II SA/Wa 358/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie w sprawie niniejszej zainicjowała skarga K. R. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez [...] Sp. z o.o.( zwaną dalej Spółką), polegające na ich pozyskaniu, a następnie udostępnieniu na portalu internetowym - [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2024r. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych nakazał [...] Sp. z o.o., z siedzibą w [...], spełnienie żądania Pani K. R. wynikającego z przysługującego jej na mocy art. 17 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 uprawnienia, poprzez usunięcie dotyczących jej danych osobowych w zakresie imienia, nazwiska, numeru telefonu komórkowego, numeru PWZ oraz numeru NIP z portalu internetowego - [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że [...] kwietnia 2022 r. Spółka pozyskała dane osobowe Skarżącej w zakresie imienia, nazwiska, nr telefonu komórkowego, nrPWZ, NIP oraz adresu siedziby działalności gospodarczej, prowadzonej przez Skarżącą z ogólnodostępnego Rejestru Praktyk Zawodowych Fizjoterapeutów, prowadzonego przez Centrum eZdrowie oraz że Spółka do chwili obecnej przetwarza w/w dane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych. Organ ustalił też, iż przed złożeniem skargi do Prezesa UODO Skarżąca wiadomością mailową z [...] kwietnia 2022 r., zwróciła się do Spółki z żądaniem usunięcia jej danych osobowych, zawartych na wskazanej w pkt. 2 stronie internetowej przez Spółkę. W dniu [...] kwietnia 2022 r. Skarżąca otrzymała pismo z odmową spełnienia jej żądania. W ocenie Spółki, po wykonaniu testu równowagi wykazano, że interes Administratora - zarówno interes ekonomiczny i gospodarczy, jakim jest przyciągnięcie jak największej ilości podmiotów na stronę portalu [...], jak i interes społeczny, przejawiający się w umożliwieniu świadczeniobiorcom jak najszerszej informacji o usługach świadczonych - jest nadrzędny wobec praw Skarżącej. Prezes UODO ustalił też w toku postępowania, że Skarżąca [...] maja 2021 r. zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, będącej przedmiotem wpisu na stronie [...]. Oprócz tego Prezes UODO ustalił, że działalność gospodarcza Skarżącej została wykreślona z rejestru [...] kwietnia 2022 r. Przechodząc do meritum sprawy organ wyjaśnił, że na gruncie art. 6 ust. 1 lit. b RODO musi występować bezpośredni związek pomiędzy realizacją prawnie uzasadnionego interesu a potrzebą przetwarzania danych osobowych. W ocenie organu w sprawie Spółka nie wyjaśniła jednak tego, na czym miałby polegać jej interes ekonomiczno-gospodarczy, bowiem , nie dostarczyła organowi informacji na temat korzyści, jakie osiąga w związku z prowadzeniem portalu [...]. Organ nie dopatrzył się także nadrzędności charakteru uzasadnionego interesu strony trzeciej wobec podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą choć przyznał, że społeczny interes świadczeniobiorców, polegający na umożliwieniu im jak najszerszej informacji o usługach świadczonych w ramach publicznej służby zdrowia, stanowi prawnie uzasadniony interes strony trzeciej. Rozwijając powyższą tezę wskazał, iż tylko rejestr prowadzony przez właściwą okręgową izbę lekarską pełni zarówno funkcję informacyjną, jak też ochronną. Portal, na którym Spółka przetwarza dane Skarżącej, nie ma zaś charakteru pro publico bono, bo jest to portal komercyjny. Przyjęcie poglądu, że dane zawarte w rejestrach publicznych mogłyby być w nieograniczony sposób wykorzystywane bez woli osób w nich ujętych w celu tworzenia baz danych przez podmiot prywatny realizujący aktywność komercyjną w Internecie, prowadziłoby według organu w istotny sposób do wykluczenia możliwości ochrony osób, których dane w tych rejestrach figurują, spod regulacji przewidzianych w przepisach szeroko pojętego zakresu prawnego dotyczącego przetwarzania danych osobowych osób fizycznych. Stąd według organu w obecnym stanie prawnym możliwość przetwarzania danych osobowych Skarżącej przez Spółkę na portalu, z uwagi na ujawnione w publicznych rejestrach dane osobowe Skarżącej, nie znajduje uzasadnienia, bo jak wskazał prawodawca unijny w art. 86 rozporządzenia 2016/679, prawo do ponownego wykorzystywania podlega bowiem ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa