II SA/Gl 253/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi M. M., L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku "A" z dnia 15 listopada 2019 r., którego braki formalne uzupełniono w dniu 17 stycznia 2020 r., zmienionego w dniu 11 lutego 2020 r., wydaną przez Burmistrza Miasta U. (dalej jako organ, Burmistrz lub organ pierwszej instancji) decyzją z dnia [...] r., nr [...], znak [...] ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego na nieruchomości obejmującej część działki o nr ewid. 1 , obręb L. , położonej w gminie U. , w rejonie ul. [...]dla inwestycji dotyczącej infrastruktury technicznej, polegającej na: budowie bezobsługowej instalacji radiokomunikacyjnej nr [...], tj. budowie wieży kratowej, na której zainstalowane zostaną cztery anteny sektorowe pracujące w pasmach 800 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 900 MHz i 2100 MHz, 1 łączności mikrofalowej oraz moduły RRH; posadowieniu szaf sprzętowych na konstrukcji wsporczej u podnóża wieży oraz budowie wewnętrznej linii zasilającej na zasadach szczegółowych określonych w dalszej części decyzji oraz w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zmianami, dalej jako u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zmianami, dalej jako Kpa) i art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zmianami, dalej jako u.g.n.). W jej uzasadnieniu organ, po przywołaniu art. 6 pkt 1 u.g.n., art. 50, art. 53 ust 3, art 56 oraz art. 63 u.p.z.p., a także § 2 ustęp 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, zwanego też dalej rozporządzeniem), a także odwołaniu się do wniosków opinii biegłego, wskazał przede wszystkim, że teren inwestycyjny zlokalizowany jest w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej, poza terenami zagrożonymi osuwaniem się mas ziemnych, poza terenami górniczymi, w zasięgu otuliny [...], poza granicą wód podziemnych. Przedmiotowa działka nr 2- poza terenem inwestycji wskazanym we wniosku - posiada grunty leśne (Ls) o powierzchni 0,0522 ha. Organ podniósł również, że zgodnie z zapisami księgi wieczystej, przez działkę tę przebiega trasa służebności przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli sąsiednich nieruchomości. Trasa służebności nie koliduje z planowaną lokalizacją bezobsługowej instalacji radiokomunikacyjnej. Teren wokół planowanej inwestycji stanowią pola uprawne, lasy oraz nieruchomości zabudowane (budynki mieszkalne jednorodzinne oraz zabudowa zagrodowa). Organ wskazał, iż dokonał szczegółowej analizy inwestycji pod kątem sprawdzenia jej zgodności z przepisami odrębnymi. Przeanalizowano również potencjalne zagrożenia, opierając przypuszczenia o ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz o wydane wcześniej decyzje o warunkach zabudowy na tym terenie, na podstawie których określono możliwe tendencje w planowaniu zabudowy. Ustalono, że miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległościach określonych w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów. Wskazano również, że planowana inwestycja umożliwia realizację publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych na poziomie lokalnym i ponadlokalnym. Ponadto, po uwzględnieniu podanej przez inwestora równoważnej mocy promieniowaną izotropowo (EIRP) zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia oraz faktu, że miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w odległościach określonych w w/w rozporządzeniu, uwzględniając wysokość posadowienia anten, ich parametry oraz rzeźbę terenu, stwierdzono, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem inwestycja ta nie została zaliczona do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jeżeli chodzi o ocenę mocy promieniowania anten, podniesiono, za wnioskami opinii biegłego, iż równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, co wynika jednoznacznie z przepisów w/w Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia – równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna). Wskazano również, że na podstawie art. 106 Kpa i art. 53 ust. 4 u.p.z.p., projekt przedmiotowej decyzji został uzgodniony z właściwymi organami. Dwa odwołania od tej decyzji wniósł Ł.S. (dalej jako skarżący). W pierwszym wniesionym odwołaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika zarzucił w/w decyzji Burmistrza naruszenie: 1. art. 84 § 2 w związku z art. 24 ust. 1 pkt 1, 7, 8 § 1 Kpa poprzez przyjęcie, iż okoliczność, że biegły mgr inż. P.G. pomimo tego, iż wykonuje dla spółek telekomunikacyjnych identyczne dokumenty jak te, które oceniał w niniejszym postępowaniu, zachował w tej sprawie bezstronność. Zdaniem organu powiązania finansowe biegłego z firmami telekomunikacyjnymi nie stanowią bowiem bez wyjaśnienia tej kwestii przesłanki do jego wyłączenia. Organ w istocie wiedział, że biegły musi podzielić stanowisko zawarte w przedłożonej przez inwestora dokumentacji, ponieważ zajmuje on identyczne stanowisko wykonując identyczne dokumenty dla spółek telekomunikacyjnych; 2. art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 519 ze zm., dalej jako p.o.