V SA/Wa 214/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. L. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") z (...)listopada 2019 r. nr (...)utrzymująca w mocy decyzję własną z (...) września 2019 r. nr (...)o odmowie umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej jednocześnie płatnikiem w łącznej kwocie 7.464,20 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 13 lipca 2019 r. Skarżący zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o umorzenie zadłużenia spowodowanego prowadzeniem działalności gospodarczej. W uzasadnieniu wskazał, że własna działalność gospodarcza w minimalnym stopniu umożliwia regulowanie części czynszu za mieszkanie komunalne, w którym mieszka z babcią i rodzicami. Ojciec jest rencistą niezdolnym do pracy, dlatego Skarżący dodatkowo ponosi koszty żywności. Dochody rodziców są objęte egzekucją komorniczą. Poza tym Skarżący studiuje dziennie, zatem nie ma kiedy zarabiać. Ponadto Skarżący podniósł, że planuje zawiesić działalność gospodarczą, z uwagi na jej nierentowność. Do wniosku załączono podatkową księgę przychodów i rozchodów za 06.2019, wyciąg z renty ojca, pasek płacowy matki, przelewy za czynsz i energię oraz kserokopię legitymacji studenckiej. W toku postępowania wyjaśniającego Skarżący złożył dodatkową dokumentację: oświadczenie o nieotrzymaniu żadnej z form pomocy publicznej, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis. Pismem z 28 sierpnia 2019 r. organ wezwał Skarżącego do udzielenia informacji, czy podana w oświadczeniu kwota wynagrodzenia matki jest kwotą po potrąceniu komorniczym. W dniu 4 września 2019 r. do akt sprawy wpłynęło oświadczenie Skarżącego, że głównym lokatorem mieszkania komunalnego w którym zamieszkuje jest babcia, która prowadzi własne gospodarstwo domowe, a Skarżący wraz z rodzicami prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Ponadto Wnioskodawca poinformował, że kwota wynagrodzenia ujęta na pasku płacowym matki uwzględnia potrącenia komornicze. Jednocześnie załączył wniosek do CEIDG o zawieszenie działalności z dniem 4 września 2019 r., kserokopię zaświadczenia o stanie zdrowia ojca i dokumentację medyczną. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ZUS decyzją nr (...)z (...)września 2019 r. odmówił Skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek osoby ubezpieczonej będącej jednocześnie płatnikiem. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ZUS wskazał, że w stosunku do Wnioskodawcy nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne, wobec tego przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 2,4, 4b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 300 ze zm., dalej: "u.s.u.s.") nie zachodzą. Nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s., ponieważ zadłużenie jest wyższe niż koszty upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Dalej ZUS wskazał, że wobec zaległości figurujących na koncie podjęto czynności przedegzekucyjne i nie wyczerpano okresu ich dochodzenia. Zatem nie zaktualizowały się także przesłanki o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5 i 6 u.s.u.s. Naczelnik US ani komornik sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. W ocenie ZUS w rozpatrywanej sprawie nie występowały również podstawy do umorzenia należności z tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. rozpatrywanych w związku z rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej: "rozporządzenie"). Przepisy te stosuje się do należności z tytułu składek ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami tych składek. Według ustaleń ZUS Skarżący nie jest zgłoszony do ubezpieczeń jako osoba bezrobotna, osiąga dochód z tytułu prac dorywczych, oraz nie korzysta z pomocy społecznej. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką która zarabia i ojcem, który pobiera rentę. Łączny dochód rodziny wynosi 2611,35 netto, z czego opłacany jest czynsz, wydatki na utrzymanie, leczenie, energię elektryczną. Poza tym Wnioskodawca ma zadłużenie z tytułu pobranych kredytów, z którego regularnie się wywiązuje. Organ podkreślił ponadto, że przedstawiona przez Wnioskodawcę sytuacja finansowa budzi wątpliwości co do jej prawdziwości, z uwagi na to, że wydatki rodziny przewyższają jej dochody, tym bardziej, że rodzina nie korzysta z pomocy społecznej, która to pomoc właśnie jest udzielana w sytuacjach krytycznych. Sytuacja materialna nie ma charakteru definitywnego, albowiem działalność jest jedynie zawieszona. Strona jest osobą młodą co daje pozytywną prognozę co do możliwości spłacenia długu. W przypadku Wnioskodawcy nie został również spełniony § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia mówiący, że poniesione straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodują, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić wnioskodawcę możliwości dalszego prowadzenia działalności, gdyż zobowiązany nie powołał się na takie okoliczności. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem organu Skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z (...) listopada 2019 r. nr (...) ZUS utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu podkreślono, że z uwagi na brak wystarczających dowodów nie można było stwierdzić, że zachodzą okoliczności warunkujące umorzenie należności na podstawie przepisów art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia. Nie stwierdzono zatem w sprawie spełnienia żadnej z przesłanek umorzenia wynikających z art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nieściągalność nie ma charakteru trwałego, wobec czego nie należy definitywnie rezygnować z odzyskania należności z tytułu nieopłaconych w terminie składek. Podjęcie pozytywnej decyzji w sprawie umorzenia zaległość składkowych byłoby przedwczesne i działające na szkodę ZUS. Zdaniem organu, w sprawie istotne jest, że Wnioskodawca ma (...) lata i nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia zatrudnienia i spłaty zadłużenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wyraził swój sprzeciw w związku z odmową umorzenia zaległości i podniósł, że jego zdaniem istnieją przesłanki do umorzenia jego długu przez ZUS, czego dowodzi dokumentacja dowodowa przedstawiona przez Skarżącego w dotychczasowym postępowaniu. Skarżący wskazał, że nie posiada majątku mogącego pokryć zobowiązania, nie stać go także na spłatę zobowiązania, co wynika bezpośrednio z trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej. Działalność gospodarcza Skarżącego odnotowała wyraźne straty. Zdaniem Skarżącego pogodzenie studiów dziennych na jednej z najbardziej prestiżowych uczelni w kraju z pracą weekendową, której podjęcie sugeruje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie jest wcale łatwe. Skarżący podkreślił, że argumentacja przedstawiona przez ZUS w zaskarżonej decyzji jest niespójna i stronnicza, z uwagi na jej charakter uznaniowy. Ponadto, w ocenie Skarżącego, zaskarżona decyzja jest niezgodna z art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. i narusza prawo przysługujące Wnioskodawcy z tytułu tego przepisu. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości swoje stanowisko sprawie i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z uwagi na objęcie Warszawy strefą czerwoną z tytułu panującej pandemii i wydanie zarządzeń przez Prezesa NSA nr 39 z dnia 16 października 2020 r. i Prezesa WSA z dnia 16 października 20 r. nr 21 o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej w trybie posiedzeń niejawnych, sprawę przekazano do rozpoznania w trybie niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 374). Przepis ten stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga to, że rozstrzygnięcia wydawane w przedmiocie umorzenia zaległych należności z tytułu składek są podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Organ ma w tym zakresie swobodę decyzji, przejawiającą się w możliwości, a nie konieczności, umorzenia tych należności. Rozstrzygnięcie organu nie może być jednak dowolne, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej "k.p.a."), wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust.3a. Nieściągalność należności została zdefiniowana w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. i zachodzi w przypadku, gdy: dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność miesięcznego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie, sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe; nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję, jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W stosunku do Skarżącego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. W związku z tym zasadnie organ uznał, że przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s., nie zachodzą w powyższej sprawie. Z przyczyn oczywistych, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. Zadłużenie Skarżącego jest wyższe niż kwota kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym. Oznacza to, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt. 4a u.s.u.s również w tej sytuacji nie miała zastosowania. