III SAB/Kr 83/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 14 października 2016 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę Skarżący K. J. 5 października 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 14 października 2016 r. o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Analiza akt sprawy wskazuje, że skarżący wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z wnioskiem z 14 października 2016 r. o wydanie zaświadczenia o treści: "Zaświadcza się, iż w związku z warunkami służby sierż. sztab w stanie spoczynku K. J. w zakresie służby czynnej, na zajmowanych przez wymienionego stanowiskach występował obowiązek stałego nasłuchu radiowego w celu stałego utrzymywania łączności ze stanowiskiem kierowania, jak i odbierania innej korespondencji radiowej adresowanej do wszystkich funkcjonariuszy wykonujących obowiązki służbowe w warunkach terenowych, szczególnie patrolowo - interwencyjnych. Tym samym na mocy obowiązujących regulacji prawnych w okresie pełnienia służby czynnej, nabywał on prawo do urlopów związanych z określonych unormowaniach urlopów dodatkowych, a z których nie mógł korzystać, w związku z niedopełnieniem w zakresie tego typu spraw obowiązków służbowych przez piastunów funkcji organu ds. osobowych KPP w Krakowie w tych normach nakazanych". W dniu 24 października 2016 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 8/2016/ZKS, którym odmówił wydania zaświadczenia o treści przytoczonej we wniosku skarżącego z 14 października 2016 r. Na skutek wniesienia przez skarżącego środka zaskarżenia, 8 grudnia 2016 r., Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 21/2016, którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 24 października 2016 r. nr 8/2016/ZKS. Postanowienie to jest ostateczne. Na powyższe postanowienie, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 80/17, skargę oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Powyższe stanowisko orzekający w sprawie Sąd w pełni aprobuje. W rozpoznawanej sprawie 5 października 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści zacytowanej powyżej. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z 8 grudnia 2016 r., Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 24 października 2016 r. odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z 14 października 2016 r. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego ostatecznym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 8 grudnia 2016 r., a nawet po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem z 23 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 80/17 oddalającym skargę. Dlatego biorąc pod uwagę treść przytoczonej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów NSA należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.