IV SA/Po 868/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Q. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., decyzją z dnia [...] czerwca 2021 roku (nr [...]), na podstawie art. 105 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, umorzył z urzędu w całości postępowanie zainicjowane wnioskiem Q. Sp. z o.o. w S. w przedmiocie legalizacji parkingu na działce [...] obręb [...] ark. mapy [...] (KW nr [...]). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że parking mógłby być kwalifikowany jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm.). Ustawowa definicja budowli jest definicją zakresowo niepełną. Wspólną cechą budowli jest tworzenie jednolitej całości techniczno-użytkowej umożliwiającej jej wykorzystywanie w konkretnych celach. Zgodnie z załącznikiem do ustawy - Prawo budowlane parkingi są obiektami zaliczanymi do kategorii XXII. Organ stwierdził, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia jedynie z nawierzchnią betonową bez elementów infrastruktury umożliwiającej parkowanie pojazdów samochodowych w sposób zorganizowany. Brak jest wydzielonych miejsc postojowych i dróg manewrowych, a także innej infrastruktury tworzącej zazwyczaj całość techniczno-użytkową wchodzącą w skład parkingu. Na terenie działki [...] (arkusz [...], obręb Z.) nie istnieje parking, jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego. Wskazana działka była objęta postępowaniem administracyjnym w sprawie budowy parkingu bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku skierowaną do Q. Sp. z o.o. w S. nakazał rozbiórkę parkingu zlokalizowanego na terenie spornej działki. Decyzja została wykonana w całości. Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB wyjaśnił, że organ I instancji nie wydał w niniejszej sprawie postanowienia o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 49g ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Organ już na etapie postępowania kontrolnego ustalił, że na gruncie niniejszej sprawy nie ma do czynienia z parkingiem. Spółka przedłożyła takie dokumenty wraz z pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku. W ocenie organu odwoławczego na działce [...] (arkusz [...], obręb Z.) zlokalizowane jest utwardzenie gruntu wg stanu odzwierciedlonego na fotografiach dołączonych do ekspertyzy autorstwa mgr inż. F. K.. Oprócz wskazanej nawierzchni na terenie nie stwierdzono wydzielenia miejsc postojowych, dróg manewrowych, odwodnienia, oświetlenia i innych elementów infrastruktury parkingowej. Definicja parkingu została zawarta w § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm.). Pod pojęciem parkingu należy rozumieć "wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują". Organ zaznaczył, że kwestie szczegółowe dotyczące parkingów zostały uregulowane w Rozdziale 3 "Parkingi i garaże dla samochodów" powołanego rozporządzenia. Ze wskazanych regulacji szczegółowych wynika, że liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2 rozporządzenia), miejsca postojowe muszą być usytuowane w odpowiedniej odległości od okien i granicy działki (§ 19 rozporządzenia), usytuowanie miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych reguluje § 20 rozporządzenia, a szerokość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych § 21 rozporządzenia. Q. Sp. z o.o. w S., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Spółka zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącej Spółki kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane poprzez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe uznanie, iż w sprawie "nie istnieje parking, jako obiekt budowlany", podczas gdy o bycie parkingu nie przesądza infrastruktura techniczna ułatwiająca korzystanie z obiektu (elementy stanowiące dodatkowe udogodnienia), a jedynie teren przeznaczony do postoju samochodów wyposażony we właściwą utwardzoną nawierzchnię, 2) § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że dla funkcjonowania parkingu, jako obiektu budowlanego konieczne jest istnienie infrastruktury towarzyszącej, takiej jak: wiaty, słupy oświetleniowe, oznaczenia itd., podczas gdy elementem konstytutywnym tej budowli jest jedynie wydzielona powierzchnia terenu przeznaczona do postoju i parkowania samochodów, 3) naruszenie art. 49h ust. 