III OSK 5722/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Adam Płusa po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wyższej Szkoły [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1135/20 w sprawie ze skargi Wyższej [...] w [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Nauki na rzecz Wyższej Szkoły [...] w [...] kwotę 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1135/20 oddalił skargę Wyższej Szkoły [...] w B. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania tej jednostce naukowej kategorii naukowej C. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał w pierwszej kolejności, iż wydana uprzednio w sprawie decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18 uchylił ją. Sąd uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję administracyjną dopuścił się mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) dalej jako K.p.a. z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, dlaczego uznał, że kompleksowa ocena jakości działalności naukowej skarżącej uczelni nie dała podstawy do przyznania jej wyższej kategorii naukowej. Rozpoznając skargę na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lutego 2020 r. Sąd uznał, iż organ wykonał wytyczne Sądu zawarte w ww. wyroku, a wydane rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Zdaniem Sądu ocenę Wyższej Szkoły [...] w B. przeprowadzono zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2154) dalej zwanego "rozporządzeniem", w grupie nauk [...]. Ocenę przeprowadził Zespół Ewaluacji [...] złożony z ekspertów właściwych dla tej grupy nauk w grupie wspólnej oceny [...], do której jednostka została przyporządkowana przez Komitet zgodnie z § 20 rozporządzenia. Jednostka nie składała zastrzeżeń dotyczących jej przyporządkowania do ww. GWO. Zespół dokonał kompleksowej oceny Jednostki według kryterium: 1. "Osiągnięcia naukowe i twórcze" – kryterium I, 2. "Potencjał naukowy" – kryterium II, 3. "Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej" – kryterium III, 4. "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej" – kryterium IV. Przyjęte kryteria oceny są, w ocenie Sądu, zgodne z wymogami uregulowanymi w § 8 rozporządzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił sposób dokonania oceny, wskazując między innymi na ustalenie wartości liczb N i No. Zespół przyznał w wyniku oceny jednostce za "Osiągnięcia naukowe i twórcze" QI = 23,59 pkt, za "Potencjał naukowy" QII = 57,08 pkt, za "Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej" QIII = 0,21 pkt oraz "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej" QIV = 10 pkt. Komisja do Spraw Grupy [...] dokonała porównania ocen przyznanych jednostce przez Zespół z uwzględnieniem odpowiednich wag z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii. To dało wynik – 98,45, oraz z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii B, co dało wynik – 66,45. Stanowiło to zgodnie z § 22 ust. 7 rozporządzenia podstawę do zaliczenia jednostki do kategorii naukowej C. Organ dokonał także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji analizy zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku tej analizy wartości liczby N i N0 oraz kryteriów I - IV uległy zmianie, jednak nie w takim stopniu, który mógłby spowodować zmianę rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Minister, jak wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zaaprobował wyniki dodatkowych prac analitycznych i na tej podstawie podjął rozstrzygnięcie. Decyzja podjęta została po analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym zastrzeżeń zgłoszonych przez jednostkę we wniosku oraz opinii Komitetu odnośnie tych zastrzeżeń. Minister podzielił w pełni opinię Komitetu. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje zatem na to, że organ poddał analizie zarzuty jednostki zgłoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz opinię Komitetu Ewaluacji odnoszącą się do tych zarzutów a także całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie. W wyniku tej analizy Minister uznał stanowisko eksperckie za zasadne. Sąd podkreślił, że w postępowaniu, którego przedmiotem jest przyznanie kategorii naukowej, Minister podejmuje decyzję w oparciu o prace eksperckie oraz w oparciu o stanowisko ciała opiniodawczo – doradczego, jakim jest Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Minister zatem ma obowiązek zapoznać się z wynikami prac analitycznych oraz przeanalizować wyniki tych prac, co uczynił, podzielając w pełni opinię Komitetu. Za zasadne uznano przy tym stanowisko Ministra dotyczące braku możliwości