III SAB/Gd 166/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. G. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem datowanym na dzień 8 sierpnia 2022 r., osadzony w Zakładzie Karnym w Czarnem B. G. (dalej również jako "strona" lub "skarżący") wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem (w skrócie także - "jako organ"). Skarżący wskazał, że Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem "nie udzielił (...) informacji publicznej, o którą zwróciłem się do niego 5 razy od kwietnia 2022 r. do sierpnia 2022 r. (tożsame pisma) dotyczące przedstawienia (...) szczegółowych jadłospisów - posiłków jakie otrzymuję do żywienia z podziałem na ilość produktów, gramaturę, kaloryczność i skład zup, sosów". Skarżący podkreślił, że nie jest zadowolony z wyżywienia jakie otrzymuje w zakładzie karnym, że jest niedożywiony i głodny. Ponieważ wyżywienie nie spełnia wymogów co do przywdzianej przepisami kaloryczności w minimalnej wysokości 2600 kcal dziennie, aby to zweryfikować skarżący zaznaczył, że poprosił organ w miesiącu kwietniu, maju i czerwcu o jadłospisy. Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem ani razu nie ustąpił ich jednak skarżącemu "w ramach BIP". Skarżący wyraził przypuszczenie, że wskazanych informacji mu nie udzielono, aby nie posiadał on dowodów, że zakład karny nie żywi więźniów "zgodnie z KKW", co może dać podstawę do dochodzenia sprawiedliwości przed sądem cywilnym. Skarżący wskazał, że o pomoc w sprawie wystąpił także do Rzecznika Praw Obywatelskich, który pismem z dnia 19 lipca 2022 r. udzielił mu informacji, że udostępnienie jadłospisów jest czynnością, która podlega pod ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (do skargi dołączono pismo z dnia 19 lipca 2022 r. z Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, Zespół do Spraw Wykonywania Kar). Dodał, że ważenie produktów jest bez sensu po ich wydaniu więźniowi, bo skarżący chce znać ich skład i porównanie ich bez znajomości jadłospisu nie ma w ocenie skarżącego sensu. Skarżący wskazał, że pomimo, iż w jego ocenie sprawa jest bardzo poważna bo dotyczy zdrowia i bezpieczeństwa w zakładzie karnym, Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem w ogóle nie reaguje na wnioski skarżącego i zastrasza skarżącego poprzez funkcjonariuszy służby więziennej. Skarżący chce zaś udowodnić, ze za stawkę dzienną ok 4,50-5 zł dziennie głodzi się więźniów i chce zainteresować tym tematem Unię Europejską. Bez jadłospisów utrudnia się zaś skarżącemu przedstawienie dowodów w tej sprawie. Skarżący wystąpił do sądu o nakazanie Dyrektorowi Zakładu Karnego Czarne wydanie skarżącemu szczegółowych jadłospisów np. za miesiąc czerwiec z odziałem na ilość produktów, gramaturę, kaloryczność, skład zup, sosów itp. i ukarał kwotą 5 000 zł "za zignorowanie ustawy o BIP". Błędnie wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarga została przekazana według właściwości do Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem wraz z pouczeniem o obowiązku jej przekazania do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Przekazując pismem z dnia 22 września 2022 r. do tutejszego Sądu skargę Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem w udzielonej odpowiedzi podniósł, że w "w tutejszej jednostce nie odnotowano wpływu pism wskazanych przez (...) B. G. (...), dotyczących udzielenia mu informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej". Jednocześnie w załączeniu przekazano notatkę służbową z dnia 13 września 2022 r. sporządzoną przez specjalistę działu organizacyjno-prawnego Zakładu Karnego w Czarnem, że we wskazanym dziale "nie odnotowano wpływu pism skazanego B. G. złożonych w okresie od kwietnia do sierpnia 2022 r. dotyczących szczegółowych jadłospisów jakie otrzymuje z podziałem na gramaturę produktów, kaloryczność i skład dzienny posiłków - złożonych w trybie ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej". Wobec treści złożonej odpowiedzi na skargę, wezwano skarżącego do wykazania, że składał w kwietniu i sierpniu wnioski kierowane do Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem dotyczące udzielenia informacji publicznej. W odpowiedzi na zobowiązanie skarżący w piśmie procesowy z dnia 10 października 2022 r. wskazał, że dowodem