II SA/Kr 981/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją z dnia 30.11.2020 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił, na wniosek K. K. i T. S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem, wewnętrznym układem komunikacyjnym i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy [...] w Krakowie. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 21 maja 2021 r., znak SKO. [...] I. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części: 1) ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...], [...] i [...] obręb [...] i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji; 2) zał. nr 1 obejmującego punkt I od słów "RODZAJ INWESTYCJI" do słów "infrastruktury technicznej" i w tym zakresie orzekło w ten sposób, że: "RODZAJ INWESTYCJI wg Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1589): zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, drogi wewnętrzne, obiekty infrastruktury technicznej. Wnioskowana inwestycja polegać będzie na budowie budynku realizowanego w formie trzech segmentów posadowionych na wspólnym garażu podziemnym jako jeden budynek mieszkalny wielorodzinny." II. w pozostałym zakresie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.), dalej jako "u.p.z.p.", § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako "rozporządzenie" oraz art. 127 § 2 w związku z art. 105, art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej jako "k.p.a.". Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem objęte zostało zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie budynku wielorodzinnego z wbudowanym garażem, wjazdem, wewnętrznym układem komunikacyjnym i infrastrukturą techniczną, a teren działek nr [...], [...], [...], [...], [...] nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, słusznie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. W zakresie części inwestycji, to jest infrastruktury technicznej na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy [...] w Krakowie brak jest możliwości ustalenia warunków zabudowy, bowiem dla działek tych obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Dla Wybranych Obszarów Przyrodniczych Miasta Krakowa" - Etap A, przyjęty uchwałą NR CIX/2894/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 12 września 2018 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 3 października 2018 r., poz. 6561). W związku z tym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w tej części, stało się bezprzedmiotowe i w tym zakresie podlegało umorzeniu. Możliwość ustalenia warunków zabudowy terenu nieobjętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została uzależniona przez ustawodawcę od kumulatywnego spełnienia przesłanek określonych treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kwestia ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji była już przedmiotem badania Kolegium. W decyzji kasacyjnej z dnia 16.07.2020 r., znak: [...] organ odwoławczy wskazał na wątpliwości co do nazwy inwestycji określonej jako budynek mieszkalny wielorodzinny, podczas gdy inwestycja ma się składać z trzech brył naziemnych połączonych garażem podziemnym. Organ zwrócił też uwagę na brak określenia w treści decyzji ilości brył - segmentów planowanych do realizacji, co wymaga doprecyzowania wniosku przez inwestora. Zalecono organowi I instancji rozważenie możliwości wyznaczenia linii nowej zabudowy w oparciu o istniejącą w obszarze analizowanym zabudowę, wyjaśnienie powodów odstąpienia od ustalenia powierzchni biologicznie czynnej na poziomie wskazanym w opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK oraz ustalenie, czy budynek na dz. nr [...] został oddany do użytkowania. W toku ponownego rozpoznania sprawy została przygotowana nowa analiza urbanistyczno -architektoniczna przez mgr inż. arch. I. I. - K. (k. nr 751 - 757 akt) i na jej podstawie uprawniona osoba przygotowała projekt decyzji, poddany niezbędnym uzgodnieniom i opiniowaniu. W ocenie Kolegium materiał zgromadzony w aktach sprawy w toku postępowania potwierdza możliwość ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia (poza częścią, w której koniecznym stało się umorzenie postępowania I instancji). Bezsporne jest, że teren inwestycji obejmujący działki nr [...], [...], [...], [...], [...], obr. 4 Nowa Huta posiada pośredni dostęp do drogi publicznej ul. [...] (droga gminna) poprzez drogę wewnętrzną zlokalizowaną na działkach nr [...], [...] obr. [...] pozostającą w zarządzie Zarządu Dróg Miasta K.. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę (oświadczenie MPWiK S.A. w Krakowie), energię elektryczną (oświadczenie firma B na warunkach określonych przez dysponentów poszczególnych sieci, a także odprowadzanie wód i ścieków sanitarnych. Istniejące uzbrojenie terenu - w tym w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] (zgodnie z opinią zarządcy ww. dróg publicznych Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 14.06.2019 r.) - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, zaś w załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e ustalony został wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia - zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Nie jest sporne w sprawie, że teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne z uwagi na treść art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zaś decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zatem spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. Pozostaje zatem kwestia spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi wyraz wprowadzonej na grunt prawa polskiego tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, uzależniającej zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, czyli kontynuacji funkcji już istniejącej w danym terenie oraz kontynuacji cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a zatem generalnie nakazuje wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący układ urbanistyczny. Dalej organ bardzo szeroko omówił sposób ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy w analizie urbanistyczno – architektonicznej, uznając je za prawidłowe, a sporządzoną analizę za niebudzącą zastrzeżeń. Tym samym nie potwierdziły się zarzuty odwołania naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. - tym bardziej, że w odwołaniu nie sprecyzowano, na czym te naruszenia miałyby polegać. Organ I instancji określił ponadto w badanej decyzji szczegółowe warunki zabudowy wynikające z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony zieleni, ochrony wód i gospodarki wodnej, geologii. Określono także warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. W odniesieniu zaś do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe określenie rodzaju planowanej inwestycji, z uwagi na wskazanie w treści decyzji, że inwestycja obejmuje budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, podczas gdy ustalone warunki zabudowy odnoszą się do kilku budynków (segmentów zabudowy) wyjaśniono, że w poprzednio wydanej w tej sprawie decyzji z dnia 16.07.2020 r., znak: [...] inny skład Kolegium uznał, że zamierzenie obejmuje de facto budowę kilku odrębnych budynków w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Fakt ich połączenia na poziomie podziemnym nie czyni z nich jednego budynku. Stanowisko to Kolegium oparło o orzecznictwo sądów administracyjnych. Organ zwrócił też uwagę na brak określenia w treści decyzji ilości brył - segmentów planowanych do realizacji, co wymaga doprecyzowania wniosku przez inwestora. W ramach postępowania odwoławczego Kolegium zwróciło się do pełnomocnika inwestorów o złożenie wyjaśnień co do planowanego przedsięwzięcia, w tym poprzez skonkretyzowanie w przypadku określonym w punkcie 2 i 3 pisma Kolegium planowanej ilości brył nadziemnych budynku / ilości budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz wskazanie przy pkt 2, czy poza planowanymi w podziemnych częściach projektowanych brył budynku garażami bryły te mają być połączone innymi elementami, tzw. łącznikami. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 22.03.2021 r. pełnomocnik inwestora wskazał, że zamiarem inwestorów jest realizacja jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanym garażem składającego się z brył nadziemnych (wraz z wjazdem, wewnętrznym układem komunikacyjnym i infrastrukturą techniczną). Planowane są trzy bryły nadziemne budynku. Poza planowanym w podziemnych częściach projektowanych brył budynku garażem nie są planowane żadne inne elementy łączące bryły nadziemne. Do pisma załączono rzut zagospodarowania terenu oraz przekrój podłużny przez projektowany budynek. W świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości zamiar inwestycyjny inwestorów, którzy wyraźnie określili, że planują zrealizować jeden budynek mieszkalny wielorodzinny z wbudowanym garażem składającego się z trzech brył nadziemnych połączonych garażem podziemnym. W tym kontekście obecnie orzekający skład Kolegium uznał, że nazwa inwestycji i zakres inwestycji zostały jednoznacznie określone i sprecyzowane, zaś decyzja organu I instancji została wydana dla prawidłowo określonej inwestycji i odpowiada wnioskowi inwestorów. Wobec faktu, że warunki zabudowy ustala się na wniosek inwestora i to on - jako wnioskodawca - ma stosownie do art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, skład Kolegium uznał, że nie ma podstaw prawnych do kwestionowania tak skonkretyzowanego zamierzenia inwestycyjnego. Następnie bardzo szczegółowo odniesiono się do zarzutu odwołania w zakresie wadliwego określenia rodzaju inwestycji - poprzez przyjęcie, że inwestor planuje jeden budynek, co w konsekwencji będzie skutkować trudnościami ze wskazaniem praw i obowiązków z niej wynikających. W tym zakresie omówiono aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych wyrażając stanowisko, że z racji charakteru decyzji o warunkach zabudowy oraz faktu, że wspólny fundament planowanych brył naziemnych wyklucza możliwość potraktowania ich za trzy odrębne budynki, nazwa inwestycji wskazana w decyzji jest prawidłowa. Jest ona czytelna, jednoznaczna i nie wymaga dalszego