uwzględnienia w ocenie publikacji naukowych, monografii naukowych i rozdziałów w monografiach, których afiliacja została dokonana w innej jednostce (§ 2 pkt 13 rozporządzenia). Nie budzi nadto wątpliwości Sądu stanowisko organu, co do braku możliwości uznania projektów finansowanych ze środków własnych w ramach kryterium II i III. Trafnie przyjęto, że § 16 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia dotyczy projektów finansowanych w wyniku aktywności jednostki w pozyskiwaniu środków finansowych na realizacje projektów badawczych, a nie finansowanych ze środków przyznawanych jednostce na działalność statutową. Wskazuje na to użycie przez ustawodawcę zwrotu "aktywność (...) w pozyskiwaniu środków finansowych" na realizację projektów międzynarodowych i krajowych, obejmujących badania naukowe lub prace rozwojowe. Jednostka, której potencjał naukowy podlega ocenie, musi zatem wykazać się konkretnymi działaniami (aktywnością) w pozyskiwaniu tych środków. Finansowanie projektów badawczych ze środków własnych przyznawanych na działalność statutową nie spełnia wymogu aktywnego pozyskiwania środków finansowych. Natomiast finansowanie działań w ramach środków własnych nie jest następstwem aktywności jednostki i merytorycznej oceny projektów badawczych, ale wynika z rocznego planu finansowego. Zatem środki te nie mogą być uznane za środki finansowe "pozyskane" i "wydatkowane" w rozumieniu § 16 ust. 1 pkt 6 i § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Podniesiony w skardze zarzut w tym zakresie nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Sąd podzielił pogląd organu, że wobec braku potwierdzenia na karcie aplikacji produktu potwierdzenia aplikacji ze strony podmiotu, który zastosował produkt, nie jest możliwe uwzględnienie wyników tych badań naukowych lub prac rozwojowych w ocenie aplikacji (§ 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Za prawidłowe uznano także stanowisko Ministra odnośnie nieuwzględnienia w ocenie zgłoszonych osiągnięć dotyczących mobilności pracowników jednostki oraz ich członkostwa we władzach zagranicznych lub międzynarodowych towarzystw, organizacji i instytucji naukowych, których członkowie pochodzą co najmniej z 10 państw. Fakt, że pracownicy wykazani w ramach kryterium pobytu naukowego w ośrodku zagranicznym, faktycznie pozostawali tam w zatrudnieniu przy prowadzeniu badań naukowych lub prac rozwojowych, niewątpliwie nie stanowi pobytu naukowego pracownika w innym ośrodku naukowym lub podmiocie wdrażającym wyniki badań naukowych lub prac, o którym mowa w § 16 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Również członkostwo w radzie wydawnictwa nie jest członkostwem we władzach zagranicznych lub międzynarodowych towarzystw, organizacji i instytucji naukowych w rozumieniu § 16 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Uwzględnienie zaś osiągnięcia w procesie ewaluacji jest możliwie tylko w sytuacji wskazania szczegółowych informacji, które umożliwią jego weryfikację i ocenę. Zdaniem Sądu także przedstawione przez skarżącą dowody uzupełniające z dokumentów załączonych do skargi, nie dają podstaw do zakwestionowania ustalonego stanu faktycznego oraz prawidłowości dokonania jego subsumpcji wobec dyspozycji przepisów prawa materialnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wyższa Szkoła [...] w B., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 153, a także art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej P.p.s.a., albowiem organ nie wykonał wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18, a w sprawie całkowicie brak jest poczynienia ustaleń faktycznych stanowiących podstawę przyznania punktacji w poszczególnych kryteriach, we wskazanym wyroku z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18 Sąd wskazał wówczas w ramach wytycznych, iż uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, jego funkcją jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego jej część dyspozytywną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w swoim wniosku o przyznanie kategorii naukowej sporządzonym zgodnie z wymogami powołanego rozporządzenia Wyższej Szkoły [...] w B. bardzo obszernie przedstawiła materiały wymagane do kompleksowej oceny jednostki naukowej według następujących kryteriów wskazanych w § 8 rozporządzenia, natomiast organ ograniczył się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przytoczonej oceny punktowej dokonanej przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, nadto nie wyjaśnił w żaden sposób z czego punktacja ta wynika, dlaczego uwzględnił jedne osiągnięcia, a innych nie uwzględnił, a