III SAB/Kr 90/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. Skarżący K. J. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 29 stycznia 2023 r. o wydanie zaświadczenia żądnej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej. Z akt sprawy wynika, że podaniem z dnia 29 stycznia 2023 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia w przedmiocie pełnienia służby w Policji w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami. W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 1/Z/2023 z dnia 7 lutego 2023 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia 22 marca 2023 r. nr 11/SWA/BF/2023. Następnie na skutek skargi od ww. postanowienia wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd ten oddalił skargę prawomocnym wyrokiem z dnia 18 września 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 724/23 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarżący pomimo powyższych okoliczności, złożył w dniu 25 sierpnia 2024 r. ponaglenie do Komendanta Głównego Policji w związku z bezczynnością Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, a następnie przedmiotową skargę z dnia 22 września 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Z akt sprawy wynika, że Komendant Główny Policji postanowieniem nr 11/SWA/BF/2023 z 22 marca 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Nadto WSA w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 września 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 724/23 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie Komendanta Głównego Policji nr 11/SWA/BF/2023 z dnia 22 marca 2023 r. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowoadministracyjnego. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 (opubl. w CBOSA), wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a takim sposobem jest w szczególności wydanie postanowienia. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.