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek nieopłacone w terminie podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Wobec zaległości figurujących na koncie Skarżącego aktualnie postępowanie egzekucyjne nie jest prowadzone. Jednakże jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Zakład podjął czynności przedegzekucyjne i nie wyczerpał okresu dochodzenia należności. Nie można stwierdzić, aby okoliczności, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 3, 5 lub 6 u.s.u.s, zaistniały w omawianym przypadku. Naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Z kolei umorzenie składek od należności z tytułu składek ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności zostało określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s i wydanym na tej podstawie ww. rozporządzeniu. Przepisy te zobowiązują płatnika do wykazania, że ze względu na sytuację rodzinną i stan majątkowy nie może opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niego i jego rodziny. Do sytuacji takich § 3 ust. 1 rozporządzenia w szczególności zalicza przypadki: gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Analizując uregulowania prawne dotyczące możliwości umorzenia należności z tytułu składek pomimo braku ich całkowitej nieściągalności należy brać pod uwagę między innymi to, czy spłata zadłużenia w dłuższym okresie nie spowoduje sytuacji, że po uiszczeniu należności z tytułu składek osoba zobowiązana nie będzie dysponowała środkami niezbędnymi do zachowania podstawowych potrzeb życiowych (np. wyżywienie, ubranie itp.), czy trudności płatnicze mają charakter okresowy, czy stały i pogłębiający się. Podkreślenie jednak wymaga, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ciężar udowodnienia, że nie ma żadnej możliwości spłaty zadłużenia ciąży na osobie zobowiązanej. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że aktualnie Skarżący osiąga dochód z tytułu prac dorywczych. Według Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS nie posiada żadnego tytułu ubezpieczenia, nie figuruje również jako osoba bezrobotna zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy. Skarżący nie korzysta z pomocy społecznej ani innych form pomocy. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, która uzyskuje dochód z tytułu zatrudnienia oraz ojcem, który pobiera świadczenie rentowe. Łączny dochód gospodarstwa domowego wynosi 2 611,35 zł netto. Oprócz zadłużenia wobec ZUS Skarżący posiada inne zobowiązania pieniężne z tytułu zaciągniętych kredytów, które reguluje. W tym miejscu rację należy przyznać organowi, że nie można poczytywać osoby, które nie dysponują środkami na wykonanie zobowiązań publicznoprawnych jedynie z uwagi na preferowanie wykonania zobowiązań cywilnoprawnych, za spełniające przesłanki do umorzenia należności. Aprobowanie takiej sytuacji byłoby bowiem nieuprawnionym uprzywilejowaniem podmiotów prawa cywilnego kosztem Skarbu Państwa, czyli kosztem ogółu obywateli. Jak słusznie podkreślił to organ, uzyskiwane przez Skarżącego i jego rodzinę dochody w łącznej wysokości 2.611,35 zł nie wystarczają na pełne pokrycie ponoszonych wydatków w łącznej kwocie 4.270,21 zł (czynsz - 247,95 zł + miesięczne opłaty z tytułu opłat eksploatacyjnych - 429,10 zł + koszty związane z leczeniem 400,00 zł + inne wydatki - 600,00 + zobowiązania - 2 593,16 zł). W związku z tym przedstawiona sytuacja finansowa mogła wzbudzić wątpliwości organu rozpoznającego wniosek o umorzenie zaległości. Trudna sytuacja materialna nie jest wystarczającą przesłanką do umorzenia należności. Każdy zobowiązany powinien w taki sposób układać bieg swoich interesów oraz podejmować takie decyzje finansowe, by pozwoliły mu na wywiązywanie się z ciążących na nim należności publicznoprawnych. Udzielenie