ś.) w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy tiltów anten; 3. art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych, co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa; 4. art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 Kpa poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ analizował zaniżone moce anten wiedząc, iż wszystkie wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść środowiska; 5. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 6. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;  7. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu odwołania rozwinięto argumentację podnoszoną w zarzutach sformułowanych do w/w decyzji. Wskazywano przede wszystkim na konieczność wyłączenia biegłego, a także kwestionowano niedokonanie oceny inwestycji jako całości. W konkluzji podniesiono, że inwestor powinien określić faktyczne zamierzenia a nie iluzoryczne, uwzględnić sumaryczną moc EIRP w każdym sektorze oraz maksymalne tilty anten. W drugim wniesionym odwołaniu skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego zarzucił decyzji organu pierwszej instancji: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1.art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art.6 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędną interpretację i bezpodstawne uznanie, że każda inwestycja o charakterze telekomunikacyjnym jest automatycznie inwestycją celu publicznego; 2. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 lit. a-d i pkt 8 lit a-g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej jako rozporządzenie z 2010 r.) poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja nie wpływa znacząco na środowisko; 3. § 3 ust. 1 pkt 7 lit. a-d i pkt 8 lit. a-g Rozporządzenia z 2010 r. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłową ocenę współczynnika EIRP dla planowanej inwestycji; 4. art. 56 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że stanowi on przyzwolenie na pominięcie przepisu art. 3 ust. 1 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie; 5. art. 56 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. art. 63 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że kwestia własności czy praw do nieruchomości ma znaczenie dla oceny, czy dane miejsce jest dostępne dla ludności w rozumieniu przepisu art. art. 124 ust. 2 u.p.o.ś. II. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:  1. art. 84 § 2 Kpa w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 lub pkt 3 Kpa - poprzez nienależyte zbadanie podstaw do wyłączenia biegłego powołanego w sprawie, podczas gdy strony wskazywały na takie podstawy; 2. art. 61 § 1 Kpa zw. z art. 6 i 7 Kpa poprzez orzekanie ponad wniosek strony i korygowanie wniosku z urzędu, a ponad żądanie strony; 3. art. 6 w zw. z art. 84 § 1 Kpa poprzez zlecenie biegłemu z zakresu telekomunikacji sporządzenia opinii także co do prawa, a następnie oparcie decyzji na ustaleniach biegłego co do prawa; 4. art. 6 i 7 w zw. z art. 84 § 1 Kpa poprzez oparcie decyzji na opinii biegłego w sposób niemający związku ze sprawą, a także w zakresie, w jakim opinia ta jest sprzeczna z powszechnie obowiązującym prawem; 5. art. 78 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków stron w zakresie przeprowadzenia dowodów dotyczących wpływu planowanej inwestycji na życie i zdrowie ludzkie; 6. art. 77 § 1 jako konsekwencja powyższego - poprzez nienależyte zebranie materiału dowodowego (niepełny materiał dowodowy), tj. z pominięciem materiałów dotyczących szkodliwości lub nieszkodliwości planowanej inwestycji dla życia i zdrowia ludzkiego; 7. art. 77 § 1 Kpa poprzez wybiórcze rozpoznanie materiału dowodowego, w szczególności bezkrytyczne uwzględnianie wniosków inwestora i wyjaśnień biegłego powołanego w sprawie, pomimo zastrzeżeń pozostałych stron w tym zakresie; 8. art. 54 i 59 u.p.z.p. w zw. z art. 7 Kpa poprzez niedokonanie ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na