II SA/Go 135/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] września 2022 r., nr [...] Wójt Gminy (dalej: "organ", "organ I instancji") ustalił na rzecz Ż Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na części działki o nr ewid. [...], polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, o czym mówi art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. Organ wyjaśnił, że w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją ustalono warunki zabudowy w oparciu o wniosek złożony przez A.M. - prezesa zarządu Ż Sp. z o.o., z dnia [...].06.2022 r. o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji oraz analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu. Wniosek zawierał niezbędne elementy, które zostały określone zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 i art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. Dalej organ wskazał, że stosownie do wymogów procedury administracyjnej oraz wymogów art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych), postępowanie w sprawie wydania decyzji toczyło się z udziałem wnioskodawcy oraz wszystkich pozostałych stron postępowania. Za strony zostały uznane podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla ww. inwestycji - czyli łącznie 61. W związku z powyższym, zgodnie z art. 49a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2020 ze zm., dalej: "K.p.a."), organ zawiadomił w dniu 15 lipca 2022 r. strony o wszczęciu postępowania oraz wyjaśnił, iż informowanie o dalszych czynnościach organu w sprawie będzie dokonywane w formie obwieszczenia umieszczanego w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy oraz na tablicy ogłoszeń w miejscowości [...] oraz Urzędu Gminy. W dniu 13 września 2022 r. wpłynęły pisma Z.S. i M.S., wnoszące następujące zarzuty wobec prowadzonego postępowania administracyjnego: brak załącznika graficznego do decyzji środowiskowej oraz brak oświadczenia E, Sp. z o.o. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej. Odnosząc się do przedstawionych zarzutów organ wskazywał, że jedynym załącznikiem do wydanej przez Wójta Gminy w dniu [...] kwietnia 2021 r. decyzji środowiskowej, znak: [...] jest charakterystyka planowanego przedsięwzięcia, która nie zawiera żadnego załącznika graficznego przedstawiającego zasięg planowanej inwestycji. Opracowanie graficzne było natomiast załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w przedmiotowej sprawie. Linie rozgraniczające teren inwestycji określone w decyzji o warunkach zabudowy pokrywają się obszarem wskazanym we wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Natomiast odnośnie braku oświadczenia E Sp. z o.o. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej organ wyjaśniał, że nie było konieczne przedstawienie takiego dokumentu, ze względu na fakt, iż inwestor we wniosku (pkt A. 1.5.) nie wskazał zapotrzebowania na pobór energii z sieci elektrycznej. Zaznaczono jedynie pozycję " instalacja pozyskująca energię elektryczną ze źródeł odnawialnych". Zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022, poz. 1385 ze zm., dalej: "Pr. energ.) do wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci należy dołączyć m.in. decyzję o warunkach zabudowy. Nie istnieje w takim przypadku możliwość uzyskania i przedłożenia warunków przyłączenia do sieci elektrycznej na etapie składania wniosku o wydanie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że na podstawie wypisu z rejestru gruntów ustalono, iż nieruchomość o nr ewid. [...] RJVa stanowi grunty orne o powierzchni 21,97 ha, RIVb - grunty orne o powierzchni 14,25 ha, RV - grunty orne o powierzchni 6,51 ha, RVI - grunty orne o powierzchni 6,29 ha, Br-RIVb- grunty rolne zabudowane o powierzchni 0,13 ha. Cześć działki objęta inwestycją położana jest na gruntach ornych klasy IVa, IVb, V o powierzchni nieprzekraczającej 20,00 ha. Następnie organ wskazał, że decyzja wymagała uzgodnień, w trybie art. 106 K.p.a., zgodnie z u.p.z.p. na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ze Starostą odnośnie ochrony gruntów rolnych - organ ten nie zajął w ustawowym terminie stanowiska, w związku z tym projekt uznaje się za uzgodniony oraz na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego - Zarządem Dróg Powiatowych, postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r., sygn. [...] - uzgodniono pozytywnie. Ze względu na fakt, że działka, na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja, przylega do drogi gminnej wewnętrznej na działce o nr ewid. [...], z której będzie odbywał wjazd, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., projekt niniejszej decyzji wymagał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. W związku, iż organem właściwym do uzgodnienia jest Wójt Gminy, projekt decyzji został przekazany do Wydziału budownictwa, inwestycji, gospodarki przestrzennej i dróg Urzędu Gminy. Projekt został pozytywnie uzgodniony dnia [...] lipca 2022 r. Organ wyjaśniał także, że sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z art. 60 ust 4 u.p.z.p., powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów Okręgowej Izby Architektów pod numerem [...] Wobec powyższego, jak wskazał organ, po rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy stwierdzono, że istniała podstawa do wydania decyzji. Od powyższej decyzji odwołała się Z.S. zaskarżając ją w całości i podnosząc, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa oraz na podstawie wadliwie ustalonego materiału dowodowego i dlatego wniosła o jej uchylenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO"), decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie rozważań SKO przywołało orzecznictwo popierające jego pogląd w sprawie (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 marca 2022 r., II SA/Go 1097/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 marca 2022 r., IV SA/Po 96/22., wyrok WSA w Olsztynie z dnia 31 stycznia 2022 r., II SA/Ol 7/22, orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: "CBOSA") z którego wynika, że przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, rodzi dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, organ I instancji powołując się na przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. stwierdził, że brak jest konieczności weryfikacji czy zmierzenie inwestycyjne spełnia wymogi przepisów art. 61 ust. pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. w tym tak zwanej zasady dobrego sąsiedztwa, co w ocenie SKO jest w pełni zasadne. Ponadto w wydanej decyzji organ I instancji wykazał także spełnienie pozostałych przesłanek wydania decyzji w szczególności wskazując, że: - na podstawie wypisu z rejestru gruntów ustalono, iż nieruchomość o nr ewid, [...] RJVa stanowi grunty orne o powierzchni 21,97 ha, RIVb - grunty orne o powierzchni 14,25 ha, RV - grunty orne o powierzchni 6,51 ha, RVI - grunty orne o powierzchni 6,29 ha, Br-RlVb- grunty rolne zabudowane o powierzchni 0,13 ha, przy czym cześć działki objęta inwestycją położona jest na gruntach ornych klasy IVa, IVb, V o powierzchni nieprzekraczającej 20,00 ha. - w zakresie obsługi technicznej terenu: - zaopatrzenie w wodę - nie dotyczy, - odprowadzenie ścieków bytowych - nie dotyczy, - zasilanie w energię elektryczną nie dotyczy, - zaopatrzenie w ciepło - nie dotyczy, - podłączenie do sieci teletechnicznej - na warunkach operatora, - odprowadzenie wód opadowych z dachu - powierzchniowe do gruntu w obrębie terenu inwestycji, - gromadzenie i usuwanie odpadów stałych: zgodnie z regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych zgodnie z § 22 oraz zachować odległości zgodnie z § 23 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków 8 technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), - teren i obiekt zamierzenia inwestycyjnego nie jest objęty wymaganiami w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, - teren zamierzenia inwestycyjnego nie jest narażony na niebezpieczeństwo osuwania się mas ziemnych oraz nie jest terenem górniczym. W konsekwencji organ stwierdził, że istnieją przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji, przy czym wyniki analizy w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1- 5 u.p.z.p. zawarto w załączniku nr 2 do decyzji. SKO wyjaśniło ponadto, że w decyzji organ I instancji wskazał, że dla planowanej inwestycji w dniu [...].04.2021 r. została wydana decyzja znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i wnioskowaną inwestycję należy zrealizować zgodnie z ww. decyzją. W styczniu 2022 r. działka objęta decyzją środowiskową tj. [...] została podzielona na dwie nieruchomości o nr [...] (o powierzchni 49,15 ha) oraz [...] (o powierzchni 0,3017 ha). Potwierdzeniem dokonania podziału jest przyjęty w dniu [...] stycznia 2022 r. przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wykaz zmian danych ewidencyjnych. Zgodnie z załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, cała nowopowstała działka o nr ewid. [...], objęta jest zapisami ww. decyzji środowiskowej. Dalej SKO wskazało, że w zaskarżonej decyzji organ I instancji rozstrzygnął o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji przewidzianej do realizacji na wskazanej przez inwestora części działki wskazanej za załączniku mapowym do wniosku, co po zmianie z dniem 3 stycznia 2022 r. przepisów u.p.z.p., dokonanej ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r., poz. 1986 ze zm.), w tym wprowadzeniem w art. 64 b delegacji dla ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy, w tym w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r., poz. 2070), oraz określeniem wzorów przedmiotowych formularzy rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz.U. z 2022 r., poz. 2462) i dopuszczenie ewidencyjnych, zdaniem SKO jest dopuszczalne. W myśl art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zdaniem SKO zaskarżona decyzja spełnia powyższe wymogi. W szczególności w pkt 1 ustaleń decyzji organ I instancji wskazał, że inwestycja obejmuje: - budowę zespołu paneli fotowoltaicznych w ilości do 250 000 sztuk na powierzchni terenu do 20000,0 m2, - budowę typowego kontenera stacji transformatorowej do 15 sztuk o wymiarach maksymalnych: długość 