decyzja z dnia [...] lutego 2020 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nr [...] nie daje żadnej możliwości prześledzenia toku procedowania przez organ, a tym samym zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądowej, również i uzasadnienie Sądu pierwszej instancji na stronach od pierwszej do dziewiętnastej zawiera w istocie tzw. część historyczną, a obrazującą przebieg postępowania i wyłącznie szerokie przytoczenie przepisów prawa, a nie zawiera w żadnym stopniu tak jak i zaskarżona uprzednio decyzja administracyjna tak również i decyzja z dnia [...] lutego 2020 r. nie zawiera ustaleń faktycznych i dowodów, bowiem jak wyjaśnił wówczas Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tym samym wyroku to na Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego ciąży bowiem obowiązek szczególnej dbałości o dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej w sprawie decyzji z dnia [...] lutego 2020 r., a czego w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono zarówno w decyzji z dnia 11 maja 2020 r. czy też w kolejnej decyzji z dnia 11 lutego 2020 r. Podkreślono, iż pomimo tak czytelnych wskazań i zaleceń organ administracji publicznej nie poczynił ani ustaleń stanu faktycznego kształtującego punktację w poszczególnych kryteriach I-IV przytoczonego rozporządzenia, ani też na których dowodach się oparł, jak również nie wskazał faktów, które organ uznał za udowodnione, nadto przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, przez co nastąpiło rażące naruszenie przepisów postępowania a uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując nierozpoznaniem istoty sprawy i naruszeniem: b) art. 136, art. 127 § 3, art. 104, art. 107 K.p.a. w z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wobec po pierwsze braku ponownego rozpoznania sprawy co do istoty, a po drugie także wobec braku rozpoznania i merytorycznego odniesienia się do zarzutów, argumentów i licznych dowodów wskazanych przez skarżącą obszernie również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i naruszenie przepisu art. 11 K.p.a. przez arbitralne nieuwzględnienie zarzutów strony i ich pominięcie, c) art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 11 K.p.a. polegające na niewłaściwym uzasadnieniu decyzji, sprowadzającym się w istocie jedynie do przytoczenia wprost przepisów prawa ze źródeł przywołanych powyżej i zastosowaniu wyłącznie wzoru matematycznego, bez rzetelnej subsumcji i uzasadnienia, z arbitralnym podstawieniem jedynie przez organ danych, ograniczając się w istocie do bliżej nieodkreślonej w zaskarżonej decyzji opinii Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, w szczególności bez merytorycznego uzasadnienia i odniesienia się w decyzji do stanu faktycznego, zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia i uzasadnienia faktycznego, w szczególności z pomięciem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - winno wskazywać również wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, a nie ograniczać się jedynie do szablonowanego przytoczenia przepisów prawa i wzoru matematycznego z podstawianiem ukształtowanych arbitralnie danych, d) standardów państwa prawa, takie jak: działanie na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.), pogłębianie zaufania strony do organów (art. 8 K.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.), naruszenie zasady praworządności (art. 6 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP); naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) w zw. z art. art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 11 K.p.a. poprzez stworzenie w oparciu o delegację ustawową art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki niekonstytucyjnego systemu ukształtowanego przywołanym rozporządzaniem skutkującym w istocie eliminacją z obszaru szkolnictwa wyższego jednostek naukowych według dowolnego uznania, bez nawet stosownego merytorycznego i rzetelnego uzasadnienia centralnego organu administracji rządowej, w istocie wyłącznie z powołaniem na propozycje organu opinio-doradczego stosującego pełną dowolność, uznaniowość, swobodną i niczym nieograniczoną ocenność, wręcz inkwizycyjność i swobodność w przyznawaniu punktów bez jakiejkolwiek kontroli merytorycznej, w drodze skomplikowanego, niejasnego, nieczytelnego, nieprzejrzystego systemu teleinformatycznego, wzoru matematycznego, abstrakcyjnych i nieweryfikowalnych dla strony rzekomych jednostek referencyjnych dla kategorii A i dla kategorii B, nota bene całkowicie nieadekwatnych do parametryzowanej jednostki naukowej, który również jak w