III SA/Gl 250/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Referent Stażysta Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 21 grudnia 2023 r. nr 4857/RT/2023 w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 oddala skargę. Przedmiotem skargi G. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G w K. (dalej: skarżący) jest decyzja Zarządu Województwa Śląsk(dalej: IZ) z 21 grudnia 2023 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z 27 lipca 2023 r. nr [...] zobowiązującą skarżącego do zwrotu dofinansowania w łącznej kwocie 262.605,02 zł powiększoną o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, w łącznej kwocie 262.605,02 zł. Decyzję wydano na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 i ust. 12a pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6, 61 ust. 3 pkt 2 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej ufp) oraz w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej: uzps) Powyższą decyzję wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu 3 sierpnia 2018 r. została zawarta pomiędzy Województwem Śląskim reprezentowanym przez IZ a skarżącym umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (dalej: "umowa o dofinansowanie projektu"). Do ww. umowy 13 grudnia 2019 r. został zawarty aneks nr [...]. Projekt był realizowany w okresie od 1 października 2019 r. do 22 czerwca 2021 r. Zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; jego celem głównym było pogodzenie życia zawodowego i rodzinnego 63 osób (w tym 12 mężczyzn) zamieszkałych lub pracujących na terenie G. (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego), posiadających dzieci do 3 lat, poprzez umożliwienie korzystania ze żłobka utworzonego w ramach projektu, a w konsekwencji ułatwienie wejścia lub powrotu na rynek pracy osobom pozostającym poza nim z powodu sprawowania opieki nad dzieckiem do lat 3, w czasie do 31 stycznia 2021 r. Realizacja celu była możliwa poprzez dokonanie adaptacji lokalu na potrzeby żłobka (łącznie 63 miejsca) w czasie od 1 października 2019 r. do 31 stycznia 2020 r., a także zapewnienie funkcjonowania utworzonej placówki w czasie 12 miesięcy między lutym 2020 a styczniem 2021 r. . Na etapie weryfikacji wniosku o płatność nr [...] (obejmującego okres od lutego do czerwca 2021 r., zwanego dalej "wnioskiem końcowym") zidentyfikowała nieprawidłowości w zakresie wydatków dotyczących: - abonamentu monitorowania i interwencji w żłobku, -opłaty za ubezpieczenie mienia, -opłaty za okresowy przegląd sprzętu przeciwpożarowego, -adaptacji pomieszczeń, -opłaty za podłączenie nadajnika do systemu monitoringu oraz abonamentu monitorowania, -usługi informatycznej za system monitoringu i weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń dla placówki, - wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji. W ocenie IZ stanowiło to o naruszeniu Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 22 sierpnia 2019 r. (dalej; "Wytyczne") oraz umowy o dofinansowanie z 3 sierpnia 2018 r. Kwota wydatków uznanych za niekwalifikowalne w przedstawionym zakresie (na etapie weryfikacji powyższego wniosku o płatność) wyniosła łącznie 165 885,18 zł. W związku z powyższym, pismem z 24 stycznia 2023 r. stanowiącym Informację o wynikach weryfikacji wniosku o płatność skarżący został wezwany do zwrotu kwoty w wysokości 165 885,18 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy, z której został poniesiony dany wydatek do dnia zwrotu przedmiotowej kwoty na konto IZ w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania. Skarżący nie dokonał zwrotu należnych środków. Ponadto IZ zatwierdzając wniosek o płatność, stwierdziła brak zachowania montażu finansowego na całości projektu, co stanowi naruszenie zapisów § 5 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu. Na skutek powyższego pismem z 23 lutego 2023 r. wezwała skarżącego do zwrotu niewykorzystanych środków w projekcie, wynikających z końcowego rozliczenia projektu zgodnie z montażem finansowym w łącznej wysokości 96 719,84 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy, z której został poniesiony dany wydatek do dnia zwrotu przedmiotowej kwoty na konto IZ w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania. W tym przypadku skarżący również nie zwrócił należnych środków. Łączna kwota dofinansowania podlegająca zwrotowi w niniejszej sprawie wyniosła 262 605,02 zł. W związku z brakiem reakcji skarżącego IZ wszczął z urzędu postępowanie uchwałą z 26 kwietnia 2023 r. Zostało ono zakończone decyzją z 27 lipca 2023 r. Nieprawidłowości stwierdzone przez IZ miały następujący charakter. Skarżący wykazał we wniosku końcowym wydatki dotyczące abonamentu monitorowania i interwencji w żłobku za okres od sierpnia 2020 r. do czerwca 2021 r. Wydatków tych nie przewidziano w szczegółowym budżecie zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projektu. W opinii IZ nie były one niezbędne do realizacji celów projektu i nie mogły zostać rozliczone w ramach kosztów bezpośrednich projektu. IZ nie zobowiązała skarżącego do zabezpieczenia ochrony budynku, w którym prowadzona jest działalność. Dlatego wezwała skarżącego do usunięcia ww. wydatków z wniosku o płatność oraz dokonania zwrotu odpowiedniej kwoty na rachunek IZ. Skarżący w piśmie z 17 grudnia 2021 r. wskazał, iż w momencie kwestionowania wydatków nie posiadał pełnej wiedzy na temat interpretacji obowiązujących wytycznych i zwrócił się z prośbą o skierowanie tej sprawy na drogę postępowania administracyjnego. IZ nie przyjęła wyjaśnień skarżącego. W jej opinii przedmiotowe wydatki nie były niezbędne do realizacji celów projektu i nie mogły zostać rozliczone w ramach kosztów bezpośrednich projektu, natomiast stanowią koszty administracyjne związane z obsługą projektu, tj. koszty pośrednie. W związku z powyższym z uwagi na naruszenie Wytycznych – podrozdział 6.2.pkt 3) lit. d) i f) oraz podrozdział 8.4 pkt 2) IZ uznała wydatki te w łącznej kwocie 615 zł wraz z odpowiadającą im kwotą kosztów pośrednich w wysokości 123 zł za niekwalifikowalne w ramach projektu. Skarżący wykazał we wniosku końcowym wydatki dotyczące opłaty za ubezpieczenie mienia. Wydatków tych nie przewidziano w szczegółowym budżecie zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projektu. IZ w pierwszym wezwaniu zobowiązała skarżącego do wyjaśnienia zasadności poniesienia ww. wydatku w ramach projektu. Skarżący w piśmie z 17 grudnia 2021 r. wskazał na niezbędność ubezpieczenia mienia do realizacji celów projektu z uwagi na prywatne rzeczy uczestników projektu, znajdujące się w żłobku. Koszt ubezpieczenia jest niezbędny do zabezpieczenia celów realizacji projektu nagłych takich, jak np. pożar, zalanie. IZ nie przyjęła wyjaśnień skarżącego. W jej opinii przedmiotowe wydatki nie były niezbędne do realizacji celów projektu i nie mogły zostać rozliczone w ramach kosztów bezpośrednich projektu, natomiast stanowią koszty administracyjne związane z obsługą projektu, tj. koszty pośrednie. W związku z powyższym z uwagi na naruszenie Wytycznych – podrozdział 6.2.pkt 3) lit. d) i f) oraz podrozdział 8.4 pkt 4) RPO uznała wydatki te w łącznej kwocie 395,97 zł wraz z odpowiadającą im kwotą kosztów pośrednich w wysokości 79,19 zł za niekwalifikowalne w ramach projektu. Skarżący wykazał we wniosku końcowym wydatek dotyczące opłaty za okresowy przegląd sprzętu przeciwpożarowego w łącznej kwocie 269,37 zł. Wydatków tych nie przewidziano w szczegółowym budżecie zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projektu. IZ w pierwszym wezwaniu zobowiązała skarżącego do wyjaśnienia zasadności poniesienia ww. wydatku w ramach projektu. Skarżący w piśmie z 12 grudnia 2021 r. wyjaśnił, że sprawne sprzęty przeciwpożarowe są niezbędne do realizacji celów projektu, ponieważ stanowią o bezpieczeństwie mienia i dzieci uczestników projektów. W przypadku pożaru umożliwią ugaszenie ognia i dalszą realizacje celów projektu. Wobec powyższego IZ wezwała skarżącego do przedłożenia protokołu z przeglądu sprzętu przeciwpożarowego. Wynikało z niego, że przeglądu tego dokonano 12 stycznia 2021 r. a termin następnego przeglądu to styczeń 2022. IZ uznała, że okres ważności okresowego przeglądu przeciwpożarowego wynosił 1 rok a koszt jego przeprowadzenia wyniósł 269.37 zł. Koszty te zostały uznane za bezpośrednie, ale tylko w połowie, gdyż realizacja projektu skończyła się 22 czerwca 2021 r. W związku z powyższym z uwagi na naruszenie Wytycznych – podrozdział 6.2.pkt 3) lit. f) i g) RPO uznała wydatki te w łącznej kwocie 134,68 zł wraz z odpowiadającą im kwotą kosztów pośrednich w wysokości 26,93 zł za niekwalifikowalne w ramach projektu. Kolejne zakwestionowane wydatki dotyczyły adaptacji pomieszczeń. W tym zakresie skarżący 27 września 2019 r. wszczął postępowanie na adaptację pomieszczeń zlokalizowanych w G., poprzez upublicznienie ogłoszenia w Bazie Konkurencyjności pod numerem [...]