IV SA/Po 544/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skarg H. R., P. M., B. B., R. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi w całości. Prezydent Miasta P., decyzją z dnia [...] listopada 2020 roku (nr [...]), po rozpatrzeniu wniosku S. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę stacji paliw S. o instalację LNG z wiatą nad stanowiskami tankowania i niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...] (ark. [...], obręb S.) przy ul. [...] w P.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że projekt budowlany jest zgodny z ostateczna decyzją o warunkach zabudowach z dnia [...] lipca 2020 roku (znak: [...]) oraz decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lutego 2020 roku (znak: [...]). Wnioskodawca wywiązał się z obowiązku usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...] września 2020 roku. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i posiada pozytywne opinie rzeczoznawców do spraw sanitarno-higienicznych oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projektanci oraz rzeczoznawcy złożyli oświadczenia o zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz innymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ przyjął wyjaśnienia inwestora dotyczące wątpliwości współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości, że planowana inwestycja LNG wraz z wymaganymi strefami bezpieczeństwa nie zakłóca realizacji inwestycji na działce nr [...]. ark. [...], obręb S.. Wnioskodawca posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie § 13 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii organ odstąpił od przeprowadzenia procedury określonej w art. 10 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. H. R. i P. M., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystali z prawa do odwołania. Strony zaskarżył decyzję w całości oraz zażądały jej uchylenia. Ponadto zażądały przeprowadzenia mediacji w trybie art. 96a K.p.a. celem wyjaśnienia i rozważenia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz dokonania ustaleń dotyczących załatwienia sprawy w granicach obowiązującego prawa, a także zobowiązania inwestora, w tym autorów projektu do uwzględnienia w projekcie budowlanym muru oporowego, tzw. "fire wall" zgodnie z normą, o której mowa w sekcji B.1. Aneks B aktualnej normy PN-EN ISO 16924. Wojewoda, po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że mediacje nie odbyły się z uwagi na brak wyrażenia zgody przez wszystkie strony postępowania. Po przeanalizowaniu przedłożonej dokumentacji Wojewoda stwierdził, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz obowiązującymi przepisami. Inwestor złożył komplet dokumentów, a projekt sporządziły osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Projekt uzgodnili bez uwag rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz higieniczno-sanitarnych. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że organ I instancji zapewnił stornom możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Organ wyjaśnił również, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji), bo nie one źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Stanowią źródło wskazań i parametrów dla projektantów, ale nie dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, jeśli obowiązujący akt prawa wymogu stosowania norm wprost nie nakazuje. Przepis § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych stacji gazu ziemnego takiego nakazu nie wprowadza. Organ zaznaczył przy tym, że uchylony został przepis art. 35 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, który upoważniła organ do badania zgodności projektu budowlanego z Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 ustawy - Prawo budowlane. H. R. i R. M. (współwłaściciele nieruchomości obejmującej działkę nr [...]) oraz B. B. i R. B. (współwłaściciele nieruchomości obejmującej działkę nr [...]) skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego. H. R. i R. M., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P., a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. W ocenie skarżących kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane w związku z