lub prywatność osoby fizycznej, w tym ochronę danych osobowych. Spółka nie wykazała zaś niezbędności ich przetwarzania. Nadto organ dodał, że Spółka nie zapewniła Skarżącej możliwości ustosunkowania się (na tej samej zasadzie co osoba dodająca komentarz) do zamieszczanych komentarzy dotyczących jej osoby oraz oceny dotyczącej jakości świadczonych przez nią usług medycznych użytkownikom wskazanego powyżej portalu internetowego. W ocenie Organu, powyższa dysproporcja sił stanowi wysokie ryzyko naruszenia interesów oraz podstawowych praw i wolności Skarżącej. W tym stanie faktycznym interes Skarżącej jakim jest zapewnienie ochrony jej danych osobowych przez administratora (Spółki) znacznie przewyższa interes Spółki jakim była publikacja danych osobowych Skarżącej na portalu internetowym [...]. Dodano też, że przetwarzanie danych osobowych dotyczących działalności gospodarczej Skarżącej, która została wykreślona z CEIDG, nie służy ani zapewnianiu świadczeniobiorcom dostępu do jak najszerszej informacji o świadczonych usługach (interes społeczny), ani też nie służy przyciągnięciu jak największej ilości podmiotów na stronę portalu rejestrmedyczny.pl. Organ przywołał też z art. 17 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2016/679 w myśl którego osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem. Wobec stwierdzenia, że Spółka przetwarza dane osobowe Skarżącej bez oparcia w podstawie prawnej, Spółka w związku z otrzymanym od Skarżącej [...] kwietnia 2022 r. żądaniem, powinna była usunąć dane osobowe Skarżącej. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodła firma [...] spółka z o.o. zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a oraz art. 8 i 9 k.p.a. zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez jednostronne, nieobiektywne i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego sprawy tj. a) pominięcie przedłożonych przez Administratora wyjaśnień, b) wybiórcze zebranie materiału dowodowego i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu czynności mających na celu zebranie kompletnego materiału pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, w tym zaniechanie wezwania do przedłożenia testu równowagi i dalszych wyjaśnień przez Administratora, c) nieprzeprowadzenie czynności dowodowych, istotnych dla rozpoznania sprawy tj. niedokonanie oględzin strony WWW Spółki, której dotyczy decyzja oraz nieprzeczytanie dostępnego na stronie Regulaminu i innych informacji tam zamieszczonych, z których wynika, że każdy ma możliwość publikacji komentarzy na stronie, w tym również osoby opiniowane, i że opinie nie są całkowicie wyłączone z moderacji, jako że Administrator w Regulaminie zakazuje publikacji m.in. niezgodnych z prawem treści i zastrzega sobie prawo do usuwania takich treści, w razie powzięcia co najmniej wiarygodnej informacji o takiej bezprawności. d) częściową jedynie weryfikację w CEID6 twierdzenia pani R. o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy faktem jest wyłącznie zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez ww. osobę; osoba ta, zgodnie z informacjami znajdującymi się w rejestrach medycznych (rejestrze fizjoterapeutów na stronie [...]) jest aktywna zawodowo, co oznacza, że dane na stronie Spółki są aktualne, 2 art. 80 k.p.a. oraz art. 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 7 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuprawnione przyjęcie, że: a) "Spółka nie wykazała istnienia jej ekonomiczno-gospodarczego interesu’", nie wyjaśniając na czym interes ten miałby polegać, choć Spółka wskazywała w wyjaśnieniach, że jej interes opiera się na przyciągnięciu jak największej ilości użytkowników, b) Spółka nie legitymuje się uzasadnionym interesem w przetwarzaniu, mimo że Spółka na równi ze swoim - niewykazanym w ocenie Organu -interesem gospodarczym zgłaszała, że podstawą przetwarzania jest realizacja interesu osób trzecich poprzez zapewnienie im możliwości wypowiedzi na temat osób wykonujących publicznie swój medyczny zawód oraz dostęp do takich informacji (informacji o wykonywanej praktyce medycznej lub jej zakończeniu, jak również informacje znajdujące się w ewentualnych opiniach - co w przypadku pani R. nie miało miejsca) c) komercyjny