doprecyzowania, zwłaszcza że odpowiada dokładnie nazwie przedsięwzięcia określonej przez inwestora. Organ więc prawidłowo rozstrzygnął w zakresie określonym we wniosku, którym jest związany co do nazwy i rodzaju zamierzenia. W ocenie Kolegium, dopiero na następnym etapie inwestycyjnym organ architektoniczno-budowlany będzie ustalał szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i oceni, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Kwestia więc dokonania tych ocen w aspekcie rozwiązań i regulacji zawartych w ustawie Prawo budowlane wykracza poza ramy niniejszego postępowania. W konsekwencji powyższych rozważań, organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy zobowiązane są rozstrzygnąć w zakresie przedsięwzięcia określonego jasno we wniosku inwestora. To wnioskodawca bowiem ma wyłączne prawo do kształtowania treści swojego żądania. Treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany, choć niewątpliwie organ administracji związany jest w sposób bezwzględny rodzajem zamierzenia budowlanego i funkcją, jaką ma pełnić (przeznaczeniem na ściśle określony cel). Elementy te zostały wyraźnie sprecyzowane przez wnioskodawcę w tej sprawie i w odniesieniu do tej inwestycji słusznie wydał decyzję organ I instancji. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. W., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego tj.: - art. 7a § 1 i 2 i art. 81a § 1 i 2 k.p.a. poprzez niezgodne z tymi przepisami rozpatrzenie wszelkich wątpliwości prawnych oraz faktycznych, - art. 8 k.p.a. przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 11 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że w wydanej w tej sprawie wcześniej decyzji kasatoryjnej z 16 lipca 2020 r. SKO wskazało, że Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa w swym stanowisku odnoszącym się do inwestycji z dnia 14 lutego 2017r. wskazał, iż z uwagi, że teren inwestycji znajduje się na obszarze wymiany powietrza Miasta Krakowa, konieczne jest zachowanie minimum 70% powierzchni biologicznie czynnej. Powyższe stanowisko zostało podtrzymane w aktualizacji opinii z dnia 8 października 2019r. Natomiast organ, ustalił ten parametr w wartości 50%, z czego z materiału dowodowego nie wynika, dlaczego odstąpiono od wartości wskazywanej w opinii Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa. Powyższe nie wynika również z analizy przeprowadzonej w sprawie. Organ II instancji wskazał, iż powyższe winno być wzięte pod uwagę na etapie ponownego rozpatrywania sprawy. W decyzji wydanej w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organ I instancji pozostawi pierwotny zapis bez zmian i nie pochylił się nad wskazaniem SKO. Organ II instancji w postępowaniu skupił się jedynie na zarzucie błędnego określenia rodzaju planowanej inwestycji, z uwagi na wskazanie w treści decyzji, że inwestycja obejmuje budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, podczas gdy ustalone warunki zabudowy odnoszą się do kilku budynków. Organ I instancji po ustaleniu określenia rodzaju inwestycji w oparciu o oświadczenie pełnomocnika Inwestora nie zbadał w jaki sposób powyższe wpływa na całokształt decyzji, w tym w szczególności nie poddał analizie jak wpływa to na określone w decyzji pozostałe parametry inwestycji. Zdaniem skarżącej Organ II instancji w przedmiotowej sprawie winien ponownie uchylić decyzję I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji i uzupełnienie materiału dowodowego, w tym w szczególności ustalenie jak zmiana rodzaju inwestycji wpływa na ustalenie pozostałych parametrów inwestycji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 listopada 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Zarzuty skargi są bardzo ogólnikowe i obejmują przede wszystkim naruszenie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. – bez konkretnego wskazania na czym te naruszenia miałyby polegać. Gołosłowne są również zarzuty braku wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem skarżąca nie wskazała jakie konkretnie okoliczności nie zostały wyjaśnione. Na marginesie można zwrócić uwagę, że w petitum skargi zarzucono "naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego", jednakże w dalszej części skargi brak jest jakichkolwiek zarzutów z zakresu prawa materialnego. Jedyny zarzut, który został precyzyjnie wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczy wadliwego – zdaniem skarżącej – określenia powierzchni biologicznie czynnej na minimum 50%, podczas gdy Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa w swym stanowisku odnoszącym się do inwestycji z dnia 14 lutego 2017r. wskazał, że teren inwestycji znajduje się na obszarze wymiany powietrza Miasta Krakowa i konieczne jest zachowanie minimum 70% powierzchni biologicznie czynnej. Skarżąca zarzuca, że wbrew poprzednio wyrażonemu stanowisku Kolegium nie pochyliło się nad tą kwestią w sposób dostateczny. Omawiając sposób ustalenia wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej w zaskarżonej decyzji SKO stwierdziło: "Wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestycji kubaturowej został ustalony w decyzji na poziomie minimum 50%. W wynikach analizy podano, że wskaźnik ten w obszarze analizowanym jest zróżnicowany, w znacznej mierze uzależniony od wielkości działek i funkcji zabudowy i wynosi od 5% (dz. nr [...] - [...]) do 75% (dz. nr [...]). Średni wskaźnik udziału powierzchni biologicznie dla wszystkich działek zabudowanych w obszarze został wyliczony na poziomie ok. 40%, natomiast dla działek z zabudową mieszkaniową wielorodzinną na poziomie ok. 50%. Zatem przyjęta w decyzji wartość jest prawidłowa, zwłaszcza przy uwzględnieniu braku regulacji sposobu wyznaczania tego parametru w obowiązujących przepisach prawa. Dodać należy, że w wynikach analizy wyjaśniono sposób wyznaczenia tego wskaźnika, który zapewni kontynuację parametrów istniejącej zabudowy oraz umożliwi ochronę i utrzymanie wysokich standardów przyrodniczych tego terenu. W świetle powyższych danych ujętych w wynikach analizy brak było podstaw do ustalenia omawianego wskaźnika udziału powierzchni biologicznie czynnej na wyższym poziomie, w nawiązaniu do opinii Wydziału Środowiska Urzędu Miasta Krakowa. Organ opiniujący uznał za konieczne zachowanie minimum 70% powierzchni biologicznie czynnej z uwagi na to, że teren inwestycji znajduje się na obszarze wymiany powietrza Miasta Krakowa. Tym niemniej analiza danych z obszaru poddanego badaniu wykazała, że omawiany parametr na poziomie minimum 50% zapewni ochronę ładu przestrzennego, kontynuację parametrów istniejącej zabudowy oraz utrzymanie wysokich standardów przyrodniczych terenu. Szczegółowe wyjaśnienie sposobu ustalenia tego wskaźnika dowodzi, że prawidłowo zostały zrealizowane zalecenia organu odwoławczego ujęte w decyzji z dnia [...].2020 r. co od omawianej kwestii. W konsekwencji zarzut Odwołującej, iż przy ponownym orzekaniu organ pozostawił pierwotny zapis bez zmian i nie pochylił się nad wskazaniami organu odwoławczego należy oceniać jako chybiony". W świetle powyższego omawiany zarzutów skargi nie może odnieść skutku. Trzeba pamiętać, że "opinia" Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z dnia 14 lutego 2017r. nie stanowi stanowiska innego organu administracji publicznej, o której mowa w art. 106 k.p.a. i nie jest w żaden sposób wiążąca. Dodatkowo powołane w treści opinii 70% powierzchni biologicznie czynnej wynika z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, które nie jest aktem prawa miejscowego i nie jest w żaden sposób wiążące dla decyzji ustalających warunki zabudowy. Niezrozumiały jest zarzut, że "Organ II instancji w postępowaniu skupił się jedynie na zarzucie błędnego określenia rodzaju planowanej inwestycji, z uwagi na wskazanie w treści decyzji, że inwestycja obejmuje budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, podczas gdy ustalone warunki zabudowy odnoszą się do kilku budynków". Niewątpliwie omówieniu tego zarzutu poświęcono sporą część uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jednakże wynikało to przede wszystkim z faktu, że również w odwołaniu zarzut ten stanowił jego najistotniejszą część. Kolegium jednak odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania i omówiło wszystkie przesłanki ustalenia warunków zabudowy. Rozważania Kolegium w zakresie prawidłowego sformułowania nazwy inwestycji - zwłaszcza w kontekście orzecznictwa sądów administracyjnych - WSA całkowicie podziela. W okolicznościach tej sprawy jasno i jednoznacznie ustalono parametry poszczególnych brył nadziemnych (załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji: powierzchnia zabudowy każdej z brył nie może przekraczać 440 m2, odległość pomiędzy bryłami nie może być mniejsza niż 13 m, szerokość elewacji dla każdej z brył nadziemnych budynku wynosi 20 m z tolerancją 4 m), zaś wszystko to ogranicza dodatkowo wskaźnik powierzchni zabudowy (26 % - 30 % terenu inwestycji). Istotą decyzji ustalającej warunki zabudowy jest określenie ich na tyle precyzyjnie, by na tej podstawie było możliwe sporządzenie projektu budowlanego, zatwierdzanego na kolejnym etapie procesu budowlanego. Tym samym zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy nie niesie ze sobą zagrożenia w postaci dowolności określenia rodzaju inwestycji na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca, a samo użycie słów "budynek", "segment" i "bryła nadziemna" w żaden sposób nie czyni zaskarżonej decyzji wadliwą. Przekonująco uzasadnił użycie takiej nomenklatury inwestor w piśmie prezentującym jego stanowisko wobec zarzutów odwołania. Dokonując z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji również w pozostałym zakresie Sąd nie dopatrzył się uchybień ani w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego, ani też naruszeń przepisów postępowania. Wszystkie parametry nowej zabudowy zostały ustalone w sposób prawidłowy, co wynika ze sporządzonej w sprawie analizy. Także pozostałe warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały niewątpliwie spełnione w okolicznościach sprawy. Z powyższych względów należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.