. Określił w zapytaniu ofertowym, termin realizacji zamówienia - do 14 listopada 2019 r., a termin na składanie ofert do dnia 12 października 2019 r. Dopuścił składanie ofert w formie papierowej osobiście lub za pośrednictwem poczty oraz pocztą elektroniczną. W określonym terminie składania ofert nie wpłynęła żadna oferta. Informacja o wynikach postępowania została zamieszczona w Bazie Konkurencyjności, jako postępowanie nierozstrzygnięte z powodu braku ofert. W wyniku powyższego skarżący zdecydował się odstąpić od zasady konkurencyjności i zawarł 18 grudnia 2019 r. umowę na wykonanie prac adaptacyjno-budowlanych z J. M. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą J w K. na kwotę 193 623,00 zł brutto z terminem realizacji do 18 stycznia 2020 r. Ostatecznie skarżący odebrał przedmiot umowy 21 lutego 2020 r. W ocenie IZ oznacza to, że skarżący udzielił zamówienia z naruszeniem procedur w zakresie konkurencyjnego trybu udzielania zamówień, niezgodnie z przesłankami określonymi w Wytycznych dotyczącymi odstąpienia od stosowania zasady konkurencyjności, z uwagi na wprowadzenie istotnej zmiany warunków udzielenia zamówienia w zakresie terminu realizacji zamówienia (działanie lub zaniechanie) Wobec powyższego IZ uznała, że skarżący nie spełnił dyspozycji wynikających z podrozdziału 6.5 pkt 7a) Wytycznych (naruszenie przepisów krajowych), co mogło mieć wpływ na niekorzystne gospodarowanie środkami budżetu UE (szkoda dla budżetu UE). Na podstawie obowiązującego w dniu udzielenia zamówienia tekstu rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżenia wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 971, dalej rozporządzenie Ministra Rozwoju) IŻ przypisała nieprawidłowość do kategorii nieprawidłowości określonych w poz. 7 Taryfikatora i przyjęła stawkę procentową w wysokości 100 % Skarżący zobowiązany był w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania pisma zawiadamiającego o nieprawidłowości poinformować IZ o możliwości zastąpienia wydatków nieprawidłowych innymi wydatkami kwalifikowalnymi w ramach tego samego wniosku o płatność, bądź o możliwości wykazania wydatków nieobarczonych błędem w kolejnych wnioskach o płatność składanych w późniejszym terminie. 23 października 2020 r. Zwrócił się z prośbą o wydłużenie terminu na odniesienie się do w/w pisma. 26 października 2020 r, poinformowano telefonicznie skarżącego o braku zgody na wydłużenie terminu odpowiedzi. W ślad za powyższym, 26 października 2020 r. skarżący złożył stosowne oświadczenie, wskazując że w miejsce wydatków nieprawidłowych przedstawi inne wydatki kwalifikowalne nieobarczone błędem w ramach kolejnych wniosków o płatność składanych w późniejszym terminie. Jednocześnie w wersji wniosku o płatność nr [...] usunął rozliczone wydatki dotyczące adaptacji pomieszczeń w łącznej wysokości 161 423,00 zł. W ślad za powyższym, do rozliczenia nie przedstawiono proporcjonalnej kwoty kosztów pośrednich w wysokości 32 284,60 zł. W kolejnej wersji wniosku o płatność nr [...] skarżący ponownie wykazał wydatki dotyczące adaptacji pomieszczeń w łącznej wysokości 82 896,34 zł. W związku z powyższym z uwagi na naruszenie podrozdziału 6.5 pkt 7) lit. a) Wytycznych IZ uznała wydatki te za niekwalifikowalne w ramach projektu w łącznej wysokości 99.475,61 zł. Pismem z 17 grudnia 2021 r. skarżący złożył pisemne wyjaśnienia, uznane przez IŻZza bezzasadne, ponieważ w piśmie z 26 października 2020 r. skarżący przedstawił oświadczenie o wykorzystaniu ww. środków na inne wydatki kwalifikowalne, nieobarczone błędem w trakcie dalszej realizacji projektu, tymczasem we wniosku o płatność wykazał ponownie tożsame wydatki. W końcowym wniosku o płatność skarżący ponownie wykazał wydatki poniesione na opłatę za podłączenie nadajnika do systemu monitoringu oraz abonament monitorowania i interwencji w żłobku za okres od maja do lipca 2020 r. w łącznej kwocie 583,13 zł. Wydatki te uznane zostały za niekwalifikowalne na etapie weryfikacji wniosku o płatność nr [...] (dalej: wcześniejszy wniosek) a to z powodu nieuwzględnienia w budżecie projektu i braku bezpośredniego związku z realizacją jego celów. Dlatego też IZ w pierwszym wezwaniu do uzupełnienia wniosku wezwała skarżącego do usunięcia ww. wydatków z wniosku o płatność oraz dokonania zwrotu odpowiedniej kwoty na rachunek IZ Skarżący w piśmie z 17 grudnia 2021 r. wskazał, że w momencie kwestionowania wydatków nie miał pełnej wiedzy na temat interpretacji obowiązujących wytycznych i zwrócił się z prośbą o skierowanie sprawy na drogę postępowania administracyjnego. Kolejna zakwestionowane wydatki dotyczyły monitoringu i weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń dla placówki w łącznej kwocie 6.300 zł. Wydatki te uznane za niekwalifikowalne na etapie weryfikacji wniosku o płatność nr [...]. Powód był następujący: pismem z 5 maja 2020 r. skarżący zawnioskował do IZ o dopuszczenie podmiotu powiązanego ze skarżącym- I Sp. z o.o., w celu realizacji usługi polegającej na świadczeniu obsługi informatycznej systemu monitoringu, weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń w żłobku w ramach projektu pt. [...]. W powyższym wniosku informował, że on sam jest członkiem zarządu tej spółki, jest wiec osobowo powiązany poprzez pełnienie funkcji członka zarządzającego, jednakże oferta tego podmiotu została wyłoniona w procedurze rozeznania rynku, jest najkorzystniejsza i kompleksowo realizuje usługę. W odpowiedzi na powyższy wniosek, IZ pismem z 26 czerwca 2020 r. nie wyraziła zgody na udzielenie zamówienia podmiotowi powiązanemu ze skarżącym osobowo, tj. I Sp. z o.o. Jednocześnie, stwierdziła, że postępowanie zostało przeprowadzone niezgodnie z obowiązującymi regulacjami wewnętrznymi stosowanymi przez skarżącego i wezwała skarżącego do złożenia szczegółowych wyjaśnień w przedmiotowym zakresie lub/i usunięcia przedmiotowych wydatków z wniosku o płatność. Skarżący w drugiej wersji wniosku o płatność usunął rozliczone wydatki dotyczące usługi informatycznej za system monitoringu i weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń dla placówki za okres lipca i sierpnia 2020 r. w łącznej wysokości 6 300,00 zł. W ślad za powyższym, do rozliczenia nie przedstawiono proporcjonalnej kwoty kosztów pośrednich w wysokości 1 260,00 zł. Powyższe wynika z faktu, że IZ pismem z 12 października 2020 r. uznała wydatki te za niekwalifikowalne. Skarżący został poinformowany, iż powyższe pomniejszenie wydatków zamyka procedurę odwoławczą oraz oznacza zgodę na uznanie wydatków za niekwalifikowalne. Jednakże w końcowym wniosku skarżący ponownie wykazał wydatki dotyczące usługi informatycznej za system monitoringu i weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń dla placówki w łącznej kwocie 6 300,00 zł, które zostały