charakter portalu Spółki wyklucza przyjęcie, że ten sam portal służy równolegle dobru ogółu'’, wbrew wyjaśnieniom Spółki, która podkreślała, że uzasadnionym interesem w przetwarzaniu jest zarówno interes gospodarczy w prowadzeniu takiej strony jak i interes społeczny, przejawiający się w umożliwieniu osobom trzecim realizacji wolności słowa i prawa dostępu do informacji, d) że interes Spółki jest jednostronny i stanowi realne zagrożenie podstawowych praw i wolności Skarżącej, bez jakiegokolwiek uzasadnienia przez Organ swojego stanowiska, czy choćby sprecyzowania, jakie prawa i wolności pani R. w jaki sposób w ocenie Organu w stanie faktycznym tej konkretnej sprawy są zagrożone, e) Spółka nie zapewnia możliwości ustosunkowania się (na tej samej zasadzie co osoba dodająca komentarz) na zamieszczone komentarze dotyczące osób, których dane są przetwarzanej podczas gdy każdy użytkownik strony, w tym również osoby które są przedmiotem opiniowania, na równych prawach mogą publikować komentarze, nic zatem nie stoi na przeszkodzie, aby ustosunkować się do zamieszczonych komentarzy, 3. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. oraz z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez sporządzenie nieprawidłowego, nader lakonicznego uzasadnienia, przekopiowanego z innych postępowań bez odniesienia do stanu faktycznego konkretnej sprawy, w którym postawione wnioski nie wynikają z wywodów uzasadnienia tj.: - Organ nie wskazał, jakie konkretnie interesy, prawa i wolności Osoby, której dane dotyczą, przeważają nad wskazanymi przez Administratora - jego indywidualnymi interesami i interesami osób trzecich - i nieuzasadnieniu decyzji w tym zakresie; - Organ nie uzasadnił, z jakich względów uznał, że uzasadniony interes osób trzecich, poszukujących informacji o osobach prowadzących publiczną działalność zawodową nie stanowi wystarczającego interesu w analizowanym procesie przetwarzania, przytoczone w uzasadnieniu wywody co do wolności słowa w ocenie Spółki powinny przemawiać za przyjęciem występowania uzasadnionego interesu osób trzecich; - Organ nie wyjaśnił, w jaki sposób ograniczenie prawa do ponownego wykorzystywania danych ma wpływ na ocenę dokonaną w niniejszej sprawie - samo wskazanie, że prawo to ulega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej nic nie wyjaśnia . 4. art. 47 Konstytucji RP oraz art. 86 RODO oraz art. 6 ust. 2 ustawy o otwartych danych i ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego poprzez błędna wykładnię i przyjęcie, że prawo do prywatności osoby fizycznej obejmuje również powszechnie dostępne informacje o fakcie wykonywania działalności gospodarczej przez określoną osobę aktualnie lub w przeszłości; 5. art. 54 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 17 ust.3 a) RODO poprzez ich niezastosowanie, pomimo szerokich wywodów w treści decyzji o wolności słowa, podczas gdy kwestia wolności słowa i prawa dostępu do nieocenzurowanej informacji jest podstawowym prawem, gwarantowanym konstytucyjnie na takich samych zasadach jak prawo do prywatności, zaś prawo każdego z nas do dostępu do informacji o prowadzeniu działalności zawodowej lub historycznym fakcie prowadzenia takiej działalności w przeszłości, przynajmniej przez pewien okres czasu, stanowi realizację prawa tych osób dostępu do informacji, co w konsekwencji prowadzi do prewencyjnej cenzury środków społecznego przekazu jaką jest Internet, 6. art. 6 ust. 1 lit f RODO poprzez błędną wykładnię pojęcia uzasadnionego interesu, prowadzącą do przyjęcia, że własny interes gospodarczy Administratora oraz interes osób trzecich, poszukujących informacji i chcących się takimi informacjami podzielić nie stanowią prawnie uzasadnionych interesów w przetwarzaniu danych o wykonywaniu działalności gospodarczej przez określoną osobę, 7. art. 17 ust. 1 pkt d RODO poprzez jego błędne zastosowanie podczas gdy Organ bardzo ogólnikowo i wybiórczo analizował podstawę prawną przetwarzania, nie gromadząc niezbędnego materiału dowodowego a w konsekwencji przedwcześnie uznał, że ww. przepis może mieć zastosowanie. W ocenie Spółki skutkiem naruszeń przepisów prawa materialnego było błędne przyjęcie, że: 1. interes Administratora oraz osób trzecich w dostępie do informacji o