VIII SA/Wa 746/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 8 sierpnia 2024 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia 12 czerwca 2024 r. znak: [...]; 2) umarza postępowanie administracyjne; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego T. L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej jako "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz.572, dalej jako "Kpa"), po rozpoznaniu odwołania T. L. (dalej jako "strona" lub "skarżący") od decyzji wydanej przez Starostę S. (dalej jako "Starosta" lub "organ I instancji") z [...] czerwca 2024 r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu marki [...] w terminie 90 dni od dnia jego sprowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego, w dniu 2 maja 2024 r. organ I instancji otrzymał informację ze Starostwa Powiatowego w S. K., że skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami nie zarejestrował w terminie 90 dni od sprowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu marki [...] o nr VIN: [...]. Skarżący w dniu [...] lutego 2024 r. zbył bowiem powyższy pojazd na podstawie faktury nr [...]. Do powyższej informacji dołączono również oświadczenie o dacie sprowadzenia pojazdu z którego wynika, że pojazd został sprowadzony w dniu [...] stycznia 2024 r. W związku z powyższym, Starosta działając na podstawie art. 140mb pkt 2 oraz 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2023 r. poz. 1047, dalej jako "ustawa Prawo o ruchu drogowym"), art. 31i, 31ia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. szczególne rozwiązania związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842), art.14 pkt 33 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. z 2023 r. poz. 1394) nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia obowiązku rejestracji pojazdu w terminie 90 dni. Powodem nałożenia kary było uchybienie przez zbywającego art. 73aa ust. 1, pkt. 3 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący złożył w ustawowym terminie odwołanie od decyzji Starosty. Wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z regulacjami wynikającymi z ustawy Prawo o ruchu drogowym obowiązek wystąpienia z wnioskiem o rejestrację pojazdu ciąży jedynie na właścicielu pojazdu. Zatem w sytuacji, gdy nastąpiła sprzedaż pojazdu o którym mowa w art. 73aa ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przed upływem ustawowego terminu 90 dni podmiot zbywający pojazd traci przymiot jego właściciela a zatem legitymację do złożenia wniosku jako strona w postępowaniu o rejestrację pojazdu, a obowiązek ten przechodzi na nowego właściciela (nabywcę) pojazdu. W ocenie skarżącego nie powinien więc on ponosić konsekwencji z powodu nie złożenia wniosku o zbycie pojazdu. We wskazanej na wstępie decyzji, SKO utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Starosty przywołało treść art. 73aa ust. 1 pkt. 3 oraz art. 140mb ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazało, że skarżący od [...] stycznia 2024 r. był właścicielem pojazdu marki [...] i miał obowiązek zarejestrować pojazd w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w S., lecz obowiązku tego nie dopełnił w wymaganym terminie, gdyż w dniu [...] lutego 2024 r. zbył pojazd. Skarżący o wszczęciu postępowania został zawiadomiony pismem z [...] maja 2024 r., które zostało skutecznie doręczone [...] czerwca 2024 r. Odnosząc się do zarzutów strony, że w związku ze zbyciem pojazdu przed upływem ustawowego terminu 90 dni, podmiot zbywający pojazd traci przymiot jego właściciela, a zatem obowiązek jego rejestracji na podstawie art. 73aa ust. 1 pkt. 3 w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się w przypadku, gdy właścicielem nowego pojazdu jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami lub produkcji pojazdów. Zatem przepis zwalnia z obowiązku właścicieli nowych pojazdów wprowadzając przywileje zakłócające konkurencyjność w stosunku do właścicieli pojazdów używanych. Kolegium wskazało, że obowiązek zgłaszania rejestracji, nabycia i zbycia pojazdu pełni doniosłą rolę. Nie ulega również wątpliwości, że dane te powinny być na bieżąco aktualizowane, aby najwierniej odzwierciedlać stan rzeczywisty w odniesieniu do właściciela pojazdu, jego ubezpieczenia, rejestracji. Obowiązek ten istniał znacznie wcześniej, ale dopiero w 2020 r. jego niedopełnienie obwarowano sankcjami, których wprowadzenie miało zdyscyplinować właścicieli pojazdów. W ocenie Kolegium, celem powyższej regulacji było dążenie m.in. do poprawy warunków legalnego obrotu pojazdami. Przepis art. 140mb ustawy Prawo o ruchu drogowym został dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579; dalej ustawa zmieniająca) i wszedł w życie 1 stycznia 2020 r. (art. 27 pkt 1 ustawy zmieniającej). W uzasadnieniu projektu ww. ustawy zmieniającej (druk sejmowy