II SA/Łd 338/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...].; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z póź. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo budowlane", utrzymał w mocy w całości decyzję Starosty [...][...] z dnia [...] r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] r. Starosta [...][...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., po uzupełnieniu przez nią braków wniosku i wskazanych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, pozwolenia na budowę zespołu urządzeń telefonii komórkowej A o numerze [...] w miejscowości A. przy ul. B 5, na działkach nr ewid. 215/3 i 410/58, gm. A. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody [...] wniósł M.Z., zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a. w związku z art.35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2410), poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji: - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na mocy uchwały Rady Gminy A. z dnia 12 kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A., zwłaszcza poprzez niedokonanie oceny zamierzonej inwestycji w kontekście zakazów i ograniczeń ustanowionych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności zaniechanie zbadania zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami ogólnymi dotyczącymi przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania terenu oraz z ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy zagospodarowania terenów odnoszącymi się do terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami UC i UC1 oraz do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UA/UC1, - z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z wymaganiami dotyczącymi dopuszczalnego poziomu gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach środowiska dostępnych dla ludności, wynikającymi z przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, zwłaszcza poprzez niedokonanie samodzielnych ustaleń w zakresie występowania pola elektromagnetycznego o wartości wyższej niż 0,1 W na metr kwadratowy w miejscach dostępnych dla ludności, ze szczególnym uwzględnieniem nieruchomości sąsiadujących z terenem zamierzonej inwestycji. Jednocześnie odwołujący się wskazał, że organ nie odniósł się do kwestii: wysokości zabudowy (30 metrowej konstrukcji wsporczej dodatkowo stanowiącej element budynku z uwagi na posadowienie jej na dachu budynku), działalności o uciążliwości przekraczającej granice działki dla terenu oznaczonego symbolem UC (emisja pól elektromagnetycznych wykraczająca poza granice działki inwestora). Ponadto skarżący podniósł, że równoważna moc promieniowa izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosząca 1193,97 W, w przedmiotowej inwestycji w sumie wynosi 3581,91 W, z uwagi na 3 takie anteny. Co więcej, Wójt Gminy A. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2018 r. błędnie ocenił obszar występowania pola elektromagnetycznego o wartości wyższej niż 0,1 W/m2, która to według Wójta nie obejmuje swym zasięgiem miejsc dostępnych dla ludności. Zdaniem M. Z., przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało ocenić, czy realizacja zamierzenia inwestycyjnego (stacji bazowej telefonii komórkowej) nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi i dlatego też należało się odnieść do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich. W ocenie skarżącego, powyższe zaniechanie Wójta Gminy A. nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku zbadania w toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, czy planowana działalność powoduje ewentualne uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, albowiem dokonanie oceny w tym zakresie wymagane jest z uwagi na treść ustalenia zawartego w § 28 uchwały Rady Gminy A. z dnia 12 kwietnia 2005 r. nr [...] (dalej: "mpzp"), w myśl którego dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem UC o podstawowym przeznaczeniu dla usług centrotwórczych wyklucza się działalność o uciążliwości przekraczającej granice działki. Zdaniem skarżącego, organ I instancji powinien w szczególności wypowiedzieć się w wydanej decyzji co do tego, czy za uciążliwość przekraczającą granice działki może być uznane emitowane pole elektromagnetyczne o wartości wyższej niż 0,1 W/m2. Dodatkowo wskazał, że będąc właścicielem nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, ma zamiar budowy budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, a zrealizowanie powyższej inwestycji spowoduje uciążliwość dla jego nieruchomości wyrażającą się w "niemożności" jej zabudowy budynkiem, zarówno zgodnie z ustaleniami mpzp, jak i z uwagi na treść przepisu § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, odwołujący się stwierdził, że w myśl § 31 mpzp gminy A. teren oznaczony