podmiotach wykonujących działalność leczniczą nie został wykazany lub jest podrzędny w stosunku do prawa do prywatności Osoby, której dane dotyczą, pomimo faktu, że na stronie Spółki były publikowane wyłącznie powszechnie dostępne dane o fakcie wykonywania konkretnego zawodu przez panią [...], 2. prawo do prywatności osoby fizycznej, wykonującej zawód medyczny, przewyższa wszelkie inne prawa i interesy, zidentyfikowane w omawianym procesie przetwarzania, podczas gdy fakt prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi informacji, która powinna być obejmowana w tym kontekście zakresem prawa do prywatności, względnie powinna ona ustąpić prawu osób trzecich do dostępu do informacji i wolności słowa. W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.- dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu albowiem organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności, co miało wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do istoty sprawy, to w jej realiach faktycznych sprowadzała się ona do oceny tego, czy skarżona decyzja administracyjna została wydana po uprzednim przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w sposób odpowiadający wymogom określonym w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że organy administracji publicznej w świetle wymogów procedury administracyjnej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), praworządnie (art. 7 K.p.a.) oraz prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 ust. 1 K.p.a.). Obowiązkiem organów administracji wynikającym z zawartej w art. 7 K.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy całego materiału dowodowego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie ocenionego materiału dowodowego - art. 80 K.p.a., zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący - art. 77 § 1 K.p.a., a więc przy podjęciu wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści - art. 7 i art. 11 K.p.a. Ponadto, materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie z punktu widzenia norm prawa materialnego. Obowiązkiem organów administracji jest również wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). Wskazane zasady postępowania administracyjnego, w tym i zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a., organ realizuje m.in. poprzez prawidłowe, a więc zgodne z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej, załatwiającej daną sprawę administracyjną. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji, stanowi integralną część decyzji administracyjnej. Sporządzenie go więc w sposób istotnie wadliwy, uniemożliwia zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia. Z treści art. 11 K.p.a. wprost wynika, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ nie odniesie się i nie wyjaśni okoliczności istotnych dla danej sprawy lub wypowie się co do nich w sposób niejasny czy niepełny. Zdaniem tut. Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji (mimo jego objętości) nie odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 K.p.a. Przede wszystkim nie wynika z niego to, aby organ ocenił w sposób wyczerpujący kluczową dla sprawy kwestię interesu ekonomicznego spółki i interesu społecznego. Zbyt pochopnie przy tym przyjął brak występowania interesu ekonomicznego po stronie spółki. Wiedzą powszechną (i nie wymagającą specjalistycznego wykształcenia) jest to, że komercyjne portale internetowe czerpią zyski z opłat wnoszonych przez reklamodawców. Ilość osób odwiedzających dany portal przekłada się więc wprost na przychody z reklam. Oczywistym jest, że reklamujący się podmiot, jest w stanie ponieść wyższy koszt reklamy jeśli wie, że dotrze ona do szerszego kręgu odbiorców. Wskazany przez spółkę cel w postaci "przyciągnięcia jak największej liczby podmiotów na stronę internetową", nawiązuje więc wprost do w/w rezultatu. Konkluzja organu o braku informacji na temat korzyści osiąganych przez spółkę a wynikających z przyciągnięcia do portalu jak największej ilości osób, nie znajduje więc racjonalnego uzasadnienia. Jeśli natomiast organ nie posiadał wiedzy na temat funkcjonowania komercyjnych stron internetowych i nie wiedział o tym, jaką korzyść finansową odnosi właściciel portalu internetowego z faktu częstszych