wstępowania do organu są kierowane do niego przez Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem odpowiedzi: z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr D/P.451.762.67.2022.AB i z dnia 24 sierpnia 2022 r., nr D/P.451.762.73.2022.AB na składane przez niego skargi dotyczące wyżywienia i jadłospisów. Skarżący zawarł w tym piśmie wniosek, aby sąd zobowiązał organ do przesłania oryginałów skarg dotyczących ww. pism na dowód, że skarżący zwracał się do Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem o szczegółowe jadłospisy i ich nie otrzymał. Skarżący przedłożył do akt sprawy pismo Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr D/P.451.762.67.2022.AB, którym udzielono odpowiedzi na skargę B. G. z dnia 20 lipca 2022 r. dotyczącą m.in. wyżywienia oraz pismo Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem z dnia 24 sierpnia 2022 r. nr D/P.451.762.73.2022.AB, którym w udzielono odpowiedzi na skargę B. G. z dnia 14 sierpnia 2022 r., której zarzuty dotyczyły wyżywienia. Obu odpowiedzi udzielono w trybie § 9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w prawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz.U. z 2013 r. , poz. 647). W treści pisma z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr D/P.451.762.67.2022.AB wskazano, że jadłospisy są tworzone zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lutego 2016 r. w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych oraz że szef kuchni, który pełnił służbę w dniu 19 lipca 2022 r. ustali, że porcje posiłków na dany dzień zostały wydane zgodnie ze sporządzonym jadłospisem. Wskazano ponadto, że z uzyskanych w Zakładzie Karnym w Czarnem wyjaśnień wynika, że skarżący od dnia 2 lipca 2022 r. żywiony jest według posiłku leczniczego indywidualnego LB1 zleconego przez lekarza. Są to posiłki z wyłączeniem wszystkich produktów, które zawierają gluten i produkty wieprzowe. Wskazano dalej, że zgodnie z Zarządzaniem nr 22/19 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarski żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej ilość artykułów spożywczych zawartych w jadłospisach, uwzględnia wydajność tych artykułów w procesach technologicznych, w ten sposób, że orientacyjna waga finalnego dania gotowego do spożycia wynosi: zupa mleczna na śniadanie 500 g, zupa na obiad przy posiłku z dwóch dań 500 g, przy posiłku jednodaniowym 1000 g, sos do porcji obiadowych 50-100 g, gulasz 200-250 g, dania z warzyw 150-250 g, danie gęste z kasz, makaronów lub produktów strączkowych 250-350 g, ziemniaki do drugiego dania 250-300 g, kawa lub herbata 500g, kompot lub napój 100-150 g. Dopuszcza się odchylenia od wagi dania gotowego o 10 %. W piśmie następnie wskazano, że zarzut skarżącego, że jest okradany z porcji żywnościowych przez zatrudnionych osadzonych oraz szefa kuchni podczas przyrządzany posiłków oraz ich dystrybucji na pawilony jest bezpodstawny. Wskazano, że wszyscy osadzeni przygotowujący posiłki są nadzorowani i pilnowani przez szefów kuchni. Opis posiłków i gramatur dla wszystkich nrom żywnościowych jest codziennie emitowany i na bieżąco uaktualniany w zakładowej telewizji kablowej, dostęp do tych informacji posiada oddziałowy oraz wychowawca w pawilonach mieszkalnych. Ponadto, szef kuchni przekazuje oddziałowym gramaturę produktów porcjowanych. Wskazano, ze skarżący może codziennie u oddziałowego lub wychowawcy zapoznać z opisem jadłospisów oraz gramaturą oraz składem poszczególnych posiłków. Wszystkie posiłki dla osadzonych przed wydaniem do pawilonu są badane codziennie pod względem organoleptycznym przez lekarza dyżurnego, który każdorazowo fakt oceny przygotowanych posiłków potwierdza własnoręcznym podpisem na odwrocie jadłospisu, brak takiej adnotacji nie pozwala szefowi kuchni na wydanie posiłków. W związku z powyższym skargę z dnia 20 lipca 2022 r. uznano za bezzasadną. W treści pisma z dnia 24 sierpnia 2022 r., nr D/P.451.762.73.2022.AB, w odpowiedzi na skargę z dnia 14 sierpnia 2022 r. analogicznie wskazano, że skarżący od dnia 2 lipca 2022 r. jest żywiony według posiłku leczniczego indywidualnego LB1 zleconego przez lekarza, gdzie z posiłków wyłączono gluten i produkty wieprzowe. Wskazano podane wyżej normy gramatury posiłków wynikające z Zarządzania nr 22/19 