VI SA/Wa 11/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant referent Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD"), którą nałożono na R. K. (dalej "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych. Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019, poz. 58 ze zm., dalej "u.t.d."), a także Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, dalej "załącznik do ustawy". Podstawą faktyczną wydania skarżonego rozstrzygnięcia było wykonywanie przez Skarżącego transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. W dniu [...] kwietnia 2019 r. na terenie Portu Lotniczego [...]. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Ww. pojazdem kierował R. K., który przewoził pasażera z lotniska na ul. [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. prawo jazdy, dowód osobisty, licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta [...] nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta [...], świadectwo legalizacji ponownej taksometru. W trakcie kontroli przesłuchano w charakterze świadka pasażerkę – A. K., która zeznała: "Zamówiłam przejazd przez aplikację [...]. Miała przyjechać srebrna [...] o nr rej. [...] jednak kierowca odrzucił zlecenie i po chwili dostałam telefon z informacją, że kierowca będzie po mnie za 2 minuty i jedzie czarnym [...]. Pojazd miał podstawić się na lotnisko [...]. Przyjechał pojazd [...] o nr rej. [...]." Ponadto pasażerka zeznała, że nie uiściła żadnej opłaty, ale otrzymała przez aplikację informację, że kurs na ul. [...] będzie kosztował 44 zł. Płatność gotówką, a także, że nie otrzymała żadnego dokumentu ani też nie zapłaciła za przejazd w dniu [...] kwietnia 2019 r. Kontrolujący przesłuchali również kierowcę – R. K., który wyjaśnił, że prowadzi działalność w zakresie usług taksówkowych i działalność tę wykonywał na swoją rzecz. Kierowca zeznał: "Zlecenie przyjąłem z firmy [...]. Przez aplikację wskazałem, że jestem wolny i że jak coś będzie, żeby dali mi coś w stronę domu. Nie wiedziałem, na jaką ulicę dostałem zlecenie (że jest to ulica [...])". Kierowca, na pytanie kontrolujących, czy przyjął gotówkę od pasażerki i czy wie na jaką kwotę zostanie obciążone konto wskazał: "Załączam taksometr i ile wybije, tyle płaci pasażer". Ponadto zeznał, że po [...] jeździ po stawce 2 zł, posiada taksometr i kasę fiskalną. Na pytanie kontrolujących, czy jest świadomy tego, że usługa, którą wykonywał nie jest dopuszczalna w tych okolicznościach zeznał: "Tak jestem świadomy". Protokół przesłuchania został podpisany przez kierowcę bez wnoszenia zastrzeżeń. Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób na terenie [...]. Ponadto, podczas kontroli stwierdzono, że pojazd nie był oznakowany po bokach, na dachu pojazdu umieszczony był baner z napisem TAXI. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. [...] Wojewódzki inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Ww. zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu 28 maja 2019 r. W odpowiedzi na powyższe Skarżący złoży wyjaśnienia, z których wynika, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. z [...] zabrał pasażera na lotnisko [...] świadcząc usługę przewozu taksówkowego. Będąc na lotnisku przyjął zlecenie z aplikacji mobilnej na przewóz pasażera z lotniska [...] na ulicę [...] w [...]. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Skarżący wskazał. że w dniu [...] kwietnia 2019 r. zabrał pasażera z [...] świadcząc usługę przewozu taksówkowego do [...] na lotnisko zgodnie z wydaną licencją nr [...]. Będąc na lotnisku przyjął zlecenie z aplikacji mobilnej na przewóz pasażera z lotniska na ul. [...] (zlecenie było podjęte, ale kurs nie został rozpoczęty z uwagi na kontrolę inspekcji, kurs został anulowany, skarżący nie wykonał żadnego kursu). Skarżący wskazał, że podczas kontroli nie miał przy sobie umowy zawartej z K. dot. przyjmowania zleceń z aplikacji mobilnej i ich wykonania. Stosownie do ww. umowy nie mógł odrzucić zlecenia. Ww. umowa była zawarta na czas nieokreślony. Skarżący z chwilą otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania zwrócił się za pomocą wiadomości e-mail do P. D. celem zajęcia stanowiska i wyjaśnienia zapisu umowy, z którego wynika że Zleceniodawca zobowiązuje się w czasie trwania umowy do reprezentowania Zleceniobiorcy jak również prowadzenia spraw sądowych wynikających z naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Skarżący wskazał na swoją sytuację życiową, zawodową, materialną i dolegliwość kary pieniężnej. Do odwołania skarżący dołączył umowę zlecenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., wydruk z CEIDG P. D., korespondencję e-mail oraz wydruk CEIDG dot. prowadzonej przez siebie działalności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy ustalił na podstawie pisma z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., że R. K. na dzień kontroli tj. [...] kwietnia 2019 r. nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przez Prezydenta [...]. Natomiast z pisma informacyjnego z Urzędu Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. wynika, że strona od dnia 6 grudnia 2016 r. posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta [...] nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta [...] ze zgłoszonym pojazdem marki [...] o nr rej. [...] ważną do dnia 5 grudnia 2031 r. Ponadto, organ odwoławczy ustalił, że pojazd nie był oznakowany jak taksówka wykonująca przewozy na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przez Prezydenta Miasta [...] stosownie do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek. Z wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej wynika, że ww. pojazd był wyposażony jedynie na dachu w lampę z napisem "TAXI", nie posiadał żadnych oznaczeń z boku pojazdu. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym, po przeprowadzeniu analizy dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. Stwierdził także, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, natomiast art. 189f kpa nie stosuje się z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 kpa. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 i 8 kpa poprzez działania, które wzbudziły w skarżącym brak zaufania do działań organu, poprzez niewyjaśnienia a raczej brak woli wyjaśnienia rzeczywistych intencji i świadomości skarżącego przed nałożeniem na niego kary, - art. 92a ust. 2 w zw. z art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, - art. 189f §1 lit. a w zw. z art. 189 § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni drugiego ze wskazanych przepisów. W ocenie skarżącego doszło także do wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i interpretacji przepisu art. 92a ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Organ ustalił bezsprzecznie, że Skarżący posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta [...]. Wszelkie wymogi dotyczące prowadzenia takiej działalności zostały więc spełnione. Organ natomiast ukarał Skarżącego za prowadzenie transportu bez licencji. Przypisał mu zatem popełnienie naruszenia o charakterze cięższym niż faktycznie miało miejsce. W ocenie Skarżącego w sprawie mógłby mieć zastosowanie środek przewidziany w art. 189f §1 lit a kpa. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy administracji publicznej zasadnie wywiodły, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący w dniu [...] kwietnia 2019 r. wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i ust. 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., str. 51). Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d. Jak ustalił organ w dniu [...] kwietnia 2019 r. w [...], na terenie Portu Lotniczego [...] przeprowadzono kontrolę drogową pojazd marki [...]o numerze rejestracyjnym [...]. Ww. pojazdem kierował Skarżący, który wykonywał osobiście przewóz osób, tj. przewoził pasażerkę na trasie z Portu Lotniczego [...] na ul. [...] w [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. prawo jazdy, dowód osobisty, licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie miasta [...] nr [...]. Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, ani wypisu z licencji na wykonywanie przewozu drogowego osób na terenie [...]. Skarżący na etapie postępowania toczącego się przed organem potwierdził, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. zabrał pasażera z [...] świadcząc usługę przewozu taksówkowego do [...] na lotnisko zgodnie z wydaną licencją nr [...]. Będąc na lotnisku przyjął zlecenie z aplikacji mobilnej na przewóz pasażera z lotniska na ul. [...] (zlecenie było podjęte, ale kurs nie został rozpoczęty z uwagi na kontrolę inspekcji, GITD ustalił na podstawie pisma z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., że R. K. na dzień kontroli tj. [...] kwietnia 2019 r. nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przez Prezydenta [...]. Ponadto, organ odwoławczy ustalił, że pojazd nie był oznakowany jak taksówka wykonująca przewozy na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przez Prezydenta Miasta [...] stosownie do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek. Z wykonanej podczas kontroli dokumentacji fotograficznej wynika, że ww. pojazd był wyposażony jedynie na dachu w lampę z napisem "TAXI", nie posiadał żadnych oznaczeń z boku pojazdu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w przepisach prawa unijnego. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L 300 z dnia 14 listopada 2009 r., s. 8), za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej. W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach, zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, CBOSA). W świetle powyższego, zasadną jest ocena organów, że skarżący wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Niezasadne są także, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące braku ustalenia przez organy okoliczności dotyczących tego, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność, brak wyjaśnienia zasad działalności aplikacji. Ustalenia dokonane przez organ, z których wynika, że przewóz odbywał się z wykorzystaniem aplikacji na telefon są bezsporne. W tym miejscu należy zatem jedynie wskazać, że analizy charakteru usługi pośrednictwa świadczonej przez platformę informatyczną, dokonał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r., C-34/15, gdzie Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa za pomocą aplikacji przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu oraz że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą. Nie zasługują na uwzględnienie zawarte w skardze zarzuty zmierzający do podważenia ustaleń organu i przyjęcie, że skarżący przypadkowo zabrał pasażera w drodze powrotnej do domu. Skarżący przesłuchany podczas kontroli zeznał, że wykonuje przewozy osób po [...] po stawce 2 zł/km, ma świadomość, że wykonywana usługa przewozu osób na terenie [...] nie jest możliwa w jego sytuacji. Wskazał, że zlecenie przyjął od firmy "M." za pośrednictwem aplikacji. Podczas kontroli nie miał przy sobie umowy zawartej z firmą K., dotyczącej przyjmowania zleceń za pośrednictwem aplikacji mobilnej, ich wykonania, z której wynika, że nie mógł odrzucić zlecenia. Należy podkreślić, że w trakcie kontroli i postępowania przed organem I instancji Skarżący nie kwestionował, że przewóz miał być wykonywany na rzecz innego podmiotu. Dlatego też słusznie organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom strony przedstawionym w odwołaniu oraz w dołączonym materialne dowodowym. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ustawy o transporcie drogowym podmiotu wykonującego transport drogowy ma charakter obiektywny - obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek. Odpowiedzialność ta jest oderwana od kwestii winy - organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Stwierdzenie określonego ustawą naruszenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w określonej wysokości. Organ działa w tej sytuacji w warunkach tzw. uznania związanego i nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej. Z tej przyczyny brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ nie zaistniały przesłanki określone ww. przepisem. Stosownie do treści lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł i kara w tej wysokości została na skarżącego nałożona. W świetle powyższego za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego oraz reguł proceduralnych określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy również odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno faktyczne, jak i prawne. Organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.