art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak dostrzeżenia konieczności nałożenia na inwestora w drodze postanowienia obowiązku użycia w miejscu niebezpiecznym konstrukcji muru oporowego pozwalającego na zmniejszenie dystansu separującego punkt zrzutu od sąsiedniej inwestycji na działce nr [...], 2) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wykraczający poza swobodą ocenę dowodów, co wyraża się brakiem wnikliwej analizy wyjaśnień złożonych przez inwestora oraz brakiem zajęcia własnego stanowiska, co do zasięgu strefy bezpieczeństwa pożarowego oraz strefy zagrożenia wybuchem w odniesieniu do działki nr [...], 3) art. 10 § 1, art. 12 § 1 oraz art. 28 K.p.a. poprzez brak umożliwienia stronom wypowiedzenia, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym wyjaśnień inwestora przed wydaniem decyzji, 4) art. 5 ust. 2, 3 i 4 ustawy z dnia 12 września 2020 roku o normalizacji w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych dla stacji gazu ziemnego poprzez przyjęcie założenia, że odesłanie do szczegółowych wymagań technicznych określonych w normie PN-EN ISO 16924 nie powoduje obowiązku stosowania tej normy w postępowaniu, 5) art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 roku o elektromobilności i paliwach alternatywnych w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych dla stacji gazu ziemnego poprzez przyjęcie, że wymagania techniczne określone w normie PN-EN ISO 16924 w zakresie bezpiecznej eksploatacji stacji gazu ziemnego nie mogą być stosowane przez organ oraz brak uwzględnienia aktualnego poziomu wiedzy i dobrych praktyk, które uzasadniały uzależnienie wydania decyzji od zastosowania środka bezpieczeństwa w postaci muru oporowego w miejscu niebezpiecznym. B. B. i R. B., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. W ocenie skarżących kwestionowane decyzje zostały wydane z naruszeniem: 1) art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo Budowlane poprzez jego pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy, 2) § 98 ust. 1 pkt 3 i § 124 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.), a w konsekwencji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo Budowlane oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie odległości, jakie winny być zachowane w zatwierdzonym projekcie budowlanym w stosunku do nieruchomości stanowiącej własność skarżących (działka nr [...]), która do chwili obecnej pozostaje niezabudowana z powodu uporczywej odmowy ustalenia warunków zabudowy, 3) art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. poprzez przyjęcie, że oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżących nie stanowi przeszkody w wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz nierówne traktowanie uczestników postępowania wyrażające się brakiem uwzględnienia faktu oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomość skarżących. Wojewoda podtrzymał argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz zażądał oddalenia skarg. S. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie skarg. Uczestnik postępowania (inwestor) wyjaśnił, że w toku postępowania administracyjnego ustosunkował się do uwag i obaw zgłaszanych przez współwłaścicieli działki nr [...] (pismo z dnia [...] października 2020 roku). Strefa zagrożenia wybuchem dla planowanej instalacji LNG mieści się w całości w obszarze nieruchomości inwestora (działka nr [...]). Strefy bezpieczeństwa określane, jako odległości od obiektów budowlanych (budynków), wynikają z bezpieczeństwa pożarowego i wzajemnego oddziaływania, w tym rozprzestrzeniania się ognia. Mają one na celu ograniczenie potencjalnych skutków powstałych w przypadku zdarzeń niekontrolowanych. Planowana do wybudowania instalacja LNG wraz z wymaganymi strefami bezpieczeństwa nie zakłóca realizacji inwestycji na działce nr [...]