I SA/Wa 1906/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj WSA Monika Sawa Protokolant referent Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium") decyzją z [...] lipca 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Ag. K. i M. K., uchyliło w całości decyzję Zarządu [...] z [...] października 2017 r. nr [...] odmawiającą nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] ha, w prawo własności i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. K., M. K., A. K. i A. K. wnioskiem z 28 grudnia 2000 r. wystąpili o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości, w trybie ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.). Prezydent [...] w dniu [...] maja 2004 r. wszczął z urzędu, w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, postępowanie w trybie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz.U. z 2001 r. Nr 113, poz. 1209 ze zm.). W dniu 13 października 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.), powoływana dalej jako "ustawa przekształceniowa". Z dniem wejścia w życie ww. ustawy, zgodnie z jej art. 9, straciły moc przepisy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności oraz ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, zaś zgodnie z art. 8 ustawy przekształceniowej "Do spraw wszczętych na podstawie ustaw, o których mowa w art. 9, i niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy". M. K. wnioskiem z 20 grudnia 2005 r. wystąpił o nieodpłatne przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, podnosząc, że nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste w zamian za nieruchomość położoną przy ul. [...], z której została wywłaszczona jego rodzina. Zarząd [...] decyzją z [...] października 2017 r., działając na podstawie art. 1 ust. 1, ust. 1a, ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 5 pkt 1 oraz art. 8 i art. 9 ustawy przekształceniowej, odmówił nieodpłatnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z akt spawy wynika, że nieruchomość nie została oddana w użytkowanie wieczyste jako działka zamienna za grunt wywłaszczony przy ul. [...], gdyż grunt ten, z uwagi na brak odpowiedniego tytułu prawnego, nie mógł być wywłaszczony. T.K. i jego żona M., tj. osoby na rzecz których oddano w użytkowanie wieczyste nieruchomość położoną przy ul. [...], nie posiadali bowiem tytułu do nieruchomości położonej przy ul. [...]. Uprawnienia do uzyskania prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przy ul. [...] (obecnie ul. [...]) T.K. wywodził z zapisu testamentowego sporządzonego w dniu [...] sierpnia 1964 r. w formie aktu notarialnego rep. A/a nr [...], w którym L.C. uczynił "zapis" na rzecz swojego siostrzeńca T. K. w postaci działki ogrodniczo-warzywnej na terenie [...], na [...], którą miał otrzymać jako ekwiwalent za nieruchomość stanowiącą gospodarstwo warzywniczo-ogrodnicze w [...] przy ul. [...], która przeszła na własność Skarbu Państwa. Organ zauważył jednak, że L. C. w dniu [...] lipca 1964 r. sporządził testament, w którym jedyną spadkobierczynią całego swojego majątku, "bez żadnych wyłączeń i zapisów", uczynił żonę M. C.. W testamencie wymienione są szczegółowo składniki majątku, w tym nieruchomość położona przy ul. [...], dawniej ul. [...], składająca się z placu o powierzchni [...], domu mieszkalnego, drewnianego, zabudowań gospodarczych jak szopa, stajnia, itp. oraz okna inspektowe, ziemia inspektowa i wszystko co na nieruchomości się znajduje. Z tytułu przejęcia gruntu przy ul. [...] na rzecz Gminy [...], a następnie na rzecz Skarbu Państwa, zgodnie z decyzją z [...] grudnia 1975 r., wydaną na podstawie art. 7, art. 8, art. 12, art. 14, art. 53 i art. 55 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), wypłacono odszkodowanie pieniężne na rzecz spadkobierców po D. S (tj. T. K. z domu C. i J. G. z domu C. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] [...] Wydział Cywilny z [...] maja 1976 r. sygn. akt [...] Ns [...]), na rzecz T. K. oraz M. C. (żony i spadkobiercy po L.C. na podstawie postanowienia Sądu Powiatowego [...] Wydział [...] Nieprocesowy o nabyciu spadku z [...] listopada 1969 r. sygn. akt [...] Ns [...]) za grunt o pow. [...] m2 oraz naniesienia roślinne i budynkowe. Następnie decyzją z [...] kwietnia 1986 r. za grunt o pow. [...] m2 "na żądanie byłych współwłaścicieli [...] orzeczono o ustaleniu odszkodowania za całą resztę nieruchomości, ponieważ nie nadaje się do racjonalnego wykorzystania jako gospodarstwo rolne". Odszkodowanie to ustalono na rzecz T. K., M. C. oraz spadkobierców po J. G. (na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...], Wydział [...] Cywilny z [...] grudnia 1984 r. sygn. akt [...] Ns [...]). Podstawą prawną tej decyzji był art. 58,art. 59, art. 51 ust. 1 oraz art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.). Jak wynika z ww. decyzji odszkodowawczych, m.in. na rzecz M. C., jako spadkobiercy L. C., wypłacone zostało odszkodowanie za cały należący do niej udział nabyty w drodze spadkobrania w gruncie nieruchomości przy ul. [...], zaś wyłącznie na jej rzecz zostało wypłacone odszkodowanie za naniesienia roślinne i budynki posadowione na przejętym gruncie. Z uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 1975 r. nr [...], ustalającej odszkodowanie za grunt o pow. [...] m2 i naniesienia na tej nieruchomości wynika, że odszkodowanie za zabudowania i rośliny przyznano jedynie M. C., ponieważ na rzecz T. Ku. na podstawie decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] maja 1969 r. nr [...] (decyzja ta znajduje się w aktach własnościowych nieruchomości [...]), w związku z przekazaniem części nieruchomości Spółdzielczemu Klubowi "[...]", zwrócono koszty przeniesienia zabudowań i urządzeń gospodarczych na teren zamienny na [...] w okolicy ulic [...],[...] i [...], zaś D. S., z uwagi na jego zgon około 1932 r., żadnych nakładów na nieruchomość nie ponosił. Powyższe odszkodowania, w ocenie organu, wyczerpały roszczenia byłych właścicieli nieruchomości przy ul. [...] co do przejęcia gruntu na rzecz Skarbu Państwa, jak i naniesień na skutek likwidacji gospodarstwa ogrodniczego i przeniesienia go na [...]. Ponadto M. K. (żona T. K.) nie była następcą prawnym byłych właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...]. Wobec powyższego ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. [...] na rzecz T. K. i jego żony M. nie odbywało się na zasadach zadośćuczynienia za grunt wywłaszczony, tj. za nieruchomość położoną przy ul. [...], tylko na tzw. zasadach ogólnych. Świadczą o tym dokumenty poprzedzające oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, m.in. zarządzenie Naczelnika [...] z [...] września 1975 r. w sprawie ustalenia wykazu nieruchomości przewidzianych do oddania osobom fizycznym w użytkowanie wieczyste terenów państwowych, na którym umieszczona została nieruchomość położona przy ul. [...] dz. nr [...] (obecnie [...]), który nie wskazywał osoby nabywcy, a wywieszany był w przypadku oddawania nieruchomości na tzw. zasadach ogólnych ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159 ze zm.). O takim trybie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego świadczy też zobowiązanie użytkowników wieczystych do wnoszenia opłat rocznych z tego tytułu, podczas gdy wówczas za nieruchomości zamienne opłaty te nie były ustalane. Z § 4 umowy użytkowania wieczystego zawartej w dniu [...] listopada 1979 r. Rep. A/l [...] wynika bowiem, że opłaty roczne za okres 15 lat licząc od 1 stycznia 1977 r. oraz oplata za okres od daty wydania decyzji do końca 1976 r. zostały przez użytkowników wieczystych, M. i T. K., uiszczone przed zawarciem umowy, zaś opłaty roczne po 1991 r. winny być wpłacane z góry do 1 marca każdego roku oraz że mogą ulegać zmianie, stosownie do przepisów art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach. Z uprawnienia do aktualizowania opłat rocznych za użytkowanie wieczyste w przypadku przedmiotowej nieruchomości obecny właściciel gruntu skorzystał w 2000 r. Postępowanie to nie zakończyło się do dnia dzisiejszego. Zdaniem organu, z powyższych przyczyn wnioskodawcy nie mogą być uznani za następców prawnych L. C., bowiem nie ustanowił on T. K. swoim spadkobiercą. Uprawnienie do uzyskania nieruchomości zamiennej zostało nabyte przez T.K. na skutek zapisu testamentowego, a zatem w formie zbliżonej do umowy darowizny dotyczącej określonego składnika majątkowego, natomiast nie powodującej, że nabywca wstępuje w sytuację prawną zbywcy. Jedynym następcą prawnym L. C., zgodnie z ww. postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, była jego żona –M. C.. Co więcej, w ocenie organu, wnioskodawcy są następcami prawnymi T. K. jedynie w zakresie odziedziczonych po nim udziałów (po 1/8), ponieważ pozostałe 6/8 udziału w nieruchomości zostało nabyte przez M. K. umową darowizny, zatem w zakresie udziału 6/8 M.K. nie może być nawet uznany za następcę prawnego T. K. w rozumieniu art. 5 w zw. z art. 1 ust. 1a ustawy przekształceniowej. Organ zauważył dalej, że w dniu 7 maja 2013 r. M. K. i A. K. oraz A. K. wystąpili do Sądu Rejonowego [...] Wydział [...] Cywilny o zmianę postanowienia o nabyciu spadku po L. C. (zapisodawcy), tj. stwierdzenie, że T. K. (poprzednik prawny obecnych współużytkowników wieczystych) jest współspadkobiercą L. C.. Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] Cywilny postanowieniem z [...] września 2013 r. sygn. akt [...] Ns [...] oddalił wniosek o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia spadku po L.C., zaś postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. sygn. akt [...] Ca [...] Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Cywilny - Odwoławczy oddalił apelację od postanowienia z [...] września 2013 r., wobec czego postanowienie to stało się prawomocne od 20 sierpnia 2014 r. Organ zauważył, że strony do dnia dzisiejszego nie okazały dokumentów świadczących, że w dacie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, zawartej umową w formie aktu notarialnego rep. nr [...] w dniu [...] listopada 1979 r., T. K. był następcą prawnym T. K. w zakresie praw i roszczeń do nieruchomości hip. "[...]", wynikających z dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz. Nr 50, poz. 279) oraz nie przedłożyły prawomocnego postanowienia sądu stwierdzającego, że T. K. jest spadkobiercą lub współspadkobiercą L. C.. Kolegium decyzją z [...] lipca 2019 r., na skutek odwołania A.i K. i M.K., uchyliło decyzję z [...] października 2017 r. w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazało, że w dniu 5 października 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U. z 2018 r. poz. 1716 ze zm.), dalej jako "ustawa z 20 lipca 2018 r." Przekształcenie to następuje z mocy prawa 1 stycznia 2019 r. Zgodnie z art. 26 ustawy z 20 lipca 2018 r. postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2, wszczęte na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu dotychczasowym i niezakończone decyzją ostateczną do dnia 31 grudnia 2018 r. umarza się, jeżeli użytkownik wieczysty lub współużytkownicy wieczyści, których suma udziałów wynosi co najmniej połowę, nie złożą do dnia 31 marca 2019 r. organowi, o którym mowa w tej ustawie, oświadczenia o prowadzeniu dalszego postępowania na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 1). W przypadku gdy postępowanie, o którym mowa w ust. 1, prowadzone na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie zakończy się do dnia 31 grudnia 2021 r. wydaniem decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przekształcenie następuje z dniem 1 stycznia 2022 r. zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej ustawie. W takim przypadku wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu 1 stycznia 2022 r. (ust. 2); W przypadku niezłożenia w określonym terminie oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przekształcenie następuje ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2019 r., zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej ustawie (ust. 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, postępowania prowadzone na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu dotychczasowym umarza się (ust. 4). Kolegium zauważyło, że dyspozycja powyższego przepisu daje możliwość kontynuowania postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie przepisów poprzedniej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jedynie w sytuacji złożenia przez użytkownika wieczystego, do 31 marca 2019 r. oświadczenia, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. W niniejszej sprawie oświadczenie takie nie zostało złożone, a zatem zdaniem Kolegium, należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie administracyjne. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, M. K. wniósł o jej uchylenie w całości i zarzucił Kolegium naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez brak zebrania i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nienależyte uzasadnienie decyzji, w szczególności poprzez niewskazanie, na jakiej podstawie faktycznej Kolegium uznało, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. Skarżący wniósł również o rozważenie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z [...] października 2017 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał, czy postępowanie administracyjne umorzył w związku z tym, że na nieruchomości przy ul. [...] w [...] mieszka skarżący w wybudowanym budynku, czy też na podstawie uchwały Rady [...] z [...] marca 2019 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], część I – w rejonie ul. [...] (dalej jako "mpzp"), w którym wskazano, że przeznaczenie ww. nieruchomości określono jako 15 MN/U, czyli tereny "zabudowy mieszkaniowej z usługami". Skarżący zaznaczył również, że organy orzekające w sprawie, wielokrotnie zmieniały swoje stanowisko. Organ pierwszej instancji wywiesił nawet listę nieruchomości zamiennych za wywłaszczony grunt, na której to liście widniała nieruchomość skarżącego przy ul. [...] w [...], a następnie stwierdził, że się pomylił i nieruchomość ta nie powinna być jednak na tej liście. W tej sytuacji w sprawie stało się konieczne, by Sąd w rozstrzygnięciu wydał własną ocenę stanu faktycznego i prawnego oraz wskazał wytyczne dla organów odnośnie do dalszego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z [...] lipca 2019 r., którą Kolegium uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako dz. nr [...] i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Kolegium zauważyło bowiem, że w sprawie zaistniała zmiana stanu prawnego, uzasadniająca podjęcie ww. rozstrzygnięcia. Sąd w pełni powyższe stanowisko podziela. Wskazać bowiem należy, że przed rozpatrzeniem odwołania od decyzji Zarządu [...] z [...] października 2017 r. nastąpiła zmiana stanu prawnego, który organ odwoławczy zobligowany były uwzględnić. Mianowicie w dniu 5 października 2018 r. weszła w życie ustawa z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Ustawa ta wprowadziła istotne zmiany w zakresie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r. z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Nie można pominąć również tego, że zgodnie z art. 26 ustawy z 20 lipca 2018 r. postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2, wszczęte na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu dotychczasowym i niezakończone decyzją ostateczną do dnia 31 grudnia 2018 r., umarza się, jeżeli użytkownik wieczysty lub współużytkownicy wieczyści, których suma udziałów wynosi co najmniej połowę, nie złożą do dnia 31 marca 2019 r. organowi, o którym mowa w tej ustawie, oświadczenia o prowadzeniu dalszego postępowania na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust 1). W przypadku gdy postępowanie, o którym mowa w ust. 1, prowadzone na podstawie ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie zakończy się do dnia 31 grudnia 2021 r. wydaniem decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przekształcenie następuje z dniem 1 stycznia 2022 r. zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej ustawie. W takim przypadku wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu 1 stycznia 2022 r. (ust. 2). W przypadku niezłożenia w określonym terminie oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, przekształcenie następuje ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2019 r., zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej ustawie (ust 3). W przypadku, o którym mowa w ust. 3, postępowania prowadzone na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 16 w brzmieniu dotychczasowym umarza się (ust. 4). Jak słusznie zauważyło Kolegium, z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, aby którakolwiek ze stron postępowania (użytkowników wieczystych przedmiotowej nieruchomości), w terminie wynikającym z art. 26 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r., złożyła oświadczenie o prowadzeniu dalszego postępowania w dotychczasowym trybie. W tej sytuacji koniecznym stało się uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Podsumowując wskazać należy, że analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Kolegium orzekając w sprawie wszechstronnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi kierowało się przy jej rozstrzyganiu oraz uzasadniło swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.), wyjaśniając, że z uwagi na zmianę stanu prawnego, koniecznym stało się uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania administracyjnego prowadzonego przez ten organ. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.