenu wytyczanego zgodnie z regułami określonymi w tym przepisie (obszar analizowany). Zaznaczyć należy, że na mocy zmiany wprowadzonej art. 1 pkt 55 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688), która weszła w życie z dniem 24 września 2023 r., z zakresu tej analizy wyłączone zostało spełnienie przez nową zabudowę przesłanki kontynuacji funkcji, co nie zostało odnotowane przez orzekające w sprawie organy, przywołujące w uzasadnieniu swych decyzji brzmienie przepisu nie mające już zastosowania do sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] r. Uchybienie to nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy, bowiem brak jakiejkolwiek zabudowy porównawczej zwalniał Burmistrza [...] z obowiązku dokonywania oceny w tym zakresie. Odnosząc się w dalszej kolejności do dyskusyjnej w sprawie kwestii prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu równym trzykrotnej szerokości frontu terenu działki nr [...], mając na względzie reguły określone w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w oparciu o które wytycza się obszar analizowany, stwierdzić należało, iż także w odniesieniu do tej regulacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], przywołując w uzasadnieniu swej decyzji jej brzmienie, nie uwzględniło nowelizacji z dnia 7 lipca 2023 r., błędnie wskazując, że obszar analizowany wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu (akceptując jednocześnie dalej - jako słuszne - wyznaczenie go przez Burmistrza [...] w promieniu trzykrotności tego frontu i nie odnosząc się do powoływanej przez odwołującego możliwości przyjęcia do analizy obszaru większego, aniżeli minimalny). Tymczasem, wedle uchwalonej w art. 1 pkt 55 lit. e ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. nowelizacji art. 61 ust. 5a u.p.z.p., obszar analizowany wyznacza się w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu. Treść nowego brzmienia omawianego przepisu, precyzującego wytyczne dotyczące ustalania obszaru analizowanego i wprowadzającego kategoryczny wymóg jego wyznaczenia w odległości równej trzykrotności, jest jednoznaczna i nie nastręcza trudności interpretacyjnych. Uznanie, iż w stanie prawnym obowiązującym po dniu 24 września 2023 r., określona w art. 61 ust. 5a u.p.z.p. trzykrotność frontu terenu - poza przypadkiem, gdy wynosi ona mniej aniżeli 50 m - stanowi nieprzekraczalną granicę rozmiaru obszaru analizowanego, pozostaje również w zgodzie z intencją wprowadzającego to rozwiązanie ustawodawcy, którą było ograniczenie manipulowania wielkością obszaru analizowanego w celu objęcia analizą budynków o pożądanych parametrach, pomimo położenia w na tyle dużej odległości, że nie sposób jest mówić o kontynuacji cech zabudowy (vide: uzasadnienie do projektu ustawy zmieniającej - druk sejmowy nr 3097). W świetle powyższego brak jest podstawy prawnej do poszerzania obszaru analizowanego ponad trzykrotną szerokości frontu terenu, tak by obszar ten obejmował położone dalej działki zabudowane, czego domagał się - tak w odwołaniu, jak i w rozpoznawanej obecnie skardze - W.A., powołując się przy tym na stanowisko judykatury prezentowane na tle porządku prawnego sprzed nowelizacji. Mimo dostrzeżonego przez Sąd przywołania przez organ odwoławczy omawianego przepisu prawa materialnego w nieobowiązującym brzmieniu, podkreślić należy, iż przepis ten de facto został prawidłowo w sprawie zastosowany, bowiem w załączniku nr 1 do decyzji Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] r. (załączniku graficznym do analizy urbanistycznej) wytyczono jako obszar analizowany teren odpowiadający wskazanej w art. 61 ust. 5a trzykrotnej szerokości frontu terenu, co w postępowaniu odwoławczym zaaprobowane zostało przez Kolegium. Przechodząc dalej do kwestii oceny prawidłowości odmowy ustalenia warunków zabudowy, motywowanej okolicznością braku jakiejkolwiek zabudowy sąsiedniej pozwalającej na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zgodzie z wnioskiem inwestora, Sąd potwierdza, iż w warunkach kontrolowanej sprawy, przy prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, objęta wnioskiem inwestycja nie posiada żadnego odpowiednika na niezabudowanych działkach z obszaru analizowanego. Tym samym brak jest możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p.z., zgodnie z którym służąca do porównań działka sąsiednia winna być - co jest oczywiste - działką zabudowaną. W judykaturze nie budzi żadnych wątpliwości, iż niewystępowanie zabudowy na działkach sąsiednich skutkuje odmową wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy z racji niespełnienia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zaś