odwiedzin strony internetowej przez ludzi, to zawsze miał możliwość wezwania spółki do złożenia stosownych wyjaśnień. Skoro jednak w takiej sytuacji nie wezwał spółki do wyjaśnienia wątpliwości które powziął, to uznać należało, iż nie ustalił w pełni stanu faktycznego sprawy. Na marginesie dodania wymagało to, że organ nie powinien abstrahować od tego, że jego obowiązkiem jest ustalenie prawdy materialnej, a postępowanie jakie prowadzi nie opiera się o zasadę kontradyktoryjności. Niezależnie od powyższego, omawiając przedmiotową kwestię nie należy tracić z pola widzenia specyfiki postępowania, w którym brak jest możliwości wniesienia odwołania do organu nadrzędnego. W takim postępowaniu na organie spoczywa szczególnie wyjątkowy obowiązek wnikliwego badania sprawy i wyczerpującego ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych mających związek z przedmiotem sprawy. Uchybienia organu w w/w zakresie mogą bowiem przełożyć się wprost na naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym (patrz III OSK 3945/21). W ocenie tut. Sądu jako błędna jawi się także konkluzja organu, że zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestniczkę i wykreślenie jej z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej powoduje zniknięcie przesłanki interesu społecznego uzasadniającej przetwarzanie danych osobowych przez spółkę. Organ nie wyjaśnił bowiem tego, czy uczestniczka nadal jest aktywna zawodowo i czy wykonuje zawód fizjoterapeuty. Nie podjął nawet próby ustalenia powyższego w oparciu o publiczny rejestr fizjoterapeutów. Prezes UODO całkowicie pominął w ten sposób okoliczność, że wykonywanie zawodu fizjoterapeuty nie musi odbywać się wyłącznie w formie prowadzenia przez fizjoterapeutę działalności gospodarczej. Usługi fizjoterapeutyczne dany specjalista może bowiem świadczyć pracując np. na etacie w jakiejś placówce medycznej. Samo więc zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej nie musi wiązać się z zaprzestaniem wykonywania określonego zawodu i w efekcie odpadnięciem wskazywanej przez spółkę przesłanki interesu społecznego. Organ nie czyniąc ustaleń w powyższym zakresie przedwcześnie więc uznał, że nie występuje w sprawie interes społeczny przemawiający za przetwarzaniem danych osobowych uczestniczki przez spółkę. Zbyt wcześnie organ wysnuł też wniosek odnośnie istnienia dysproporcji w uprawnieniach osób odwiedzających stronę internetową spółki a uprawnieniami fizjoterapeutów ujawnionych na owej stronie a które dotyczą możliwości zamieszczania komentarzy i opinii. Organ nie poczynił bowiem żadnych ustaleń co do cyfrowej funkcjonalności spornej strony i możliwości zamieszczania na niej również komentarzy przez fizjoterapeutów. Powyższy brak jawi się tym bardziej istotny biorąc pod uwagę stanowcze stwierdzenia spółki o istnieniu omawianej możliwości. Opisany wyżej brak stanowi więc kolejne uchybienie polegające na pominięciu poczynienia wyczerpujących ustaleń faktycznych. Rozpoznając niniejszą sprawę nie sposób pominąć także faktu, że badając istnienie interesu społecznego organ winien dokonać tego również przez pryzmat łatwości dotarcia do informacji o wykonywaniu danego zawodu medycznego. Powinien więc porównać ową łatwość jak istnieje na stronie internetowej spółki i na stronie na której znajduje się Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. Łatwość ta wprost przecież przekłada się na interes społeczny postrzegany jako możliwość szybkiego i sprawnego uzyskania wiedzy o konkretnych świadczeniach medycznych. W tym stanie rzeczy, z uwagi na wyszczególnione powyżej nieprawidłowości organu w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, zgromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy, wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i odniesienia się do zarzutów, twierdzeń i dowodów skarżącej, Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji jako istotnie naruszającej art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd, uznając że zaskarżona decyzja Prezesa UODO wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z lit. a orzekł o jej uchyleniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ zastosuje się do uwag zawartych w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.