uznane za niekwalifikowalne na etapie weryfikacji poprzedniego wniosku o płatność. Dlatego też IZ wezwała skarżącego do usunięcia ww. wydatków z wniosku o płatność oraz dokonania zwrotu odpowiedniej kwoty na rachunek IZ . Skarżący w piśmie z 17 grudnia 2021 r. wskazał, iż w momencie kwestionowania wydatków nie posiadał pełnej wiedzy na temat interpretacji obowiązujących wytycznych i zwrócił się z prośbą o skierowanie tej sprawy na drogę postępowania administracyjnego. IZ nie przyjął wyjaśnień skarżącego. W jego opinii przedmiotowe wydatki nie były niezbędne do realizacji celów projektu i nie mogły zostać rozliczone w ramach kosztów bezpośrednich projektu. W związku z powyższym z uwagi na naruszenie § 27 ust. 2 Umowy o dofinansowanie projektu a tym samym naruszenie podrozdziału 62.pkt 3 lit. e Wytycznych IZ uznał wydatki te w łącznej kwocie 6.300 zł wraz z odpowiadającą im kwotą kosztów pośrednich w łącznej kwocie 1.260 zł za niekwalifikowalne w ramach projektu. za niekwalifikowalne w ramach projektu. Ostatnie zakwestionowane wydatki dotyczą wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji. W związku z przeprowadzoną kontrolą zamówienia pn. Wentylacja i klimatyzacja, przeprowadzonego w trybie zasady konkurencyjności IZ ustaliła, że wydatki dotyczące wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji stanowią nieprawidłowość, albowiem rozliczenie wykonanej usługi nastąpiło z podmiotem, która nie brał udziału w ww. postępowaniu, nie był wykonawcą z którym skarżący podpisał umowę na realizację zamówienia, jak również zapisy zawartej umowy nie przewidywały możliwości zastąpienia wykonawcy, któremu skarżący udzielił zamówienia, przez innego wykonawcę. W związku z powyższym IZ uznała wydatek dotyczący wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji za niekwalifikowalny. Skarżący przedstawił w kolejnym wniosku o płatność faktury wystawione przez O sp. z o.o. z B., tj. fakturę nr [...] z dnia 22 lutego 2021 r. na kwotę 64 575,00 zł (kwota wykazana do rozliczenia w WNP wynosi 26 906,25 zł), oraz z fakturę nr [...] z dnia 11 marca 2021 r. na kwotę 64 575,00 zł (kwota wykazana do rozliczenia we WNP wynosi 26 906,25 zł). Łączna kwota wydatku niekwalifikowalnego w ramach wniosku końcowego wynosi 53 812,50 zł i stanowi całość wydatków jakie skarżący wykazał do rozliczenia w ramach przedmiotu zamówienia jakim jest wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji. 16 września 2021 r. skarżący wniósł pisemne zastrzeżenia do stanowiska IZ w zakresie stwierdzonej nieprawidłowości. Następnie, 29 września 2021 r. oraz 12 października 2021 r. uzupełnił wniesione zastrzeżenia o dodatkowe dokumenty, które załączył w systemie LSI. IZ w piśmie tym wskazała, że umowa na wykonanie usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji w żłobku w G. zawarta została w oparciu o rozstrzygnięcie zapytania ofertowego nr [...] z dnia 19 stycznia 2021 r. pomiędzy: Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M w C. a skarżącym. Zgodnie z umową została wystawiona: faktura zaliczkowa nr [...] z dnia 22 lutego 2021 na kwotę 64 575,00 zł - tytułem: Wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji - zaliczka zgodnie z umową z dnia 29 stycznia 2021 r. oraz faktura końcowa nr [...] z dnia 11 marca 2021 r. na kwotę 64 575,00 zł – tytułem: wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji - rozliczenie końcowe zgodnie z umową z 29 stycznia 2021 r. w żłobku w G.. Obie faktury zostały zapłacone przelewem na numer rachunku bankowego wskazany na fakturze. W/w faktury dostarczył osobiście skarżącemu sam wykonawca, czyli Z. P., który prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą I jest równocześnie wspólnikiem w Spółce z o.o. Oba te podmioty mają łudząco podobne nazwy: O i M. Skarżący nie przypuszczał, że faktura którą dostarczył wystawiona była błędnie przez drugą jego firmę nie będącą stroną umowy, nie był tego świadomy również drugi kontrahent, tj. Z. P.., który został poinformowany w momencie wykrycia niezgodności. Szybko poprawił swój błąd i przeksięgował całość środków na rachunek należący do firmy M oraz przedstawił oświadczenie i potwierdzenie przelewu środków między firmą O a M. Tym samym zapłata za wykonanie w/w robót trafiła finalnie do firmy, która te prace wykonywała wg umowy. Prace zostały prawidłowo wykonane co zostało potwierdzone protokołem odbioru. 29 września 2021 r. Skarżący poinformował IZ RPO WSL o załączeniu w systemie LSI obu spornych faktur. Następnie, 12 października 2021 r. skarżący poinformował organ odwoławczy o załączeniu w systemie LSI kolejnych faktur: - faktura korekta nr; [...] r. z dnia 4 października 2021 r. na kwotę 64 575,00 zł (Korekta dotyczy; faktury VAT nr [...], z dnia; 22 lutego 2021 r.) tytułem; Wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji - zaliczka zgodnie z umową z dnia 29.01.2021 r. w żłobku G. wystawioną przez Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M dla skarżącego (na fakturze wykonawca wskazał poprawny nr konta firmy PUO M z B.) - faktura opatrzona znakiem firmowym firmy O sp. z o.o. z B., - faktura korekta nr: [...] r. z dnia 4 października 2021 r. na kwotę 64 575,00 zł (Korekta dotyczy; faktury VAT nr [...], z dnia; 11 marca 2021 r.) tytułem: Wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji - rozliczenie końcowe zgodnie z umową z dnia 29 stycznia 2021 r. w żłobku w G., wystawioną przez Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M dla skarżącego (na fakturze wykonawca wskazał błędny nr konta tj. firmy O sp. z o.o. z B.) - faktura opatrzona znakiem firmowym firmy O sp. z 0.0. z B., - faktura nr; [...] z dnia 28 kwietnia 2021 r. na kwotę 926 601,37 zł w której ujęto m.in. instalacje wentylacji – G. ul. [...] (kwota usługi 64 575,00 zł brutto) wystawioną przez Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M dla O Sp. z o.o. (na fakturze wykonawca wskazał poprawny nr konta firmy PUO M z B.), - faktura nr: [...] z dnia 30 kwietnia 2021 r. na kwotę 682 901,01 zł w której ujęto m.in. prace montażowe wentylacji w żłobku w G. (kwota usługi 64 575,00 zł brutto) wystawioną przez Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M dla O Sp. z o.o. (na fakturze wykonawca wskazał poprawny nr konta firmy PUO M z B.). IZ zapoznała się z dokumentacją zamieszczoną przez skarżącego i stwierdziła, że oświadczenie Z. P. z 16 września 2021 r. oraz potwierdzenie transakcji z 23 kwietnia 2021 r. obrazujące przelew kwoty 185 000,00 zł pomiędzy firmą O Sp. z o. o. a Przedsiębiorstwem Usług Ogólnobudowlanych M nie potwierdza faktu, że skarżący w sposób należyty poniósł wydatek. Przelew wykonany 23 kwietnia 2021 r. z konta firmy O Sp. z o. o. na konto firmy Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M, nie potwierdza jednoznacznie, że rozliczenie wynika z błędnie wystawionej faktury i dotyczy wykonanej usługi wykonania wentylacji mechanicznej i klimatyzacji w G.. Zgodnie z umową na wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji zawartej w dniu 29 stycznia 2021 r. pomiędzy skarżącym PUO M z B. łączna kwota za usługę wynosi 105 000,00 zł netto co stanowi 129 150,00 zł brutto. Przelew z 23 kwietnia 2021 r. obrazuje rozliczenie w wysokości 185 000,00 zł. Dalej IZ podniosła, że nie przedłożono poprawnie wystawionych faktur, obrazujących rzeczywiste zdarzenie gospodarcze jakim było wykonanie usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji przez firmę Przedsiębiorstwo Usług Ogólnobudowlanych M Z. P. z B., zgodnie z umową na wykonanie wentylacji mechanicznej i klimatyzacji zawartej w dniu 29 stycznia 2021 r. oraz nie potwierdzono zapłaty za wykonanie tej usługi. Ilość przedłożonych dokumentów finansowych (łącznie przedłożono 8 faktur) oraz błędy w nich zawarte (inny sprzedawca niż zwarto w umowie, błędne numery kont podane na fakturach) nie