II SA/Gl 1405/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2025 r. sprawy ze skargi I. M. i M. M. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 29 maja 2024 r. nr WINB-WOA.7722.33.2023.AT w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Postanowieniem Nr [...] z dnia 11 stycznia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, art. 48 ust. 3, art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr.bud.") oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skierowanym do I. M. i M. M. (dalej jako strony lub skarżący) - wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczego w P. przy ul. [...],- poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację budynku gospodarczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, - poinformował, iż w przypadku prowadzenia postępowania legalizacyjnego konieczne będzie wniesienie opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji, a wysokość opłaty legalizacyjnej w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a wynosi 5.000,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że na opisanej wyżej działce przed budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, w granicy z działką budowlaną oraz w niewielkiej odległości od granicy z działką drogową, wybudowano budynek gospodarczy o lekkiej konstrukcji drewnianej obitej otynkowanymi płytami OSB. Następnie wskazany organ przywołał brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy Prawo budowlane i w związku z brakiem zgłoszenia budowy budynku gospodarczego stwierdził zasadność wydania przedmiotowego postanowienia. W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżący oświadczyli, że nie prowadzą aktualnie żadnych robót budowlanych na przedmiotowej działce. Podkreślili, że przed rozpoczęciem budowy wiaty oraz innych obiektów zgłosili zamiar robót do właściwego organu, uzyskując informację, że budowa wiaty nie wymaga zgłoszenia. Dopiero po zakończeniu budowy, organ zmienił ocenę inwestycji z wiaty na budynek gospodarczy. Zwrócili również uwagę, że w trakcie kontroli organ nie dopatrzył się żadnych różnic pomiędzy projektem a stanem faktycznym ani żadnych uchybień w kwestii jakości wykonania i bezpieczeństwa. W dalszej części zażalenia strony przywołały treść dokonanego zgłoszenia oraz przedstawiły szczegóły odnośnie rozmieszczenia oraz gabarytów planowanej inwestycji, co do której organ nie zgłosił zastrzeżeń. Wskazali, że zapewnienie organu oznacza dla Stron bezpieczeństwo prawne. Podali, że konstrukcja obiektu idealnie wpisuje się nie tylko w bryłę domu, ale i całokształt architektoniczny osiedla. Jako bezprawne uznali dokonanie przez organ redefinicji wiaty określając ją budynkiem gospodarczym. Podkreślili, że wstrzymanie robót dotyczy wyłącznie przypadków robót wymagających zgłoszenia. Zakwestionowali stwierdzenie przez organ braku zgłoszenia, wskazując, że zgłosili budowę wiaty, którą organ bezprawnie uznał za budynek gospodarczy. W zażaleniu tym wyrazili niezrozumienie dla przyznania sąsiadom statusu strony w tej sprawie. Podali, że byliby skłonni zmodyfikować wiatę przykładowo przez usunięcie jednaj ze ścianek, czego nie zaproponował wypowiadający się w sprawie organ. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z dnia 26 maja 2023 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji w całości w mocy. W jego uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił aktualny stan sprawy, przywołał brzmienie art. 48 ustawy Prawo budowlane oraz wyjaśnił, że samowola budowlana, polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia skutkuje wstrzymaniem prowadzenia budowy przez organ nadzoru budowlanego w drodze postanowienia. Następnie powołanie się na art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a powyższej ustawy, zgodnie z którym nie wymaga pozwolenia na budowę natomiast wymaga zgłoszenia budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, stwierdził, że na gruncie niniejszego postępowania przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane w warunkach samowoli budowlanej, zatem PINB zasadnie wstrzymał ich prowadzenie oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o legalizację, co jest pierwszym etapem procedury legalizacyjnej. Końcowo zauważył, że organ odwoławczy na tym etapie postępowania bada jedynie prawidłowości wydania postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych, natomiast w świetle wskazanych okoliczności pozostałe zarzuty i twierdzenia Stron pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Postanowienie zostało doręczone w dniu 31 maja 2023 r. Z rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący wnosząc pismem z dnia 27 czerwca 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonego postanowienia sformułowali zarzuty naruszenia: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozpoznania sprawy poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich kwestii, zaniechanie rozpoznania wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy postanowienia PINB z dnia 11 stycznia 2023 r., podczas gdy zachodziły przesłanki do jego uchylenia, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podtrzymali argumentację przedstawioną na etapie złożonego zażalenia jak również przedstawili motywy, którymi kierowali się wnosząc skargę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 18 października 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1132/23 uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd przedstawił stan prawny obowiązujący w sprawie jak również przybliżył stan faktyczny. W rozstrzygnięciu tym podkreślono, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne i stanowi konkretyzację art. 78 Konstytucji RP. Na organie odwoławczym spoczywa obowiązek rozpoznania sprawy, w tym przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ustalenia stanu faktycznego, dokonania oceny materiału dowodowego oraz wykładni przepisów prawa materialnego. Środek odwoławczy powinien natomiast stwarzać realną możliwość oceny pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia i dokonania jego uchylenia bądź