symbolem UA/UC1 o podstawowym przeznaczeniu jako usługi administracji i usług centrotwórczych jako funkcji równorzędnej winien być urządzony w sposób podkreślający reprezentacyjny obszar gminy, a posadowienie ponad 30 metrowego masztu na dachu budynku znajdującego się w centrum A., tuż obok urzędu gminy, nie licuje z reprezentacyjnym charakterem tego obszaru, a więc narusza ustalenia obowiązującego mpzp. W związku z powyższymi zarzutami odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy w całości decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowalne, wskazał, że przedmiotowa inwestycja – budowa instalacji radiokomunikacyjnej, zlokalizowana została na terenie objętym ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy A. z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A.. Działka inwestycyjna nr ewid. 215/3 i 410/58 położona jest w terenie ograniczonym liniami rozgraniczającymi na rysunku mpzp i oznaczonym symbolem UA/UC1 - teren usług administracji i usług centrotwórczych (§6 ust. 1 mpzp). Zgodnie z Rozdziałem 3 (Ustalenia szczegółowe dotyczące przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów) § 31 mpzp teren UA/UC1 ustala następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) utrzymanie funkcji administracji publicznej; 2) urządzenie otaczającego terenu w sposób podkreślający reprezentacyjny obszar gminy; 3) utrzymanie innych funkcji usługowych z możliwością zmiany tej funkcji; 4) zachowanie 16-to metrowej strefy ochronnej (...); 5) dopuszcza się możliwość lokalizowania funkcji mieszkaniowej (...); 6) nie dopuszcza się budynków towarzyszących, wszystkie funkcje muszą się zamknąć w jednym budynku; 7) dopuszcza się możliwość lokalizowania stacji paliw. Jednocześnie, w Rozdziale 6 (Ustalenia dotyczące zasad obsługi gminy w zakresie infrastruktury technicznej), w § 61 ust. 1 pkt 2 mpzp ustalono w zakresie telekomunikacji lokalizację urządzeń jako centrale, szafy dostępowe czy maszty telefonii komórkowej, po uzasadnieniu techniczno-ekonomicznym, a dla masztów z uwzględnieniem również uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu. Wychodząc z powyższych ustaleń, organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej na dachu dwukondygnacyjnego istniejącego budynku usługowego, obejmujących m.in. konstrukcję wsporczą oraz anteny sektorowe i anteny radioliniowe. Przedmiotowa inwestycja jest obiektem infrastruktury telekomunikacyjnej, świadczącej usługi telefonii komórkowej oraz dostępu do internetu, które zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 65) stanowią cel publiczny - budowa obiektów i urządzeń łączności publicznej. Zgodnie z definicją przeznaczenia uzupełniającego (należy przez to rozumieć takie rodzaje przeznaczenia, które uzupełniają lub wzbogacają przeznaczenie podstawowe na danym terenie, a nie są z nim sprzeczne), lokalizacja usług telekomunikacyjnych na danym terenie jest zgodna z mpzp. Plan w żaden sposób nie ogranicza również wysokości konstrukcji wsporczych urządzeń telekomunikacyjnych lokalizowanych na terenie UA/UC1. Lokalizacja konstrukcji wsporczej na dachu budynku nie zakłóci również reprezentacyjnego charakteru tego obszaru. Urządzenia i instalacje, takie jak instalacje odgromowe, antenowe, klimatyzatory, kominy i inne urządzenia budowlane montowane na dachach budynków są stałym elementem krajobrazu terenów zurbanizowanych. Ani obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ani przepisy prawa, w tym ustawa o ochronie przyrody czy ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zabraniają budowy tego typu inwestycji we wskazanej lokalizacji. Zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami mpzp potwierdza art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn:. Dz. U. z 2019 poz. 2410), który stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przenaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 75 ust. 1a-2 ww. ustawy). Mając na względzie powyższe ustalenia organ nie podzielił zarzutów odwołującego się dotyczących niezgodności inwestycji z mpzp. W dalszej kolejności, odwołując się uprzednio do regulacji zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) oraz art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie zespołu urządzeń telefonii komórkowej montowanych na dachu budynku usługowego, obejmujące trzy anteny sektorowe [...], pracujące w paśmie o częstotliwości LTE 800 MHz i UMTS 900 MHz, skierowane na azymuty: 70°, 180°, 300°, o wysokości zawieszenia środka każdej z anten sektorowych - 28,60 m n.p.t. Maksymalne pochylenie (tilty elektryczne) anten wynoszą 5° (str. 55-76 projektu budowlanego), z użyciem montażu anten uniemożliwiającym ich mechaniczne pochylenie (str. 36 projektu budowlanego). Równoważna moc promieniowana izotropowo, dla każdej z ww. anten sektorowych wynosi 