II SA/Gd 597/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Jakub Chojnacki (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 kwietnia 2024 r., nr SKO Gd/1719/24 w przedmiocie dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżona do Sądu decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 23 sierpnia 2022 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Sulęczynie wpłynął wniosek Pana J. M. (dalej: Skarżący) o wypłatę dodatku węglowego. Decyzją z 21 grudnia 2022 r. Wójt Gminy Sulęczyno odmówił Skarżącemu przyznania dodatku węglowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Wójta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z 3 sierpnia 2023 r., wydanym w sprawie III SA/Gd 221/23, uchylił decyzję SKO. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że informacje podane we wniosku o przyznanie dodatku węglowego muszą zostać zweryfikowane przez organ gminy przed wypłatą dodatku węglowego (potwierdzoną informacją o przyznaniu tego dodatku kierowaną do wnioskodawcy), bądź też przed podjęciem decyzji o odmowie przyznania dodatku węglowego. Skarżący we wniosku o przyznanie dodatku węglowego wskazał jako miejsce zamieszkania O. [...]. Pod tym adresem Skarżący jest zameldowany na stałe. Ponadto, Skarżący w toku postępowania wyjaśnił, że podana w tym wniosku żona B. J. zamieszkuje w posiadanym przez niego drugim domu w J. U podstaw odmowy przyznania przez organy obu instancji dodatku węglowego legła okoliczność - niezamieszkiwania i nieprowadzenia gospodarstwa domowego pod adresem wskazanym w przedmiotowym wniosku. Istota sporu – w rozpoznawanej sprawie dotyczyła ustalenia miejsca zamieszkania i prowadzenia gospodarstwa domowego przez Skarżącego pod podanym we wniosku adresem. Niewątpliwie w świetle przepisów ustawy o dodatku węglowym warunkiem przesądzającym o możliwości przyznania dodatku węglowego jest okoliczność faktycznego zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa domowego w określonym miejscu. Zawarte w art. 2 ust. 2 ustawy, sformułowanie "zamieszkiwanie" to element opisu pojęcia gospodarstwa domowego, zaś w ust. 7 art. 2 ustawy jest mowa o uprawnieniu do dodatku węglowego i w tym przepisie ustawodawca używa pojęcia "miejsce zamieszkania". Przepisy ustawy o dodatku węglowym nie precyzują, jak rozumieć pojęcie zamieszkiwania, zatem oceniając stan faktyczny i prawny w tym zakresie należy mieć na względzie poglądy doktryny i judykatury wypracowane na gruncie prawa cywilnego. O wypełnieniu jego przesłanek świadczą dwie okoliczności - zewnętrzna, czyli faktyczne przebywanie, oraz wewnętrzna, czyli zamiar stałego pobytu. Ustalenie zamiaru powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane, świadczące o woli, ale też możliwości skoncentrowania swoich spraw w danej miejscowości. Stałe zamieszkiwanie generalnie powiązane jest z tzw. centrum życiowym danej osoby, to jest miejscem, gdzie koncentrują się jej sprawy życiowe. W realiach rozpoznawanej sprawy miejscem zamieszkania i prowadzenia gospodarstwa domowego wnioskodawcy powinna być zatem miejscowość podana przez Skarżącego we wniosku, a mianowicie O. Na organach ciążył obowiązek poczynienia w tym zakresie jednoznacznych i nie budzących wątpliwości ustaleń. W ocenie Sądu, przedwczesne byłoby odnoszenie się do przedstawionego przez organy stanowiska, że O. nie jest miejscem zamieszkania Skarżącego. Trzeba bowiem zauważyć, że uszło uwadze organowi drugiej instancji, że w odwołaniu Skarżący złożył wnioski dowodowe dotyczące zamieszkania pod adresem O., a więc okoliczności ważnej dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Co istotne, do dowodów tych, organ ten w ogóle nie odniósł się. Przy czym, Skarżący we wniesionej skardze, podobnie jak w odwołaniu, zarzucił brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a przede wszystkim nie wzięcie pod uwagę wniosków dowodowych przedstawionych przez niego, a świadczących o zamieszkaniu pod adresem wskazanym we wniosku. Jak podkreślił w uzasadnieniu skargi, w odwołaniu wskazał świadków. Osoby te posiadają w okolicy działki letniskowe, a w okresie zimy często go odwiedzają. Są to: S. i G. S., T. M., W. G. oraz M. P. i mogą oni potwierdzić fakt zamieszkiwania w O. Zauważyć tu należy, że uwzględniając treść przepisów k.p.a. regulujących przebieg postępowania wyjaśniającego, organ prowadzący to postępowanie nie może pomijać milczeniem wniosku dowodowego strony, który ma zgodnie z zamiarem strony - potwierdzić wskazywany przez nią stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Odnosząc się do treści przywołanych przepisów stwierdzić trzeba, że organ administracji powinien ustosunkowywać się do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę. W przypadku złożenia przez stronę wniosku dowodowego organ może tego wniosku nie uwzględnić wówczas, gdy wniosek dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony. Jeśli jednak strona wnosi o przeprowadzenie dowodu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jest to dowód zgłoszony na odmienną tezę dowodową, to taki dowód powinien być przez organ przeprowadzony. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GSK 8/09 "sformułowania z art. 78 § 2 k.p.a. "jeżeli żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami" nie należy rozumieć dosłownie jako zakazu uwzględniania żądania strony dotyczącego dopuszczenia dowodu na obalenie tezy - zdaniem organu - już udowodnionej (wyjaśnionej). Oznaczałoby to, że strona będąca w zwłoce nie może dowodzić swojej tezy dowodowej, jeżeli zdaniem organu została już udowodniona odmienna teza. Byłaby to bowiem kara za zwłokę, której stosowanie byłoby uzależnione od poglądu organu na dotychczasowy wynik postępowania dowodowego". Sąd skazał dalej, że przepis art. 136 k.p.a. umożliwia organowi odwoławczemu przeprowadzenie na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jakkolwiek organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu, to w takim przypadku winien jednak wskazać konkretne motywy takiego stanowiska, tj. może wydać postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu lub dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 78 § 2 i 107 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ nie uwzględnił wniosków dowodowych Skarżącego i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu decyzji, co naruszało powołane wyżej przepisy k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni zaskarżoną decyzję nie tylko wadliwą, ale także przedwczesną. Przy czym, wnioskowane dowody czy też twierdzenia Skarżącego np. o ponoszeniu całorocznych opłat za media, zostały powołane w opozycji do stanowiska reprezentowanego przez organ. Nie może budzić wątpliwości, że przepisy k.p.a. ustanawiają dla organów administracji publicznej obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) – przy jednoczesnym zachowaniu reguł jego oceny określonych w art. 80 k.p.a. Wyrazem oceny całości zebranego materiału dowodowego powinno być uzasadnienie decyzji, uwzględniające wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji ma istotne znaczenie dla stosowania zasad postępowania administracyjnego tj. zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Dopiero prawidłowo zgromadzony i wszechstronnie rozważony materiał dowodowy może być podstawą rozstrzygnięcia kończącego sprawę w danej instancji. Sąd wskazał również, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Zgodnie z nią każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia przez legitymowany podmiot środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zatem istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przez organ wyższego stopnia. Kontrola instancyjna przez niego przeprowadzona obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia, lecz ma obowiązek rozpatrzenia sprawy we własnym zakresie. Uprawniony jest także, jeżeli zachodzi taka potrzeba, przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art. 136 k.p.a.). Rolą sądu administracyjnego jest jedynie poddanie kontroli legalności ustaleń dokonanych przez organ, wyprowadzonych z nich wniosków i zastosowanych przepisów prawa. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych i ich szczegółowego omówienia w uzasadnieniu decyzji, ze wskazaniem podstaw tych ustaleń w zgromadzonym materiale dowodowym oraz przedstawieniem przyczyn, dla których pozostałym dowodom organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także omówienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Aby prawidłowo ocenić wydaną przez organ decyzję, sąd musi dysponować wyrażonym w uzasadnieniu decyzji stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) będących podstawą wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jak też dowodów, w tym oferowanych przez stronę na poparcie swoich twierdzeń. Sąd stwierdził nadto, że organ odwoławczy również nie wypełnił obowiązku wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy oraz ich rozważenia. Prawidłowe rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza wobec treści odwołania, wymagało poczynienia niebudzących wątpliwości ustaleń oraz odniesienia się do wnioskowanych dowodów. Jak już zaznaczono, to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego, zatem pominięcie okoliczności i dowodów wskazanych w odwołaniu powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ ponownie rozpoznając zobowiązany został do odniesienia się do wniosków dowodowych Skarżącego i rozważenia możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego w tym zakresie (art. 136 k.p.a.). Następnie zobowiązany został do dokonania jednoznacznych ustaleń, dotyczących zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa domowego przez Skarżącego w miejscowości O. Organ miał również obowiązek uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, w sposób spełniający wymogi przepisu art. 107 § 3 k.p.a., przedstawiając w nim całość argumentacji oraz dowodów, które będą stanowić podstawę dokonanych ustaleń w sprawie. Tym samym organ rozpatrując ponownie niniejszą został zobowiązany do jej rozpoznania całokształcie, mając na uwadze powyższe uwagi Sądu. SKO ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z 7 grudnia 2023 r. uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium uznało konieczność uwzględnienia wniosków dowodowych Skarżącego i przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków: S. i G. S., T. M., W. G. oraz M. P. – na okoliczność zamieszkiwania przez Skarżącego w miejscowości O. SKO uznało także konieczność przeprowadzenia ponownego wywiadu środowiskowego oraz zobowiązania Skarżącego do przedłożenia rachunków za zużycie mediów oraz wyjaśnienia rodzaju wykorzystywanego źródła ogrzewania. Wójt decyzją z 19 lutego 2024 r. ponownie odmówił Skarżącemu przyznania dodatku Węglowego. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, między innymi, że zgromadził dowody z zeznania świadków: Pana W. G., Pana M. P. i Pana T. M. Pan W. G., Pan M. P. oraz Pan T. M. złożyli oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego oświadczenia, w których potwierdzili, że Pan J. M. zamieszkuje pod adresem wskazanym we wniosku. Pan T. M. dodatkowo oświadczył, że Pan J. M. jest Jego sąsiadem, niejednokrotnie Go odwiedza, Pan J. M. niejednokrotnie pomaga Mu w Jego gospodarstwie najczęściej w weekendy, gdyż wtedy nie przebywa w pracy. Organ przyjął oświadczenia ww. jako dowód w sprawie, ale ponownie jak w przypadku zeznań złożonych przez siostrę Pana J. M. - Panią B. G. oraz matkę - Panią T. M., trzeba traktować oświadczenia ww. z dużą dozą ostrożności, ponieważ w toku weryfikacji ustalono, że Pan W. G. to szwagier Pana J. M., Pan M. P. to małżonek siostrzenicy Pana J. M., natomiast Pan T. M. jest Jego bratankiem. Organ, zgodnie z doświadczeniem życiowym, uznał zeznania ww. świadków za niewiarygodne. Do złożenia wyjaśnień w niniejszej sprawie tut. organ wezwał również Państwa G. i S. S. W toku weryfikacji ustalono, że ww. nawet nie zamieszkują w miejscowości O., posiadają tam jedynie działkę letniskową, a co więcej nie podjęli wystosowanej do Nich korespondencji z wezwaniem tut. organu. Zdaniem tut. organu zeznania Państwa S., z uwagi na ich niezamieszkiwanie w miejscowości O., nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. Tak samo, jeśli chodzi o Pana J. K., który nie zamieszkuje w miejscowości O. Wójt powołał się także na odczyty mediów podnosząc, że w okresie jesiennozimowym radykalnie spada zużycie energii i wody. Skarżący nie przedłożył na wezwanie organu rachunków od dostawców mediów, nie posiada też rachunków z węgiel i jego zapasów. SKO decyzją z 18 kwietnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta. Kolegium podzieliło ocenę Wójta dotyczącą przesłanki stałego zamieszkiwania Skarżącego pod adresem O. [...]. Zdaniem SKO, w świetle przedstawionych dowodów i wyjaśnień, organ pierwszej instancji trafnie przyjął, iż wnioskodawca nie zamieszkuje i nie gospodaruje w domu położonym w miejscowości O. [...], a jedynie przebywa w nim sezonowo, tj. w okresie późno wiosennym - letnim - wczesno jesiennym. A w tych okresach nie występuje konieczność ogrzewania domu. Skarżący nie wskazał też żadnego dowodu poniesienia kosztów zakupu opału. Wskazany we wniosku adres nie stanowi też centrum życiowego, gdzie koncentrują się jego sprawy życiowe. Zamieszkiwanie we wskazanym domu z wyłączeniem okresu zimowego (bądź sporadyczne zamieszkiwanie) powoduje, iż brak podstaw do przyjęcia, iż Skarżący stale w nim mieszka i prowadzi gospodarstwo domowe. Skarżący wskazał w odwołaniu, iż "często w okresie zimy wyjeżdża" i "każdej zimy spędza cześć urlopu zagranicą". Okoliczność, iż w 2022 r. Skarżący nie złożył deklaracji o zakończeniu użytkowania nieruchomości, jak składał corocznie przez 8 lat, ma ścisły związek z możliwością uzyskania dodatku węglowego. Również wiarygodność twierdzeń skarżącego, iż w J. "przebywa sporadycznie będąc w odwiedzinach u żony" jest wątpliwa. Skarżący oświadczył, iż prowadzi wieloosobowe gospodarstwo domowe, a nie jednoosobowe. W takim przypadku należy wskazać jeden adres, pod którym wspólnie zamieszkują i gospodarują. Natomiast sam fakt zameldowania pod adresem wskazanym we wniosku o wypłatę dodatku węglowego nie przesądza o fakcie zamieszkiwania