VIII.3495) wskazano, że wprowadzono zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym w celu poprawy warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów, w tym wprowadzono także 30-dniowy termin na złożenie przez właściciela pojazdu wniosku o rejestrację pojazdu a dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami na terenie Rzeczypospolitej Polskiej 90-dniowy termin, liczony od wystąpienia konkretnie określonych zdarzeń. Ustawodawca założył, że taki instrument prawny przyczyni się do poprawy przestrzegania przez właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie pojazdu w określonym terminie czy też ustawowego terminu zawiadomienia o nabyciu, zbyciu pojazdu czy zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym, zwłaszcza że wprowadzono sankcję za niedopełnienie tych obowiązków, dodając art. 140mb ustawy Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji, według ustawodawcy, powinno to było wpłynąć również na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że właściciel pojazdu w całości odpowiedzialny jest za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 73aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dlatego też Kolegium podziela stanowisko prezentowane w decyzji organu I instancji. Pismem z [...] września 2024 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego wniósł skargę do tutejszego Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: a) art. 73aa ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez brak przyjęcia, że zbycie pojazdu przed upływem terminu otwartego na podstawie wymienionego przepisu wyłącza konieczność złożenia wniosku o rejestrację pojazdu ponieważ obowiązkiem tym objęty jest wyłącznie właściciel pojazdu, a w momencie zbycia pojazdu podmiot przestaje nim być, a tym samym nie podlega on w ogóle hipotezie przepisu, b) art. 73aa ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez brak wzięcia pod uwagę stanowiska Ministra Infrastruktury wyrażonego w piśmie Departamentu Transportu Drogowego z 4 marca 2024 r. znak [...], podczas gdy to Minister Infrastruktury jest podmiotem który był autorem przedmiotowego przepisu, c) art. 74 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 74 ust. 2b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie tego przepisu i pominięcie okoliczności, że złożenie wniosku o rejestrację pojazdu przez podmiot zajmujący się profesjonalnie handlem pojazdami spowoduje, że przez kilka tygodni (w okresie trwania pozwolenia czasowego tzw. miękkiego dowodu) sprzedaż pojazdu będzie niemożliwa, ponieważ nowy właściciel nie będzie w stanie zarejestrować go na siebie, d) art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez wyłączenie możliwości zastosowania tego przepisu z uwagi na rejestrację pojazdu, podczas gdy obowiązku rejestracji nie ma. Mając na uwadze powyższe zarzuty, autor skargi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów tj.: a) pisma Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego "Informacja dotycząca art. 73aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm.)" z dnia 4 marca 2024 r. znak [...] b) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 30 kwietnia 2024 r., c) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z 14 maja 2024 r., d) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 28 czerwca 2024 r. znak [...], e) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z 26 lipca 2024 r. znak [...], f) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 29 lipca 2024 r. znak [...], g) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z 6 września 2024 r. znak [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że brak było podstaw do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na skarżącego. W sytuacji bowiem, gdy sprzedaż pojazdu następuje przed upływem terminów otwartych na podstawie art. 73aa ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wcześniejsze zbycie pojazdu wyłącza konieczność złożenia wniosku o rejestrację. Wynika to z redakcji przepisu art. 73aa ust. 1, który stanowi że obowiązkiem złożenia wniosku objęty jest właściciel pojazdu. W momencie zbycia pojazdu podmiot będący dotychczas właścicielem przestaje nim być, a tym samym na koniec biegu terminu nie podlega on w ogóle hipotezie przepisu i nie ma on do niego zastosowania. Autor skargi zauważył, że zgodnie z ugruntowaną w prawie administracyjnym zasadą, strona ma możliwość spełnienia ciążącego na niej obowiązku w dowolnym dniu terminu, także w tym ostatnim. Jest to niekwestionowane prawo strony, które znajduje potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych. Tym samym właściciel pojazdu ma prawo czekać z wnioskiem o rejestrację na sam koniec terminu, a w sytuacji gdy dokona zbycia pojazdu wcześniej, przepis przestaje mieć do niego zastosowanie. Jednocześnie nie może ponosić żadnych konsekwencji tego, że nie złożył wniosku wcześniej. W ocenie skarżącego stanowisko powyższe uzasadnione jest również tym, że wniosek o rejestrację pojazdu może złożyć jedynie aktualny właściciel pojazdu. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym nie można wnioskować o rejestrację pojazdu na rzecz podmiotu trzeciego. Tym bardziej więc zbywający (były) właściciel traci interes prawny, a tym samym przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa i możliwość złożenia wniosku w postępowaniu o rejestrację pojazdu. Takie stanowisko prezentowane przez skarżącego zostało potwierdzone w piśmie Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z [...] marca 2024 r. znak [...] skierowanym do starostów w całej Polsce. W piśmie tym wskazano, że niezasadne jest nakładanie administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji jaka jest w stanie faktycznym także niniejszej sprawy. Minister Infrastruktury był zaś inicjatorem prac w Radzie Ministrów i jest autorem przepisu art. 73aa ustawy Prawo o ruchu drogowym, obowiązującego od 1 stycznia 2024 r. Trudno zatem o lepsze źródło co do tego jak należy rozumieć normę wynikającą z art. 73aa ustawy Prawo o ruchu drogowym. W związku z powyższym, stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach uznać należy za zupełnie oderwanie od obowiązujących przepisów i ich prawidłowej wykładni. Autor skargi wskazał, że skarżący jest podmiotem zajmującym się w sposób zawodowy obrotem pojazdami. Sprowadzony przez niego przedmiotowy pojazd jest zatem towarem handlowym i nie jest przeznaczony do poruszania się nim po drogach publicznych. Rejestrowanie tego pojazdu było dla skarżącego zupełnie zbędne, a wręcz niewskazane. Jeżeli bowiem by przyjąć, że istnieje obowiązek rejestracji pojazdu sprowadzonego lub importowanego przed jego zbyciem na terytorium kraju, to wiele tysięcy aut (polski rynek aut używanych to rocznie około 1 miliona sprowadzanych lub importowanych aut) na kilka tygodni będzie wyłączana ze sprzedaży, co stanowić będzie ogromne utrudnienie dla przedsiębiorców zajmujących się obrotem pojazdami. Wynika to z tego, że ażeby dokonać rejestracji pojazdu, najpierw musi mieć miejsce rejestracja czasowa (art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym), a według dominującego stanowiska starostów nie można zbyć pojazdu w trakcie trwania rejestracji czasowej - przede wszystkim z uwagi na treść art. 74 ust. 2b ww. ustawy i inne problemy formalne. W postępowaniach dotyczących rejestracji pojazdu starostowie nie uznają art. 30 § 4 Kpa, a nowy właściciel nie może wstąpić do postępowania. Starostowie uzasadniają to tym, że wprowadzając pojazd do Centralnej Ewidencji Pojazdów oraz zamawiając jednocześnie dowód rejestracyjny w Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych robią to z danymi poprzedniego właściciela i on musi być stroną postępowania do końca. Tym samym interpretowanie więc przepisu art. 73aa ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób jak uczynił to organ I instancji, odbywałoby się zatem z przemożną szkodą dla przedsiębiorców sprowadzających do Polski pojazdy, którzy przez kilka tygodni (podczas rejestracji czasowej - czas w którym produkowany jest dowód rejestracyjny) mieliby towar który jest niesprzedawalny. Należy z całą pewnością przyjąć, że nie taki był cel wprowadzania art. 73aa do polskiego systemu prawnego a rolą SKO jest także ochrona słusznych praw przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z [...] listopada 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł dodatkowo o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do ww. pisma: 1. Objaśnień prawnych Ministerstwa Infrastruktury Departamentu Transportu Drogowego z [...] października 2024 r. znak [...] na okoliczność wydania w trybie art. 33 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców objaśnień, potwierdzających stanowisko skarżącego; 2. decyzji SKO z [...] października 2024 r. znak [...] na okoliczność wydania przez ten sam organ który wydał zaskarżoną decyzję i który jest stroną w niniejszej sprawie decyzji w analogicznym stanie faktycznym, w której orzekł że nakładanie administracyjnej kary pieniężnej nie było zasadne. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, Sąd przeprowadził dowód z dokumentów załączonych do skargi z pominięciem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 30 kwietnia 2024 r. jako niestanowiącej dokumentu oraz przeprowadził dowód z dokumentów załączonych do pisma procesowego z 13 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej także: "p.p.s.a."). Zgodnie z 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyżej wskazanych kryteriów wykazała, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Starosty nakładającej na skarżącego karę pieniężną w kwocie [...] zł. Zgodnie z art. 73aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia: 1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej; 3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w sprawie nie budzi wątpliwości ustalony przez organy orzekające stan faktyczny. Bezsporne jest, że [...]stycznia 2024 r. skarżący, prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej samochodów osobowych i furgonetek, sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pojazd marki [...] o nr VIN: [...]