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie polegające na tym, że przepis nie został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym jego zastosowanie, a tym samym nieprawidłowe umorzenie postępowania będące konsekwencją badania na wstępnym etapie postępowania przesłanek, które w uproszczonym postępowaniu legalizacyjnym nie podlegają weryfikacji, 4) naruszenie art. 105 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż rozbiórce podlegała jedynie infrastruktura towarzysząca parkingowi, zaś jego główny substrat, tj. nawierzchnia umożliwiająca postój samochodów pozostała nierozebrana i jako taka forma parkingu jest możliwa do zalegalizowania. Odmienna ocena, co do tego czy dany obiekt budowlany nadaje się do legalizacji w postępowaniu uproszczonym nie może być podstawą umorzenia postępowania, a organ powinien zająć merytoryczne stanowisko w sprawie, 5) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak ustalenia prawdy obiektywnej i dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, co wyraża się poprzez powielenie przez organ odwoławczy ustaleń przyjętych przez organ I instancji bez poczynienia własnych, wnikliwych ustaleń; WINB nie dostrzegł, że decyzja rozbiórkowa, która stała się jedyną podstawą umorzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, dotyczyła w istocie infrastruktury towarzyszącej parkingowi, pozostawiając w stanie nienaruszonym główny element przesądzający o jego bycie, tj. utwardzoną nawierzchnię umożliwiającą postój pojazdów, 6) naruszenie art. 8, art. 11 w związku z art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakim kierował się organ przy wydawaniu decyzji, 7) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 12 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie zalegalizowania parkingu, pomimo braku ku temu podstaw. Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz zażądał oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Analiza dokumentów włączonych do akt administracyjnych, uzasadnienie kwestionowanych decyzji, a także treści skargi, doprowadziła Sąd do przekonania, że okoliczności kontrolowanej sprawy są pomiędzy stronami bezsporne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku (nr [...]), na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane nakazał Q. Sp. z o.o. w S. rozbiórkę parkingu zlokalizowanego w rejonie ul. [...] w P., w części znajdującej się na terenie działki [...] (arkusz [...], obręb Z.). W sentencji decyzji określono, że nakaz należy zrealizować poprzez rozbiórkę znajdujących się na terenie działki garaży, wiat, słupów oświetleniowych i oznaczeń wydzielających miejsca postojowe oraz usunięcie znajdujących się na terenie parkingu kontenerów. Z uzasadnienia w/w decyzji wynika, że budowa parkingu na działce [...] (arkusz [...], obręb Z.) narusza ustalenia obowiązującego dla tej działki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z planem wskazana działka jest przeznaczona na park publiczny, a dla całego terenu objętego planem obowiązuje zakaz lokalizacji miejsc postojowych dla samochodów z zastrzeżeniem postanowień § 7 pkt 8 planu miejscowego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania przepis art. 48 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, który umożliwia legalizację samowolnie wybudowanego albo będącego w budowie obiektu budowlanego. Organ wyjaśnił przy tym, że nakazem rozbiórki nie została objęta betonowa nawierzchnia parkingu i ogrodzenie, które są pozostałościami istniejącej wcześniej w tym miejscu zabudowy przemysłowej. Decyzja stała się ostateczna. Protokół kontroli obiektu budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 roku potwierdza, że obowiązki nałożone nakazem o rozbiórce zostały w całości wykonane (sporządzono dokumentację fotograficzną). Q. Sp. z o.o. w S., pismem z dnia [...] listopada 2020 roku, wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z żądaniem wszczęcia uproszczonej procedury legalizacji powstałego w 1997 roku na działce [...] obręb [...] ark. mapy [...] (KW nr [...]) parkingu wielostanowiskowego dla samochodów osobowych. W uzupełnieniu w/w wniosku, w dniu [...] grudnia 2020 roku, Q. Sp. z o.o. przedłożyła: - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - opracowanie "Mapa z inwentaryzacji powykonawczej budowli" sporządzone przez uprawnionego geodetę mgr inż. M. R., - ekspertyzę techniczną datowaną na [...] grudnia 2020 roku, a sporządzoną przez mgr inż. F. K. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności inżynieryjnej drogowej. W dniu [...] lutego 2021 roku pracownicy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. przeprowadzili kontrolę, która ujawniał, że na terenie objętym wnioskiem znajduje się utwardzona nawierzchnia gruntu odzwierciedlona na dokumentacji fotograficznej dołączonej do ekspertyzy mgr inż. F. K.. Stan zagospodarowania działki na dzień kontroli ([...] luty 2021) jest zgodny ze stanem uwidocznionym w protokole porozbiórkowym ([...] sierpnia 2016). Oprócz utwardzonej nawierzchni, na opisywanym terenie, nie ma jakichkolwiek obiektów budowlanych (sporządzono dokumentację fotograficzną). Na dzień wydania zaskarżonej decyzji przeznaczenie spornej działki określa Uchwała Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] lutego 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "R. - P. I." w P. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...] kwietnia 2010 roku, Nr [...], poz. [...]