pozwalają w sposób jednoznaczny na rzetelnie odzwierciedlenie rzeczowej i finansowej realizacji umowy. Ponadto IZ nadmieniła, że mnogość przedłożonych dokumentów finansowych jest sprzeczna z zapisem art. 4 ust. 1 Ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 120) a także, że przyjęcie i rozliczenie błędnie wystawionej faktury budzi wątpliwości co do rzetelności i staranności skarżącego. w kwestii dysponowania powierzonymi środkami pochodzącymi z Europejskiego Funduszu Społecznego oraz co do ponoszenia wydatków w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny. Wobec powyższego IZ stwierdziła naruszenie § 4 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu oraz podrozdziału 6.2. pkt 3) lit. b) e), g) i h) Wytycznych. Ponadto IZ zatwierdzając wniosek końcowy stwierdziła brak zachowania montażu finansowego na całości projektu. Na skutek powyższego pismem z 23 lutego 2023 r wezwała skarżącego do zwrotu niewykorzystanych środków w projekcie, wynikających z końcowego rozliczenia projektu zgodnie z montażem finansowym w łącznej wysokości 96 719,84 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy, z której został poniesiony dany wydatek do dnia zwrotu przedmiotowej kwoty na konto IZ w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowego wezwania. W tym przypadku skarżący również nie zwrócił należnych środków. Powyższe ustalenia legły u podstaw decyzji z 27 lipca 2023 r. Pismem z 10 sierpnia 2023 r. Beneficjent wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W treści odwołania zawarł analogiczne zarzuty jak w treści skargi, dlatego zostaną one omówione w dalszej części uzasadnienia. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy IZ wydała opisaną na wstępie decyzję z 21 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko. W tym stanie rzeczy została wniesiona skarga do tutejszego Sądu datowana na 14 lutego 2024 r. W jej treści zostały zawarte zarzuty naruszenie prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1 ) naruszenie przepisów postępowania, tj art. 7 oraz 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm, .dalej kpa) poprzez powołanie się przez Organ na ustalenia podjęte w toku oceny wniosku o płatność, pomimo że Organ powinien przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające, a w jego ramach dokonać wszechstronnych ustaleń, czy podważone wydatki faktycznie nie powinny być objęte wsparciem i z jakiego powodu; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320 dalej Rozporządzenie 1303/2013) poprzez błędną wykładnię pojęcia nieprawidłowości; 3) naruszenie art. 143 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013 poprzez jego błędną interpretację i naruszenie zasady proporcjonalności, a co za tym idzie zastosowanie korekty nadmiernej; 4) naruszenie art. 12a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych w związku z punktem 6.5 ust. 7 lit. a) Wytycznych poprzez błędną interpretację pojęcia zmiany istotnej i uznaniu, że doszło do istotnej zmiany zamówienia, podczas gdy termin realizacji zadania nie uległ w ogóle zmianie i został określony na 1 miesiąc; 5) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 207 ufp w związku z art. 184 ufp w związku z podrozdziałami: 6.2 pkt 3 lit f), 6.2 pkt 3 lit d), 6.2 pkt 3 lit i), 8.4 pkt 2 lit g), 8.6 pkt 5, 6.7 pkt 2 lit i, 6.4 pkt 2 i pkt 6, 6.2 pkt 3 lit g), 6.2 pkt 3 lit d), e) f) k) oraz 6.7 pkt 2 lit i) oraz 7.5 pkt 3 lit l) oraz 8.4 pkt 2 lit. m, 6.4 pkt 2 i 6 i 6.2 pkt 3 lit g), 6.4 pkt 2 i 6.4 pkt 6) i 6.2 pkt 3 lit. g) Wytycznych poprzez uznanie za wydatki niekwalifikowane (nieprawidłowości) wydatków na: abonament monitorowania i interwencji w żłobku, opłaty za ubezpieczenie mienia, dotyczących opłat za okresowy przegląd sprzętu przeciwpożarowego, dotyczących adaptacji pomieszczeń, dotyczących opłat za podłączenie nadajnika do systemu monitoringu, dotyczących usług informatycznych system monitoringu i weryfikacji postępów dziecka, dotyczących wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji W uzasadnieniu skargi skarżący w pierwszej kolejności za bezpodstawnie uznał stanowisko IZ, że oświadczenie skarżącego "zamyka procedurę odwoławczą". Skoro bowiem wydana została decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu środków ze względu na okoliczność, że pomimo wcześniejszych oświadczeń skarżący nie przedstawił innych wydatków kwałifikowalnych wolnych od wad, a ponownie wykazał wydatki uznane przez IZ jako niekwałifikowalne, to procedura odwoławcza jest możliwa. Okoliczność oświadczenia skarżącego o wycofaniu wydatków jest bez znaczenia dla sprawy - przy tym jest bez znaczenia nie jedynie w kontekście zachowania przez skarżącego drogi odwoławczej, ale również dla dopuszczalności podważenia przez skarżącego wystąpienia (rzekomej) podstawy do żądania zwrotu środków, w tym wystąpienia w projekcie nieprawidłowości, o jakiej mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013. W ocenie skarżącego z obowiązujących przepisów prawa, w tym (z będącego podstawą prawną wydania obu decyzji) art. 207 ust. 1 ufp jakkolwiek nie wynika, że oświadczenie o wycofaniu wydatków na etapie ich rozliczania (w ramach weryfikacji), czy okoliczność, że skarżący na tym etapie mógł zgłosić do dofinansowania inne wydatki nie pozwalają na zaskarżenie podstawy do zwrotu środków, którą to podstawę materializują de facto zaskarżone decyzje. Zresztą na taką podstawę prawną IZ nie wskazała ani w zaskarżone decyzji, ani w decyzji ją poprzedzającej. Co prawda IZ (w zaskarżonej decyzji) powołuje się na § 15 ust. 4 umowy o dofinansowanie, niemniej nie może być on uznany za należytą podstawę do wyłączenia procedury odwoławczej - ta bowiem wynika wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, odpowiednio z ufp i Kpa, zaś postanowienie Umowy o dofinansowanie sprzeczne z tymi przepisami należy uznać za nieskuteczne. Zdaniem skarżącego IZ powinna przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające, a w jego ramach dokonać wszechstronnych ustaleń, czy podważone wydatki faktycznie nie powinny być objęte wsparciem i z jakiego powodu. Nie może powoływać się w tym zakresie na ustalenia podjęte w toku oceny wniosku o płatność końcową. Zdaniem skarżącego podmiot, który wycofał środki z wniosku o płatność powinien być traktowany na równi z takim podmiotem, który wykonał wezwanie przez właściwą instytucję do zwrotu środków. W obu tych przypadkach dochodzi bowiem do "bezdecyzyjnego" rozstrzygnięcia sprawy. Dalej skarżący podniósł, że dla zaistnienia nieprawidłowości w rozumieniu rozporządzenia nr 1303/2013 koniecznie jest kumulatywne zaistnienie trzech przesłanek: musi dojść do naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, musi ono wynikać z działania łub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI oraz ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. W tym kontekście wskazał, że odwołanie się do naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych jako nieprawidłowości jest o tyle celowe, że naruszenie jej przepisów faktycznie może prowadzić do szkody (realnej lub potencjalnej) w budżecie UE, bowiem wpływać może na wybór oferty droższej (co prowadzi do wydatkowania środków unijnych w nadmiernej wysokości) łub choćby niesie za sobą ryzyko wystąpienia szkody. Na gruncie powyższych ustaleń nie ulega żadnej wątpliwości, że dokonanie niezbędnych do realizacji Projektu wydatków, niemniej dokonanie ich w niewłaściwej formie nie wiąże się z jakimkolwiek, w tym również potencjalne (na zasadach ryzyka) uszczerbkiem finansowym w budżecie ogólnym UE. Wyjaśnił, że poniesienie wydatku dotyczącego wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, a także wydatku dotyczącego adaptacji pomieszczeń było niezbędne dla realizacji projektu, czego zresztą IZ nie kwestionuje. W ocenie skarżącego IZ nie uprawdopodobniła, że