II SA/Gd 663/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Jakub Chojnacki Protokolant Specjalista Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2024 r., nr SKO Gd/5965/23 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Szemud z dnia 14 września 2023 r. nr GOPS.ŚR.504.226.2023 i umarza postępowanie administracyjne, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącej E. K. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego, w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 26 kwietnia 2018 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Szemudzie, działając z upoważnienia Wójta Gminy Szemud (dalej Kierownik GOPS lub organ pierwszej instancji), przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 1477,00 zł miesięcznie do dnia 31 marca 2020 r. (dalej jako: decyzja z 26 kwietnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego) z tytułu opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym córką J. K, legitymującą się wydanym do 31 marca 2020 r. orzeczeniem o niepełnosprawności z adnotacją o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Kolejnymi decyzjami organ zmieniał wysokość przyznanego świadczenia, jednocześnie pouczając skarżącą o obowiązku powiadomienia organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych a także informując, że nienależnie pobrane świadczenia podlegają zwrotowi. Pismem z 19 maja 2020 r. organ zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie decyzji z 26 kwietnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z przedłużeniem prawa do świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności na podstawie orzeczeń wydanych na czas określony na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Decyzją z 2 czerwca 2020 r. (dalej decyzja z 2 czerwca 2020 r.) Kierownik GOPS zmienił decyzję z 26 kwietnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego w ten sposób, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje do czasu ważności orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, czyli do upływu 60 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności i nie dłużej niż do końca okresu zasiłkowego. W pozostałym zakresie decyzja z 26 kwietnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego pozostała bez zmian. Kolejnymi decyzjami organ zmieniał wysokość przyznanego świadczenia, jednocześnie pouczając skarżącą o obowiązku powiadomienia organu o zmianach mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych a także informując, że nienależnie pobrane świadczenia podlegają zwrotowi. Pismem z 9 sierpnia 2023 r. organ wezwał skarżącą do przedłożenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności córki. Następnie pismem z 18 sierpnia 2023 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji 26 kwietnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z pojawieniem się nowych okoliczności mających wpływ na wypłacanie świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 18 sierpnia 2023 r. organ otrzymał orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności o niepełnosprawności córki skarżącej z 30 kwietnia 2020 r., ważne do 30 kwietnia 2025 r. z adnotacją, że nie wymaga ona konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Organ otrzymał także orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności z 1 lipca 2020 r., utrzymujące w mocy orzeczenie z 30 kwietnia 2020 r. Pismem z 4 września 2023 r. Kierownik GOPS zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie decyzji z 2 czerwca 2020 r. Decyzją z 14 września 2023 r. organ pierwszej instancji uchylił od 2 lipca 2020 r. decyzję z 2 czerwca 2020 r. o zmianie decyzji oraz odmówił świadczenia od 2 lipca 2020 r. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z 22 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji podkreślając, że na podstawie przepisów przedłużenie ważności orzeczenia o niepełnosprawności miało miejsce nie dłużej niż do dnia wydania ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Kolegium wskazało dalej, że w dniu 30 kwietnia wydane zostało orzeczenie o niepełnosprawności, niezawierająca wskazań do zapewnienia córce skarżącej stałej opieki. Orzeczeniem zaś z 1 lipca 2020 r. Wojewódzki Zespół Orzekania o Niepełnosprawności utrzymał orzeczenie z 30 kwietnia 2020 r. Na skutek powyższego skarżąca utraciła uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze na tak wydaną decyzję zarzucono naruszenie: 1) art. 15 h ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (dalej ustawa COVID-19), innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez błędną jego wykładnię oraz art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, ze zachodziły okoliczności uzasadniające uchylenie decyzji przyznającej świadczenie a świadczenie od 2 lipca 2020 r. do 31 lipca 2023 r. zostało zrealizowane bezpodstawnie; 2) art. 23 ust. 1 w związku z art. 10 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 9 marca 2023 r. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie stosuje się do skarżącej z uwagi na wydane w dniu 30 kwietnia 2020 r. orzeczenie o niepełnosprawności, które z uwagi na art. 15 h ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19 nie mogło być wydane i nie ma mocy prawnej. Z ostrożności procesowej zarzucono także naruszenie art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie pouczono prawidłowo skarżącej o konsekwencjach niepowiadomienia o zmianie decyzji o niepełnosprawności, a także mimo telefonicznego zgłaszania przez skarżącą zmieniających się okoliczności, zaniechanie przez organ podjęcia własnej inicjatywy, przez co naruszono art. 23b ust. 1 pkt 5 u.