. Minimalna strefa bezpieczeństwa (D2) wkracza w granice działki [...] maksymalnie o 10m, zaś minimalna strefa bezpieczeństwa dla budynków powyżej 100 osób (A3) wkracza na działkę [...] maksymalnie o 20m. Na etapie wnoszenia skarg sądowych żaden z sąsiadów nie przedsięwziął działań mających na celu realizację takiej zabudowy. Nie dysponują oni decyzjami o warunkach zabudowy, z których wynikałoby, że w ogóle taka zabudowa (budynki powyżej 100 osób) jest w tym miejscu dopuszczalna. Żaden z sąsiadów, którzy wnoszą skargi, nie próbował koordynować swoich przyszłych planów z S. P.. Na etapie postępowania administracyjnego, dowiedziawszy się o sprzeciwie sąsiadów, inwestor dokonał kosztownej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na działkę [...] i zaproponował uzupełnienie inwestycji o wybudowanie muru oporowego własnym staraniem i na własny koszt, aby rozwiać obawy sąsiadów, co do możliwego oddziaływania inwestycji w razie hipotetycznej eksplozji. Inwestor przygotował stosowny projekt ugody i przekazał go pełnomocnikowi skarżących, a Wojewodę powiadomił o podjętej próbie ugodowej (pismo z dnia [...] lutego 2021 roku). Skarżący nie chcieli podjąć jakichkolwiek rozmów. Stąd nie doszło do próby ugodowej. Inwestor realizuje budowę dodatkowego zabezpieczenia, pozyskał decyzję o warunkach zabudowy dla muru przeciwpożarowego zabezpieczającego instalację LNG i w najbliższym czasie mur ten wybuduje. Inwestor wskazał, że skarżący B. B. i R. B. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym. O ich stanowisku uczestnik dowiedział się dopiero ze skargi do sądu. Wobec tych skarżący inwestor również wystąpił z propozycją polubownego załatwienia sporu. Zlecił wykonanie kolejnej analizy i wystąpił o warunki zabudowy dla inwestycji poszerzonej o dodatkowe zabezpieczenie na odcinku odgradzającym instalację LNG od strony działki nr [...]/. Inwestor zapewnił skarżących, że zawarte porozumienie gwarantować będzie możność dochodzenia realizacji ściany na drodze sądowej. Inwestor wskazał, że oczekuje wycofania skargi, a także zaprosił stronę skarżącą do podjęcia mediacji w trybie art. 115 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pismo z dnia [...] czerwca 2021 roku). Do pisma uczestnika załączone zostały: Analizy ryzyka pożaru wraz z symulacją oddziaływania promieniowania termicznego na działki sąsiednie. H. R. i R. M. w piśmie z dnia [...] września 2021 roku (k. 64 akt o sygn. IV SA/Po 544/21) podnieśli, że na działce [...] istnieje zabudowa dla obiektów powyżej 10 osób oraz dla budynków powyżej 100 osób, a ponadto toczy się proces inwestycyjny (salon sprzedaży samochodów, warsztat obsługi serwisowej z blacharnią i lakiernią oraz stacja kontroli pojazdów). Na terenie działki nr [...] od lipca 2018 roku prowadzona jest działalność w branży motoryzacyjnej. Obiekt warsztatu obsługi serwisowej został oddany do eksploatacji we wrześniu 2021 roku. Kolejnym elementem procesu inwestycyjnego jest salon sprzedaży samochodów. Pełnomocnik skarżących podkreślił, że wszelkie pozaprocesowe pertraktacje pojednawcze prowadzone z udziałem adwokatów i radców prawnych nie podlegają ujawnieniu. Zatem nie wchodząc w kolizję z zasadami etyki zawodowej nie może ani pozytywnie, ani negatywnie ustosunkować się do argumentacji inwestora dotyczącej faktów z tej sfery. B. B. i R. B. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2021 roku (k. 115 akt o sygn. IV SA/Po 545/21) wskazali, że planowana inwestycja powoduje istotną ingerencję w ich gwarantowane konstytucyjnie nieograniczone prawo własności nieruchomości. Inwestycja uniemożliwia, a przynajmniej znacząco ogranicza, możliwość rozlokowania planowanych do wybudowania na działce nr [...] budynków hotelowo-wystawienniczych bezprawnie uprzywilejowując uczestnika postępowania. Zaproponowany do wybudowania mur musi być wybudowany w odpowiedniej odległości o granicy z działką stanowiącą własność skarżących, gdyż w przypadku jego wybudowania muszą oni liczyć się z dodatkowym ograniczeniem obszaru zabudowy własnej nieruchomości, co tym bardziej ingeruje w ich prawo do swobodnego korzystania z nieruchomości. Wybudowanie ściany oddzielania przeciwpożarowego o odporności ogniowej, co najmniej REI 120, wysokości 3,5m i szerokości 7m w miejscu oznaczonym na mapie spowoduje zmniejszenie atrakcyjności wizualnej obszaru działki nr [...] w sąsiedztwie tego muru oraz nie spowoduje usunięcia dolegliwości polegającej na niemożności pobudowania budynku hotelowego w obszarze minimalnej strefy bezpieczeństwa dla planowanej przez uczestnika inwestycji. Przepisy prawa gwarantują wszystkim równe prawa, co do korzystania z własności i realizacji procesów inwestycyjnych. Skarżona decyzja różnicuje inwestorów uprzywilejowując uczestnika postępowania. Taki stan rzeczy narusza interesy skarżących i powoduje niczym nieusprawiedliwioną dyskryminację skarżących w obrocie gospodarczym. Do pisma załączono datowane na dzień [...] stycznia 2021 roku zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] w zakresie zespołu obiektów usługowych obejmujących: stację paliw z myjniami samochodowymi, obiekt gastronomiczny, obiekt handlowo-wystawienniczy. Postanowieniem z dnia 2 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o połączeniu spraw o sygn. akt IV SA/Po 544/21 i sygn. akt IV SA/Po 545/21 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i tak połączone sprawy prowadzić dalej pod wspólną sygnaturą akt IV SA/Po 544/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.). Skargi okazały się nieuzasadnione. Przedmiotem kwestionowanego rozstrzygnięcia jest zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na rozbudowę istniejącej stacji paliw płynnych o instalację LNG z wiatą nad stanowiskami tankowania i niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja została wydana po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 roku. Wojewoda trafnie przyjął, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy, zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.), zastosowanie znajdują przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu dotychczasowym, czyli ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 ustawy - Prawo budowlane). Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 wskazanej ustawy. W treści projektu przedłożonego organom do zatwierdzenia (str. 7 Projektu budowlanego) wyraźnie wskazano, że podstawą jego opracowania była między innymi Polska Norma PN-EN ISO 16924 Stacje tankowania gazu ziemnego. Stacje LNG do tankowania pojazdów. Obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego (k. 26-27 Projektu budowlanego) wyznaczony został w projekcie zgodnie z powyższą normą, warunkiem zachowania określonych odległości między zbiornikiem magazynowym LNG i innymi urządzeniami LNG, a budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W projekcie zgodnie z powołaną Polska Normą PN-EN ISO 16924 przyjęto, że minimalne odległości wynoszą: 20m dla budynków przeznaczonych na pobyt do 10 osób, 30m dla budynków przeznaczonych do 100 osób oraz 50m dla budynków przeznaczonych na pobyt powyżej 100 osób. Obszar oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego w formie graficznej przedstawiony został na rysunku Z-04 Odległości Bezpieczeństwa (k. 82 Projektu budowlanego). Zgodnie z projektem w obszarze oddziaływania inwestycji znajdują się działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz 1 (arkusz [...], obręb S.). Prezydent Miasta P. wyznaczył podmioty o statusie strony postępowania w oparciu o zapisy Bazy Ewidencji Gruntów ZGiKM G. Podstawy i zakres wyznaczenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a także wskazania organu, co do podmiotów o statusie strony postępowania, nie były kwestionowane na żadnym etapie postępowania administracyjnego, a także postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Sądu skarżone organy z poszanowaniem treści art. 28 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo Budowlane prowadziły postępowanie z udziałem właścicieli nieruchomości obejmujących działkę nr [...] oraz działkę [...]. Właściciele działki nr [...] brali czynny udział w postępowaniu (pismo z dnia [...] października 2020 roku, wniosek z dnia [...] listopada 2020 roku o doręczenie skanu operatu środowiskowego i decyzji środowiskowej, odwołanie z dnia [...] listopada 2020 roku, zgoda na mediację z dnia [...] marca 2021 roku). Właściciele działki nr [...] ograniczyli swój udział w postępowaniu administracyjnym do przejrzenia akt sprawy oraz sporządzenia z nich fotokopii (protokół z czynności służbowej z dnia [...] marca 2021 roku), co uczynili na etapie postępowania przed organem odwoławczym, po doręczeniu zawiadomienia o możliwości przeprowadzenia mediacji. Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia kwestionowanych decyzji w oparciu o zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.). Analizy akt sprawy przekonuje do stanowiska, że brak zapewnienia możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez Prezydenta Miasta P. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W piśmie z dnia [...] października 2020 roku, mając na uwadze zapisy § 68, § 76 ust. 1 oraz § 124 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063 z późn. zm.) strony (właściciele działki nr [...]) zgłosiły wątpliwości, co do prawidłowości umiejscowienia instalacji LNG i podniosły, że "budynek naszej inwestycji znajdzie się w odległości 37m od granicy działki przy ul. [...]". Strony zaznaczyły przy tym, że projekt planu zagospodarowania przestrzennego "R. " przewiduje przeznaczenie północnej części działki nr [...] oraz południowej części działki nr [...] na poszerzenie ulicy [...] o około 6m kosztem każdej z działek. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zmodyfikowali materialnoprawne podstawy stawianych zarzutów, wskazali na błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowania art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 roku elektromobilność i paliwa alternatywne oraz § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych dla stacji gazu ziemnego. Zakresem rozpoznania w postępowaniu odwoławczym zostało objęte żądanie stron w postaci uwarunkowania decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę od zastosowania dodatkowego środka bezpieczeństwa w postaci muru przeciwpożarowego. W skardze do sądu administracyjnego H. R. i R. M. podnieśli tożsame zarzuty i żądania, co na etapie odwołania w postępowaniu administracyjnym. Z kolei skarżący B. B. i R. B. w uzasadnieniu skargi do sądu wprost wskazują, że "organy o postępowaniu i jego przebiegu informowały stronę na bieżąco". O naruszeniu prawa, które miałoby powodować usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji nie stanowi fakt, że Prezydent Miasta P. w uzasadnieniu decyzji, jako własne stanowisko w sprawie, w całości przytoczył wyjaśnienia inwestora zawarte w jego piśmie złożonym w dniu [...] października 2020 roku (k. 99 akt administracyjnych organu I instancji). W ocenie Sądu inwestor, a zanim organy, prawidłowo przyjmują, że nie należy utożsamiać inwestycji dotyczącej budowy instalacji LPG (gazu płynnego) z budową instalacji LNG (gazu ziemnego). Sąd nie ujawnił żadnych okoliczności uzasadniających kwestionowanie stanowiska o tym, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy zastosowania nie znajdowały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.). Wskazany akt prawny został wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) i normuje warunki techniczne dotyczące stacji paliw płynnych, czyli obiektów budowlanych, w skład których mogą wchodzić zbiorniki paliw płynnych, zbiorniki gazu płynnego (LPG) oraz odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego (LPG). W konsekwencji przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia nie stanowiły podstawy prawnej dla wyznaczenia strefy zagrożenia wybuchem, czy strefy bezpieczeństwa pożarowego, w kontrolowanej sprawie, czyli dla rozbudowy stacji paliw płynnych o instalację LNG. Zaznaczyć przy tym należy, że ograniczenia zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, w tym działki nr [...] oraz nr [...], określone powołanym powyżej rozporządzeniem powstały już z chwilą pobudowania stacji paliw płynnych wraz ze zbiornikami paliw płynnych i stanowiskami do tankowania. Rozważanie tych kwestii wykracza poza granice kontrolowanej sprawy. Stacje gazu ziemnego (CNG, LNG) oraz punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 roku o elektromobilności i paliwach alternatywnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 980 ze zm.), są budowane, eksploatowane, naprawiane i modernizowane w sposób zgodny z wymaganiami technicznymi określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 29 oraz warunkami tankowania pojazdów i bunkrowania jednostek pływających, zapewniającymi: bezpieczeństwo użytkowników, prawidłowe funkcjonowanie sieci