dokonanie powyższych wydatków prowadziło do wydatkowania środków w kwocie wyższej niż w przypadku, w którym do naruszenia by nie doszło. Nie przeanalizowała czy wybrana oferta zawierała warunki mogące chociażby potencjalnie mieć szkodliwy wpływ na budżet UE. Skarżący zarzucił IZ, że ten nie kwestionuje faktu wykonania prac, a jedynie w trybie przypuszczającym wskazuje na potencjalną możliwość pozyskania korzystniejszej oferty. Jednocześnie organ nie wykazuje, iż wybrana oferta odbiegała w jakikolwiek sposób od realiów rynkowych - w szczególności nie wykazano, że przy określonym zakresie prac cena za ich wykonanie została zawyżona łub też było możliwe pozyskanie oferty tańszej. Organ zatem winien dokonać analizy czy umówiona cena była nierynkową i w przypadku dokonania takiego ustalenia dokonać ewentualnej korekty, ale tylko w zakresie różnicy pomiędzy ceną rynkową, a ceną zapłaconą przez skarżącego. Dalej skarżący wskazał, że w przypadku wykonania instalacji oferta została wybrana w oparciu o zasadę konkurencyjności. IZ nie zakwestionowała prawidłowości wyboru oferty, ani tego, że wybrana oferta była najkorzystniejsza. Nie ustalono również, aby wykonanie usługi odbiegało od złożonej oferty czy też cena odbiegała od stawek rynkowych. Jedyny zarzut organu dotyczy podmiotu, który wystawił fakturę za wykonaną usługę. Cena wskazana na fakturze odpowiadała złożonej ofercie, a jedynym potencjalnym poszkodowanym w sprawie mógłby być Z. P., który nie otrzymał wynagrodzenia, albowiem omyłkowo trafiło ono na rachunek O Sp. z o.o. (podmiot powiązany osobowo ze Z. P.). Jednakże ewentualne roszczenia potencjalnie poszkodowanego nie byłyby przecież kierowane do budżetu UE, a do skarżącego niemniej w niniejszej sprawie nawet do takiej sytuacji nie doszło, albowiem strony w sposób ugodowy i dobrowolny rozwiązały zaistniałą sytuację w taki sposób, że środki trafiły do wykonawcy usługi. Mając na uwadze powyższe w sprawie nie doszło do chociażby potencjalnego zagrożenia szkodą budżetu UE. Organ nie wyjaśnia w jaki sposób miałoby dojść do chociażby potencjalnej szkody w budżecie UE. Dalej skarżący zarzucił IZ nieprawidłowości w zakresie kosztu adaptacji pomieszczeń oraz wykonania instalacji wentylacji i klimatyzacji. W ocenie skarżącego rzekome naruszenia miały charakter proceduralny, przy czym w pierwszym przypadku jest to rzekoma zmiana terminu wykonania usługi, a w drugim przypadku błędne wystawienie faktury VAT. W ocenie skarżącego IZ pomija jednak okoliczność, iż w obu przypadkach wydatki te były niezbędne dla wykonania zadania, a same usługi (zarówno adaptacja pomieszczeń jak wykonanie instalacji) zostały faktycznie wykonane i użytkowane w ramach projektu. Ewentualna korekta winna więc być naliczona w sposób proporcjonalny tj. poprzez wykazanie przez Organ chociażby potencjalnej szkody w budżecie UE i zastosowanie korekty odpowiadającej tejże potencjalnej szkodzie. IZ natomiast nie jest w stanie wykazać chociażby potencjalnej szkody posługując się w swojej decyzji trybem przypuszczającym i nie odwołuje się do konkretnych liczb czy też kwot. Dalej za błędny uznał pogląd, że zamówienie zostało udzielone z naruszeniem procedur w zakresie konkurencyjności z uwagi na wprowadzenie zmiany warunków udzielenia zamówienia poprzez zmianę terminu realizacji zamówienia, podczas gdy termin ten nie został zmieniony. Zwrócił uwagę, że termin na składanie ofert zakreślono do 12 października 2019 r., zaś termin na realizację prac do 14 listopada 2019 r. Tym samym termin na wykonanie zadania został określony na 1 miesiąc plus dwa dni na analizę ofert i zawarcie umowy do 14 listopada 2019 r. Bezspornym jest, iż w terminie do 12 października 2019 r. nie wpłynęło żadna oferta. Umowa z J. M. została zaś zawarta 18 grudnia 2019 r.. a termin zakończenia prac określono w niej na 18 stycznia 2020 r. Tym samym w umowie termin na realizację zadania również został określony na jeden miesiąc. W ocenie skarżącego wykonawca usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji został wybrany w oparciu o zasadę konkurencyjności spośród sześciu złożonych w terminie ofert. Złożona oferta była najkorzystniejsza, czego organ nie kwestionuje. Za wykonaną usługę została wystawiona faktura VAT na kwotę 64.575,00 zł. Organ nie zakwestionował wysokości wynagrodzenia, a jedynie fakt, że faktura - omyłkowo - została wystawiona przez inny podmiot powiązany osobowo z wykonawcą usługi tj. faktura została wystawiona przez O Sp. z o.o., w której organach zasiada Z. P., podczas gdy usługa była wykonywana przez Z. P.a prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PUO M. Skarżący nie przeczy, iż faktura została wystawiona omyłkowo przez niewłaściwy podmiot, jednakże O Sp. z o.o. dokonała stosownych rozliczeń ze Z. P. - środki finalnie trafiły do podmiotu, z którymi zawarto umowę, i który wykonał usługę. Nie może być w tym przypadku mowy o nieprawidłowości, która skutkuje nałożeniem korekty. Dalej skarżący wskazał, że ubezpieczenie lokalu (budynku), w którym prowadzona jest placówka jest niezbędne dla realizacji celów projektu, bowiem najem lokalu był elementem zadania. Wymóg ubezpieczenia budynku stanowi powszechnie stosowany zapis we wszelkiego rodzaju umowach najmu, dlatego też bez zawarcia umowy ubezpieczenia niemożliwa byłaby realizacji zadania. Zwrócił uwagę, że wydatek dotyczący przeglądu przeciwpożarowego został poniesiony w roku, w którym przypadał taki obowiązek. Organ nie wskazuje przepisu prawnego zobowiązującego stronę do wykonania takich przeglądów np. na tydzień przed zaistnieniem obowiązku. Strona była więc uprawniona do dokonania przeglądu w danym roku kalendarzowym. Wydatek ten został poniesiony w okresie realizacji projektu, brak jest więc podstaw do uznania go za nieprawidłowość, a obowiązek wykonania przeglądów wynikał z przepisów obowiązującego prawa. Co więcej nie ma możliwości wykonania przeglądu z terminem ważności na pół roku. Natomiast podniesienie poniesienie wydatków dotyczących monitorowania i interwencji w żłobku skarżący uzasadnił zwiększeniem bezpieczeństwa w placówce - zarówno dzieci, rodziców jak i samego personelu. W odpowiedzi na skargę IZ wniosła o jej oddalenie podtrzymując uprzednio zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz 1634, dalej określanej skrótem: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga jest niezasadna. Sąd oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez IZ. Należy podkreślić, że skarżący nie kwestionuje tego stanu, a jedynie różni się w jego ocenie, czemu dał wyraz w skardze. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art. 207 ust. 1 pkt 2 ufp. Stanowi on, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: (...) 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Z kolei art. 184 ufp stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu Pod pojęciem innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ale również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania. Zgodnie z art. 206 ufp szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa m.in. w art. 9 ust. 2 pkt 3 uzps. Umowa ta w myśl art. 206 ust.2 ufp powinna zawierać w szczególności zobowiązanie do stosowania wytycznych, o których mowa w art. 2 pkt 32 uzps tj. instrumentów prawnych określających ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności skierowane do instytucji uczestniczących w realizacji programów operacyjnych oraz stosowane przez te instytucje na podstawie właściwego porozumienia, kontraktu terytorialnego albo umowy oraz przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie projektu. Powyższe oznacza, że procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p. mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. Umowa o dofinansowanie projektu z dnia 3 sierpnia 2018 r. dookreśliła obowiązki, do których skarżący się zobowiązał, by móc korzystać z praw wynikających z ww. umowy. Skarżący zobowiązał się między innymi do: realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów, zgodnie z obowiązującymi regułami, zasadami i postanowieniami wynikającymi z programu, uszczegółowienia, obowiązujących procedur, wytycznych oraz właściwych przepisów prawa krajowego oraz prawa unijnego (§4ust.1); stosowania przepisów prawa unijnego i krajowego oraz Wytycznych, w tym m.in. Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 22 sierpnia 2019 r. (§ 4 ust. 4); realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, a w przypadku dokonania zmian w projekcie, jego realizacja miała odbywać się w zgodnie z aktualnym wnioskiem. (§10 ust 4). W ocenie skarżącego nie doszło do naruszenia umowy o dofinansowanie i wytycznych, a tym samym brak jest określonej w art. 207 ust. 1 ufp przesłanki zwrotu płatności. Natomiast w ocenie IZ skarżący naruszył zarówno przepisy umowy o dofinansowanie jak i Wytycznych. Dlatego w pierwszej kolejności rozpoznać należy zarzut w skardze określony jako ostatni, tj. naruszenia art. 184 i 207 u.f.p. w związku z naruszeniem szeregu przepisów Wytycznych. Jego bowiem ewentualne uwzględnienie – a tym samym uznanie, że w sprawie nie doszło do nieprawidłowości - spowoduje bezzasadność zarzutów pozostałych. Należy dla porządku dodać, że w skardze przepisy wytycznych są podane w sposób przypadkowy i chaotyczny, z częstą ilością powtórzeń. Dlatego Sąd zamierza skupić się na tych przepisach Wytycznych, których naruszenie IZ zarzuciła skarżącemu, gdyż wokół tej kwestii przebiega spór między stronami. Podrozdział 6.2.pkt 3 Wytycznych określa jako wydatek kwalifikowalny wydatek spełniający łącznie następujące warunki (tu wskazano te naruszone przez skarżącego): (...) b) jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa unijnego oraz prawa krajowego, w tym przepisami regulującymi udzielanie pomocy publicznej, jeśli mają zastosowanie (...) d) został uwzględniony w budżecie projektu współfinansowanego ze środków EFS, z zastrzeżeniem pkt 10 i 11 podrozdziału 8.3, a w przypadku projektów współfinansowanych ze środków FS i EFRR – w zakresie rzeczowym projektu zawartym we wniosku o dofinansowanie projektu, e) został poniesiony zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie projektu, f) jest niezbędny do realizacji celów projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu, g) został dokonany w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, h) został należycie udokumentowany, zgodnie z wymogami w tym zakresie określonymi w Wytycznych, Wytycznych PT, o których mowa w rozdziale 4 pkt 2, lub ze szczegółowymi zasadami określonymi przez IZ PO. Tymczasem skarżący w pierwszej kolejności naruszył lit d) wskazanego podrozdziału ujmując we wniosku o płatność środki nieujęte w szczegółowym budżecie zatwierdzonego wniosku. Chodzi tu o środki abonamentu monitorowania i interwencji w żłobku, opłaty za ubezpieczenie mienia i opłaty za okresowy przegląd sprzętu przeciwpożarowego. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z § 10 ust. 7 umowy o dofinansowanie projektu skarżący mógł ponosić i rozliczać wydatki, które nie zostały uwzględnione w szczegółowym budżecie projektu pod warunkiem, że były bezpośrednio związane z realizacją zaplanowanych zadań, efektywne, racjonalne oraz niezbędne do osiągnięcia celów projektu, przy czym nie jest możliwe przekroczenie łącznej kwoty wydatków kwalifikowalnych w ramach projektu. Należy zauważyć, że warunki te muszą być spełnione łącznie. W wypadku środków dot. abonamentu monitorowania i interwencji w żłobku oraz opłat za ubezpieczenie mienia ten warunek nie został spełniony, nie były one bezpośrednio związane z realizacją zadań. Skarżący poniósł je niezależnie od realizowanego projektu. Skarżący nie miał obowiązku w ramach realizowanego zapewnienia stałego monitoringu, a zawarta umowa ubezpieczenia majątkowego nie dotyczyła samego tylko mienia uczestników projektu, ale całej działalności żłobka prowadzonego przez skarżącego. Co więcej nie były koszty te niezbędne do realizacji projektu, bo również bez ich poniesienia projekt zostałby zrealizowany. Przedmiotowe wydatki mogły natomiast zostać zakwalifikowane jako koszty pośrednie zgodnie z definicją zawartą w podrozdziale 7.5. pkt 1) tj. Wytycznych niezbędne do realizacji projektu, ale niedotyczące bezpośrednio głównego przedmiotu projektu. Podrozdział 7.5. pkt 3) lit. l) wymienia wśród katalogu środków pośrednich w ramach programu operacyjnego a podrozdział 8.4 pkt 2 lit. m) Wytycznych wśród kosztów pośrednich w ramach projektów finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Socjalnego stanowiących koszty administracyjne związane z obsługą projektu wskazuje koszty ubezpieczeń majątkowych. Tym samym skoro skarżący nie ujął tych kosztów w szczegółowym budżecie zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie, nie mógł ich umieścić we wniosku o płatność. A ponieważ nie były one ani bezpośrednio związane z realizacją projektu ani niezbędne do jego realizacji, dlatego skarżący naruszył również podrozdział 6.2. Pkt 3 lit. f) Wytycznych. Umieszczając wydatki związane z ubezpieczeniem majątkowym wśród wydatków bezpośrednich naruszył także podrozdział 8.4. pkt 4) Wytycznych, który tego typu praktyki traktuje jako niedopuszczalne. Inaczej rzecz się ma z opłatą za okresowy przegląd sprzętu przeciwpożarowego. Te wydatki pomimo nieujęcia w budżecie były bezpośrednio związane z realizacją projektu, ale odnosiły się do całego roku, podczas drugiej połowy roku projekt zakończył się 22 czerwca 2021 r. Zatem w części roku 2021 po zamknięciu projektu były poniesione niezasadnie, przez co również strona skarżąca naruszyła podrozdział 6.2. Pkt 3 lit. f) Wytycznych, a także lit. g) wskazującą na racjonalność jako warunek kwalifikowalności. Sąd nie neguje twierdzenia skarżącego, że ten musiał przeprowadzić okresowy przegląd sprzętu przeciwpożarowego z półrocznym terminem ważności, winien dokonać jednak proporcjonalnego rozliczenia tych kosztów, czego nie uczynił. Skarżący naruszył także podrozdział 6.2. Pkt 3 lit. e) Wytycznych w zakresie wydatku dotyczącego wykonania monitoringu i weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń dla placówki przez to naruszył § 27 ust. 1 umowy o dofinansowanie stanowiący, że zamówienia w ramach procedury rozeznania rynku, o których mowa w ust, 1 nie mogą być, bez zgody IZ udzielane podmiotom powiązanym z beneficjentem osobowo lub kapitałowo. Tymczasem skarżący najpierw zawarł umowę ze spółką w której zarządzie zasiadał, co w sposób oczywisty było sprzeczne z 27 ust. 2 lit. c) umowy. Następnie wycofał ten wydatek z wniosku, by zgłosić go ponownie. Także i ten wydatek nie mógł być uznany za kwalifikowalny. Skarżący naruszył także podrozdział 6.2. Pkt 3 lit. e), g) i h) Wytycznych w zakresie wydatku dotyczącego wykonania usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji. Jak trafnie zauważyła IZ podpisał on umowę ze Z. P., prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą pod firmą M a zarazem wspólnikiem O sp. zo.o. Jednak ta spółka nie była stroną umowy, a Umowa o dofinansowanie nie dopuszczała możliwości posłużenia się podwykonawcą. Skoro zatem fakturę wystawiła O sp. z o.o., zasadny był wniosek IZ, że zapłaty dokonano na rzecz innego podmiotu niż strona umowy i faktyczny zleceniobiorca. Nie może być zaakceptowana argumentacja skarżącego, że ponieważ oba te podmioty łączy osoba Z. P., w sprawie wystąpiła jedynie drobna omyłka. Są to dwa różne podmioty, w pierwszym przypadku Z. P. działa jako osoba fizyczna, w drugiej jako wspólnik spółki z o.o., będącej odrębnym od niego podmiotem, jedynie połączonym wewnętrznym stosunkiem prawnym. W istocie bowiem skarżący przedstawił najpierw dwie faktury wystawione przez spółkę O, potem faktury korygujące już wystawione przez firmę M, ale ze znakiem firmowym spółki O, faktury wystawione przez spółkę O na rzecz firmy M, ale na wyższą kwotę niż kwota usługi wentylacji mechanicznej i klimatyzacji wykonanej na rzecz skarżącego, z której nie wynikało, by odnosiła się do usługi na rzecz skarżącego, wreszcie faktury korygujące wystawione przez M już z właściwym logiem. Tak więc jedną usługę obrazowało 8 faktur, trudno tu mówić o starannym działaniu. Nie jest to jedyna niejasność związana z przedmiotową usługą. Otóż Sąd dysponuje dokumentacją związaną z tą transakcją zawartą na płycie CD. I tak protokół odbioru datowany na 22 lutego 2021 r. wskazuje, że zamawiającym był skarżący a realizatorem usługi Z. P., działający pod firmą PUO M. Pieczęć firmowa z taką nazwą znalazła się w miejscu podpisu realizatora. Ale 23 lutego 2021 r, tj. dzień później, skarżący dokonał przelewu w [...] kwoty 26.906,25 zł na rachunek "O" (tak w poleceniu) z powołaniem na fakturę nr [..]