niniejszej sprawie objętej skargą w ramach stosowania tego niekonstytucyjnego prawa w sposób niedopuszczalny modyfikuje faktycznie zapisy ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, który stoi na straży praworządności elementarnych praw strony postępowania, a to między innymi zakreślonymi zasadami ogólnymi art. 6-16 K.p.a., a także dalej w zakresie dowodzenia art. 75-88 K.p.a. czy też w przedmiocie niezbędnych składników decyzji zakreślonych przepisem art. 107 K.p.a., czego potwierdzeniem jest objęty niniejszą skargą akt stosowania prawa w postaci decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a co należy podkreślić wydany już jak akt organu drugiej instancji w ramach niedewolutywnego środka zaskarżenia, który co do treści uzasadnienia stanowi w istocie jedynie o pozorze rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, a uzupełniająco podnieść należy, iż przepis art. 47 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki stanowi tylko i wyłącznie o niestosowaniu art. 10 K.p.a. i art. 81 K.p.a., 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie: - art. 7 Konstytucji RP, naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego art. 2 Konstytucji RP, standardów państwa prawa, takie jak stworzenie w oparciu o delegację ustawową art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki niekonstytucyjnego systemu ukształtowanego przywołanym rozporządzaniem skutkującym w istocie w oparciu o decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nr [...], a uznającą z niewyjaśnionych przyczyn jako zgodną z prawem, jak określił Sąd pierwszej instancji "nie narusza prawa", a ze zdawkowym przywołaniem "Ocenę przeprowadził Zespół Ewaluacji [...] złożony z ekspertów właściwych dla tej grupy nauk w grupie wspólnej oceny GWO [...], do której jednostka została przyporządkowana przez Komitet zgodnie z § 20 rozporządzenia", dalej " Minister podejmuje decyzje w oparciu o prace eksperckie oraz w oparciu o stanowisko ciała opiniodawczego, jakim jest komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Minister zatem ma obowiązek zapoznać się z wynikami prac analitycznych oraz przeanalizować wyniki tych prac, co uczynił, podzielając w pełni opinię Komitetu", przy czym zarówno Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji, jak również Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji posługuje się w tak wysokim stopniu niedookreślonością i ogólnością w sformułowaniach, że nie sposób w ogóle zweryfikować ustaleń, w tym nawet jakie są ustalenie — vide np. "W wyniku tej analizy wartości liczny No NO oraz kryteriów I i IV uległy zmianie, jednak nie w takim stopniu, który mógłby spowodować zmianę rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Minister, jak wskazuje treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zaaprobował wyniki dodatkowych prac analitycznych i na tej podstawie podjął rozstrzygnięcie. Decyzja została podęta po analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym zastrzeżeń zgłoszonych przez jednostkę, we wniosku oraz opinii Komitetu odnośnie tych zastrzeżeń. Minister podzielił w pełni opinię Komitetu. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje zatem na to, że organ poddał analizie zarzutu jednostki zgłoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz opinię Komitetu Ewaluacji odnoszącą się do tych zarzutów a także całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie. W wyniku tej analizy Minister uznał stanowisko ekspercie za zasadne", co skutkuje eliminacją z obszaru szkolnictwa wyższego jednostek naukowych według dowolnego uznania, bez nawet stosownego merytorycznego i rzetelnego uzasadnienia centralnego organu administracji rządowej, w istocie wyłącznie z powołaniem na propozycje organu opinio-doradczego stosującego pełną dowolność, uznaniowość, swobodną i niczym nieograniczoną ocenność, wręcz inkwizycyjność i swobodność w przyznawaniu punktów bez jakiejkolwiek kontroli merytorycznej, w drodze skomplikowanego, niejasnego, nieczytelnego, nieprzejrzystego systemu teleinformatycznego, wzoru matematycznego, abstrakcyjnych i nieweryfikowalnych dla strony rzekomych jednostek referencyjnych dla kategorii A i dla kategorii B, notabene całkowicie nieadekwatnych do parametryzowanej jednostki naukowej, który również jak w niniejszej sprawie objętej skargą kasacyjną w ramach stosowania tego niekonstytucyjnego prawa w sposób niedopuszczalny modyfikuje faktycznie zapisy ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, który stoi na straży praworządności elementarnych praw strony postępowania, a to między innymi zakreślonymi