III FSK 1132/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2289/22 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 15 lipca 2022 r. nr 1401-IEW3.4123.60.2022.BF w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. |III FSK 1132/23 | | | | | UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 2289/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. B. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 15 lipca 2022 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r., 2016 r., 2017 r. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie było to, czy w przypadku skarżącego doszło do wypełnienia przesłanek pozytywnych z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej również: O.p.) warunkujących odpowiedzialność członków zarządu jako osób trzecich za zaległości podatkowe spółek kapitałowych oraz spółek kapitałowych w organizacji, a w efekcie czy skarżącego zasadnie obciążono, jako osobę trzecią - członka zarządu spółki kapitałowej - zaległościami podatkowymi spółki. Podkreślił, że w zakresie ram prawnych sporu zasadnicze zastosowanie znalazł art. 116 O.p. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.). WSA w Warszawie stwierdził, że organ w prawidłowy sposób w zaskarżonej decyzji wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności wydruku informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru przedsiębiorców KRS (nr [...]), według stanu na dzień 23 kwietnia 2021 r. wynika, że w terminie płatności zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2017 r., podatku dochodowym od osób prawnych za 2016 r., podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2015 r., lipiec 2016 r., październik 2016 r. (tj. 20 stycznia 2016 r., 22 sierpnia 2016 r., 21 listopada 2016 r., 31 marca 2017 r., 25 kwietnia 2017 r., 25 lipca 2017 r., 25 października 2017 r.), funkcje członka zarządu Spółki pełnił skarżący. Do Krajowego Rejestru Sądowego, zgodnie z wpisem nr 3 z dnia 23 kwietnia 2021 r. strona została wpisana jako członek zarządu Spółki. Przy tym w dniu 08 stycznia 2013 r. została zawiązana Spółka T. [...] Sp. z o. o. Zgodnie z protokołem z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 8 maja 2013 r., uchwałą nr 2 do pełnienia funkcji prezesa zarządu powołano skarżącego. WSA w Warszawie podkreślił, że w aktach zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Sądowym, brak było informacji o odwołaniu lub złożeniu rezygnacji z pełnionej funkcji przez skarżącego. Sąd ten zauważył, że skarżący powoływał się zarówno w odwołaniu jak i w skardze na pismo datowane na 09 stycznia 2017 r., zgodnie z którym miał on złożyć rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu spółki z dniem 31 stycznia 2017 r. Sąd ten podkreślił, że za zgodne z prawem należało uznać stanowisko Dyrektora, że z przedłożonego przy odwołaniu oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu datowanego na dzień 09 stycznia 2017 r. wynika, że skarżący złożył rezygnację z dniem 31 stycznia 2017 r.; pod treścią pisma widnieje pieczęć firmowa Spółki oraz nieczytelny podpis. Skoro w dacie złożenia ww. oświadczenia Spółka T. [...] Sp. z o. o. posiadała dwóch wspólników (wykreślenie w KRS J. S. jako drugiego wspólnika nastąpiło z dniem 16 stycznia 2020 r.), to skarżący, aby skutecznie złożyć rezygnację był zobowiązany zwołać zgromadzenie wspólników. Skarżący jednak tak nie uczynił. Z tych to przyczyn organ odwoławczy uznał, że podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność rezygnacji skarżącego z funkcji prezesa zarządu nie była w stanie wzruszyć trafności zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważył, że po dacie rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu nie powołano w miejsce skarżącego nowego członka zarządu, nie podjęto kroków celem aktualizacji danych w KRS w tym zakresie, a skarżący nadal pozostawał ujawniony jako prezes zarządu Spółki T. [...] Sp. z o. o. WSA w Warszawie stwierdził, że nawet gdyby przyjąć na korzyść skarżącego – możliwość skutecznego złożenia oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu na ręce M. Z., to trudno było uznać za wiarygodne twierdzenia skarżącego o skutecznym złożeniu rezygnacji z pełnionej w spółce funkcji członka zarządu również z innych, wyłożonych