szeroko pojęty ład przestrzenny. Odwołujący się na podstawie art. 138 §1 pkt 2 Kpa wniósł o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę wydania decyzji ustalającej, względnie, o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie na podstawie art. 138 § 2 Kpa o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący rozwinął argumentację sformułowaną w zarzutach środka odwoławczego, kwestionując przede wszystkim zakwalifikowanie przedmiotowego zamierzenia jako inwestycji celu publicznego, a także niedokonanie zsumowania tzw. współczynnika EIRP wszystkich anten planowanej inwestycji - biegły dokonał oceny dla poszczególnych anten, co w ocenie skarżącego było nieprawidłowe, dla poparcia tego przytoczono judykaty sądów administracyjnych. Sformułowano zastrzeżenia co do bezstronności biegłego, wydanej przez niego opinii oraz do prawidłowości postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej jako SKO lub Kolegium) odwołania nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia SKO, po przytoczeniu treści art. 50 ust. 1 u.p.z.p., art. 2 pkt 5 u.p.z.p., art. 71 ust. 2 oraz art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 283, zwanej też dalej ustawą o udostępnianiu informacji), a także § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 63 ust. 2 u.p.z.p., wskazało, że zgodnie z orzecznictwem stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Zatem kwestionowana decyzja została wydana w trybie właściwym dla wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Natomiast w przedmiocie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Kolegium podniosło, że w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta U. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji (decyzja nie została zaskarżona). Wskazano także, iż w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa jest w rozporządzeniu, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Jednakże, Kolegium podniosło, że w orzecznictwie tym występują też stanowiska przeciwne, które uwzględniają wykładnię literalną przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. stwierdzają, że z w/w przepisów jednoznacznie wynika, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, co wyklucza w tym przypadku sumowanie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pochodzącej z innej anteny zainstalowanej na tym samym obiekcie. SKO w tym przedmiocie podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, odwołujące się do literalnego brzmienia przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto Kolegium podniosło, że organ I instancji dokonał właściwej oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Podniesiono również, że choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. SKO nie podzieliło również zarzutów formułowanych w stosunku do biegłego powołanego w przedmiotowej sprawie oraz do pozostałych zarzutów dotyczących przebiegu postępowania. W konkluzji SKO uznało, że decyzja Burmistrza nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, uznało odwołanie za bezzasadne. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO, reprezentowany przez radcę prawnego L. S. wniósł o jej uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie. Nadto wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pod adresem decyzji SKO prawie dokładnie powtórzył zarzuty sformułowane wcześniej w odniesieniu do decyzji Burmistrza (poza naruszeniem art. 63 u.p.z.p.). W uzasadnieniu skargi zwrócono przede wszystkim uwagę na powielenie przed SKO błędu organu I instancji polegającego na zakwalifikowaniu planowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, a nadto na braku dokonania sumowania tzw. współczynnika EIRP. Sformułowano również zastrzeżenia do biegłego i wydanej przez niego opinii. Na powyższą decyzję SKO skargę do sądu administracyjnego wniósł również reprezentowany przez adwokata M.M., zarzucając, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem: 1. art. 84 § 2 w związku z art. 24 ust 1 pkt 1, 7, 8 § 1, 107 § 3 Kpa poprzez przyjęcie, iż biegły wykonujący dla spółek telekomunikacyjnych identyczne kwalifikacje, jak ta złożona w niniejszej sprawie przez inwestora, mógł w tym postępowaniu dokonać obiektywnej oceny planowanej inwestycji i tym samym podważyć swoje własne stanowisko wyrażane w innych sprawach; 2. "art. 2, 6 ust 1 lit a, 9 ust 2, ust 3 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r." w związku z art. 91 ust 1, 2, 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. § 