zasadami ogólnymi art. 6-16 K.p.a., a także dalej w zakresie dowodzenia art. 75-88 K.p.a. czy też w przedmiocie niezbędnych składników decyzji zakreślonych przepisem art. 107 k.p.a., czego potwierdzeniem jest objęty niniejszą skargą akt stosowania prawa w postaci decyzji z dnia 11 lutego 2020 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a co należy podkreślić wydany już jak akt organu drugiej instancji w ramach niedewolutywnego środka zaskarżenia, który co do treści uzasadnienia stanowi w istocie jedynie o pozorze rozpoznania wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, a uzupełniająco podnieść należy, iż przepis art. 47 ust. 5 ustawy o zasadach finansowania nauki stanowi tylko i wyłącznie o niestosowaniu art. 10 K.p.a. i art. 81 k.p.a., a Sąd pierwszej instancji uznaje z ogólnikowym uzasadnienie, iż decyzja nie narusza prawa, co więcej "brak podstaw do zakwestionowania ustalonego stanu faktycznego oraz prawidłowości dokonania jego subsumcji wobec dyspozycji przepisów prawa materialnego", z tym że co nieustannie zarzuca skarżący zarówno organ w kwestionowanej decyzji, jak również Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, nie ustalił stanu faktycznego odzwierciadlającego i stanowiącego podstawę punktację, nota bene nieustannie zmienianej, toteż nie sposób odnieść nawet do rzekomej prawidłowej subsumcji wobec dyspozycji przepisów prawa materialnego, a nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie decyzji administracyjnej powinno stwarzać możliwość kontroli przez stronę, bądź sąd administracyjny, prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości samej decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji czyni zawarte w niej rozstrzygnięcie dowolnym, wskazując przez to na jego arbitralny charakter. Właściwe uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie w przypadku, gdy organ odmawia przyznania stronie określonego prawa, - art. 47 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 3, a także 42 ust. 1, ust. 3 pkt 3-4, ust. 5 ustawy o zasadach finansowania nauki, art. 80 K.p.a. i § 10-18 rozporządzenia polegające na dowolności, pełnej arbitralności bez merytorycznego uzasadnienia dokonanych ocen i przywołanych punktów, całkowitej dowolności w kwalifikacji poszczególnych osiągnięć skarżącej jako pozytywnie ocenionej, bez wskazania uzasadnionej merytorycznie rzekomo negatywnych opinii, a także poprzez bezkrytyczne i automatyczne oparcie rozstrzygnięcia na wadliwych ocenach i wyliczeniach Komitetu, (nota bene, nieustannie zmienianych) przekroczenie granicy swobodnego uznania przy wydawaniu decyzji i nieuznanie, że skarżący spełnia kryteria do przyznania kategorii naukowej B, a jedynie C - czyli plasuje się jako jednostka naukowa na poziomie niezadawalającym. W oparciu o wskazane zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Edukacji i Nauki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest zasadna. Strona skarżąca kasacyjnie sformułowana zarzuty skargi kasacyjnej w sposób bardzo rozbudowany, zawierający nie tylko same zarzuty, ale ich szerokie uzasadnienie. Utrudnia to samo wyeksponowanie zarzutu, tym niemniej zasadnym jest zarzut naruszenia w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18 uchylił poprzednią decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji dlaczego uznał, że kompleksowa ocena jakości działalności naukowej skarżącej uczelni nie dała podstawy do przyznania jej wyższej kategorii naukowej. Jak dalej stwierdził Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku, naruszenie to było skutkiem przede wszystkim braku podjęcia właściwej próby wykazania przez Ministra w sposób należyty, a więc dający możliwość sądowej weryfikacji, jakie dokładnie przesłanki i dlaczego organ ten wziął pod uwagę, przyjmując, że skarżąca uczelnia powinna otrzymać jedynie kategorię naukową C. Przedstawiając obowiązujące przepisy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł nadto, że mimo iż na podstawie obowiązującego w tej sprawie rozporządzenia strona skarżącą bardzo obszernie przedstawiła materiały wymagane do kompleksowej oceny jednostki naukowej według następujących kryteriów wskazanych w § 8 cyt. rozporządzenia w zakresie: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze"; 2) kryterium II "Potencjał naukowy"; 3) kryterium III "Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej" i 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej", to Minister w zaskarżonej decyzji ograniczył się do przytoczenia oceny punktowej dokonanej przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Nie wyjaśnił w żaden sposób, z