1193,97 W. Wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowej dla projektowanych anten sektorowych (dla każdego z azymutów: 70°, 180 ° i 300°) zawiera się w przedziale 1000 - 2000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia, rozpatrywana odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej w osi głównej wiązki promieniowania wyniesie do 70 m. Wyniki obliczeń, które przedstawiono w tabeli dla poszczególnych anten oraz załączone rysunki, na których przedstawiono rzut poziomy i rzuty pionowe osi głównej wiązki promieniowania we wskazanej wyżej odległości 70 m od środka elektrycznego każdej anteny sektorowej, zarówno dla minimalnych pochyleń wiązek 0°, jak i maksymalnych pochyleń wiązek 5°, potwierdzają brak występowania miejsc dostępnych dla ludności (str. 72-75 dokumentacji projektowej). Ponadto równoważna moc promieniowania izotropowo jest wyznaczana dla pojedynczej anteny. Z przedstawionej kwalifikacji oraz z analizy urbanistycznej załączonej do dokumentacji wynika, że istniejąca zabudowa, występująca w odległości 70 m od projektowanej inwestycji, nie przekracza wysokości 14,0 m. Jednocześnie, z rysunku rzutu poziomego osi głównej wiązki promieniowania dla każdego z azymutów 70°, 180° i 300° w odległości do 70 m od środka elektrycznego anten sektorowych oraz z rzutów pionowych zarówno dla tiltów 0°, jak i tiltów 5° wynika iż, wiązka promieniowania w badanej odległości, znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 22,5 m n.p.t. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, że zajęte stanowisko w sprawie jest zgodne z oceną dokonaną przez właściwy organ środowiskowy - Wójta Gminy A. w decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i konieczności sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia. Następnie Wojewoda podkreślił, że analizując zgodność planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska znaczenie ma § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Na podstawie załączonego do projektu budowlanego zagospodarowania terenu oraz graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, ustalono, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (str.79-87). Wobec tego organ stwierdził, iż parametry i zasięg pól elektromagnetycznych przedstawionych w projekcie są zgodne zarówno z obowiązującym do 31 grudnia 2019 r. rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów z dnia 30 października 2003r. (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), jak i obowiązującym aktualnie rozporządzeniem Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z dnia 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Wskazany na rysunku na stronie 81 projektu budowlanego przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (opracowany na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Środowiska) aktualnie będzie mniejszy, ponieważ w rozporządzeniu Ministra Zdrowia gęstość pola została określona jako 4,5 W/m2 dla danej częstotliwości i dlatego pole elektromagnetyczne o tej gęstości mocy znajduje się bliżej anten, niż pole o gęstości 0,1 W/m2, które wystąpi dalej od anteny i jest przedstawione w projekcie na stronach 81-87. Oddziaływanie planowanej inwestycji powyżej 0,1 W/m2 kończy się w promieniu 31,03 m od środka elektrycznego anten oraz na minimalnym poziomie 24,85 m n.p.t. Najwyższym budynkiem we wskazanym obszarze oddziaływania jest budynek, na którym posadowiona zostanie instalacja i jego wysokość wynosi 13,85 m n.p.t. Powyższe, zdaniem Wojewody, oznacza, iż projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami o warunkach technicznych. Organ dodał, że z uwagi na ograniczenia wysokości zabudowy do trzech kondygnacji nadziemnych łącznie z poddaszem użytkowym oddziaływanie nie ograniczy możliwości zabudowy na terenach sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, a przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone przepisami. Dodatkowo w projekcie budowlanym do obliczeń przyjęto deklarowane przez operatora parametry pracy anten stacji bazowej, w tym maksymalne pochylenie dla każdej anteny oraz maksymalne moce wyjściowe na sektor deklarowane przez inwestora. Jednocześnie odnosząc się do kwestii kumulowania się mocy projektowanych anten z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole magnetyczne Wojewoda stwierdził, w oparciu o informacje uzyskane z ogólnie dostępnej strony internetowej serwisu BTSearch-zakładka: http://beta.btsearch.pl (źródło danych: Urząd Komunikacji Elektronicznej), która zawiera bazę danych o istniejących i potwierdzonych stacjach bazowych sieci komórkowych w Polsce, że w bezpośredniej bliskości przedmiotowej lokalizacji nie ma innych stacji bazowych telefonii komórkowej (dalej jako: "sbtk"). Najbliżej położona stacja bazowa znajduje się przy ul. B 125 w