2 ust 1 pkt 7 lit a-d oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit a-g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż przedmiotem oceny w niniejszej sprawie w zakresie dotyczącym konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są 4 przedsięwzięcia stanowiące odrębne instalacje;  3. art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 Kpa poprzez wskazanie w decyzji, iż organ w niniejszej sprawie prawidłowo dokonał kwalifikacji 4 oddzielnych przedsięwzięć w zakresie badania mocy EIRP, która stanowi sumę 2 anten w każdym sektorze. W istocie z zaskarżonej decyzji wynika, iż zdaniem organu w przypadku 2 anten w każdym sektorze bada się czy każda z osobna wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto organ podważa zaufanie społeczne, ponieważ nie złożył skargi kasacyjnej od prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 202/20 z dnia 15 lipca 2020 roku, chociaż poglądu tego nie podziela; 4. art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227) w powiązaniu z przepisami § 2 ust 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji są 4 niezależne przedsięwzięcia, pomimo że EIRP anten na każdym sektorze stanowi sumę oraz dokumentacja nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten. Ponadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing"; 5. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 6. nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 7. niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. W związku z powyższym skarżący ten wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi przytoczono wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 202/20 z dnia 15 lipca 2020 r., w którym wskazano na konieczność oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie zsumowanych parametrów anten, a nie dla pojedynczej anteny, które to stanowisko następnie rozwinięto w oparciu o kolejne judykaty, wskazujące na niezgodność z prawem zjawiska dzielenia przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu skarg na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 (wniosek zgłoszony przez SKO w odpowiedzi na skargi i brak wniosków pozostałych stron o przeprowadzenie rozprawy) i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 t.j., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem wbrew treści sformułowanych w nich zarzutów, brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy p.p.s.a. Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja dotyczy realizacji budowy bezobsługowej instalacji radiokomunikacyjnej nr [...] na działce nr 1 , obręb L. w rejonie ul. [...]w U. , a więc obiektu służącego łączności publicznej, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 u.g.n. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ma ona co najmniej lokalne (gminne) znaczenie. W świetle jednoznacznej w tym względzie treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przesądza to, że stanowi "inwestycję celu publicznego". Zgłaszane w tym względzie zarzuty przez skarżącego L. S. w świetle utrwalonego w tym względzie na gruncie powyższych przepisów orzecznictwa i zasad doświadczenia życiowego na aprobatę nie zasługują. Powyższe oznacza, że w zakresie legalności (w zw. z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2021 r., poz. 137 t.j.) mają do tej decyzji zastosowanie przepisy Rozdziału 5 u.p.z.p. Dokonując tej oceny również w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., należy w pierwszej kolejności podnieść, co skarżący zupełnie pomijają i nad czym organy obu instancji przeszły do porządku, że w sprawie tej inwestycji została wydana z upoważnienia Burmistrza Miasta U. dnia [...] r. ostateczna decyzja nr [...] umarzająca postępowanie w sprawie wydania dla przedmiotowo tożsamej inwestycji, z wniosku tego samego inwestora, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika z jej uzasadnienia, została ona oparta na dokonanych przez wydający decyzję organ ustaleniach co do zakwalifikowania inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W oparciu o te ustalenia, poczynione dodatkowo przy uwzględnieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. u. z 2018 r., poz. 799 ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 1219), Burmistrz uznał, że inwestycja do takich przedsięwzięć się nie zalicza i w konsekwencji nie jest dla niej wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomimo formalno-prawnego wyrzeczenia zawartego w tej decyzji została ona zatem wydana po