dalej, przyczyn. Zdaniem sądu pierwszej instancji skarżący sprzecznie twierdził, że nigdy nie pełnił w spółce żadnych funkcji, dalej zaś, że złożył skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu. Skoro skarżący nigdy nie pełnił funkcji, to nie było potrzeby składania przez niego rezygnacji z funkcji, której nie pełnił. Skoro podnosił, że złożył rezygnację, to oznaczało, że jednak musiał pełnić funkcję. Odmienne przyjęcie pozostawałoby w sprzeczności z zasadami logiki. Jednocześnie skarżący sam nie wiedział z jaką datą miałby rzekomo zaprzestać, na podstawie złożonego oświadczenia, pełnienia funkcji - czy dniem 9 stycznia 2017 r., jak podnosił w odwołaniu i w skardze, czy z dniem 31 stycznia 2017 r., jak wynika z treści oświadczenia. Wskazał, że trudno było uznać za wiarygodne twierdzenie o rezygnacji z pełnienia funkcji skoro rzekomo rezygnujący z niej sam nie wiedział, z jakim dniem miałby zrezygnować z pełnienia funkcji. Równocześnie skarżący nie miał wiedzy o tym w jakich okolicznościach miałoby być złożone oświadczenie o rezygnacji członka zarządu. Zdaniem skarżącego okoliczności otrzymania oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji miałyby być przedmiotem postępowania dowodowego, które powinno zostać przeprowadzone przez organy podatkowe - przesłuchania w charakterze świadka M. Z. - wspólnika spółki T. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. W ocenie WSA w Warszawie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skargi Dyrektor nie naruszył prawa nie przeprowadzając dowodu z przesłuchania M. Z. Sprawa była dostatecznie wyjaśniona pisemnym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, jak też - w świetle powyższych wywodów dot. nieskuteczności rzekomego złożenia rezygnacji przez jedynego członka zarządu na ręce tylko jednego wspólnika spośród dwóch wspólników - zeznania M. Z. nie wniosłyby nic takiego, co mogłoby zaważyć na rozpatrzeniu sprawy. Nadto sąd ten zauważył, że wniosek ten był nie tylko wadliwie sformułowany, ale także całkowicie pozbawiony uzasadnienia. WSA w Warszawie wskazał, że niezależnie od powyższych wywodów, należało stwierdzić, że skarżący wbrew twierdzeniom nie zrezygnował z pełnionej funkcji członka zarządu spółki w bliżej nieokreślonym dniu stycznia 2017 r., za czym przemawiają również argumenty o tym, że w dniu 31 marca 2016 r. skarżący podpisał sprawozdanie finansowe Spółki za 2015 r. jako członek zarządu. Następnie w dniu 31 marca 2017 r. (po dacie rzekomego złożenia rezygnacji) podpisał sprawozdanie finansowe Spółki za 2016 r. Ponadto zdaniem sądu pierwszej instancji, potwierdzenie, że skarżący działał w charakterze członka zarządu Spółki podpisując ww. sprawozdania stanowi: - Uchwała Nr 2/2016 z dnia 30 czerwca 2017 r. Zwyczajnego Zgromadzenia T. [...] Sp. z o. o. w sprawie zatwierdzenia Sprawozdania Finansowego za 2015 r., zgodnie z treścią której "Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników zatwierdza przedłożone przez Zarząd T. [...] Sp. z o. o. Sprawozdanie Finansowe za rok obrotowy 2015."; - Uchwała Nr 2/2017 z dnia 30 czerwca 2017 r. Zwyczajnego Zgromadzenia T. [...] Sp. z o. o. w sprawie zatwierdzenia Sprawozdania Finansowego za 2016 r., zgodnie z treścią której "Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników zatwierdza przedłożone przez Zarząd T. [...] Sp. z o. o. Sprawozdanie Finansowe za rok obrotowy 2016 (...). Mając na uwadze powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że za całkowicie nietrafne należało uznać twierdzenia skarżącego, o tym, że podpisywał dokumenty dlatego, że robił to jedynie "formalnie". Sąd ten podkreślił, że sprawozdania finansowe spółki mają szczególny charakter, a ich treść i wymogi zostały uregulowane w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. Skoro skarżący podpisywał sprawozdania finansowe spółki, to w ten sposób potwierdzał nie tylko posiadanie przez niego wiedzy nt. całokształtu spraw spółki w zakresie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych, w tym stanu finansów spółki, ale również potwierdzał w ten sposób, że czuje się członkiem zarządu spółki. Skarżący nie zaprzeczał ani nie podważał, że składał podpisy pod sprawozdaniami, jak też, że podpisy pochodzą od niego. Skarżący jako kierownik jednostki, której