pod tym adresem. Pojęcie adresu zameldowania nie jest bowiem tożsame z pojęciem adresu zamieszkania. Zatem nie spełnia jednej z przesłanek przyznania dodatku węglowego. Brak jest jakichkolwiek podstaw, aby przyjąć, iż stan faktyczny sprawy jest odmienny od tego ustalonego przez organ pierwszej instancji. Ocena przeprowadzonych przez organ dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. We wniesionej do Sadu skardze, Skarżący domagał się uchylenia decyzji SKO, które zarzucił naruszenie: przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 2 ustawy o dodatku węglowym oraz przepisów prawa procesowego, przez naruszenie art. 7, art.7a, art.8, art. 12, art. 75, art. 81a. Kodeksu Postępowania Administracyjnego. W uzasadnieniu Skargi podniesiono, że nie wzięto pod uwagę dowodów przedstawionych przez Skarżącego świadczących o zamieszkaniu pod adresem O. [...] od dnia zameldowania tj. 7 maja 2008 r. W roku tym Skarżący na mocy ugody zrzekł się prawa od mieszkania w G. na rzecz swojego syna M. i zamieszkał w O [...]. Organ pierwszej instancji nie podjął próby nawiązania kontaktu ze świadkami wskazanymi przez Skarżącego, którzy są dla niego obcy, ale mogli by potwierdzić jego zamieszkanie w O. Są to osoby mające w pobliżu domki letniskowe bądź składające mu wizyty. Skarżący dogląda ich posesji w okresie zimy, dlatego będąc w O. po sezonie letnim odwiedzają go, aby wymienić się uwagami. Skarżący wskazał między innymi J. K., S. i G. S., A. S., J.G., W. S. SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd związany jest dokonaną uprzednio oceną prawną oraz wskazaniami, co do dalszego postępowania, wynikającymi z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 sierpnia 2023 r., III SA/Gd 221/23. Wynikające z art. 153 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej jako "p.p.s.a.") związanie Sądu ponownie rozpoznającego sprawę, oznacza że Sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Przy kolejnym rozpoznaniu sprawy "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie (por. Wyrok NSA z 10 września 2024 r., III OSK 3266/23, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd uprzednio rozpoznający sprawę wskazał, między innymi na konieczność rozpoznania wniosków dowodowych Skarżącego, wskazując na treść art. 78 k.p.a. Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w postępowaniu, to w takim przypadku winien jednak wskazać konkretne motywy takiego stanowiska, tj. może wydać postanowienie o odmowie przeprowadzenia dowodu lub dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie w odwołaniu od decyzji Wójta z 19 lutego 2024 r. Skarżący wskazał na nieuwzględnienie przez Wójta następujących świadków, mogących w Jego ocenie potwierdzić okoliczność stałego zamieszkiwania w miejscowości O.: J. K., S. S., W. S., A. S. oraz J. G. Tymczasem Kolegium zaaprobowało dokonaną przez Wójta ocenę nieprzydatności w sprawie zeznań świadków J. K. i S. S., to jednakże pominęło, że organ pierwszej instancji nie odniósł się w żadnej mierze do wniosków dotyczących pozostałych świadków. Do wniosków tych nie odniosło się również SKO w ramach obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy. W ten sposób organy naruszyły wytyczne Sądu orzekającego w sprawie uprzednio, co po raz kolejny doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd uprzednio rozpoznający sprawę nakazał dokonać oceny przesłanki stałego zamieszkiwania i prowadzenia gospodarstwa domowego na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, do czego niezbędnym jest odniesie się do wszystkich dowodów, w tym także zaoferowanych przez Skarżącego. Temu obowiązkowi organy administracji uchybiły, w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Na tym etapie sprawy, ze względu na konieczność odniesienia się przez SKO do wniosków Skarżącego o przesłuchanie pominiętych świadków, nie jest możliwa ocena zarzutów skargi, wskazujących na błędną ocenę zgormadzonego materiału dowodowego, ponieważ ocena tak możliwa jest jedynie w oparciu o wszystkie zebrane i przeprowadzone w sprawie dowody. Jednocześnie stwierdzić należy, że zakres uchybień przepisów postępowania w sprawie, pozwala na ich sanację przez SKO w ramach kompetencji z art. 136 § 1 k.p.a. i nie wymaga uchylenia decyzji Wójta. Mając powyższe na względzie, Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekła jak w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę SKO związane jest oceną prawną i wytycznymi zawartymi w niniejszym wyroku oraz uprzednio wydanym wyroku z 3 sierpnia 2023 r., III SA/Gd 221/23, co oznacza, że w pierwszej kolejności Kolegium powinno odnieść się do wniosków dowodowych Skarżącego pominiętych przez organu obu instancji, a dopiero potem wydać adekwatne w sprawie rozstrzygnięcie.