czego punktacja taka wynika oraz dlaczego uwzględnił jedne osiągnięcia, a innych nie uwzględnił. Ponadto, w zaskarżonej decyzji organ bardzo lakonicznie odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie daje Sądowi możliwości prześledzenia toku procedowania przez organ, a tym samym zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądowej. Dalej podkreślił Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku z 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18, że na Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego ciążył obowiązek szczególnej dbałości o dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej w sprawie decyzji, a czego w rozpoznawanej sprawie nie uczyniono i przez to uniemożliwiono przeprowadzenie kontroli przez sąd administracyjny. Mając powyższe na względzie Sąd pierwszej instancji zobowiązał Ministra przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela oraz stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. - zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący podstawą faktyczną, niezbędną do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powinien wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także odnieść się do podniesionych w sprawie zarzutów. Tym samym Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego zobowiązany został do szczegółowego wskazania i omówienia w motywach swojej decyzji powodów przyznania stosownej kategorii naukowej. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył zakres wiążących dla organu wskazań, ponieważ ma to istotne znaczenie w kolejnym etapie kontrolnym wydanego w sprawie kolejnego wyroku. Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym wyroku uznał, że ponownie rozpoznając sprawę Minister wydał prawidłową decyzję zawierającą szczegółowe uzasadnienie przyznanych Uczelni punktów wraz z omówieniem zasad ich ustalania i przyznawania. W tym zakresie trafnie strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w istocie zaskarżona decyzja nie różni się w istotniejszym zakresie od treści decyzji uchylonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18. W istocie w tej sprawie Sąd pierwszej instancji streścił ustalenia zawarte w decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2020 r. Tym samym nastąpiło naruszenie art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skoro w tej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie w stosunku do stanu prawnego uwzględnianego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18, to obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było dokonanie szczegółowej oceny zaskarżonej decyzji w taki sposób, w jaki Sąd ten był związany ww. wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że wprawdzie uzasadnienie decyzji Ministra z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] jest obszerniejsze od wcześniejszej decyzji z [...] maja 2018 r., ale nadal Sąd pierwszej instancji nie ocenił, czy ustalenia zawarte w decyzji z [...] lutego 2020 r. odpowiadają zarówno stanowi faktycznemu w sprawie, jak i stanowi prawnemu. Zasadnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że zgodnie z § 8 rozporządzenia kompleksowa ocena jednostek naukowych i uczelni przeprowadza się z uwzględnieniem następujących kryteriów: osiągnięć naukowych i twórczych, potencjału naukowego, praktycznych efektów działalności naukowej i artystycznej oraz pozostałych efektów działalności naukowej i artystycznej. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję Ministra nie dokonał oceny ani ilości punktów przyznanych za poszczególne kryteria wynikające z powołanego § 8 rozporządzenia, ani też nie ocenił, w jaki sposób punkty te zostały obliczone. Trafnie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie, że samo tak obszerne odwołanie zawierające razem z załącznikami ponad 250 stron powinno być poddane ocenie Sądu pierwszej instancji co do ustosunkowania się do zawartych w nim zarzutów przez Ministra wydającego zaskarżoną decyzję. Wprawdzie zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja zawiera wskazanie, że w zakresie pierwszego kryterium ("osiągnięcia naukowe i twórcze") Minister uwzględnił zarzuty objęte następującymi punktami wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: [...], to jednak nie wyjaśnił ani dlaczego je uwzględnił, ani też nie wskazał w jaki sposób w wyniku ich uwzględnienia wzrosła liczba uzyskanych z tego obszaru punktów do 21,54. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było ustalenie, czy w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia warunki wynikające z prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że skoro w tej sprawie tak sądy, jak i organy są związane wyraźnymi wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku o sygnaturze akt II SA/Wa 1327/18, w którym zobowiązano do szczegółowego wyjaśnienia zasad ustalania liczby punktów przyznawanych za poszczególne obszary oceny w zakresie objętym § 8 rozporządzenia, to brak kontroli Sądu pierwszej instancji co do sposobu ustalenia punktacji w tym zakresie nie stanowi wypełnienia wytycznych wynikających z art. 153 P.p.s.a. i z art. 170 P.p.s.a. Trafnie także podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji nie ocenił także, czy zaskarżona decyzja zawiera omówienie zasad lub przesłanek uniemożliwiających uznanie zarzutów nr 41 [...] i 77 [...], a w szczególności nie wskazano, dlaczego oświadczenia autorów objętych tymi zarzutami co do afiliacji Wyższej Szkoły [...] w B. nie mogą być uznane za spełniające wymóg tejże afiliacji. Sąd pierwszej instancji nie dokonał także oceny, czy kolejne zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (pisane na stronie 10 zaskarżonej decyzji) obejmujące np. zarzut nr 31 [...], nr 36 [...] a przede wszystkim nr 25 [...] nie spełniają przesłanek pozwalających na zaliczenie ich do kategorii osiągnięć naukowych i twórczych. Wprawdzie ani Sąd pierwszej instancji, ani też Naczelny Sąd Administracyjny nie mają kognicji do oceny danej publikacji lub dzieła jako spełniającego lub nie wymogów monografii naukowej lub rozdziału w takiej monografii, ale zbiorcze potraktowanie w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji jak i Ministra zarówno recenzji artykułów naukowych jak i monografii oraz samych oświadczeń o afiliacji Wyższej Szkoły [...] w B. w danej publikacji (zarzut nr 31 [...]) rodzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości dokonania tych ustaleń. Obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było przeprowadzenie kontroli co do istnienia uzasadnienia przy zakwalifikowaniu, a przede wszystkim braku zakwalifikowania osiągnięć wskazanych przez stronę skarżącą w ramach pierwszego ocenianego obszaru i logiczności tego uzasadnienia. Nie można także pominąć i tego, że Sąd pierwszej instancji dysponował nie tylko wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale i przedłożonymi przez stronę dowodami mającymi uzasadniać swoje żądania. Budzi istotne wątpliwości brak kontroli Sądu pierwszej instancji w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji oceniono funkcjonowanie Wyższej Szkoły [...] w B. w obszarze czwartym, tj. pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie uznano, że w kartach aplikacji wymaganych zgodnie z punktem 18 załącznika nr 1 do rozporządzenia zabrakło informacji o potwierdzeniu aplikacji przez podmiot, który zastosował produkt zaopatrzone podpisem i datą osoby uprawnionej do reprezentowania pomiotu potwierdzającego aplikację produktu. Z akt sprawy wynika, że karty aplikacji zostały złożone przez Wyższą Szkołę [...] w B., a przy tym w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Uczelnia ta wskazała na faktury potwierdzające przyjęcie produktów przez podmioty. Sąd pierwszej instancji oceniając w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji powinien skontrolować, co zawierają karty aplikacji i czy ich treść spełnia wymagania zawarte w ww. punkcie nr 18 załącznika nr 1 do rozporządzenia. Prowadząc postępowanie sądowe w sposób wybiórczy, nie uwzględniając całego zgromadzonego materiału dowodowego i nie dokonując kontroli poza granicami zarzutów, Sąd pierwszej instancji naruszył także art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. Nie ma natomiast racji strona skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji brak kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie obszarów nr 2 i nr 3 jednostek naukowych i uczelni wynikających z § 8 rozporządzenia. Obszar drugi obejmuje ocenę w zakresie potencjału naukowego i stosownie do § 16, a w tym pkt 3 tego przepisu ocenia się mobilność pracowników jednostki, w tym ich pobyty naukowe w innych ośrodkach naukowych oraz podmiotach wdrażających wyniki badań naukowych lub prac rozwojowych. Jak wskazał Minister w zaskarżonej decyzji i w tym zakresie podzielił te ustalenia Sąd pierwszej instancji, osiągnięcia wskazane przez stronę skarżącą jako [...] dotyczą tych pracowników, którzy jako miejsce pracy wskazali Wyższą Szkołę [...] w B., a ponadto byli zatrudnieni na innych uczelniach. Skoro ww. przepis wskazuje, że przy ocenie potencjału naukowego uwzględnia się pracowników danej Uczelni, którzy w trakcie jej zatrudnienia realizują pobyty