sprawozdania podpisywał, ponosi przewidzianą w art. 77 pkt 2 ustawy o rachunkowości odpowiedzialność karną za ich treść. WSA w Warszawie uznał, że trafnie organ wywiódł w tym zakresie, że kontynuacja działania jako członka zarządu po rezygnacji lub odwołaniu wskazuje na pozorną czynność rezygnacji lub odwołania. Reasumując WSA w Warszawie stwierdził, że zasadny był pogląd organu, że wbrew twierdzeniom skarżącego, pełnił on nadal funkcję członka zarządu spółki, zaś nie polegał na prawdzie pogląd, że skarżący nie wykonywał żadnych związanych z funkcją członka zarządu, co wprost wynika z faktu, że skarżący podpisywał - pod odpowiedzialnością karną - sprawozdania finansowe spółki. W efekcie skarżący pełnił funkcję członka zarządu w czasie powstania przedmiotowych zaległości podatkowych. Tym samym zdaniem sądu spełniona została przesłanka odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 116 § 2 O.p. Następnie WSA w Warszawie zauważył, że w skardze brak było zarzutów odnośnie do pozytywnej przesłanki odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki w zakresie bezskuteczności egzekucji do majątku spółki. Sąd dokonując jej badania przy ocenie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego o charakterze indywidualnym nie stwierdził nieprawidłowości w stanowisku organu w nim zawartym. W ocenie sądu pierwszej instancji również odnośnie przesłanki bezskuteczności egzekucji Dyrektor dokonał prawidłowych ustaleń. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik, w związku z bezskutecznością egzekucji postanowieniem nr [...] w dniu 08 listopada 2019 r. umorzył postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku Spółki. Mając na uwadze powyższe, sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania o poprawnym wykazaniu przez organ wystąpienia w rozpatrywanej sprawie obu przesłanek pozytywnych warunkujących orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką za jej zaległości podatkowe. Natomiast odnosząc się do przesłanek negatywnych wynikających z art. 116 § 1 O.p. sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie nie było kwestią sporną, wokół której koncentrowałby się spór pomiędzy organem a skarżącym oraz zarzuty skargi, wystąpienie w rozpatrywanej sprawie obowiązku zgłoszenia przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia stanu niewypłacalności spółki i terminu, od którego zaczął biec termin na złożenie wniosku o ogłoszenie jej upadłości (DIAS ustalił, że wniosek powinien być złożony najpóźniej z końcem lipca 2016 r.), który - czemu skarżący nie zaprzecza - nie został przez niego złożony. WSA w Warszawie zwrócił uwagę, że gdyby nawet przyjąć – jak domaga się skarżący – że złożył on rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu w styczniu 2017 r., to mając na uwadze, że organ prawidłowo ustalił, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki z powodu jej niewypłacalności powinien zostać złożony najpóźniej do końca 2016 r., to na skarżącym spoczywał obowiązek jego złożenia w tamtym czasie. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA). Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącego, który zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122 O.p., art. 123 § 1 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. i art. 191 O.p. poprzez uznanie, że nieprzeprowadzenie przez Organ II instancji dowodu z zeznań świadka M. Z. - wspólnika spółki T. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. i odmówienie żądaniu skarżącego w tym zakresie nie naruszało prawa a sprawa była dostatecznie wyjaśniona pisemnym materiałem dowodowym - podczas gdy okoliczności objęte zgłoszonym wnioskiem dowodowym mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, pozostały niewyjaśnione wątpliwości w sprawie co do roli skarżącego w ww. spółce, rzeczywistego pełnienia w niej obowiązków członka zarządu i otrzymania przez Spółkę i jej wspólników informacji o rezygnacji skarżącego z funkcji prezesa zarządu, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do kategorycznego uznania odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe T. [...] sp. z o. o., co skutkowało naruszeniem zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a ponadto na uznaniu, że wniosek skarżącego zawarty w odwołaniu od pierwotnej decyzji o przesłuchanie w charakterze świadka wspólnika spółki T. [...] sp. z o. o. M. Z., nie odpowiada przepisom prawa i został wadliwie skonstruowany, podczas gdy przedmiotowy wniosek zawierał wszystkie niezbędne elementy i który w okolicznościach niniejszej sprawy winien być uwzględniony przez Organ II instancji i WSA w Warszawie; 2. naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 191 O.p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentu rezygnacji z funkcji prezesa zarządu z dnia 09 stycznia 2017 r, poprzez uznanie, że złożenie przedmiotowego dokumentu nie wywołuje skutku w postaci ustania pełnienia funkcji prezesa zarządu, a także dokumentów sprawozdania finansowego z dnia 31 marca 2016 r. oraz z dnia 31 marca 2017 r. poprzez przyjęcie, że sam podpis skarżącego na ww. dokumentach przesądza o faktycznym prowadzeniu spraw Spółki i faktycznym pełnieniu obowiązków członka zarządu; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na uznaniu, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu w datach upływu terminów płatności zobowiązań podatkowych T. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. tj. 20 stycznia 2016 r., 22 sierpnia 2016 r., 21 listopada 2016 r., 31 marca 2017 r., 25 kwietnia 2017 r, 25 lipca 2017 r., 25 października 2017 r., podczas gdy 09 stycznia 2017 r. skarżący złożył do Spółki rezygnację z funkcji prezesa zarządu, co skutkować winno uznaniem, iż skarżący od dnia 09 stycznia 2017 r. przestał formalnie pełnić funkcję prezesa zarządu ww. Spółki; 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, że skarżący w czasie upływu terminów zobowiązań podatkowych T. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. pełnił obowiązki członka zarządu tej Spółki, podczas gdy ustalenia organów obu instancji dotyczą tylko formalnego powołania skarżącego na funkcję prezesa zarządu, jego wpisu w tym charakterze w Krajowym Rejestrze Sądowym i samych podpisów pod sprawozdaniami finansowymi, zaś skarżący nigdy nie pełnił obowiązków prezesa zarządu ww. Spółki i nie prowadził spraw Spółki: 5. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 116 § 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że odpowiedzialność członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością obejmuje zaległości podatkowe spółki w czasie formalnego piastowania tej funkcji, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu winna prowadzić do wniosku, że odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania podatkowe spółki dotyczy czasokresu, kiedy członek zarządu faktycznie pełnił obowiązki związane z piastowaną funkcją. Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wniósł również o zasądzenie zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zarzuty skargi kasacyjnej skoncentrowane są na zagadnieniu pełnienia obowiązków członka zarządu przez pana R. B. Zdaniem strony skarżącej pan R. B. tylko formalnie pełnił funkcję członka zarządu, a nadto 9 stycznia 2017 roku złożył rezygnację z funkcji, dlatego nie powinien być obciążony odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wadliwości w stanowisku organów podatkowych oraz sądu pierwszej instancji odnośnie do kwestii podnoszonej w zarzucie pierwszym, tj. niedopuszczenia dowodu z zeznań świadka M. Z. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprzeprowadzenie tego dowodu nie zaowocowało niekompletnością materiału dowodowego, albowiem teza, jaką strona skarżąca próbowała wykazać na podstawie tych zeznań, nie mogła podważyć wniosków płynących ze zgromadzonego już materiału dowodowego. W istocie podnoszona przez stronę skarżącą kwestia nie była kluczowa dla rozstrzygnięcia, albowiem strona skarżąca starała się wykazać to, że Skarżący jakkolwiek formalnie pełnił funkcję członka zarządu, to w istocie piastował tę funkcję tylko formalnie, a rzeczywiście nie pełnił obowiązków członka zarządu. Trudno się z tym zgodzić po pierwsze dlatego, że godząc się na objęcie funkcji Skarżący przyjął na siebie wszelkie konsekwencje z tego wynikające, a zatem także i te związane z ewentualną odpowiedzialnością. Strona skarżąca nie powołała się na okoliczności, które wykluczałyby możliwość wykonywania obowiązków przez skarżącego. Powołano się na stosunek podległości skarżącego wobec pana M. Z. oraz na to, że to na jego prośbę Skarżący objął funkcję (s. 10 skargi kasacyjnej). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro jednak Skarżący funkcję objął, oraz - jak wynika z materiału dowodowego - rzeczywiście ją piastował, to czynił to ze wszystkimi konsekwencjami, również w zakresie odpowiedzialności podatkowej. Z kolei w odniesieniu do sygnalizowanej przez stronę skarżącą rezygnacji z funkcji z dniem 9 stycznia 2017 roku, po pierwsze należy przypomnieć chwiejne stanowisko Skarżącego zajmowane w toku postępowania co do daty rezygnacji. Pomijając nawet i to, organy podatkowe ustaliły, że już po tej dacie Skarżący podpisywał dokumenty - sprawozdania finansowe w spółce nie tylko z 31 marca 2016 r., ale i z 31 marca 2017 r. W związku z powyższym pozbawiona oparcia jest teza forsowana w skardze kasacyjnej, że po pierwsze Skarżący nie czuł się członkiem zarządu i nie pełnił funkcji, a także że zrezygnował z tej funkcji 9 stycznia 2017 r. Te twierdzenia stoją w sprzeczności z niepodważonymi ustaleniami faktycznymi. Sąd pierwszej instancji trafnie argumentuje, że skoro skarżący podpisywał sprawozdania finansowe spółki, to w ten sposób potwierdzał nie tylko posiadanie przez niego wiedzy nt. całokształtu spraw spółki w zakresie informacji zawartych w sprawozdaniach finansowych, w tym stanu finansów spółki, ale również potwierdzał w ten sposób, że czuje się członkiem zarządu spółki. Skarżący nie zaprzeczał ani nie podważał, że składał podpisy pod sprawozdaniami, jak też, że podpisy pochodzą od niego. Z tego powodu zarzut pierwszy i drugi skargi kasacyjnej są bezpodstawne. To, co wyżej powiedziano, czyni zarazem niezasadnym zarzut oznaczony w skardze kasacyjnej numerem 5, odnoszący się do naruszenia art. 116 § 2 O.p. Autor skargi kasacyjnej zarzuca błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że odpowiedzialność członka zarządu obejmuje zaległości podatkowe powstałe w okresie, gdy Skarżący jedynie formalnie piastował funkcję członka zarządu, podczas gdy prawidłowa wykładnia miałaby polegać na tym, że odpowiedzialnością objęte są tylko zaległości powstałe w okresie faktycznego pełnienia obowiązków członka zarządu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Podpisując sprawozdanie finansowe z dnia 31 marca 2017 r. Skarżący działał jako członek zarządu spółki, a zatem teza, że w świetle art. 116 § 2 o.p. nie powinien być traktowany jak członek zarządu - nie znajduje oparcia ani w treści art. 116 § 2 o.p., ani w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, który nie został skutecznie podważony. Zarzuty trzeci i czwarty skargi kasacyjnej uchylają się ocenie ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego z tego powodu, że opisowi zarzucanych uchybień nie towarzyszy wskazanie na żaden przepis, który miałby zostać naruszony. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Z art. 176 P.p.s.a. wynika, iż wnoszący skargę kasacyjną ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej oraz szczegółowo je uzasadnić. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać przepisy prawa, które jego zdaniem zostały naruszone, oraz uzasadnić w czym upatruje uchybienie tym przepisom. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego konieczne jest wskazanie na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Natomiast w przypadku wniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu konieczne jest jednak przede wszystkim wykazanie, który przepis został naruszony i w jaki sposób. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. ani żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego wyroku. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze, a więc konieczne jest precyzyjne wskazania konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji uchybił. Zarzuty oznaczone numerami 3 i 4 uchylają się zatem od rozpatrzenia, ponieważ nie wskazano w nich jakichkolwiek przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej stanowiącej sformalizowany środek zaskarżenia, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej. To do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznawszy wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. s. Agnieszka Olesińska s. Jan Rudowski s. Paweł Borszowski