. Uchwała obowiązuje w niezmienionej treści od dnia jej wejścia w życie i była podstawą wydania decyzji o nakazie rozbiórki parkingu. Strona skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie zgłaszała wniosków dowodowych. W treści skargi brak jest zarzutów wskazujących na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy był wystarczający dla podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia. Sąd nie podziela stanowiska autora skargi, co do tego, że kwestionowane decyzje zostały wydane w oparciu o ustalenia faktyczne przyjęte z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) oraz § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.). Przy rozpoznaniu wniosku skarżącej Spółki obejmującego żądanie legalizacji wielostanowiskowego parkingu dla samochodów osobowych na działce działki [...] (arkusz [...], obręb Z.) należało uwzględnić, że tożsama kwestia (legalność parkingu na spornej działce) objęta była zakresem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 roku (Nr [...]) o nakazie "rozbiórki parkingu zlokalizowanego w rejonie ul. [...] w P., w części znajdującej się na terenie działki nr [...], arkusz [...], obręb Z.". Uzasadnienie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu urządzonego na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) ujawnia, że zakresem postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do etapów zagospodarowywania tej działki objęty był okres od 1990 roku do dnia wydania decyzji o rozbiórce, czyli luty 2016 roku. Z uzasadnienia decyzji rozbiórkowej wynika także, że nie potwierdziły się "informacje o niezmienionej formie parkingu od 1990 roku. Ze zdjęć lotniczych datowanych na lata 2002-2004, 2006, 2008, 2010, 2012 wynika, że w tym czasie na parkingu nie było kiosku portierni oraz obiektu namiotowego przynajmniej w obecnej lokalizacji. Obiekty te widoczne są dopiero na zdjęciach z 2014 roku". Z powyższej przedstawionym zakresem rozpoznania sprawy dotyczącej rozbiórki parkingu koresponduje nakazany sposób wykonania rozbiórki poprzez usunięcie z terenu działki garaży, wiat, słupów oświetleniowych i oznaczeń wydzielających miejsca postojowe oraz usunięcie znajdujących się na terenie parkingu kontenerów. Powyższe w sposób oczywisty wpływa na ocenę dotyczącą charakteru prawnego pozostałość budowlanych znajdujących się na spornej działce po wykonaniu nakazu "rozbiórki parkingu", a które to pozostałości, w świetle treści wniosku, miałyby mieć status prawny budowli o charakterze parkingu już w 1997 roku. Organy trafnie uznały, że w świetle prawa pozostałości po dokonanej rozbiórce parkingu nie stanowią budowli o charakterze parkingu. Organy prawidłowo odwołały się do definicji prawnej budowli oraz cech prawnych parkingu określonych w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane oraz § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. O naruszeniu wskazanych przepisów, że nie stanowi brak uwzględnienia na gruncie okoliczności kontrolowanej sprawy ocen zawartych w wyrokach sądów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Przy rozstrzyganiu w przedmiocie żądania legalizacji parkingu na działce [...] (arkusz [...], obręb Z.) organy nie mogły pomijać prawomocnych rozstrzygnięć administracyjnych dotyczących kwestii legalności istnienia na wskazanej działce parkingu. W ocenie Sądu organy nie mogły w oparciu o oceny wyrażone na gruncie innych spraw administracyjnych odstępować od nadal aktualnych w świetle treści planu zagospodarowania przestrzennego ocen zawartych w nakazie rozbiórki parkingu na działce [...] (arkusz [...], obręb Z.). Wskazanej działki dotyczy bowiem wniosek legalizacyjny. Z uzasadnienia decyzji o rozbiórce wynika, że legalizacja budowli o cechach parkingu na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) była niedopuszczalna, bo sprzecza z przeznaczeniem terenu tej działki, który został oznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Od dnia wydania decyzji o rozbiórce stan prawny w zakresie możliwości prawnych zagospodarowania terenu spornej działki nie uległ zmianie. Rozstrzygniecie o rozbiórce parkingu zachowało aktualność na dzień wydania zaskarżonej decyzji WINB. Skoro w świetle prawa miejscowego aktualna pozostaje ocena zawarta w decyzji o rozbiórce parkingu, to na dzień wydania zaskarżonej decyzji zgodna z prawem jest ocena, że znajdujące się na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) pozostałości po wykonaniu nakazu rozbiórki (nawierzchnia betonowa po dawnej zabudowie przemysłowej) nie ma cech prawnych budowli parkingu. Na gruncie kontrolowanej sprawy taką ocenę usprawiedliwia właśnie, nadal aktualna w świetle prawa miejscowego, decyzja o rozbiórce, która przewidywała, że likwidacja pozostałości po dawnej zabudowie przemysłowej nie była wymagana na etapie likwidacji nielegalnego stanu rzeczy w postaci parkingu dla samochodów osobowych. Nieuzasadniony okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 105 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Na gruncie prawa budowlanego postępowanie staje się co do zasady bezprzedmiotowe, jeżeli organy nadzoru budowlanego nie znajdują podstaw do nadania praw lub obowiązków, w tym wydania nakazów bądź