naukowe w innych ośrodkach oraz podmiotach wdrażających wyniki badań naukowych lub prac rozwojowych, to nie może to dotyczyć pracowników, którzy w dwóch lub więcej ośrodkach naukowych lub innych podmiotach są jedynie zatrudnieni jako pracownicy. Potwierdza to załącznik nr 5 pkt II ppkt 6 do rozporządzenia, zgodnie z którym w ramach mobilności naukowców uwzględnia się pobyty naukowe lub prowadzenie badań naukowych oraz zatrudnienie w ramach stosunku pracy pracownika, który uzyskał stopień naukowy w określonym czasie. Ponieważ ocena z tego obszaru w zakresie podnoszonym przez stronę skarżącą nie dotyczyła zatrudniania w rozumieniu załącznika nr 5 pkt II ppkt 6.4 i ppkt 6.5 do rozporządzenia, to należy przyjąć, że nie zostało wykazane, aby pod pojęciem pobytów naukowych na uczelniach zagranicznych należało rozumieć jedynie zaliczenie danego pracownika do minimum kadrowego Wyższej Szkoły [...] w B. Także w obszarze oceny Uczelni obejmującym aktywność w koordynowaniu i realizacji projektów międzynarodowych i krajowych obejmujących badania naukowe lub staże rozwojowe oraz w pozyskiwaniu środków finansowych na ich realizację trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro ten parametr oceny jednostki naukowej lub uczelni wymaga pozyskiwania środków finansowych, to te aktywności Wyższej Szkoły [...] w B., które bazują na jej środkach własnych nie stanowią ich pozyskiwania. Nie można uznać za zasadne i to stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, które neguje możliwość powołania się przez Ministra na ustalenia dokonane przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Co do zasady Minister może w pełni podzielić ustalenia dokonane przez ww. organ opiniodawczo-doradczy tego Ministra i uznać je za własne w wydawanej decyzji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie sprostał obowiązkom wynikającym z wiążących go wskazań zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18 i jedynie częściowo przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji. Ponieważ wada ta dotyczy kontroli w zakresie prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, to wyłączona zostaje możliwość wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. Przesłanką zastosowania ww. przepisu jest sytuacja, w której istota sprawy jest już dostatecznie wyjaśniona. W tej sprawie jej istota nie jest ustalona, a to oznacza, że zaskarżony wyrok podlega stosowanie do art. 185 § 1 P.p.s.a. uchyleniu i sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji będzie zobowiązany do zastosowania się do wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku tego Sądu z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1327/18 oraz do uwzględnienia stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym wyroku. W szczególności Sąd pierwszej instancji powinien skontrolować, czy ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy wyjaśniają, dlaczego nieuwzględniono niektórych aktywności lub osiągnięć pracowników Wyższej Szkoły [...] w B., w szczególności tych wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w jaki sposób liczone są punkty za te osiągnięcia. Sąd powinien też ustalić, ile osiągnięć uwzględniono przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, skoro podana liczba 30 dodatkowych osiągnięć nie znajduje potwierdzenia w dotychczasowych ustaleniach ani Sądu pierwszej instancji, ani w zaskarżonej decyzji Ministra. Jeżeli okaże się to niezbędne, Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć zwrócenie się do organu o dodatkowe wyjaśnienia niezbędne do przeprowadzenia należytej kontroli w sprawie. Skoro ponownie sprawę ma rozpoznać Sąd pierwszej instancji, to przedwczesnym byłaby ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego. Taki tryb procedowania w pełni akceptowany jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 29 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 6577/21; wyrok NSA z 8 grudnia 2023 r. sygn. akt III FSK 3207/21; wyrok NSA z 23 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 3880/21). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która wniosła tę skargę należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Ministra Nauki zasądzić na rzecz Wyższej Szkoły [...] w B. kwotę 560 złotych stanowiący zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Koszty te obejmują kwotę 100 złotych stanowiącą zwrot wpisu od skargi kasacyjnej, kwotę 100 złotych uiszczoną tytułem opłaty administracyjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji oraz kwotę 360 złotych stanowiącą wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).