ś.r. w związku z art. 8 i 9 k.p.a., co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji po upływie 3 lat od powstania tych okoliczności, co naraża skarżącą na daleko idące skutki finansowe. Nadto zarzucono naruszenie art. 16 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że dzień 2 lipca 2023 r. był terminem, od którego odmawia się świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu strona skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazała, że stan zagrożenia epidemicznego został odwołany dopiero w dniu 1 lipca 2023 r. a 60 dni od jego odwołania upłynęło 30 sierpnia 2023 r., a zatem okresy z art. 15 h ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19 nie rozpoczęły swojego biegu i w ocenie strony skarżącej decyzje z 30 kwietnia 2020 r. i 1 lipca 2020 r. w sprawie niepełnosprawności nie mogła zostać wydana z uwagi na niespełnienie przesłanek ustawowych do jej wydania. Zdaniem strony skarżącej decyzja z 26 kwietnia 2018 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego, wygasałaby dopiero z upływem 60. dnia od odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii chyba, że skarżąca przed upływem 60 dnia od odwołania stanu epidemicznego lub epidemii uzyskałaby nowe orzeczenie o niepełnosprawności, co nie nastąpiło. Skarżąca podkreśliła, że to data odwołania stanu epidemii otwierała bieg terminów do wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności. Zatem w ocenie strony skarżącej orzeczenie wydane w dniu 20 marca 2018 r. nie wygasło, pomimo wydania nowego orzeczenia w 2020 roku. Zmiana przepisów, która nastąpiła od dnia 6 sierpnia 2023 r. w zakresie części przepisu "jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności" dotyczy przy tym zdaniem strony orzeczeń o niepełnosprawności wydanych po 6 sierpnia 2023 r. W rezultacie w sprawie za obowiązujące należy uznać orzeczenie o niepełnosprawności z 20 marca 2018 r. zawierające adnotację o konieczności stałej lub długotrwałej pomocy nad J. K. Nie ma zatem podstaw by uznać, że świadczenie w okresie od 2 lipca 2020 r. do 31 lipca 2023 r. zostało pobrane bezpodstawnie. W ocenie strony skarżącej na czas wydania orzeczenia z 1 lipca 2020 r. nie ziściła się żadna przesłanka, która wymagałaby od skarżącej realizacji obowiązku informowania organu o zmianach. A tym samym, brak jest podstaw do uznania świadczenia za nienależnie pobrane, a wszczęcie postępowania w przedmiocie zaskarżonej decyzji było bezpodstawne. Nadto skarżąca wyjaśniła, że po otrzymaniu decyzji z 30 kwietnia 2020 r. skontaktowała się telefonicznie z GOPS informując, że planuje złożyć od niej odwołanie. Z rozmowy sporządzono notatkę z 28 maja 2020 r., która jednak zdaniem skarżącej nie odpowiada treści przeprowadzonej rozmowy. Skarżąca wskazała, że zaproponowała przesłanie wydanej decyzji, otrzymując informację, że kopia nowego orzeczenia nie jest potrzebna, a pracownik posiada potrzebne informacje w systemie. Skarżąca wskazała, że nie pouczono jej o okolicznościach, których wystąpienie w przyszłości spowoduje brak prawa do świadczeń, co stanowi warunek żądania zwrotu świadczenia (art. 30 ust. 1 u.ś.r.), nadto organ podjął działania weryfikacyjne z opóźnieniem, utrudniony był kontakt z urzędem, osobiste stawiennictwo w okresie pandemii było ograniczone tak samo jak funkcjonowanie poczty. Strona skarżąca wskazała także, że aż do otrzymania wezwania do przedłożenia orzeczenia o niepełnosprawności wystosowanego w sierpniu 2023 r. była przeświadczona, że otrzymuje świadczenie na podstawie orzeczenia o niepełnosprawności z 2018 roku, gdyż z decyzją Wojewódzkiego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności zapoznała się dopiero w sierpniu 2023 r. po wizycie w PCPR w W., decyzji tej nie doręczono do rąk skarżącej. Decyzja ta zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru została doręczona w dniu 16 lipca 2020 r. i w tej dacie stała się decyzją ostateczną. Zatem przyjęcie daty odmowy świadczenia od 2 lipca 2020 r. jest niewłaściwe i powinna to być data prawomocności decyzji tj. 17 sierpnia 2020 r. Nie może to być natomiast data wcześniejsza niż termin doręczenia decyzji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Przedmiotem skargi skarżąca uczyniła decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 22 kwietnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 14 września 2023 r. o uchyleniu od 2 lipca 2020 r. decyzji z 2 czerwca 2020 r. o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego i odmowie przedmiotowego świadczenia od 2 lipca 2020 r. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej jak wcześniej u.ś.r.), który stanowi że organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. W ocenie Sadu w składzie orzekającym na gruncie niniejszej sprawy brak było podstaw do uchylenia decyzją z 14 września 2023 r. decyzji z 2 czerwca 2020 r. od dnia 2 lipca 2020 r. i odmowy świadczenia pielęgnacyjnego od 2 lipca 2020 r. na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r., bowiem żadna z wyżej wymienionych przesłanek zastosowania tego przepisu nie miała miejsca w sprawie. Sąd podziela stanowisko doktryny (za: Rączka Piotr (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, wyd. II, LEX – komentarz do art. 32), że ustawodawca ogranicza zastosowanie tego szczególnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznych wydawanych w spawach świadczeń rodzinnych wystąpieniem określonych w art. 32 ust. 1 u.