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie gospodarski żywnościowej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej. Dalej wskazano, że szef kuchni, który pełnił służbę w dniu 13 sierpnia 2022 r. wyjaśnił, że porcje posiłków zostały wydane zgodnie ze sporządzonymi przez referat żywnościowy jadłospisami oraz zgodnie z ww. zarządzeniem. Ilość mięsa do drugiego dania (potrawka z kurczaka) w jadłospisie naliczona była o gramaturze 150 g, przy obróbce termicznej podczas przygotowania finalnego kurczaka wyszło 100 g i tyle otrzymał osadzony mięsa do potrawki, także w skład potrawki naliczone zostały również warzywa, to jest marchew 30 g, mieszanka warzyw suszonych 30 g, seler 10g sos dla diet bezglutenowych był przygotowany z mąki ziemniaczanej wedle wskazań lekarskich i jest to produkt dozwolony na ww. diety. Wszystkie posiłki indywidulanie zlecone przez lekarza są przygotowywane w kuchni i wydawane w oddzielnych termosach do pawilonów mieszkalnych. Z każdej partii żywności bezpośrednio przed opuszczeniem bloku kuchennego, pobierane są obowiązkowo próbki smakowe. Wszystkie posiłki dla osadzonych przed wydaniem do pawilonu są badane codziennie pod względem organoleptycznym przez lekarza dyżurnego, który każdorazowo fakt oceny przygotowanych posiłków potwierdza własnoręcznym podpisem na odwrocie jadłospisu, brak takiej adnotacji nie pozwala szefowi kuchni na wydanie posiłków. W pawilonie mieszkalnym posiłki są wydawane przez osadzonych porządkowych pod nadzorem oddziałowych i wychowawcy. W związku z powyższym skargę osadzonego z dnia 14 sierpnia 2022 r. uznano za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako - "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Orzekając w tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Dyrektorowi Aresztu Śledczego w Czarnem bezczynność polegającą na nie udzieleniu informacji publicznej. Poza sporem było, że Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p."). Nie budzi również wątpliwości, iż informacje dotyczące jadłospisów są informacją publiczną, co wynika z faktu, że wyżywienie osób osadzonych w zakładach karnych reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 19 lutego 2016 r. w sprawie wyżywienia osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2016 r., poz. 302). Rozporządzenie wskazuje rodzaje posiłków jakie wydawane są osobom osadzonym w zakładach karnych i aresztach śledczych, jak i poszczególne rodzaje diet wydawanych ze względu na konkretną sytuację osób osadzonych (§ 2 ust. 1 tego rozporządzenia). Ponadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja dotycząca jadłospisów winna być zakwalifikowana jako informacja publiczna, ponieważ dotyczy danych bezpośrednio związanych z wydatkowaniem środków publicznych oraz związanych z realizacją zadań o charakterze publicznym przez Dyrektora Zakładu Karnego (por: wyroki WSA z: dnia 2 sierpnia 2018 r., II SA/Po 1100/17 czy z dnia 15 stycznia 2019 r., IV SAB/Gl 196/18). W tym przedmiocie należy zgodzić się ze stanowiskiem Rzecznika Praw Obywatelskich przedstawionym w piśmie z dnia 19 lipca 2022 r., załączonym przez skarżącego do niniejszej skargi. Należy zaznaczyć, że w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skuteczne wniesienie skargi, nie jest warunkowane uprzednim ponagleniem. Innymi słowy, przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b p.p.s.a., gdyż nie zachodzi konieczność wniesienia ponaglenia (art. 37 k.p.a.). Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2020r., I OSK 1917/18 i z 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18). Niewątpliwie, celem skargi na bezczynność, jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień/obowiązków wynikających z przepisów prawa. W doktrynie prawa przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ administracji publicznej nie podjął w przewidzianym terminie żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el.). W rozpoznawanej sprawie skarżący twierdził, że domagał się od Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Sąd orzekający, co do zasady podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 listopada 2003 r., sygn. akt II SAB 372/03, zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji ogólnodostępnej bądź informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "prawo do informacji jako prawo dostępu do określonych wiadomości o sprawach publicznych jest skorelowane z ciążącym na władzach publicznych, posiadaczach tych informacji, obowiązkiem ich udostępnienia. Obowiązek ten może być wykonywany w różny, przewidziany ustawą sposób, także na wniosek zainteresowanych (art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy). Trzeba jednak przyjąć, że wniosek zainteresowanych rodzi po stronie dysponenta informacji obowiązek jej udostępnienia wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a więc zainteresowany nie może się z nią zapoznać inaczej, niż składając wniosek o udzielenie informacji publicznej do organu władzy publicznej. Skoro w rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucał Dyrektorowi Zakładu Karnego w Czarnem bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p., to pierwszej kolejności powinien on bezspornie wykazać, że wniosek o jej udostępnienie został przez niego skierowany do organu, w tym datę takiego wniosku. Postępowanie o udzielenie informacji publicznej jest prowadzone w trybie wnioskowym (art. 10 u.d.i.p.). Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać powinna jego treść. Nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. Jednak, zdaniem Sądu orzekającego, mimo braku wymagań formalnych odnośnie takiego żądania, nie może to być "jakikolwiek wniosek". Nie może bowiem budzić wątpliwości, że na stronie wnoszącej skargę do sądu administracyjnego w przedmiocie bezczynności udostępnienia informacji publicznej ciąży obowiązek wskazania konkretnego wniosku, który został złożony do organu władzy publicznej. Strona powinna, co najmniej podać datę sporządzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, treść wniosku czy datę jego złożenia. Skarżący obowiązkom tym, w rozpoznawanej sprawie, nie sprostał. Skarżący bowiem wnosząc skargę na bezczynność organu datowaną na dzień 8 sierpnia 2022 r. nie wskazał konkretnego wniosku, którego skarga dotyczy. Powołał się jedynie ogólnie na wnioski (skargi) składane do organu na przestrzeni kwietnia, sierpnia 2022 r. Nie określił nawet daty sporządzenia wniosku. Przy czym należy podnieść, że nie jest to jedyna skarga B. G. dotycząca bezczynności organu Dyrektora Zakłady Karnego w Czarnem. Sądowi orzekającemu z urzędu jest wiadomo, że w sprawie pod sygn. akt III SAB/Gd 107/22 skarżący również postawił zarzut bezczynności dotyczący nie udzielenia informacji publicznej, powołując się na wnioski z kwietnia, maja 2022 r. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z treścią złożonej odpowiedzi na skargę (w której organ zaprzeczył składaniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej), w piśmie procesowym z dnia 10 października 2022 r. stanowiącym wykonanie nałożonego zobowiązania, skarżący wskazał, że dowodem składania przez niego wniosków o udostępnienie informacji publicznej - są odpowiedzi - kierowane do niego przez Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem na składane przez niego "skargi dotyczące wyżywienia i jadłospisów" a mianowicie: - pismo z dnia 31 sierpnia 2022 r., nr D/P.451.762.67.2022.AB oraz - pismo z dnia 24 sierpnia 2022 r., nr D/P.451.762.73.2022.AB W powyższym piśmie skarżący zawarł wniosek, aby sąd zobowiązał Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem do przesłania oryginałów skarg dotyczących ww. pism. Tym samym, skarżący w realiach rozpoznawanej sprawy, wskazywał na "skargę z dnia 20 lipca 2022r. r." i "skargę z dnia 14 sierpnia 2022 r." jako wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2023 r. Sąd zobowiązał organ m.in. do przesłania: - "skargi z dnia 20 lipca 2022 r." B. G., o której mowa w piśmie z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.67.2022.AB skierowanym do skarżącego w odpowiedzi na skargę z dnia 20 lipca 2022 r. (wraz z dowodem jej złożenia przez skarżącego); - "skargi z dnia 14 sierpnia 2022 r." B. G., o której mowa w piśmie z dnia 24 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.73.2022.AB skierowanym do skarżącego w odpowiedzi na skargę z dnia 14 sierpnia 2022 r. (wraz z dowodem jej złożenia przez skarżącego) (vide: - k. 34 akt sądowych). Z nadesłanych przez organ dokumentów wynika, że