. Co jest jednak kluczowe już [...] lutego 2024 r. skarżący przedmiotowy pojazd odsprzedał. W tak ustalonym stanie faktycznym organy uznały, że przedsiębiorca, prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, który nabył pojazd i sprowadził go na terytorium RP, a następnie nie rejestrując go zbył przed upływem 90 dni, podlega karze pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Sądu takie stanowisko organów jest błędne. Zgodzić się trzeba z organami, że z art. 73aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, termin na złożenie wniosku o rejestrację pojazdu wynosi 90 dni. Nie może jednak ujść uwadze, że zgodnie z art. 73aa ust. 1 ww. ustawy obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu obciąża jego właściciela. Zgodnie z regulacjami wynikającymi z ustawy Prawo o ruchu drogowym, prawo i zarazem obowiązek wystąpienia z wnioskiem o rejestrację pojazdu posiada jedynie właściciel pojazdu. Zatem w sytuacji, gdy nastąpi sprzedaż pojazdu, o którym mowa w art. 73aa ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przed upływem przewidzianego w art. 73aa ust. 3 ustawowego terminu 90 dni, osoba zbywająca pojazd traci po pierwsze przedmiot, którego rejestracji mogłaby dokonać, po drugie zaś przymiot bycia właścicielem tego pojazdu, a zatem legitymację do złożenia skutecznego wniosku o jego rejestrację, a tym samym uprawnienie do zainicjowania postępowania administracyjnego w przedmiocie rejestracji pojazdu. Z powyższego, zdaniem Sądu wynika, że w momencie zbycia pojazdu podmiot będący dotychczas jego właścicielem przestaje nim być i traci możliwość złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, a obowiązek ten przechodzi na nowego właściciela (nabywcę) pojazdu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie można zatem uznać, że w chwili wydawania decyzji przez organ I instancji termin do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, był dla skarżącego otwarty, skoro już w chwili wydawania rozstrzygnięcia przez Starostę skarżący nie był właścicielem pojazdu, a tym samym nie był uprawniony ani zobowiązany do złożenia powyższego wniosku. Literalna wykładnia art. 140mb ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazuje, że przewiduje on nałożenie kary na podmiot będący właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o jego rejestrację w terminie o którym mowa w art. 73aa ust. 3 ww. ustawy. Skoro w terminie tym skarżący przestał być właścicielem spornego pojazdu to brak było podstaw do nałożenia na niego kary przewidzianej w tym przepisie. Za odstąpieniem od literalnej wykładni powołanych wyżej przepisów nie może zdaniem Sądu przemawiać wykładnia systemowa odwołująca się do treści art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym statuującego odstępstwo od obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Zgodnie z art. 73aa ust. 7 ww. ustawy przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Jak zaś wynika z wyjaśnień Ministra Infrastruktury zawartych w piśmie z [...] marca 2024 r. nr [...] art. 73aa ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym został dodany na etapie prac senackich, w związku z wnioskiem strony społecznej dotyczącym konkretnego przypadku. Przepis ten miał z założenia charakter doprecyzowujący i jego wprowadzenie nie powinno różnicować sytuacji podmiotów w zależności od pochodzenia pojazdu, gdyż nie znajduje to uzasadnienia ani faktycznego, ani prawnego. Reasumując powyższe wskazać należy, że prawidłowa wykładnia art. 73aa ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wyznaczony w ustawie termin na wypełnienie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację nie upłynął, a właściciel dokonał zbycia pojazdu, wygasa obowiązek wynikający z art. 73aa ust. 1 albo ust. 3 ww. ustawy. W konsekwencji uznać należy, że brak było podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 140mb ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie zaś z art. 105 § 1 Kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) bowiem skarżący był reprezentowany w postępowaniu przed Sądem przez radcę prawnego. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w niniejszej sprawie (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (480 zł) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).