ś.r. przesłanek. Do tych przesłanek ustawodawca zalicza: 1) zmianę sytuacji rodzinnej lub dochodowej rodziny mającej wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych; 2) nabycie przez członka rodziny prawa do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; 3) nienależne pobranie świadczenia rodzinnego; 4) wystąpienie innych okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń. Przesłanki te mają przy tym charakter rozłączny, a więc wystąpienie którejkolwiek z nich w powiązaniu z przesłankami warunkującymi przyznanie świadczenia, będzie uzasadniało zastosowanie trybu regulowanego komentowanym art. 32 ust. 1 . W przypadku przesłanek pierwszej, drugiej i czwartej z wymienionych powyżej, należy dokonywać ich analizy w kontekście świadczenia rodzinnego, które przyznano weryfikowaną decyzją ostateczną. Należy zatem zbadać, na ile wystąpienie jednej z tych przesłanek wpłynęło na podstawę faktyczną decyzji przyznającej świadczenie. Analiza okoliczności musi odbywać się w odniesieniu do przesłanek warunkujących przyznanie prawa do świadczenia rodzinnego, jak również warunkujących jego wysokość. Jak wskazuje A. Kawecka, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, "warunkiem jest, że zmiana ta musi być na tyle istotna, iż ma ona wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, co oznacza że powoduje zmianę w sferze prawa do przyznanych świadczeń. Obowiązkiem organu jest więc wykazanie, że po pierwsze nastąpiła zmiana stanu faktycznego w stosunku do stanu pierwotnego, pozwalającego przyznać stronie uprawnienie, a po drugie, że zmiana ta jest istotna z punktu widzenia nabycia tego uprawnienia". Sąd podziela stanowisko doktryny przedstawione przez P. Rączkę, że inny charakter ma przesłanka trzecia, dotycząca sytuacji, w której osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. Tryb ustalenia, że świadczenie rodzinne zostało pobrane nienależnie uregulowany jest w art. 30 u.ś.r. Zatem to w postępowaniu regulowanym wskazanym przepisem organ dokonuje oceny przesłanek warunkujących uznanie świadczenia za nienależnie pobrane. Przedmiotem postępowania regulowanego art. 32 ust. 1 u.ś.r. jest natomiast wyłącznie weryfikacja ostatecznej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia rodzinnego. Przy takim rozgraniczeniu przedmiotu obu postępowań, co wynika jednoznacznie z analizy art. 30 i art. 32 u.ś.r., należy przyjąć, że warunkiem wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji przyznającej stronie świadczenie rodzinne na podstawie wyżej wskazanej przesłanki jest uprzednie wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia na podstawie art. 30 u.ś.r., ustalającego nienależne pobranie przez beneficjenta świadczenia. Tym samym decyzję wydaną na podstawie art. 30 u.ś.r. należy traktować jako prejudykat dla wszczęcia postępowania na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r., oczywiście w oparciu o przesłankę "nienależnego pobrania świadczenia rodzinnego" (za: Rączka Piotr (red.), Świadczenia rodzinne. Komentarz, wyd. II, LEX – komentarz do art. 32). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wskazania wymaga, że organy wydając decyzję na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r. nie stwierdziły jednak żadnych przesłanek wskazanych w tym przepisie. Organ nie stwierdził, że: uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń. Z akt postępowania nie wynika w szczególności, by wcześniej organy wydały decyzje w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Nie rozstrzyga o nienależnie pobranym świadczeniu także skarżona decyzja. Podkreślenia wymaga, że unormowanie art. 32 ust. 1 u.ś.r. pozostaje w ścisłym związku z normą art. 30 ust. 2 u.ś.r., a istnienie przesłanek do wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń uzasadnia uchylenie lub zmianę decyzji z uwagi na przesłankę nienależnego pobrania świadczeń. Oba rozstrzygnięcia powinny dotyczyć tego samego zakresu świadczenia. Przesądzenie tej przesłanki w jednym postępowaniu w sprawie uchylenia decyzji, sprowadzałoby kolejno wszczęte postępowanie w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia do formalności, związanej z ustaleniem przesłanki w postaci istnienia wcześniejszej decyzji administracyjnej. Tym samym na gruncie niniejszej sprawy organy nie miały podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r. Z uwagi na wskazaną bezprzedmiotowość postępowania organów obu instancji oraz stanowisko Sądu w opisanym powyżej zakresie bez wpływu pozostaje zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 w związku z art. 10 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów oraz niektórych innych ustaw oraz art. 16 k.p.a. Zdaniem Sądu, mając na uwadze stanowisko Sądu, bez wpływu pozostaje także zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. i art. 16 k.p.a. a także art. 15h ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Za niezasadne natomiast Sąd uznał odnoszenie się do zarzutów w zakresie naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., gdyż przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, a skarżona decyzja nie rozstrzyga w powyższym zakresie. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję odwoławczą oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do kontynuowania w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, co oznacza, iż wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 3 p.p.s.a., uzasadniająca umorzenie postępowania administracyjnego. Przepis ten jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, co występuje w rozpatrywanej sprawie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U., z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Zasądzona została od organu administracji na rzecz skarżącej kwota 480 zł tytułem wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).