zmiany. Organ odwoławczy w rozstrzyganej sprawie zaniechał ponownego rozpatrzenia sprawy, nie odniósł się do argumentów, zarzutów podniesionych w zażaleniu, nie uczynił zadość zasadzie przekonywania, zaniechał dokonania ustaleń w kwestii przesłanek zawartych w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie wskazał jakie dowody stanowiły o podzieleniu ustaleń organu pierwszej instancji. W ramach wskazań, które należy uwzględnić w ramach ponownego rozpoznawania sprawy podkreślono konieczność uwzględnienia zasady dwuinstancyjności postępowania – mając jednocześnie w polu widzenia obowiązek przestrzegania pozostałych reguł postępowania oraz aby rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu, wnikliwie uzasadniając swoje stanowisko w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnie z przepisem art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach postanowieniem z 29 maja 2024 r. nr WINB-WOA.7722.33.202023.AT wydanym na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W motywach tego rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, jak również przywołał postanowienia powyżej przywoływanego wyroku sądu administracyjnego. W dalszej części odniósł się do stanu normatywnego w rozpoznawanej sprawie i przywołał stosowne postanowienia Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo budowlane. Dokonując analizy stanu faktycznego w sprawie w kontekście wskazań zamieszczonych w przywołanym powyżej wyroku dokonał analizy pojęcia budynku wolnostojącego oraz pojęcia wiaty. Dokonując wskazanej analizy organ ten doszedł do przekonania, że organ pierwszej instancji nie zbadał przedmiotu postępowania, albowiem organ ten winien ustalić funkcję pełnioną przez przedmiotowy obiekt. Podkreślono także, że wskazany organ w swoim postanowieniu nie określił adresata wydanego rozstrzygnięcia, tym samym nie ustalił podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku, a tym samym nie zastosowano dyspozycji wynikającej z treści art. 52 ustawy Prawo budowlane. Równocześnie podkreślono, że krąg stron rozpoznawanej sprawy ustalony został w sposób prawidłowy. W konsekwencji organ ten uznał, że kwestionowane postanowienie wydane zostało przedwcześnie, a tym samym zachodzą okoliczności przewidziane art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniające przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Z powyższym postanowieniem nie zgodziły się strony, które wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej wyraziły niezadowolenie z jego treści i podniosły zarzut przekroczenia kompetencji polegające na dokonaniu kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu budowlanego w sytuacji, gdy jego projekt został prawidłowo zgłoszony i zaakceptowany przez uprawniony organ i nie wykazano różnic między zaaprobowanym projektem a stanem faktycznym. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 48 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, w sytuacji gdy skarżący dopełnili wszystkich wymogów wynikających z przepisów prawa i w tej sprawie nie można mówić o samowoli budowlanej. Dodatkowo wskazano na naruszenie szeregu postanowień procesowych, a mianowicie art. 7 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego wnikliwego rozpoznania przedmiotowej sprawy i zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności i tym samym wadliwe zastosowanie art. 138 § 2 tego Kodeksu. W konsekwencji wystąpiono o uchylenie kwestionowanego postanowienia i o nakazanie organowi odwoławczemu wydanie rozstrzygnięcia kończącego przedmiotowe postępowanie oraz o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością. W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, jak również nie podzielił zarzutów sformułowanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 powyższej ustawy wykazała, że postanowienie to nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. Nr 935 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny poddanego sądowej kontroli postanowienia organu odwoławczego przyjdzie zauważyć, że mocą kwestionowanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Równocześnie w polu widzenia należy mieć postanowienia art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem normują one problematykę rozpoznawania sprzeciwów od decyzji kasacyjnych wydawanych przez organy administracji publicznej. Podkreślić należy, że rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 64b § 1 powyższej ustawy, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przywołane powyżej unormowanie ma zastosowanie wyłącznie do decyzji administracyjnych wydawanych w ramach postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie kontroli tutejszego Sądu poddane zostało postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Z uwagi na charakter tego rozstrzygnięcia organu administracji nie ma do niego zastosowania instytucja sprzeciwu, lecz poddawany jest on sądowej kontroli na ogólnych zasadach. Z tego też powodu Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w ramach postępowania uproszczonego, co wynika z postanowień art. 119 pkt. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przypadku rozpoznawania zażaleń na postanowienie wydane w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego stosownie do postanowień art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego zastosowanie ma art. 138 tegoż aktu. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpoznając zażalenie od wydanego postanowienia podejmuje analogiczne rozstrzygnięcia do tych, o których jest mowa w przywołanym przepisie z uwzględnieniem tego, że odnoszą się one do postanowienia. W myśl art. 138 § 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy w wyniku rozpoznania skutecznie wniesionego zażalenia wydaje albo postanowienie kończące postępowanie wpadkowe w sprawie - utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, albo postanowienie uchylające zaskarżone do niego postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylające zaskarżone postanowienie i umarzającą postępowanie pierwszej instancji w zakresie postępowania wpadkowego albo też postanowieni umarzające postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, że organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego zażalenia. Jako wyjątek traktować należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nieorzekania w sposób merytoryczny, kończący sprawę i wydania postanowienia kasacyjnego czyli uchylającego rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Podjęcie takiego orzeczenia przez organ drugiej instancji występuje jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A contrario, w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, bądź możliwy do uzupełnienia w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylenie zaskarżonego w wyniku zażalenia postanowienia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie jest dopuszczalne. Należy podkreślić, że stosownie do postanowień przywołanego przepisu, organ drugiej instancji przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Powyższe rozważania oznaczają, że Sąd dokonując kontroli tego typu postanowień nie rozpoznaje sprawy w sposób merytoryczny, a jedynie sprawdza, czy organ odwoławczy w prawidłowy sposób odczytał i zastosował postanowienia art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku rozpoznawanej sprawy dodatkowo należy mieć w polu widzenia fakt, że w sprawie tej już wypowiedział się tutejszy Sąd w wyroku z 18 października 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1132/23 i stosownie do postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ odwoławczy jak również Sąd rozpoznający wniesioną skargę są związani wskazaniami zmieszczonymi w tym wyroku. W realiach rozpoznawanej sprawy rozważenia wymaga kwestia tego, czy organ odwoławczy korzystając z uprawnień wynikających z treści art. 136 powyższego Kodeksu uprawniony był do samodzielnego rozpoznania sprawy i wydania merytorycznej decyzji. Przeprowadzona powyżej analiza rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, wskazuje jednoznacznie na to, że organ odwoławczy nie miał możliwości samodzielnego merytorycznego rozpoznania sprawy. Charakter uchybień jakie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie zezwalały wskazanemu organowi odwoławczemu jedynie na skorzystanie z rozstrzygnięcia kasacyjnego, tak aby prowadzone postępowanie spełniało przewidziane prawem wymogi. W przywoływanym powyżej wyroku tutejszego Sądu wskazano, że organ odwoławczy w rozstrzyganej sprawie zaniechał ponownego rozpatrzenia sprawy, nie odniósł się do argumentów, zarzutów podniesionych w zażaleniu, nie uczynił zadość zasadzie przekonywania, zaniechał dokonania ustaleń w kwestii przesłanek zawartych w art. 48 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie wskazał jakie dowody stanowiły o podzieleniu ustaleń organu pierwszej instancji. W ramach wskazań, które należy uwzględnić w ramach ponownego rozpoznawania sprawy podkreślono konieczność uwzględnienia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wskazania te ogniskują się na zagadnieniach proceduralnych, a w szczególności na niezbędności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W tej sytuacji wskazanie zamieszczone w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia o niezbędności wyjaśnienia funkcji postawionego na nieruchomości obiektu budowlanego wpisuje się w te wskazania. Podkreślić należy, że wyjaśnienie charakteru prawnego spornego obiektu budowlanego, w rozpoznawanej sprawie posiada fundamentalne znaczenie, albowiem determinuje los przedmiotowego postępowania i ewentualne podejmowane rozstrzygnięcia. W tej sytuacji podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie tej wykorzystanie instrumentów przewidzianych art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego będzie niewystarczające. Dodatkowo zauważyć należy dostrzeżone przez organ odwoławczy inne uchybienia, które zawiera rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a które nie było wcześniej sygnalizowane w pierwszym rozstrzygnięciu organu odwoławczego jak również w wyroku tutejszego Sądu, a mianowicie wadliwości w zakresie określenia adresata obowiązku wynikającego z treści postanowienia organu pierwszej instancji. Podzielić należy w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że postanowienie organu pierwszej instancji nie zawiera wskazania adresata zarówno w sentencji jak również w jego uzasadnieniu. W tej sytuacji organ odwoławczy trafnie dostrzegł powyższe uchybienie i kierując się zasadą dwuinstancyjności postępowania, sygnalizowaną w przywoływanym powyżej wyroku tutejszego Sądu skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Przedstawione powyżej okoliczności pozwalają uznać, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia postanowień art. 138 § 2 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze do tutejszego Sądu zarzucono organowi odwoławczemu przekroczenie kompetencji polegające na kwalifikacji prawnej spornego obiektu budowlanego. Zarzut ten w kontekście uzasadnienia kontrolowanego postanowienia nie jest trafny, albowiem w rozstrzygnięciu tym organ odwoławczy nakazał organowi pierwszej instancji wyjaśnienie funkcji, jaką pełni ten obiekt, a tym samym organ ten nie przesądził o jego kwalifikacji prawnej, a wręcz nakazał uczynić to organowi pierwszej instancji, tak aby okoliczność ta nie budziła żadnej wątpliwości i co istotne od wskazanego ustalenia zależne będą dalsze losy prowadzonego postępowania. Także drugi zarzut dotyczący naruszenia postanowień art. 48 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane nie znajduje umocowania w treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego, albowiem działania organu pierwszej instancji uzależnione będą od ustaleń poczynionych w ramach postępowania wyjaśniającego, o którym mowa była powyżej. W świetle poczynionych ustaleń bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przywołanych w skardze, ponieważ przeprowadzenie pełnego postępowania wyjaśniającego spoczywa na organie pierwszej instancji. Organ odwoławczy uprawniony jest jedynie do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę