III SAB/Kr 81/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku skarżącego z dnia 1 kwietnia 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 kwietnia 2024 r. K. J. (zwany dalej skarżącym), wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z podaniem o wydanie zaświadczenia o wskazanej w tym wniosku treści (k. 8 akt administracyjnych). W dniu 4 kwietnia 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 1/2024/ZSK, którym odmówił wydania zaświadczenia o treści przytoczonej we wniosku skarżącego. Na skutek wniesienia przez skarżącego środka zaskarżenia, 22 maja 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wydał postanowienie nr 38/2024/AH, którym utrzymał w mocy zaskarżone ww. postanowienie z 4 kwietnia 2024 r. Postanowienie to jest ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Wątpliwości co do różnego rozumienia powołanego przepisu i związanej z tym dopuszczalności jego stosowania w sytuacji wniesienia skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania, były przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Powyższe stanowisko orzekający w sprawie Sąd w pełni aprobuje. W rozpoznawanej sprawie 5 października 2024 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści jak we wniosku z dnia 1 kwietnia 2024 r. Z akt sprawy wynika jednak, że postanowieniem z 22 maja 2024 r. KWP utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 4 kwietnia 2024 r. odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z 1 kwietnia 2024 r. Zatem skarga na bezczynność została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu postepowania administracyjnego, zakończonego ostatecznym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z 22 maja 2024 r. Dlatego biorąc pod uwagę treść przytoczonej wyżej uchwały składu siedmiu sędziów NSA należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu powyższa okoliczność stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, o której mowa w uchwałach o sygn. akt II OPS 5/19 oraz II OPS 1/21. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.