I SA/Bk 436/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości oddala skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B.na podstawie tytułów wykonawczych: nr[...], od nr [...]do nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], od nr [...] do nr[...], od nr [...]do nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr[...], nr [...], od nr [...] do nr [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku A. K. (dalej też jako: "skarżący") w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych. Na poczet należności objętych ww. tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...].03.2022 r. nr [...]zajął nieruchomość zobowiązanego (tj. działki o nr geod. [...], [...], [...] o łącznej pow. 0,9154 ha) położoną przy ul. U. w [...], dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi kw nr [...].Ww. zawiadomienie doręczono dłużnikowi [...].04.2022 r Pismem z dnia [...].04.2022 r. zobowiązany wniósł skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B.w postaci zajęcia nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi kw nr[...]. W uzasadnieniu dłużnik twierdził, że nieruchomość jest zajęta od 2009 r. w sprawie[...]. Poinformował, że wpłacił [...].10.2010 r. na depozyt sądowy kwotę 95 tys. zł i 900 euro, jednakże do tej pory nie zwrócono mu powyższych środków finansowych, podobnie jak samochodu [...]. Wspomniał, że "nieruchomość była wyceniana w 2010 r. na 3,6 mln czyli 36 - krotnie więcej jak bezprawna egzekucja". Nadmienił także, że był zmuszony do zwrotu w 2012 r. dotacji w kwocie 1 mln. Podkreślił, że żyje poniżej minimum socjalnego za 1000 zł miesięcznie. W wywiedzionej skardze użył inwektyw i oskarżeń wobec W. K., byłego Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., sędziów oraz komornika sądowego C.K. Nadmienił również, że w 2016 r. nieruchomość została wyceniona przez biegłego sądowego na kwotę 5,6 mln zł. Ponadto postawił szereg pytań m.in. zwrócił się z zapytaniem, czy na zajętej nieruchomości można prowadzić działalność gospodarczą, czy może zatrudnić pracowników, jak ma korzystać z zajętych rachunków bankowych. Zawnioskował także, aby Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. zawiadomił organy ścigania o przekroczeniu uprawnień przez p. W. K. Z uwagi na powyższe okoliczności zobowiązany wniósł o uchylenie ww. zajęcia nieruchomości. Organ egzekucyjny rozpatrzył ww. skargę na zajęcie nieruchomości w dwóch postanowieniach z dnia [...].06.2022 r. (nr [...]i nr[...]). Wynika to z faktu, że część postępowań egzekucyjnych objętych zawiadomieniem o zajęciu nieruchomości z dnia [...].03.2022 r. wszczęto przed zmianą ustawy z dnia [...].06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. przed [...].07.2020 r., a część po tej dacie. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B.postanowieniem z dnia [...].06.2022 r. nr [...]oddalił skargę na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie zawiadomieniem z dnia [...].03.2022 r. nr [...]nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi kw nr[...], na poczet należności objętych powołanymi na wstępie tytułami wykonawczymi. Postanowieniem z dnia [...].08.2022 r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej jako: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...].06.2022 r. nr[...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść. art. 54 oraz art. 110c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz.1427 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."). Rozpatrując zażalenie skarżącego na to rozstrzygnięcie DIAS wskazał, że zajęcia nieruchomości dokonano z zastosowaniem wymogów określonych w art. 110c u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu nieruchomości z dnia [...].03.2022 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, a więc m.in. wskazanie organu egzekucyjnego, zobowiązanego, wierzyciela, nr tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj, stopę oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. W zawiadomieniu o zajęciu nieruchomości zawarte są wezwania zobowiązanego do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, wymienionych należności pieniężnych wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Organ egzekucyjny wystąpił także do Sądu Rejonowego w B. IX Wydział Ksiąg Wieczystych o dokonanie wpisu w księgach wieczystych przedmiotowych nieruchomości o wszczęciu egzekucji administracyjnej. DIAS stwierdził, że w zażaleniu skarżący nie podniósł żadnych zarzutów merytorycznych odnoszących się do zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Jest ono natomiast bogate w inwektywy i oskarżenia odnoszące się do byłego Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. oraz komornika sądowego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której ponownie sformułował inwektywy i oskarżenia, tym razem skierowane głównie w kierunku sędziego K. oraz komornika sądowego C. K.o. Stwierdził, że zaskarżone "postanowienie nie odzwierciedla całego materiału do powyższej sprawy, a jedynie to by było korzystne dla organu skarbowego w świetle by uchronić od odpowiedzialności za czyny niedozwolone przestępców sądowych i prokuratorskich". Podkreślił przy tym, że padł ofiarą "dobrze zorganizowanej grupy przestępczej przy Sądzie Rejonowym, Okręgowym w B., żyjącej z nielegalnych licytacji". Ponownie wspomniało kwocie niezwróconego depozytu 400 tys. zł. Z uwagi na powyższe wniósł o : uchylenie zaskarżonego postanowienia, powołania biegłego rewidenta do oszacowania utraconych środków pieniężnych, "zarekwirowania majątków prywatnych oszustów sądowo prokuratorskich, komorniczych i zbycia ich w drodze licytacji". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")). Na wstępie zaznaczyć należy, że żaden z zarzutów skargi nie kwestionuje prawidłowości i samej zasadności zaskarżonej czynności egzekucyjnej, tj. zajęcia nieruchomości zawiadomieniem z [...].03.2022 r. nr [...]położonej przy ul. U.w [...], dla której Sąd Rejonowy w B.IX Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi kw nr[...]. Skarga do WSA w Białymstoku, podobnie jak zażalenie opiera się głównie na oskarżeniach i pretensjach kierowanych do osób związanych ze sprawą. Oczywiście działanie takie jest niedopuszczalne.. W zażaleniu odnosiły się one głównie do byłego Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. oraz komornika sądowego – C. K.. Z kolei w skardze dotyczyły głównie sędziego K. oraz ponownie C. K. W odpowiedzi na ten zarzut należy stwierdzić, że oskarżania i obelgi nie mogą być przedmiotem rozpatrywania w trybie skargi na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. W ww. zakresie Skarżący może złożyć zawiadomienie do prokuratury wskazując odpowiednie dowody czy okoliczności na poparcie swoich twierdzeń. W zaskarżonym postanowieniu zasadnie również poinformowano Skarżącego, że sposób sformułowania przez zarzutów wobec urzędnika może spełniać przesłanki zastosowania art. 212 KK (pomówienie). Podniesione przez zobowiązanego zarzuty dotyczą prowadzenia egzekucji sądowej, jak i organów nadzorujących to postępowanie. W odpowiedzi na ten zarzut stwierdzić należy, że administracyjne postępowanie egzekucyjne i sądowe postępowanie egzekucyjne są niezależnymi od siebie postępowaniami, regulowanymi przez odrębne przepisy i nadzorowane przez odrębne organy. W związku z tym skarga na czynność zajęcia nieruchomości wniesiona w oparciu o ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie jest właściwym trybem do rozpatrywania zarzutów, które odnoszą się do egzekucji sądowej oraz sędziów Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego. Wyjaśnia się również, że wnioski o powołanie biegłego rewidenta oraz o zarekwirowanie majątków prywatnych, nie mogą być i zasadnie nie były merytorycznie rozpatrzone, gdyż nie dotyczą zaskarżonego postanowienia. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania zaskarżonej czynności (w niniejszej sprawia zajęcia nieruchomości). Podsumowując stwierdzić należy, że organ egzekucyjny dokonując zajęcia nieruchomości nie naruszył obowiązków wynikających z art. 110c u.p.e.a. oraz art. 22 § 1 u.p.e.a, a zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny został odzwierciedlony w zaskarżonym postanowieniu. Jak wspomniano na wstępie Skarżący nie kwestionował samego faktu zajęcia nieruchomości. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.