I OZ 699/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1343/24 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 lutego 2024 r., nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 lipca 2024 r., po rozpoznaniu wniosku A. G., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 lutego 2024 r., nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że A.G. złożył skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w dniu 26 kwietnia 2024 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, wynika zaś, że została ona doręczona skarżącemu 7 marca 2024 r., a nie jak podnosił we wniosku 15 marca 2024 r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał więc 8 kwietnia 2024 r. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skarżący wskazał, że w okresie od 12 kwietnia do 18 kwietnia 2024 r. przebywał w szpitalu. Do wniosku załączył kartę informacyjną z leczenia szpitalnego wystawioną 18 kwietnia 2024 r. Z karty informacyjnej wynika, że skarżący 12 kwietnia 2024 r. przebywał w Szpitalnej Izbie Przyjęć, a następnie do 18 kwietnia 2024 r. w Oddziale Klinicznym Diabetologii i Chorób Wewnętrznych. W dokumencie tym wskazano, że ,,przy przyjęciu pacjent pozostawał w dość dobrym stanie ogólnym, w pełnym kontakcie słowno-logicznym". W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, bowiem przebywał on w szpitalu już po upływie terminu do wniesienia skargi, tj. od 12 kwietnia do 18 kwietnia 2024 r., natomiast skargę należało złożyć do 8 kwietnia 2024 r. Z załączonych dokumentów nie wynikało natomiast, by w ciągu trzydziestu dni poprzedzających datę końcową terminu stan zdrowia skarżącego uniemożliwił mu dochowanie należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy, zważywszy, że otrzymał on profesjonalną pomoc w przygotowaniu skargi. W tym stanie sprawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał, zdaniem Sądu, na uwzględnienie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu zażalenia podnosił, że jest osobą przewlekle chorą, ma kłopoty z pamięcią i jest często hospitalizowany, co należało wziąć pod uwagę przy ocenie jego wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 p.p.s.a. warunkami przywrócenia uchybionego terminu są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, czyli niespełnienie chociażby jednej z nich powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona, uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. O braku winy można więc mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak słusznie bowiem skonstatował Sąd I Instancji, termin do wniesienia skargi upływał dla skarżącego 8 kwietnia 2024 r. Powoływanie się zatem na okoliczność odbytej hospitalizacji w dniach 12 - 18 kwietnia 2024 r. nie mogło stanowić podstawy przemawiającej za uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie wskazał zaś żadnych innych powodów, które pozwalałyby przyjąć, iż w ciągu trzydziestu dni poprzedzających datę końcową terminu do złożenia skargi wystąpiły zdarzenia nagłe, od niego niezależne, uniemożliwiające mu dochowanie należytej staranności w prowadzeniu własnej sprawy. Ze względu na powyższe, zasadnym zatem było wydanie przez Sąd Wojewódzki postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wpływu na przyjętą ocenę zaskarżonego postanowienia nie mają argumenty zażalenia, stanowią one bowiem jedynie polemikę ze stanowiskiem przyjętym przez Sąd I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.