. Tym samym podmiot, który wystawił fakturę nie będąc wykonawcą usługi, otrzymał za nią należność. Jest w wysokim stopniu wątpliwym, by dwóch kontrahentów uczestniczących w odbiorze usługi niezależnie od siebie pomyliło się w tak istotnej kwestii jak firma jednego z nich. Celem postępowania przed IZ nie było co prawda ustalenie stopnia zawinienia stron w tej kwestii, tym bardziej, że odpowiedzialność określona w art. 207 ufp jest niezależna od winy beneficjenta środków publicznych, ale wewnętrzne sprzeczności między dokumentami wystawionym wo obrębie dwóch dni i dotyczących jednej transakcji, czyni transakcję niestaranną i nieprzejrzystą. Zwrócić uwagę należy, że choć działalność skarżącego ma charakter non- profit, ale wiąże się z szeregiem transakcji, gdzie winien zachować kwalifikowaną staranność wymaganą od przedsiębiorców. Tu tego w sposób oczywisty zabrakło, w ocenie Sądu nawet przyjmując korzystną dla skarżącego wersję omyłki, uznać należy, że co najmniej dopuścił się on rażącego niedbalstwa.. Należy zauważyć, że w ten sposób naruszono szereg liter podrozdziału 6.2 pkt 3) W pierwszej kolejności naruszył lit. b), ponieważ taka praktyka rażąco narusza art. 4 ust. 1 ustawy o rachunkowości nakładająca na jednostki obowiązek rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego, przez co skarżący naruszył § również § 4 ust. 4 umowy zobowiązujący go do przestrzegania prawa krajowego. Naruszył także § 4 ust. 1 umowy zobowiązującej do działania z należytą starannością poprzez brak kontroli wystawionej faktury i dokonanie przelewu a rachunek wystawcy niebędącego wykonawcą usługi.. Naruszając postanowienia umowy naruszył tym samym podrozdział 6.2. pkt 3) lit. e. Wytycznych. Skarżący dostarczył do akt sprawy 8 faktur. Co jest istotne, kluczowe dla sprawy były nie faktury korygujące, ale faktury obrazujące rozliczenia między faktycznym wykonawcą a formalnym wystawcą faktury, który zarazem odebrał nienależne wynagrodzenie. Przelew wykonany 23 kwietnia 2021 r. z konta firmy O Sp. z o. o. na konto firmy M nie potwierdza jednoznacznie, że rozliczenie wynika z błędnie wystawionej faktury i dotyczy transakcji ze skarżącym w sytuacji, gdy zgodnie z umową z 29 stycznia 2021 r. łączna kwota za usługę wynosi 105 000,00 zł netto co stanowi 129 150,00 zł brutto a przelew z 23 kwietnia 2021 r. obrazuje rozliczenie w wysokości 185 000,00 zł. Powyższe prowadzi do wniosku, że wydatek ten został dokonany w sposób nieprzejrzysty, co naruszyło podrozdział 6.2. pkt 3) lit. g) Wytycznych a także nienależycie udokumentowany co z kolei pozostaje w sprzeczności z podrozdział 6.2. pkt 3) lit. h) Wytycznych. Wreszcie skarżący naruszył –w kwestii adaptacji pomieszczeń- także podrozdział 6.5.2. pkt 7 lit. a) Wytycznych zgodnie z którym możliwe jest niestosowanie procedur określonych w sekcjach 6.5.1 i 6.5.2 (tj. w wypadku skarżącego zasady konkurencyjności) przy udzielaniu zamówień w następujących przypadkach gdy w wyniku prawidłowego zastosowania zasady konkurencyjności określonej w sekcji 6.5.2 nie wpłynęła żadna oferta, lub wpłynęły tylko oferty podlegające odrzuceniu, albo wszyscy wykonawcy zostali wykluczeni z postępowania lub nie spełnili warunków udziału w postępowaniu; zawarcie umowy w sprawie realizacji zamówienia z pominięciem zasady konkurencyjności jest możliwe, gdy pierwotne warunki zamówienia nie zostały zmienione. Wprawdzie przesłanka odstąpienia od zasady konkurencyjności – to znaczy brak jakiejkolwiek oferty – została spełniona, ale skarżący zmienił pierwotny termin realizacji usługi. Skarżący w oparciu o przepisy Pzp uważa, że zmiana nie miała charakteru istotnego, ale po pierwsze nie stosują się do niego przepisy Pzp a po drugie nie jest to prawda. Rzeczywiście i w przypadku ogłoszenia o zamówieniu i w wypadku zawartej umowy termin wynosił jeden miesiąc. Jednak kluczowy nie jest odstęp między wyborem kontrahenta i zawarciem umowy a końcowym terminem realizacji usługi. Skarżący zmienił końcowy termin określony konkretną datą dzienną, który uległ przesunięciu o całe dwa miesiące. Taka zmiana ma charakter istotny. Wynika z niej, że potencjalni kontrahenci – inni niż J. M. - którzy z różnych powodów nie zgłosili swoich ofert w odpowiedzi na zamieszczone ogłoszenie, zostali bezzasadnie pozbawieni możliwości udziału w kolejnym postępowaniu, z uwagi na zaniechanie trybu konkurencyjności. Tym samym skarżący nie może się bronić, że przyjęta przez niego z wolnej ręki oferta była rzeczywiście najlepsza, skoro pozbawił innych kontrahentów możliwości zgłoszenia i rozpoznania swoich ofert. Sąd nie podziela przy tym argumentacji skarżącego, że przy takim rozumieniu pojęciu zmiany warunków zamówienia odstąpienie od zasady konkurencyjności było niemożliwe. Ono było możliwe, gdyby skarżący zawarł umowę z terminem wykonania 14 grudnia 2019 r. a jeżeli ze względu na charakter usługi było to niemożliwe, mógł zmienić termin jej wykonania, ale musiał ponownie złożyć ofertę z zachowaniem zasady konkurencyjności. Tym samym niewątpliwie IZ wykazała w sposób spójny, logiczny i szczegółowy, że w sprawie doszło do licznych naruszeń procedur i że wszystkie one były wynikiem działań skarżącego. Zasadne było również finalne uznanie przez IZ, że skarżący nie zachował montażu finansowego na całości projektu, co stanowi naruszenie zapisów § 5 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu. Aby jednak można było mówić o nieprawidłowości należy sięgnąć do przepisów unijnych w tym wypadku do art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013. Otóż w myśl tego przepisu nieprawidłowością każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. Skarżący zawierając umowę o dofinansowanie projektu zobowiązał się do wykorzystania przyznanego dofinansowania na warunkach określonych w tej umowie. Przedstawienie do rozliczenia wydatków, które nie spełniają wymogów, stanowi naruszenie zapisów wiążącej strony umowy oraz stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 ufp. Przesłanka działania/zaniechania została spełniona przez skarżącego przez przedkładanie do dofinansowania wydatków, które nie spełniały wymogów określonych przez strony w umowie o dofinansowanie i w innych dokumentach wynikających z prawa krajowego i unijnego oraz Wytycznych, do stosowania których skarżący się zobowiązał. Szkoda wyrządzona w budżecie UE w związku z obciążeniem go nieuzasadnionymi wydatkami jest szkodą realną. Słuszna zatem jest argumentacja IZ, że o szkodzie realnej można mówić w przypadku, gdy mamy konkretny uszczerbek, który można zmierzyć i określić jego wysokość. Beneficjent, ponosząc wydatki współfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego niezgodnie z umową o dofinansowanie projektu oraz Wytycznymi zapłacił środkami pochodzącymi z transz przekazanych Beneficjentowi w dniach: 20 grudnia 2019 r., 