merytorycznym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie kwalifikacji objętej postępowaniem inwestycji do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponieważ została ona wydana w tożsamym jak w niniejszej sprawie stanie prawnym (tożsamość uregulowań zawartych w § 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. i § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 10 września 2019 r., nawet gdyby przyjąć, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie to drugie rozporządzenie, a to w związku z treścią jego § 4), faktycznym oraz podmiotowym, to treść tej decyzji kształtuje powagę rzeczy osądzonej co do kwalifikacji objętej nią inwestycji. Na zasadzie art. 16 Kpa jej treścią byłyby zatem związane orzekające w niniejszej sprawie organy oraz Sąd rozpatrujący niniejsze skargi. Oznacza to, że za nieuzasadnione należało uznać zarzuty sformułowane w pkt I 2, 3 i pkt II 1, 3, 4, 5, 6 skargi L. S. oraz skargi M. M., jako zmierzające do wykazania, że dokonana w niniejszym postępowaniu przez organy orzekające kwalifikacja objętej postępowaniem inwestycji pod względem zaliczenia jej do co najmniej mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w konsekwencji wymagających wydania dla niej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, była nieprawidłowa. Wobec wydania powyższej decyzji Burmistrza z dnia [...] r. kwestia kwalifikacji spornej (planowanej) inwestycji pod tym kątem w niniejszym postępowaniu nie podlegała już badaniu, w tym m.in. poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. Dla rozstrzygnięcia w tym względzie sprawy nie mogła mieć zatem istotnego znaczenia treść analizy środowiska autorstwa mgr inż. D. F. z dnia [...] r. Tym samym istotnego wpływu na wynik sprawy nie mogła mieć ewentualna zasadność zarzutów zgłaszanych przez skarżących co do bezstronności tego biegłego i podstaw do jego wyłączenia od występowania w tym charakterze. Wskazana wyżej i wiążąca w niniejszym postępowaniu, umarzająca decyzja Burmistrza z dnia [...] r., została wydana w oparciu o parametry techniczne mającej zostać zainstalowanej bezobsługowej instalacji radiokomunikacyjnych, w tym mających zostać zainstalowanych anten identycznych jak przy instalacji, co do których została wydana zaskarżona decyzja. Tym samym brak było podstaw do przyjmowania na użytek postępowania o ustalenie lokalizacji tej inwestycji jako celu publicznego innych jej parametrów, czego faktycznie domagają się skarżący. Decyzja ta przesądza również, że poprzez realizację spornej inwestycji nie dojdzie do naruszenia interesu skarżących w zakresie możliwości zagospodarowania ich nieruchomości, a to biorąc pod uwagę miejsca dostępne dla ludności, o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w § 3 pkt 8 w/w rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec takiej kwalifikacji tego przedsięwzięcia nie można też przyjąć, że będzie ono oddziaływać w niedopuszczalny sposób negatywnie na środowisko, w tym na zdrowie ludzi. Formułowane w tym zakresie w skardze L. S. zarzuty, mające nadto ogólny charakter, nie pozwalają na bliższą z nimi polemikę. Na uwzględnienie nie zasługują też pozostałe zarzuty skargi L. S. , tj. podane w pkt I 4 i 5 oraz w pkt II 2 i 7 tej skargi. W tej kwestii należy w pierwszej kolejności podnieść, że zarzut pominięcia art. 3 ust. 1 Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie został w odniesieniu do rozbudowanej redakcyjnie treści tej normy prawnej w ogóle sprecyzowany. Podobnie nie wskazano jakie konkretnie przepisy odrębne (w związku z zarzutem naruszenia art. 56 u.p.z.p.) zostały poprzez wydanie zaskarżonej decyzji naruszone. Nie wskazano też w jaki sposób inwestycja mogłaby oddziaływać negatywnie na istniejący na terenie jej lokalizacji ład przestrzenny. Również działając z urzędu Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do zanegowania stanowiska organu pierwszej instancji, że brak jest podstaw (potrzeby) do ustalenia dla tej inwestycji warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. W żaden bliższy sposób nie został też sformułowany i uzasadniony zarzut jakoby decyzja Burmistrza została wydana niejako z urzędu, a nie na wniosek inwestora. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji poza sformułowanymi w skargach zarzutami Sąd doszedł do przekonania, że decyzja Burmistrza z dnia [...]r. wydana po uzyskaniu wymaganych uzgodnień zawiera wymienione w art. 54 u.p.z.p. elementy. Wobec powyższego skargi jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. mr