VI SA/Wa 1992/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności złożenia odwołania od kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 28.09.2018 r. przeprowadzono kontrolę drogową na ul. [...], w miejscowości W., pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował H. K. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na potrzeby własne, na podstawie zaświadczenia nr [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 28.09.2018 r. W dniu [...] 07.2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 700,00 zł za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego; - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Pismem z dnia 02.08.2019 r. M. sp. z o.o. z siedzibą W. wniosło odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 07.2019 r. nr [...] o nałożeniu na M.H. kary pieniężnej w wysokości 700,00 zł. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja nr [...] została wydana na M.H., a nie osobę prawną, tym samym tylko M.H., Prezes M.sp. z o.o. z siedzibą W. osobiście lub działając przez pełnomocnika może złożyć odwołanie od niej. Pismo z dnia 02.08.2019 r. nie może stanowić zatem odwołania o w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Wobec powyższego zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Pismem z dnia 13 sierpnia 2020r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosło do WSA w Warszawie skargę na powyższą postanowienie, zarzucając 1. naruszenie prawa materialnego: - art. 28, 63 i 134 kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż odwołanie jest niedopuszczalne; 2. naruszenie przepisów postępowania : - art. 6, 7 i 8 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, skutkujący niewyjaśnieniem istotnych dla sprawy okoliczności, tj. wystąpienie wykroczenia skierowania decyzji o karze na adres spółki, do jej siedziby na ręce Prezesa Zarządu oraz wskazania, iż decyzja dotyczy Prezesa Zarządu Spółki M.H. a nie osoby fizycznej M. H. i została doręczona w jej w jej miejscu zamieszkania, a tym samym spółka M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie posiada interesu prawnego we wniesieniu odwołania ; - w postaci art. 9, 10 i 12 kpa, a mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na nieuwzględnieniu słusznego interesu społecznego i obywateli, a także postępowaniu przez organy administracyjne podważający zaufanie do organów administracji skutkiem czego było nałożenie na skarżącego kary i uznanie iż dotyczy to M. H. jako osoby fizycznej, wykonującej transport drogowy, w konsekwencji czego naruszono także: - 75 i nast. kpa poprzez bezzasadne odstąpienie od obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego; - oraz wadliwe przyjęcie, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów. Wobec podniesionych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającej jej decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty podkreślając, że w sprawie doszło do naruszenia art. 28 kpa przez odmówienie Spółce M. przymiotu strony postępowania oraz art. 134 kpa przez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Strona wskazała, że decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 700,00 zł została skierowana do Prezesa M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i skierowana na adres Spółki. Decyzja dotyczyła naruszeń pojazd o numerach rejestracyjnych [...] należącego do M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz wykonywanego na rzecz tej spółki przewozu odpadów przez jej pracownika H. K. Zdaniem skarżącej wskazanie w komparycji decyzji podmiotu wykonującego przewóz drogowy tj. M. Sp. z o.o. oraz miejsce jej doręczenia - siedzibę spółki M., a nie adres zamieszkania osoby fizycznej M. H. oraz odbiór decyzji przez pracownika Spółki M. upoważnionego do odbioru przesyłek w siedzibie Spółki M., a nie osobę umocowaną do odbioru przesyłek pocztowych przez osobę fizyczną M.H. przeczy tezie organu, że decyzja skierowana była do osoby fizycznej tj. M. H. Ponadto strona zauważyła, że protokół kontroli drogowej z dnia 28 września 2018 nie został nigdy doręczony, ani nie dotyczył osoby fizycznej M. H. Uchybienia te niewątpliwie miały wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez stronę skarżącą od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 07.2019r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 700,00 zł. Organ odwoławczy uznał, że adresatem decyzji nr [...] był M. H. - Prezes M. sp. z o.o. z siedzibą W. i wyłącznie on osobiście lub działając przez pełnomocnika mógł złożyć odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Dlatego też organ odwoławczy, na podstawie art. 134 kpa stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. W ocenie sądu stanowisko organu jest błędne a zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 134 kpa. Zgodnie z treścią art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis art. 134 kpa przewiduje wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, gdy stwierdzi wniesienie środka zaskarżenia przez podmiot, który nie ma legitymacji procesowej, czyli nie posiada statusu strony. Organ odwoławczy zobowiązany jest dokonać oceny, czy podmiot wnoszący o ponowne rozpoznanie sprawy i rozstrzygnięcie ma status strony. Decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019r. wydana została w wyniku przeprowadzonej w dniu 28.09.2018 r. kontroli drogowej na ul. [...] w W., pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował H. K. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na potrzeby własne, na podstawie zaświadczenia nr [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 28.09.2018 r. Kontrolowany pojazd o numerach rejestracyjnych [...] należy do M.Sp. z o.o. z siedzibą w W. W komparycji decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 700,00 zł w miejscu - nazwa podmiotu wykonującego przewóz drogowy wpisano: M. H., Prezes Zarządu, M. Sp. z o.o. Jako siedzibę przedsiębiorcy wskazano adres M.Sp. z o.o. z siedzibą w W. W świetle powyższego, w ocenie sądu, stwierdzić należy, że podmiotem wykonującym przewóz drogowy w dniu 28.09.2018 r. była strona skarżąca tj. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Błędne wskazanie w komparycji decyzji M.H., Prezesa Zarządu, obok M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie pozbawia strony skarżącej statusu strony i nie czyni jednocześnie prezesa spółki adresatem decyzji. Dlatego też zdaniem sądu, organ odwoławczy z naruszeniem art. 134 kpa wydał zaskarżone postanowienie, a tym samym zaniechał merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego przez stronę odwołania. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wyrażone powyżej stanowisko Sądu. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a zasądzając na rzecz strony kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz na podstawie § 14 ust.1 pkt lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265) kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.