15 września 2020 r., 12 lipca 2021 r., a w konsekwencji przedstawił je do rozliczenia IZ RPO WSL, co stanowi o szkodzie finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. IZ precyzyjnie ustaliła wysokość tej szkody, co zostało przedstawione w decyzji, jak również wykazała istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy naruszeniem prawa i procedur, a szkodą w budżecie unijnym. Budżet unijny pokrywa bowiem jedynie wydatki zgodne z przepisami prawa, a wydatkowanie środków na wydatki niespełniające wymogów jest wyrządzeniem rzeczywistej szkody w budżecie UE. Celem niniejszego postępowania nie jest – co należy podkreślić – zdefiniowanie pojęcia szkody w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/13, ale wyłącznie ustalenia czy doszło do niej w sprawie skarżącego i na to pytanie udzielić należy odpowiedzi twierdzącej z przyczyn wskazanych powyżej. Niezasadnie przy tym skarżący powołuje się na wyroki z innych spraw przy odmiennym stanie faktycznym. I tak np. w sprawie II GSK 2370/14, zakończonej powołanym przez skarżącego wyrokiem NSA z 15 września 2015 r. instytucja zarządzająca nie wykazała szkody w budżecie UE, co nastąpiło w sprawie skarżącego. Podobnie w sprawie II GSK 4487/16, zakończonej wyrokiem NSA z 17 stycznia 2017 r. gdzie beneficjent dopuścił się jedynie drobnego naruszenia przepisów w treści ogłoszenia o zamówieniu, ale ono faktycznie nie miało wpływu na budżet UE. Rzeczywiście, może dojść do sytuacji, że naruszenie nie wiąże się ze szkodą, gdy nie ma wpływu na dokonany wydatek, tzn. pomimo naruszenia jest on zgodny z prawem i zasadny. W wypadku skarżącego taka sytuacja nie zachodzi. Należy zauważyć, że przedstawił on do rozliczenia; -koszty pośrednie nieujęte w pierwotnym budżecie (abonament monitoringu i opłata za ubezpieczenie), -wydatek dotyczący okresu po zamknięciu projektu (połowa kosztów przeglądu przeciwpożarowego), -wydatek dokonany z niezasadnym odstąpieniem od zasady konkurencyjności (koszty adaptacji pomieszczeń), powiązany z eliminacją potencjalnych kontrahentów (a sam ten fakt wiąże się z uszczerbkiem dla budżetu UE, bo brak realnej konkurencyjności nie pozwala na uznanie wydatku za uzasadniony), -wydatki przedstawione ponownie do rozliczenia mimo wcześniejszego uznania ich za niekwalifikowalne (opłaty za podłączenie nadajnika do systemu monitoringu oraz abonamentu monitorowania usługi informatycznej za system monitoringu i weryfikacji postępów dziecka i rozliczeń dla placówki, co jak trafnie zauważył organ, nosi znamiona próby wyłudzenia środków z budżetu UE, -wydatek związany z nienależną wypłatą wynagrodzenia na rzecz podmiotu niebędącego wykonawcą umowy (usługa dotycząca wentylacji mechanicznej i klimatyzacji). Każdy z tych wydatków był niezasadny i sprzeczny z prawem, co w szczegółowy sposób wykazała IZ i czego nie był w stanie skutecznie podważyć skarżący w treści skargi. Tym samym każdy z nich wiązał się z realnym uszczerbkiem dla budżetu UE. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 143 ust. 2 Rozporządzenia 1303/13 stanowiącego, że państwa członkowskie dokonują korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty finansowe polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach operacji lub programu operacyjnego. Państwa członkowskie biorą pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze polityki spójności lub EFMR i stosują proporcjonalną korektę. Korekty finansowe są odnotowywane w zestawieniu wydatków za rok obrachunkowy, w którym podjęto decyzję o anulowaniu. Przepis ten nakłada na państwa członkowskie obowiązek zastosowania zasady proporcjonalności zastosowanych środków do przyjętych naruszeń, ale ich określenie należy do ustawodawcy krajowego, który może zarówno wprowadzić sztywny taryfikator korekt jak i przyznać organom decydującym swobodę wyboru sankcji w określonych granicach. Trafnie IZ wskazała – w odniesieniu do naruszenia związanego z adaptacją pomieszczeń, że proporcjonalność korekt finansowych została uwzględniona w stawkach korekt finansowych dedykowanych do określonego rodzaju naruszeń w obszarze zamówień, co odzwierciedla zastosowane w tej sprawie Rozporządzenia Ministra Rozwoju z 29 stycznia 2016. r. Sad stwierdził prawidłową kwalifikację nieprawidłowości (poz. 7 - bezprawne udzielenie zamówienia w trybie negocjacji bez ogłoszenia, zamówienia z wolnej ręki, zapytania o cenę, partnerstwa innowacyjnego lub licytacji elektronicznej) i prawidłowe zastosowanie korekty 100 %). Godzi się podnieść, że brak jest prawnej przesłanki do miarkowania tej korekty. Nie ma też racji skarżący, że IZ winna dokonać analizy czy umówiona cena byłą nierynkową i w przypadku dokonania takiego ustalenia dokonać ewentualnej korekty, ale tylko w zakresie różnicy pomiędzy ceną rynkową, a ceną zapłaconą. Jak trafnie zauważyła IZ w odpowiedzi na skargę zaproponowane przez Beneficjenta rozwiązanie można zastosować przy zamówieniach dokonanych w trybie rozeznania rynku. Zgodnie z Wytycznymi rozeznania rynku dokonuje się w przypadku zamówień o wartości od 20 tys. PLN netto do 50 tys. PLN netto włącznie, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT). W przypadku gdy wartość zamówienia przekracza 50.000 zł netto (jak w omawianym przypadku) Beneficjent zobowiązany jest zgodnie z podrozdziałem 6.5.2 Wytycznych do zastosowania zasady konkurencyjności. Natomiast zgodnie z § 26 ust 3 umowy o dofinansowanie w przypadku stwierdzenia naruszenia procedury zasady konkurencyjności Instytucja będąca stroną umowy o dofinansowanie zobowiązana jest do nałożenia korekty finansowej na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. Błędny jest także zawarty w skardze pogląd skarżącego, że podmiot, który wycofał środki z wniosku o płatność powinien być traktowany na równi z takim podmiotem, który wykonał wezwanie przez właściwą instytucję do zwrotu środków" przede wszystkim należy wyjaśnić, że są to zupełnie inne stany faktyczne i prawne. Podmiotowi, który dokonał zwrotu środków bez wydania decyzji przysługuje prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w oparciu o art. 67 ufp. w związku z art. 75 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383). Skarżący na etapie realizacji projektu miał możliwość przedłożenia w miejsce wydatków uznanych za niekwalifikowalne innych wydatków kwalifikowalnych, nieobarczonych błędem. Dlatego zatem na etapie weryfikacji wniosków o płatność nie wezwano do zwrotu środków w trybie art. 207 ufp. W przypadku wyrażenia zgody na pomniejszenie wydatków, miał możliwość skorygowania dokumentów finansowych i przedstawiania innych wydatków kwalifikowalnych nieobarczonych błędem. Sytuacja skarżącego na etapie weryfikacji wniosków o płatność była zupełnie inna niż stan faktyczny będący podstawą do wydania orzeczenia z 13 lutego 2014 r. o sygn. akt II SA/Go 972/13, na który skarżący się powołał. Zatem wyrok ten zupełnie nie ma zastosowania w omawianym przypadku. Nie odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego, złożył on wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a potem także skargę do sądu administracyjnego. Zatem sprawa Beneficjanta podlega kontroli instancyjnej i sądowej. IZ wydając decyzję zwrotową przeanalizował zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie wydał decyzję, która jest prawidłowa, wbrew subiektywnym przekonaniom skarżącego. W postępowaniu tym wbrew tezom skargi, mogła powołać się na ustalenia podjęte w toku oceny wniosku o płatność końcową oraz wniosków o płatność pośrednią. Sąd nie podziela w tym zakresie zarzutu aby doszło do naruszenia art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.. Raz jeszcze należy podkreślić, że skarżący nie zakwestionował poczynionych ustaleń, jedynie dokonał ich odmiennej oceny. Tym samym IZ podjęła wszystkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.