I GSK 1005/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 29/24 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia 23 października 2023 r., nr 9004-2023-0129 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Go 29/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A. A. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z 23 października 2023 r. w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowienia postępowania oraz przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2020. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła skarżąca spółka, zaskarżając go w całości. Środek odwoławczy oparto na drugiej podstawie kasacyjnej, zarzucając naruszenie art. 153 i 170 p.p.s.a. poprzez zignorowanie treści wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 8 września 2022 r., sygn. akt I SA/Go 216/22 i przyjęcie, że wyrok ten został wykonany przez organ administracji. Zdaniem strony skarżącej wyrok ten nie został wykonany prawidłowo, lecz nastąpiło to z naruszeniem przepisów art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 735 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." poprzez uznanie pismem urzędowym, nie zaś postanowieniem za nowy dowód protokołu z oględzin w zakresie weryfikacji powierzchni gruntów przeprowadzonej przez inspektorów Agencji w dniach 12 – 15 listopada 2021 r. oraz niedopuszczonych w poczet dowodów zdjęć weryfikujących ten protokół, art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez dopuszczenie w poczet materiału dowodowego ortofotomap niedostępnych stronie przed wydaniem decyzji z 26 stycznia 2021 r., a niedostępnych stronie przed wydaniem decyzji na podstawie ortofotomap ujawnionych organowi, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez dopuszczenie w poczet materiału dowodowego ortofotomap wykonanych zarówno w 2017 r., jak i w 2020 r., gdzie w przypadku ich kwestionowania przez stronę należałoby je weryfikować poprzez inne dowody, np. opinię biegłego, a także brak oceny dowodu przedstawionego przez stronę. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim albo o uchylenie zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego Sąd skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów. Przede wszystkim zauważyć należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny w warunkach przewidzianego w art. 153 p.p.s.a. związania wykładnią i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z 8 września 2022 r., sygn. akt I SA/Go 216/22. Wykładnia ta i wskazania – poza niezachodzącymi w tej sprawie wyjątkami – jest wiążąca w całym dalszym postępowaniu, czego konsekwencją jest m. in. niemożność na dalszym etapie sformułowania skutecznych zarzutów środka odwoławczego na podstawie poglądów z tym stanowiskiem sprzecznych. Wyrok ten nie stanowił przedmiotu kontroli instancyjnej. Z motywów tego wyroku wynika, że obowiązkiem organów w ponownie prowadzonym postępowaniu było uzupełnienie materiału dowodowego o ustalenia dotyczące powzięcia informacji o sporządzeniu nowych ortofotomap oraz wyjaśnienie kwestii ustaleń dotyczących przeprowadzonej kontroli administracyjnej w kontekście podstaw wznowienia postępowania administracyjnego. Z mocy przepisów odrębnych, zamieszczonej w art. 3 ust. 1 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2114 ze zm.) stosowanie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie wchodziło w tej sprawie w grę. Wspomniane unormowanie w sposób autonomiczny reguluje bowiem kwestie uregulowane w powyższych przepisach kodeksu, co zresztą wyjaśnił dokładnie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzuty skierowane przeciwko zastosowaniu tych regulacji są zatem nietrafne. Przepis art. 8 k.p.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych, tymczasem w skardze kasacyjnej nie tylko nie sprecyzowano, którego z paragrafów zarzut miałby dotyczyć, ale też nie skierowano zarzutu wobec żadnej z uregulowanych w nich zasad postępowania. Jeżeli zaś chodzi o pozostałe zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, to pozostają one nieuzasadnione, dlatego że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przepis art. 147 k.p.a. reguluje inicjatywę we wszczęciu postępowania wznowieniowego, zaś art. 149 § 1 k.p.a. stanowi o formie prawnej tego wszczęcia, a art. 150 k.p.a. – o właściwości organu w tym przedmiocie. Strona skarżąca nie wskazała, na czym miałoby polegać naruszenie tych przepisów w postępowaniu administracyjnym, którego to uchybienia miałby nie dostrzec Sąd pierwszej instancji. Zarzut naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. jest nieuzasadniony, bo przeprowadzona przez organ ocena dowodów nie nasuwa zastrzeżeń. Wbrew także stanowisku strony skarżącej, z przepisów art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a. nie wynika obowiązek weryfikowania dowodu dopuszczonego przez organ z urzędu w każdym przypadku kwestionowania go przez stronę. Przeciwnie, przeprowadzanie kolejnych dowodów jest pożądane wówczas, gdy zgromadzone dowody budzą wątpliwości bądź nie są wystarczające do wydania decyzji. Tego rodzaju sytuacja w sprawie niniejszej nie wystąpiła. W stosunku do nowych ortofotomap ani wyniku oględzin nie wysunięto takich zastrzeżeń, które stwarzałyby podstawy do sięgania po inne dowody, zwłaszcza opinię biegłego. Data przygotowania nowych map nie może samoistnie o tym świadczyć. Sąd pierwszej instancji ocenił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania. Skoro strona skarżąca nie podważyła wyniku weryfikacji przez Sąd wykonania przez organ obowiązku wynikającego z art. 153 p.p.s.a., to jej stanowisko pozostaje nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.