5,0 m x szerokość 6,0 m x wysokość 3,0 m, - budowę linii kablowej elektroenergetyczne – światłowodowej, - budowę dróg wewnętrznych długość 20,0 m x szerokość 4,0 m, - budowę ogrodzenia, - budowę niezbędnej infrastruktury technicznej, - zagospodarowanie terenu. Ponadto w pkt 4 ustaleń decyzji organ podał, że planowana inwestycja jest obiektem infrastruktury przemysłowo-technicznej, wobec tego nie dotyczy jej ustalenie określenia wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu z wyjątkiem linii zabudowy ze względu na lokalizację działki przy drogach publicznych oraz minimalnych parametrów dla obiektów kontenerowych planowanych do posadowienia. Jednocześnie dokonał ustaleń dla typowych kontenerów objętych inwestycją: - szerokość elewacji frontowej budynku - do 6,0 m., - wysokość zabudowy -1 kondygnacja, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do okapu poziomego) - do 3,0 m., - maksymalna wysokość budynku liczona od poziomu terenu do najwyżej położonej krawędzi dachu (kalenicy) lub punktu zbiegu połaci dachowych - do 3,0 m., - geometria dachu i materiał: - układ połaci dachowych - dach płaski, - materiał pokrycia - odpowiedni dla dachów płaskich. Jak wyżej wskazano, przy tego rodzaju inwestycji nie jest wymagany dostęp terenu do drogi publicznej, niemniej w pkt 7 ustaleń decyzji organ wskazał, że obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z publicznej drogi powiatowej nr [...] - działka o nr ewid. [...], przez wewnętrzną drogę gminną dz. nr ewid. [...]. W zakresie wymagań dotyczących interesów osób trzecich - w pkt 8.1 - 8.6. ustaleń decyzji zapisano: 8.1.Realizację inwestycji należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. 8.2.Projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich. 8.3.Należy stosować odpowiednie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109 poz.719). 8.4.Projekt zagospodarowania terenu inwestycji oraz projekt budowlany obiektu należy uzgodnić w zakresie i formie wymaganej przepisami odrębnymi. 8.5.Wprowadza się zakaz prowadzenia działalności, której uciążliwość mogłaby wykraczać poza granice obszaru lokalizacji inwestycji. 8.6.Inwestycję należy zaprojektować, realizować i użytkować, poprzez zapewnienie spełnienia wymogów zawartych w art. 5 ustawy Prawo budowlane, w szczególności dotyczących ochrony przed hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, zanieczyszczeniem wody i powietrza. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w skali 1:1000, stanowiącej integralny załącznik do decyzji. Wobec powyższego SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest zgodna z ww. przepisami prawa. SKO stwierdziło także, że akt sprawy wynika, że organ I instancji wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do właściwych organów: - na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 do Starosty odnośnie ochrony gruntów rolnych 10 - organ ten nie zajął w ustawowym terminie stanowiska, w związku z tym projekt decyzji uznano za uzgodniony, - na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 do Zarządu Dróg Powiatowych - w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. znak: [...] uzgodnił projekt decyzji pozytywnie. Ponadto ze względu na fakt, że działka, na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja, przylega do drogi gminnej wewnętrznej na działce o nr ewid. [...], z której będzie odbywał wjazd, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., projekt niniejszej decyzji wymagał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. W związku, iż organem właściwym do uzgodnienia jest Wójt Gminy, projekt decyzji został przekazany do Wydziału budownictwa, inwestycji, gospodarki przestrzennej i dróg Urzędu Gminy. Projekt został pozytywnie uzgodniony dnia [...] lipca 2022 r. Jednocześnie SKO stwierdziło, że nie dopatrzyło się przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy naruszenia przez organ I instancji ani przepisów prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniesionego odwołania SKO podniosło, iż w istocie nie zawiera ono żadnych konkretnych zarzutów wobec wydanej decyzji poza stwierdzeniem, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa oraz na podstawie wadliwie ustalonego materiału dowodowego. Natomiast do zarzutów wniesionych przez odwołującą w toku postępowania, organ I instancji odniósł się zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z.S., reprezentowana przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję SKO, zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez weryfikacji obligatoryjnej przesłanki dopuszczającej ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia; 2. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, tj. niepodjęcie przez organ czynności dowodowych zmierzających do ustalenia istnienia zapotrzebowania na pobór energii elektrycznej na potrzeby realizacji planowanego przedsięwzięcia. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z wyjaśnień organu I instancji wprost wynika, że organ ten nie potraktował zastrzeżeń skarżącej (zgłoszonych do zebranego przez organ materiału dowodowego) w kontekście normy wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, z których jednym jest sytuacja, w której istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Natomiast przywołany art. 61 ust. 5 stanowi, że wymóg wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy jest spełniony jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Zdaniem skarżącej przesłanka, o której mowa, podlega weryfikacji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla budowy instalacji odnawialnego źródła energii, gdyż nie jest objęta wyłączeniem wynikającym z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Tymczasem organ I instancji stwierdził, powołując się na art. 7 ust. 8d pkt 1 Prawa energetycznego, że "do wniosku o wydanie warunków przyłączenia do sieci należy dołączyć m. in. decyzję o warunkach zabudowy", i skonkludował, że nie istnieje możliwość uzyskania i przedłożenia warunków przyłączenia do sieci elektrycznej na etapie składania wniosku o wydanie warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Z rozważań organu I instancji wprost wynika, że wadliwie utożsamił oświadczenia Operatora Systemu Dystrybucyjnego energii elektrycznej (E Sp. z o.o.) o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej z sieci elektroenergetycznej na potrzeby realizacji (budowy) przedsięwzięcia z etapem przyłączenia już wybudowanej i gotowej do wykonywania swych funkcji farmy fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej. Wniosek o wadliwym zinterpretowaniu przez organ I instancji zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą wzmacnia dodatkowo przywołana argumentacja organu I instancji, zgodnie z którą z faktu wybrania we wniosku pozycji "instalacja pozyskująca energię elektryczną ze źródeł odnawialnych" wynika, że jakkolwiek wiarygodne jest oświadczenie inwestora jakoby budowa potencjalnie ogromnej farmy PV (do 50 MW mocy położonej na działce wielkości blisko 50 hektarów) możliwa jest bez jakiegokolwiek zapotrzebowania na pobór energii elektrycznej z sieci elektrycznej. Skarżąca podkreśliła, że w kontekście rozmiarów (zarówno terytorialnych, jak i mocy) planowanego przedsięwzięcia dalece wątpliwe jest jego zrealizowanie bez właściwego uzbrojenia terenu m.in. w źródło energii elektrycznej (chociażby na potrzeby prac spawalniczych). Zwłaszcza, że "instalacja pozyskująca energię elektryczną ze źródeł odnawialnych" nie będzie jej produkować na potrzeby inwestora przed wybudowaniem tejże instalacji. Tym samym, działając w zgodzie z normą wynikającą z art. 7 K.p.a. oraz z art. 77 § 1 K.p.a. i rozważając zaakcentowane przez skarżącą błędy organu I instancji, SKO winno dokonać instancyjnej kontroli stanowiska organu I instancji, a w przypadku stwierdzenia, że w tym zakresie konieczne jest uzyskanie dodatkowych danych lub informacji - wezwać inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień lub zlecić tę czynność organowi I instancji w trybie ant. 136 K.p.a., czego jednak SKO zaniechało. W konsekwencji ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedsięwzięcia została wydana z naruszeniem prawa - art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ustalająca warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, wydane zostały z naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie we wniosku o ustalenie warunków zabudowy wskazano, że planowana inwestycja dotyczy realizacji, na części działki nr [...], instalacji fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą techniczną. Aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r., przepis ten uzyskał wskutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524). W przepisie tym dodano zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii" (Dz.U. z 2022 r., poz. 1378 ze zm., dalej "u.o.z.e."). Wykładnia językowa art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie budzi wątpliwości. Jego treść przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii (dalej: "oze") w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Z tego przepisu nie wynika, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zdaniem Sądu takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Z przepisów tych wynika wyłącznie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1580/18, CBOSA). Prowadzi to do konkluzji, iż brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dokonywania rekonstrukcji normy zawartej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Za taką wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przemawia również uzasadnienie projektu wspomnianej ustawy nowelizującej z lipca 2019 r. W pkt 5 uzasadnienia projektu wskazano bowiem jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. u.p.z.p. (...) Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Tym samym wskazany zapis potwierdza, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej". Dodatkowo nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej. Nie sposób uzasadnić pierwszeństwa zasady kontynuacji przed korzyściami jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej, to jest zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego, stabilnością jej cen oraz korzyściami dla klimatu, takimi jak ograniczenie odpadów, oszczędność paliw kopalnych oraz zmniejszeniem w skali globalnej emisji zanieczyszczeń do atmosfery. Za odmienną wykładnią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie przemawia nadto treść § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), który zalicza przedmiotową inwestycję do zabudowy przemysłowej. Odwołanie się do tego przepisu przy wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. byłoby całkowicie bezprzedmiotowe, brak jest bowiem jakiejkolwiek relacji pomiędzy tymi normami. Dodatkowo w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych nie można także automatycznie zakładać, że każda realizacja takiej inwestycji spowoduje faktycznie zmianę dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu i zmieni jej funkcję urbanistyczną. Należy zasygnalizować, że instalacje fotowoltaiczne w zależności od przyjętej technologii mogą zapewnić wielofunkcyjne wykorzystanie przestrzeni i brak konkurencyjności. Jak wskazuje się w najnowszych analizach, rolnicze wykorzystanie gruntów można, pod pewnymi warunkami, połączyć z wytwarzaniem energii z energii słonecznej w ramach tzw. agrowoltaiki (lub agrofotowoltaiki). Te dwa rodzaje działalności mogą umożliwić osiągnięcie synergii, dzięki której systemy fotowoltaiczne mogą wręcz przyczynić się do ochrony upraw i stabilizacji plonów (ochrona przed zbyt dużym nasłonecznieniem itp.). Analogicznie, wykorzystanie pływającej fotowoltaiki do wytwarzania energii słonecznej nie oznacza, że doszło do trwałej likwidacji wody i przemysłowego użytkowania terenu. Lokalizacja farmy fotowoltaicznej, niezależnie od jej mocy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie wymaga zatem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oceny przesłanki zasady kontynuacji (dobrego sąsiedztwa) oraz dostępu do drogi publicznej (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 kwietnia 2023 r., II SA/Go 343/22, CBOSA). Stanowisko to jest dominujące w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, z dnia 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, z dnia 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, z dnia 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, z dnia 11 stycznia 2023 r., II OSK 2619/22, z dnia 1 marca 2023 r., II OSK 159/23, z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 202/23, jak i wyroki tutejszego Sądu: z dnia 6 października 2022 r., II SA/Go 288/22, z dnia 15 grudnia 2022 r., II SA/Go 320/22, z dnia 26 stycznia 2023 r., II SA/Go 606/22, CBOSA). Projektowana inwestycja w postaci instalacji fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z zespołem kontenerowych magazynów energii oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, a więc przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii ze źródeł odnawialnych, w tym przypadku energii słonecznej, stanowi niewątpliwie instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 lit. a u.o.z.e. W myśl tego przepisu instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy, odnawialne źródła energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Zdaniem Sądu przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - w zakresie, w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 u.p.z.p. - nie budzi większych semantycznych wątpliwości, bowiem w przypadku odnawialnych źródeł energii wprost odsyła do definicji oze zawartej w odrębnej ustawie. Skoro zatem ustawodawca nakazał w procesie wydawania decyzji w sprawie warunków zabudowy dotyczącej oze stosowanie definicji legalnej zawartej w odrębnej ustawie to brak jest możliwości dokonywania takiej wykładni unormowań, która prowadziłaby do modyfikacji definicji legalnej i byłaby w istocie jej kwestionowaniem. Rodzi to dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p, co słusznie zostało podniesione przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przechodząc, po powyższych uwagach, do zarzutu sformułowanego w skardze, tj. naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Z kolei art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor nie wskazał zapotrzebowania na pobór energii z sieci elektrycznej, zaznaczył jedynie pozycję: instalacja pozyskująca energię elektryczną ze źródeł odnawialnych. Z treści art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 u.p.z.p. wynika, iż nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Również z cytowanego już art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. wynika, że ocena, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, musi być dokonana z uwzględnieniem ust. 5, który z kolei stanowi, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Do grupy przepisów odrębnych, o których mowa w ww. przepisie należą przepisy Pr. energ. Zgodnie z art. 7 ust. 1 Pr. energ., przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne odmówi zawarcia umowy o przyłączenie do sieci lub przyłączenia w pierwszej kolejności instalacji odnawialnego źródła energii, jest obowiązane niezwłocznie pisemnie powiadomić o odmowie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i zainteresowany podmiot, podając przyczyny odmowy (ust. 11). Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 1 do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a (ubiegający się o przyłączenie źródła energii elektrycznej do sieci elektroenergetycznej), dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości określonej we wniosku, jeżeli jest ona wymagana na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyłączenie do sieci elektroenergetycznej może zatem nastąpić po złożeniu wniosku o określenie warunków przyłączenia, którego obligatoryjnym elementem jest decyzja o warunkach zabudowy. Dopiero po złożeniu takiego wniosku przedsiębiorstwo energetyczne ustala, czy istnieją techniczne warunki przyłączenia do sieci. Zatem w przypadku inwestycji, której dotyczy niniejsza sprawa, nie ma – jak słusznie uznały organy - możliwości określenia przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków przyłączenia do sieci, czy nawet wydania pewnego rodzaju promesy takiego przyłączenia, przed wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 maja 2023 r., II SA/Ol 90/23, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 lutego 2023 r., II SA/Sz 1037/22, wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2022 r., II SA/Łd 520/22, CBOSA). Czym innym jest natomiast - przy czym błędne jest stanowisko skarżącej, iż organ I instancji wadliwie utożsamił oświadczenia E Sp. z o.o. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej z sieci elektroenergetycznej na potrzeby realizacji (budowy) przedsięwzięcia z etapem przyłączenia już wybudowanej i gotowej do wykonywania swych funkcji farmy fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej - zapewnienie przez inwestora dostępu do energii elektrycznej na etapie budowy inwestycji. Na tym bowiem etapie zaspokojenie zapotrzebowania na energię elektryczną pozostaje sprawą wewnętrzną inwestora (np. może nastąpić we własnym zakresie poprzez użycie agregatu prądotwórczego) i organ administracji publicznej rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie może tych spraw regulować. Zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., jak i zarzuty naruszenia postępowania administracyjnego - art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., okazały się zatem nieuzasadnione. Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli wydanej decyzji w pozostałym zakresie Sąd wskazuje, że zasadnie przyjęły organy obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Do wniosku przedłożono także decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia wydaną przez Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2021r., określającą warunki korzystania ze środowiska, które zostały uwzględnione w treści zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy. Sporządzona została w świetle art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia architektoniczne o jakich mowa w treści art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Inwestycja nie znajduje się na obszarze o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Organ I instancji zwrócił się także w trybie art. 106 K.p.a. o wymagane dla projektowego przedsięwzięcia uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Starosta po skutecznym doręczeniu projektu decyzji oraz upływie ustawowego terminu 14 dni uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w trybie "milczącego uzgodnienia". Zarząd Dróg Powiatowych, Wydział budownictwa, inwestycji, gospodarki przestrzennej i dróg Urzędu Gminy uzgodnili pozytywnie przedsięwzięcie. Spełnione zostały zatem warunki zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p.). Inwestycja spełnia także wymagania w zakresie wystarczającego dla zamierzenia uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Nie wymaga natomiast zapotrzebowania na wodę, odprowadzania ścieków, w tym bytowych oraz na energię cieplną. Określono także w decyzji sposób postępowania z wodami opadowymi oraz odpadami stałymi. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] września 2022r. zawiera także wymagane załączniki, które stanowią jej część (art. 53 ust. 3 i art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). W tym miejscu wskazać także należy, że w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie). Do decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie mieć będzie art. 54 pkt 3 u.p.z.p., który stanowi, iż w decyzji należy określić linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Zazwyczaj są to granice działki ewidencyjnej, ale za pomocą linii rozgraniczających inwestycję możliwe jest również wskazanie konkretnej części działki, na której może być ona realizowana. Wobec powyższego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., organ I instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na części działki o nr ewid. [...], polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą techniczną, skoro zamierzenie inwestycyjne okazało się zgodne z przepisami. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.