gazowej, bezpieczeństwo pożarowe, dostęp dla osób niepełnosprawnych, właściwy stan techniczny wykorzystywanej infrastruktury. Na podstawie art. 29 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych wydane zostało rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych dla stacji gazu ziemnego (Dz. U. z 2019r., poz. 1757). Zgodnie z treścią § 2 tego rozporządzenia, stacja gazu ziemnego, w zakresie bezpiecznej eksploatacji, powinna spełniać szczegółowe wymagania techniczne określone w aktualnej normie PN-EN ISO 16923 - w przypadku stacji gazu ziemnego wyposażonych w punkty tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub PN-EN ISO 16924 - w przypadku stacji gazu ziemnego wyposażonych w punkty tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), oraz uwzględniać aktualny poziom wiedzy i dobre praktyki. Wojewoda przyjął błędną wykładnię prawa materialnego wskazując, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku stosować i egzekwować zapisów Polskiej Normy powołanej w § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych dla stacji gazu ziemnego. Zaprezentowanej przez Wojewodę wykładni prawa nie uzasadnia ani uchylenie przepisu art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego, ani to, że do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). W ocenie Sądu żądań stron postępowania nie można odczytywać w ten sposób, że zmierzały one do wymuszenia na organie oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej. Właściciele działki nr [...] żądali jedynie dokonania oceny zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a w razie stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie nałożenia na inwestora postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości. W ocenie H. R. i R. M. pobudowanie muru oporowego prowadziłoby do usunięcia niezgodności projektowanego zagospodarowania działki z wymogami określonymi aktualna normą PN-EN ISO 16924. W ocenie Sądu zasadne są zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 §3 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Wojewoda uchylił się od wykonania obowiązków zaktualizowanych żądaniem stron i podniósł w tym zakresie argumentację niezgodną z prawem materialnym. Z treści przepisu art. 25 w związku z art. 29 ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 28 sierpnia 2019 roku w sprawie szczegółowych wymagań technicznych dla stacji gazu ziemnego jednoznacznie wynika, że stacja gazu ziemnego wyposażona w punkty tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) powinna spełniać szczegółowe wymagania techniczne określone w aktualnej normie PN-EN ISO 16924 oraz uwzględniać aktualny poziom wiedzy i dobre praktyki. Wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego "powinna spełniać" oznacza, że "musi spełniać". Z treści projektu budowlanego wprost wynika, że treści normy PN-EN ISO 16924 określa strefy zagrożenia wybuchem oraz strefy bezpieczeństwa pożarowego wyrażające się koniecznością zachowania minimalnych odległości między zbiornikiem magazynowym LNG i innymi urządzeniami LNG, a budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Analiza uzasadnienia kwestionowanych decyzji nakazuje uznać, że organy zaniechały sprawdzenia, czy projektowana lokalizacja inwestycji, projektowane zagospodarowanie działki nr [...], spełnia wymogi techniczno-budolwane określone wskazanymi strefami bezpieczeństwa. Organ nie wypowiedział się ani w kwestii tego, czy zachowane są odległości instalacji LNG od budynków na działkach sąsiednich oraz nie przedstawił ani oceny tych ustaleń, ani wynikających z nich konsekwencji dla załatwienia kontrolowanej sprawy. Jednak analiza dokumentacji włączonej do akt administracyjnych oraz dokumentacji przedstawionej na etapie postępowania sądowego, a także stanowiska stron skarżących, ujawniają bezspornie, że powyżej wskazane naruszenie przepisów postępowania nie prowadziło do istotnego naruszenia prawa materialnego uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Bark jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę zostało dokonane niezgodnie z wymogami określonymi w normie PN-EN ISO 16924 w zakresie zagospodarowania działki. Dowody zgromadzone w sprawie