wydanie w takim stanie faktycznym decyzji pozytywnej byłoby rażąco sprzeczne z prawem. Musi istnieć w obszarze analizowanym zabudowa pozwalająca na określenie kontynuacji ładu architektonicznego - urbanistycznego, tak aby można było zamierzoną inwestycję wkomponować w zastany ład na zasadzie ewolucyjnego (harmonijnego) rozwoju (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 728/23, z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1508/23). W konkluzji stwierdzić należało, iż z omówionego powodu objęta wnioskiem W.A. inwestycja nie realizuje nieodzownego wymogu "dobrego sąsiedztwa" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niespełnienie już tylko tej przesłanki wykluczało samodzielnie możliwość pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego, co potwierdza prawidłowość odmowy ustalenia warunków zabudowy. Niemniej gwoli wyjaśnienia zaznaczyć należy, że w ostatnim z przywołanych judykatów Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do faktu wydania przez organ warunków zabudowy dla innych działek w niedalekiej odległości od działki skarżącego wskazał, iż okoliczność ta niewątpliwe będzie miała znaczenie dla możliwości zagospodarowania działki strony, ale dopiero w momencie wzniesienia w oparciu o tę decyzję zabudowy (co pozwoli na ustalenie parametrów, cech oraz wskaźników dla planowanej zabudowy). Tutejszy Sąd z kolei prezentował już stanowisko, zgodnie z którym do pogodzenia z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest przyjęcie, że co do zasady stan surowy zamknięty można uznać za spełniający wymóg zabudowy (por. wyrok z dnia 8 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 72/22). Dopiero zatem taki sposób zabudowy działek (działki) z obszaru analizowanego pozwoli na określenie wymagań dla inwestycji planowanej na położonej w obrębie [...] działce nr [...]. Potwierdziły się natomiast te zarzuty skargi, które odnoszą się do naruszenia przez organy obu instancji wymogów procedury administracyjnej, w rezultacie czego przedwczesne było uznanie, iż inwestycja - na skutek nieprzedstawienia przez wnioskodawcę dokumentów świadczących o możliwości zaopatrzenia w wodę z ujęcia własnego - nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Celem uporządkowania kontrolowanej sprawy (na wypadek ponowienia w przyszłości wniosku o ustalenie warunków zabudowy na tejże działce), jak i dla wyeliminowania nieprawidłowości w postępowaniach prowadzonych przez organy w analogicznych przypadkach wskazać trzeba, iż w sprawach, w których wnioskodawca - podając jako sposób planowanego dostępu do wody jej pobór ze studni - nie przedkłada dokumentacji potwierdzającej, że warunki istniejące na danym terenie pozwalają na wykonanie i eksploatację indywidualnego ujęcia, bądź samą eksploatację ujęcia już istniejącego, rolą organów zobowiązanych dyspozycją art. 79a k.p.a. jest poinformowanie wnioskodawcy o konsekwencjach braku wykazania technicznych możliwości wdrożenia takiego rozwiązania. Tutejszy Sąd zwracał już uwagę w podobnych sprawach, w tym w uzasadnieniu do przywołanego wyżej wyroku z dnia 8 czerwca 2022 r., na konieczność wezwania w takim przypadku wnioskodawcy do przedłożenia dokumentacji hydrologiczno-geologicznej. Z kolei organy obu instancji wskazując wyłącznie na niekompletność wniosku, nie przedstawiły w uzasadnieniu swych decyzji powodów, dla których odstąpiono od wyjaśnienia kwestii zasobu terenu w wodę oraz jej jakości. W ocenie Sądu w warunkach rozpoznawanej sprawy zaniechanie żądania potwierdzenia możliwości spełnienia ustawowego wymogu zaopatrzenia planowanej inwestycji w wodę mogłoby być usprawiedliwione oczywistością niezachowania wymogu dobrego sąsiedztwa, co skutkowało brakiem racjonalnych powodów do narażania wnioskodawcy na zbędne, a przy tym znaczne koszty pozyskania specjalistycznej dokumentacji. Okoliczność ta winna była jednak znaleźć swoje odzwierciedlenie w prawidłowo umotywowanej decyzji. Mimo, iż powyższe świadczy o niewątpliwym niedopełnieniu przez organy obu instancji wymogów stawianych przez ustawodawcę w przywołanym w opisie stanu faktycznego sprawy art. 79a k.p.a, to jednak - w kontekście rozważań Sądu odnoszących się do potwierdzenia się stanowiska o niespełnieniu przez planowaną inwestycję wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. - stwierdzone naruszenie proceduralne pozostaje bez wpływu na ostateczny rezultat sprawy, a tylko taki wpływ - wobec naruszeń przepisów postępowania - dawałby Sądowi podstawę do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenia skarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.