ulgi, w tym umorzenie zaległych składek, nie może być traktowane jako sposób na rozwiązywanie problemów finansowych, co skutkuje przerzuceniem ciężarów podatkowych na resztę społeczeństwa. Jeśli chodzi zaś o niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych to powinno to być brane pod uwagę przy umarzaniu zaległości, jeśli wynika z przyczyn niezależnych, obiektywnych, którym strona nie jest w stanie się przeciwstawić, mimo podjętego w tym kierunku wysiłku. Umorzenie należności w omawianej sprawie byłoby wsparciem socjalnym, a nie taki charakter mają przepisy regulujące umorzenie należności z tytułu składek. Fakt opłacania składek nie jest okolicznością nadzwyczajną, a spełnieniem obowiązku wynikającego z przepisów prawa, natomiast umorzenie zaległości nie może być traktowane jako kredytowanie zobowiązanego. W ocenie Sądu zasadnie organ uznał też, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności potwierdzające istnienie przesłanki zdefiniowanej w § 3 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Problemy zdrowotne zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny może stanowić przesłankę umorzenia należności z tytułu składek tylko wtedy, gdy pozbawia płatnika możliwości uzyskiwania dochodu niezbędnego do opłacenia należności. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Z dokumentacji sprawy wynika, że Skarżący jest osobą aktywną zawodowo. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje również na to, że zadłużenie powstało na skutek nadzwyczajnych zdarzeń losowych, lecz było wyłącznie wynikiem nieopłacania w ustawowym terminie płatności składek na ubezpieczenia społeczne w czasie prowadzonej działalności gospodarczej. W świetle powyższego organ nie mógł stwierdzić istnienia przesłanki zdefiniowanej w § 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. rozporządzenia. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą płatnik jest zobowiązany do opłacania należnych składek za każdy miesiąc kalendarzowy w ustawowo określonych terminach. Obowiązek ten istnieje od dnia rozpoczęcia działalności, aż do dnia zaprzestania jej wykonywania, niezależnie od osiąganych przychodów, a nawet w przypadku poniesienia strat, czy pojawiających się w trakcie prowadzenia działalności różnych problemów. Obligatoryjność opłacania składek dotyczy wszystkich płatników składek. Za ryzyko związane z prowadzoną działalnością, jak również jej negatywnymi skutkami oraz za wszelkie rozliczenia odpowiada podmiot prowadzący tę działalność. Należy podkreślić, że umorzenie jest zarezerwowane dla sytuacji nadzwyczajnych (wyjątkowych, krytycznych), gdy ze względu na stan zdrowia, wiek i inne względy społeczne jest realnie niemożliwe wywiązanie się z zobowiązań, a także nie ma perspektyw poprawy i zmiany tej sytuacji. Płatnik musi liczyć się z koniecznością zapłaty zaległych składek, gdyż należy to do jego obowiązku, zaś odstąpienie od realizacji tego obowiązku ma charakter zupełnie wyjątkowy, który w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał. Przede wszystkim Skarżący jest w wieku, który daje pozytywną prognozę co do możliwości spłacenia zaległości w przyszłości. Decyzja odmawiająca umorzenia nie nakłada na Skarżącego żadnych dodatkowych obowiązków, które nie ciążyły na nim do tej pory i których nałożenie spowodowałoby pogorszenie obecnej sytuacji materialnej i osobistej. Rozstrzygnięcie organu odmawia natomiast przyznania "przywileju" polegającego na zwolnieniu z obowiązku opłacenia składek. Umorzenie w konsekwencji oznaczałoby uprzywilejowanie względem innych podmiotów, które regulują zobowiązania wynikające z nieopłaconych składek. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w tym powołanych w skardze przepisów materialnoprawnych. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu skarżącego, czy ważnego interesu strony oraz zasady zaufania obywateli do organów państwa. Organ wyważył wzajemne relacje pomiędzy ważnym interesem zobowiązanego, a interesem społecznym, podjął także wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Wobec tego decyzja organu o odmowie umorzenia zaległości nie nosi znamion dowolności, a w konsekwencji skarga podlegać musi oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. ----------------------- Classified as Business