ujawniają, że obszar wyznaczony przez strefy zagrożenia wybuchem nie wychodzi poza granice działki inwestora. Z kolei obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego wyznaczony przez strefy bezpieczeństwa pożarowego wynosi 20m dla budynków przeznaczonych na pobyt do 10 osób, 30m dla budynków przeznaczonych do 100 osób oraz 50m dla budynków przeznaczonych na pobyt powyżej 100 osób. W tym zakresie analiza dowodów, w tym stanowisk stron postępowania (skarżących), ujawnia następujące bezsporne okoliczności kontrolowanej sprawy. Nieruchomość należąca do B. B. i R. B. (działka nr [...]) pozostawała niezabudowana na dzień wydania decyzji i ten stan się nie uległ zmianie. Z kolei nieruchomość należąca H. R. i R. M. (działka nr [...]) pomimo, że aktualnie częściowo zainwestowana, to jednak pozostaje niezabudowana w obszarze objętym strefą bezpieczeństwa pożarowego dla budynków przeznaczonych na pobyt powyżej 100 osób. Zdjęcia przedstawione przez skarżących w toku postępowania sądowego (k. 80-83 akt sądowych o sygn. akt IV SA/Po 544/21) ujawniają, że działka nr [...] od strony północnej (ul. S.) pozostaje niezabudowana. Ponadto strona wskazała (pismo z dnia [...] września 2021 roku), że obiekt warsztatu obsługi serwisowej został oddany do eksploatacji we wrześniu 2021 roku. Tymczasem skarżona decyzja została wydana w kwietniu 2021 roku, a poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta P. w listopadzie 2020 roku. Z kolei w toku postępowania administracyjnego (pismo z dnia [...] października 2020 roku) strony/właściciele działki nr [...] wskazywali, że budynek ich planowanej inwestycji znajdzie się w odległości 37m od granicy działki przy ul. [...]. Strefa bezpieczeństwa pożarowego A3 (obszar 50m od zbiornika i innych urządzeń LNG) wkracza w granice działki nr [...] maksymalnie na 20m. Uznać zatem należało, że nawet deklarowane/planowane zagospodarowanie działki nr [...] nie pozostaje w kolizji ze strefą bezpieczeństwa pożarowego budynków dla ponad 100 osób, bo w nią nie wkracza. Brak budynków na działkach sąsiednich w strefie bezpieczeństwa pożarowego skutkuje tym, że zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę zgodnego z wymogami zagospodarowania działki wynikającymi z normy PN-EN ISO 16924 odnośnie zlokalizowania inwestycji w odległości 50m od budynków nie mogło warunkować zmniejszenia tej odległości ścianą oddzielenia przeciwpożarowego do nieprzekraczalnej linii zabudowy dla działek nr [...] oraz nr [...] (k. 85 oraz k. 110 akt sądowych o sygn. akt IV SA/Po 545/21; Wnioski końcowe analizy ryzyka pożaru wraz z symulacją oddziaływania promieniowania termicznego na sąsiednią działkę). O konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowiły zarzuty wskazujące, że planowana inwestycja ingeruje w "gwarantowane konstytucyjne nieograniczone prawo własności nieruchomości". Analiza treści przepisów § 98 ust. 1 pkt 3 i § 124 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 z późn. zm.) oraz powołane w projekcie i niekwestionowane przez skarżących zapisy PN-EN ISO 16924 jednoznacznie wskazują, że ochrona interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiednich określona kompetencją zatwierdzenia projektu budowlanego na warunkach zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym regulacjami ustanawiającymi stref bezpieczeństwa pożarowego, wyznaczona i uzależniona została odległością od istniejącego zainwestowania sąsiednich nieruchomości budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W konsekwencji kwestie oddziaływania samych stref zagrożenia pożarowego na prawo własności niezabudowanych części nieruchomości sąsiednich, w tym zmniejszenie atrakcyjności wizualnej nieruchomości sąsiednich, pozostają okolicznością indyferentną z punktu widzenia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Przypomnieć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.) jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu pobudowanie muru oporowego można rozważać tylko w tym aspekcie, a więc poza granicami sprawy administracyjnej dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę instalacji LNG. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.