III SAB/Kr 2/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wykonania wezwania z 23 stycznia 2023 r. do załatwienia sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1032/08 postanawia: odrzucić skargę K. J. (dalej: skarżący), trzema pismami z 13 sierpnia 2024 r., wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wykonania wezwania z 23 stycznia 2023 r. do załatwienia sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1032/08. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności, dla porządku rozważań Sąd zauważa, że wszystkie trzy skargi skarżącego z 13 sierpnia 2024 r. z uwagi na tożsamość treści zostały zakwalifikowane jako jedna skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wykonania wezwania z 23 stycznia 2023 r. do załatwienia sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Dalej wskazać należy, że sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie pismami z 13 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie wykonania wezwania z 23 stycznia 2023 r. do załatwienia sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1032/08. Jak wynika z akt sprawy wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, z którego skarżący wywodzi uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, uchylił decyzję organów I i II instancji tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie i Komendanta Głównego Policji. W konsekwencji sprawa została przekazana do powtórnego rozpoznania. Ponownie rozpatrując sprawę Małopolski Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr 31/2009 z 21 maja 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie nr 11/WBM/05 z 6 września 2005 r. Po wygaszeniu ww. decyzji, organ pierwszej instancji ponownie wydał 14 lipca 2009 r. decyzję nr 30/BM/09 w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ze względu na wniesione przez skarżącego odwołanie, uchylił w całości decyzję z 14 lipca 2009 r., nr 30/BM/09 i wygasił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie z 2 listopada 1999 r. nr 16/99. Decyzja Małopolskiego Komendant Wojewódzkiego Policji z 26 sierpnia 2009 r. została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1018/09, skargę oddalił. Wyrok stał się prawomocny. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie, została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, a nawet sądowego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten, zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.