A., w odległości ok. 310 m od inwestycji. W związku z ww. odległościami źródeł promieniowania pomiędzy sbtk można dokonać stwierdzenia, iż nie występuje zjawisko kumulacji promieniowania elektromagnetycznego. Ponadto, do dokumentacji projektowej w dniu 16 grudnia 2019 r. zostało dołączone oświadczenie projektanta T. M. o braku występowania zjawiska kumulacji w promieniu 300 m od projektowanej stacji bazowej. Ponadto organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). W konkluzji, biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania ww. rozporządzenia pod względem zakresu i formy projektu budowlanego - trwale oprawiony w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, z ponumerowanymi stronami wraz ze spisem zawartości projektu. Przedłożony przez inwestora projekt budowy stacji bazowej jest zgodny i spełnia warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i warunki określone w mpzp Gminy A.. Załączony projekt budowlany zespołu urządzeń [...] jest spójny i kompletny. Zawiera wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oprócz tego zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, w dniu 16 grudnia 2019 r. zostało dołączone oświadczenie projektanta T.M., wymagane art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w przypadku projektowania instalacji radiokomunikacyjnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł M. Z. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art.46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza poprzez niedokonanie oceny zamierzonej inwestycji w kontekście zakazów i ograniczeń ustanowionych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w szczególności zaniechanie zbadania zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami ogólnymi dotyczącymi przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania terenu oraz z ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów odnoszącymi się do terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami UC i UC1 oraz do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem UA/UC1, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niedokonanie wyczerpujących ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z wymaganiami dotyczącymi dopuszczalnego poziomu gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach środowiska dostępnych dla ludności, zwłaszcza poprzez niedokonanie ustaleń w zakresie możliwości występowania zjawiska kumulacji promieniowania elektromagnetycznego poprzez nakładanie się (nachodzenie) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny sektorowe i anteny radioliniowe projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz instalację radiową posadowioną na dachu sąsiedniego budynku, w którym mieści się Urząd Gminy A., 2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 a contrario ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę zespołu urządzeń telefonii komórkowej pomimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pomimo niedokonania wyczerpujących ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z wymaganiami dotyczącymi dopuszczalnego poziomu gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach środowiska dostępnych dla ludności, zwłaszcza niedokonania ustaleń w zakresie możliwości występowania zjawiska kumulacji promieniowania elektromagnetycznego poprzez nakładanie się (nachodzenie) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny sektorowe i anteny radioliniowe projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz instalację radiową posadowioną na dachu sąsiedniego budynku, w którym mieści się Urząd Gminy A., - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nieokreślenie w decyzji dokładnych parametrów poszczególnych elementów projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, takich jak: moc poszczególnych anten, ich wysokość i azymuty. Powołując powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu l instancji, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, podtrzmując w uzasadnieniu skargi dotychczasową argumentację, prezentowaną na etapie odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2021 r. niniejsza sprawa na podstawie art.15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021r., o czym zawiadomiono strony, informując o możliwości złożenia pisma zawierającego stanowisko strony postępowania i ewentualne uzupełnienie argumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednakże nie wszystkie argumenty skarżącego zasługiwały na aprobatę. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia stron postępowania występujące na terenie miasta Łodzi będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Podkreślić przy tym należy, że powołany przepis nie uzależnia rozpatrzenia sprawy w powyższym trybie od zgody lub sprzeciwu strony. W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] [...] z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu urządzeń telefonii komórkowej A o numerze [...] w miejscowości A. przy ul. B, na działkach nr ewid. 215/3 i 410/58, gm. A. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 właściwy organ - zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jeżeli wymagania te, zostaną spełnione, organ stosownie do treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie może odmówić zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia. Zwrócić przy tym należy uwagę, że na tle powołanego wyżej art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowalne sformułowano w orzecznictwie sądowym pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że już sam negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu, może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może zapominać, że jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Wyraża ją art. 7 k.p.a., a następnie rozwijają dalsze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W świetle powołanego art. 7 k.p.a. na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się, że realizacja tej zasady ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, ustalenie stanu faktycznego sprawy jest bowiem niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004 r., str. 67). Natomiast przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że to organy administracji publicznej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl tego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Na podstawie powołanego przepisu organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności wyjaśnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe (zob. wyroki NSA z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn.akt II SA 497/88, ONSA/1989/2/68 oraz z dnia 3 lutego 1999 r., sygn.akt IV SA 1010/97; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn.akt II SA/Gd 44/14, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z perspektywy powołanych regulacji należy stwierdzić, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie dokonały rzetelnej oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającymi z uchwały Rady Gminy A. z dnia 12 kwietnia 2005 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A.. W szczególności, na co trafnie zwrócono uwagę w skardze, organy w niniejszej sprawie nie dokonały rzetelnego zbadania zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami ogólnymi mpzp dotyczącymi przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania terenu oraz ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów odnoszących się m.in. do terenu oznaczonego symbolem UA/UC1. W tym kontekście należy podkreślić, że poza sporem w sprawie pozostaje okoliczność, że budowa stacji bazowych telefonii komórkowej, czy zespołu urządzeń telefonii komórkowej, jest lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne sieci telekomunikacyjnej, wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu przepisu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego. Wychodząc z tych ustaleń zauważyć należy, że z treści mpzp (§ 7 ust. 1 i 2) wynika, że na terenie objętym planem ustala się tereny przeznaczone dla realizacji celów publicznych, którymi są: - 2.1 tereny oznaczone na rysunku planu symbolami US, UT/US, UO, UZ, UK; - 2.2.tereny oznaczone na rysunku planu symbolami NO, WZ, jako przeznaczone pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy; - 2.3. tereny oznaczone na rysunku planu symbolami KZ, KL, KD, KW jako przeznaczone pod drogi publiczne, w parametrach określonych w uchwale. Z akt sprawy wynika przy tym, że projektowana inwestycja ma zostać zrealizowana na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem UA/UC1 o podstawowym przeznaczeniu jako usługi administracji i usług centrotwórczych jako funkcji równorzędnej. W ramach zaś tego przeznaczenia Rada Gminy w § 31 uchwały przewidziała następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) utrzymanie funkcji administracji publicznej; 2) urządzenie otaczającego terenu w sposób podkreślający reprezentacyjny obszar gminy; 3) utrzymanie innych funkcji usługowych z możliwością zmiany tej funkcji; 4) zachowanie 16-to metrowej strefy ochronnej (po 8 m od osi magistrali wodociągowej w obie strony) z zakazem zabudowy i sadzenia drzew z wyłączeniem zieleni niskiej; 5) dopuszcza się możliwość lokalizowania funkcji mieszkaniowej. W budynkach nowoprojektowanych funkcję mieszkaniową dopuszcza się na kondygnacjach powyżej parteru tzn. za wyjątkiem piwnic, przyziemienia i parteru, gdzie musi występować funkcja podstawowa; 6) nie dopuszcza się budynków towarzyszących, wszystkie funkcje muszą się zamknąć w jednym budynku; 7) dopuszcza się możliwość lokalizowania stacji paliw. Z zestawienia powołanych regulacji mpzp płynie zatem wniosek, że Rada Gminy przewidziała możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na obszarze objętym regulacją i to na ściśle określonym obszarze (o symbolu: US, UT/US, UO, UZ, UK; NO, WZ, jako przeznaczonym pod budowę lub rozbudowę urządzeń obsługi technicznej gminy, KZ, KL, KD, KW jako przeznaczonym pod drogi publiczne, w parametrach określonych w uchwale). Dodatkowo w § 31 uchwały mpzp (odnoszącym się do zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania trenu oznaczonego symbolem UA/UC1) uchwałodawca gminny ściśle określił sposób przeznaczenia tych terenów i dopuścił jedynie możliwość realizacji na tym terenie innych funkcji (mieszkaniowej, stacji paliw). Regulacje te, w ocenie Sądu, przesądzają w istocie o braku możliwości realizacji na wskazanym terenie UA/UC1 inwestycji celu publicznego. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przede wszystkim mpzp przewiduje w niniejszej sprawie możliwość realizacji inwestycji celu publicznego na konkretnych obszarach. Co prawda, uchwałodawca gminny nie wskazał wyraźnie, że postanowienia planu miejscowego dotyczą także inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to jednak zauważyć należy, że powoływany art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zaczął obowiązywać kilka lat po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy A.. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów, czy ograniczeń zabudowy urządzeniami telekomunikacyjnymi obszaru objętego planem, co decyduje o tym, że inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje przez niego realizowane. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją ustawy jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach (zob. np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn.. akt II SA/Lu 703/19, Lex nr 3045222). Powyższe prowadzi do wniosku, że art. 46 ust. 1 i 2 ww. ustawy mógłby zostać uznany za naruszony tylko w takich warunkach, w których uchwała w sprawie planu miejscowego pozbawiałaby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem. Jednocześnie Sąd zauważa, że w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego gminy A. brak jest niezgodnych z regulacją przewidzianą w art. 46 ust. 1 wyżej powołanej ustawy zakazów całkowicie uniemożliwiających lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Lokalizacja ta, jest bowiem dopuszczalna, a jedynie ograniczona. W dalszej kolejności Sąd podziela stanowisko skarżącego, że organy nie dokonały wystraczających ustaleń w zakresie zgodności zamierzonej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, tj. z wymaganiami dotyczącymi dopuszczalnego poziomu gęstości mocy pola elektromagnetycznego w miejscach środowiska dostępnych dla ludności. W tym względzie szczególnie uwagę zwraca brak rzetelnych i własnych ustaleń organu w kwestii ewentualnego występowania zjawiska kumulacji promieniowania elektromagnetycznego poprzez nakładanie się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne antenty sektorowe i anteny radioliniowe projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz instalację radiową posadowioną na dachu sąsiedniego budynku, w którym mieści się Urząd Gminy A.. Analiza akt sprawy pod tym kątem dowodzi, że ustalenia w tym względzie organ ograniczył do twierdzeń korzystnych dla inwestora zawartych w przedłożonych przez niego dokumentach, w tym oświadczeniu projektanta T. M. o braku występowania zjawiska kumulacji w promieniu 300 m od projektowanej stacji bazowej. Biorąc pod uwagę wykazane uchybienia należało stwierdzić, że organy wydające decyzje w kontrolowanej sprawie dopuściły się naruszenia ww. przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy, a co za tym idzie wydaną decyzję o pozytywnej dla inwestora treści uznać należy za podjętą przedwcześnie, bez dokonania ustaleń koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy A. Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi co do braku określenia w zaskarżonej decyzji dokładanych parametrów poszczególnych elementów projektowanej inwestycji, tj. moc poszczególnych anten, ich wysokość i azymuty. Analiza uzasadnienia decyzji dowodzi, że elementy te w istocie zostały wskazane przez organ. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ administracji zastosuje się do powyższej oceny prawnej przepisów prawa materialnego i przeprowadzi prawidłowe postępowanie wyjaśniające, a w jego następstwie podejmie rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa znajdującym w niej zastosowanie, uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z regulacją art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił jak w punkcie drugim sentencji wyroku, czyniąc to na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi. dc