zakazów, wynikających z przepisów prawa budowlanego. Takie ustalenia uprawniają do zastosowania art. 105 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego (wyrok NSA z 8.09.2021 r., II OSK 542/21, LEX nr 3223833). Przedmiotem wniosku skarżącej Spółki było żądanie dokonania legalizacji "wielostanowiskowego parkingu dla samochodów osobowych". Sąd uznaje, że jedną z konsekwencji decyzji z dnia [...] lutego 2016 roku o rozbiórce parkingu zlokalizowanego na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) jest to, że pozostałości po wykonaniu tego nakazu nie można zgodnie z prawem kwalifikować, jako budowli o charakterze prawnym parkingu. Nakaz rozbiórki parkingu kształtuje stan prawny budowli pozostałej po rozbiórce, jako nawierzchni betonowej po dawnej zabudowie przemysłowej, która nie ma prawnych cech "wydzielonej powierzchni terenu przeznaczonej do postoju i parkowania samochodów". Taki stan prawny spornych pozostałości wynika z przedmiotu i zakresu postępowania w przedmiocie rozbiórki parkingu oraz został potwierdzony treścią rozstrzygnięcia decyzji o rozbiórce (rozbiórka parkingu oraz sposób jej wykonania). Wbrew twierdzeniom autora skargi nakaz rozbiórki dotyczył parkingu, a nie infrastruktury towarzyszącej takiej budowli. Rozstrzygniecie o sposobie wykonania nakazu rozbiórki znajduje uzasadnienie w tym, że "utwardzona nawierzchnia" na terenie spornej działki to pozostałości po dawnej zabudowie przemysłowej oraz w tym, że przeznaczenie terenu spornej działki, aktualne na datę wydania nakazu rozbiórki, określał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który uchwalono w 2010 roku. Powyżej opisany stan prawny budowli pozostałej po rozbiórce parkingu był aktualny na potrzeby postępowania wywołanego wnioskiem skarżącej Spółki z dnia [...] listopada 2020 roku. W konsekwencji zgodne z prawem jest stanowisko, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji "utwardzona nawierzchnia" na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) nie ma cech budowli w postaci "parkingu wielostanowiskowego dla samochodów osobowych". Brak jest podstaw do formułowania oceny o istnieniu na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) "wydzielonej powierzchni terenu przeznaczonej do postoju i parkowania samochodów" dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja o rozbiórce parkingu, aktualna w świetle przeznaczenia terenu spornej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zamierzony przez skarżącą sposób użytkowania tej nawierzchni wyklucza już decyzja o rozbiórce parkingu. Skoro status prawny pozostałości po rozbiórce wyklucza postoju samochodów, to utwardzona nawierzchnia, która jedynie faktycznie to umożliwia, nie przesądza o istnieniu budowli o cechach parkingu. W świetle powyższego nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 49h ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z treścią powołanego przepisu dopiero w trakcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego sprawdza: kompletność dokumentów legalizacyjnych oraz czy z ekspertyzy technicznej, o której mowa w art. 49g ust. 2 pkt 3, wynika, że stan techniczny obiektu budowlanego nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodne z dotychczasowym lub zamierzonym sposobem użytkowania. Organy nadzoru budowlanego już na etapie postępowania kontrolnego stwierdziły brak budowli o cechach "wielostanowiskowego parkingu dla samochodów osobowych". Poza granicami wydanego rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania pozostawała więc kwestia oceny merytorycznych warunków legalizacji parkingu. Do aktualizacji takich obowiązków organu prowadzącego postępowanie nie prowadzi działanie strony, która bez postanowienia oraz niezgodnie ze stanowiskiem organu prowadzącego postępowanie przedkłada dokumenty legalizacyjne. Do uwzględnienia skargi nie przekonały Sądu okoliczności powoływane na usprawiedliwienie zarzutów naruszenia art. 8, art. 11 w związku z art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo rozpoznały kwestię istnienia na działce nr [...] (arkusz [...], obręb Z.) budowli o cechach prawnych parkingu. Argumentacja strony skarżącej, że przedmiotem nakazu rozbiórki była infrastruktura towarzysząca parkingowi, a nie sam parking, stoi w ewidentnej sprzeczności z treścią sentencji decyzji o rozbiórce (zdanie pierwsze). Sąd nie dopatrzył się podstaw dla sformułowania oceny, że brak odniesienia się do poglądów judykatury stanowi o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że uwzględniły one istotne dla załatwienia kontrolowanej sprawy przepisy prawa oraz nadal aktualne rozstrzygniecie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 roku (Nr [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu na terenie działki nr [...] (arkusz 06, obręb Z.). Skarżąca nie wskazała, a Sąd nie ujawnił z urzędu, aby zarzucane organom nieprawidłowości procesowe miały wpływ na legalność wydanego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.