pismo skarżącego ("skarga z dnia 20 lipca 2022 r."), do której się odnosi otrzymana przez skarżącego odpowiedź z dnia 31 sierpnia 2022 r., nie stanowi w ocenie Sądu orzekającego wniosku o udzielenie informacji publicznej, na co wskazuje jednoznacznie jej treść. W piśmie tym skierowanym do Dyrektora Zakładu Karnego za pośrednictwem Ministra Zbigniewa Ziobry, skarżący "zawiadamia po raz kolejny Pana Dyrektora ZK Czarne o złodziejstwie w Pana ZK jakie ma miejsce w kuchni. Zatrudniał Pan tam osoby należące do gangów tj. grypsujących i morderców a ci okradają skazanych z jedzenia i uczestniczy w tym szef kuchni" (...). To dlatego odmawia Pan okazania szczegółowych jadłospisów z podziałem na gramatury, produkty itp. W takim razie Pan też uczestniczy w tym procederze (...). Zrobię porządek w kuchni i wyplenię to złodziejstwo a Ministerstwo mi w tym pomoże. Dość złodziejstwa w ZK Czarne" (vide: - k. 64 akt sądowych). W aspekcie drugiej wskazanej przez skarżącego odpowiedzi, to należy zauważyć, że skarga na bezczynność organu wniesiona w rozpoznawanej sprawie, datowana jest na dzień 8 sierpnia 2022 r. Natomiast pismo z dnia 24 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.73.2022.AB mające stanowić, zdaniem skarżącego odpowiedź na jego wniosek o udzielenie informacji publicznej, odnosi się wprost "do skargi z dnia 14 sierpnia 2022 r.". Tym samym uwzględniając datę sporządzenia przez skarżącego skargi inicjującej niniejsze postępowanie sądowe (8 sierpnia 2022 r.) oraz datę "skargi z dnia 14 sierpnia 2022 r." (wniosku "z dnia 14 sierpnia 2022 r.") wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność, nie może dotyczyć bezczynności organu w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 14 sierpnia 2022 r. Konstatując, zarówno pismo z dnia 24 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.73.2022.AB oraz pismo z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.67.2022.AB nie stanowią (i nie mogą stanowić) odpowiedzi na wnioski złożone przez skarżącego o udzielenia informacji publicznej, z przyczyn wskazanych powyżej. Składane przez skarżącego "skargi dotyczące wyżywienia i jadłospisów" nie mogą być też automatycznie utożsamiane z wnioskami o udostępnienie informacji publicznej. Nie można w zatem uznać na podstawie wskazanych przez skarżącego dowodów, że organ pozostaje w bezczynności. Wobec poczynionych rozważań, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego. Niemniej, zgodnie z przepisem art.106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto, sąd administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Niewątpliwie, zadaniem sądu administracyjnego nie jest "poszukiwanie" wniosku, który stanowi przedmiot złożonej przez skarżącego skargi na bezczynność organu. Nie może też ujść uwadze, iż pismo z dnia 24 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.73.2022.AB oraz z dnia 31 sierpnia 2022 r., znak D/P.451.762.67.2022.AB, na które powołał się skarżący, stanowiły udzielone mu przez Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem odpowiedzi w trybie aktu, który do dnia 17 września 2022 r. regulował kwestie związane z rozpatrywaniem skarg i wniosków składanych przez osoby osadzone w aresztach śledczych - rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2013 r., poz. 647), które szczegółowo określało sposób postępowania przy rozpatrywaniu skarg i wniosków, wskazując jednocześnie podmioty zobowiązane do ich załatwienia. W obu udzielonych skarżącemu odpowiedziach, zawarto pouczenie o możliwości złożenia skargi na sposób jej załatwienia do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Koszalinie w trybie § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. Treść odpowiedzi przywołano na wstępie niniejszego uzasadnienia. Obecnie problematykę tę normuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 września 2022 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1960). Powyższe rozważania jednoznaczne wskazują, że w niniejszej sprawie w momencie wnoszenia skargi oraz w dacie wyrokowania przez Sąd, organ nie pozostawał w bezczynności. Skarga na bezczynność nie jest więc zasadna, a organowi nie można postawić skutecznego zarzutu pozostawania w bezczynności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).