III OZ 537/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku X.X. o sprostowanie omyłki w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt III OZ 537/24 oddalającym zażalenia X.X. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 516/24 w sprawie ze skargi X.X na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania wniosku z 8 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 grudnia 2024 r., III OZ 537/24, oddalił zażalenia X.X. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 listopada 2024 r., II SAB/Wa 516/24 w sprawie ze skargi X.X (dalej: "skarżący") na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, w przedmiocie rozpoznania wniosku z 8 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z 4 stycznia 2025 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie postanowienie NSA z 19 grudnia 2024 r., III OZ 537/24, poprzez: zmianę (zarówno w sentencji postanowienia jak i jego uzasadnieniu) przedmiotu sprawy i wpisanie "w sprawie ze skargi X.X. na Sąd Najwyższy w Warszawie w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej na złożony wniosek w zakresie kopii odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sprawie o sygnaturze I CNP 28/24)", zmianę w uzasadnieniu zapisu z "Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wbrew stanowisku skarżącego do przepisów tych nie zalicza się ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych (tj. Dz. U z 2022 r, poz. 902)", na "stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej do przepisów tych zalicza się ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych (tj. Dz. U z 2022 r., poz. 902).". Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że nie zgadza się z obarczoną wadą prawną wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonaną w postanowieniu z 19 grudnia 2024 r., która w jego odczuciu posiada cechy i znamiona poświadczenia nieprawdy w dokumencie sądowym oraz pomocnictwa, a więc ułatwiania innej osobie popełnienia czynu zabronionego (art. 18 § 3 k.k). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość wadliwości wymagającej sprostowania może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie zawarte we wniosku o sprostowanie, sprowadzające się de facto do uznania, że na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżący był zwolniony z obowiązku uiszczania wpisu sądowego, nie mieści się w granicach zakreślonych art. 156 p.p.s.a., bowiem nie dotyczy innej oczywistej omyłki lecz odnosi się do ustaleń, z których sąd kasacyjny wyprowadził skutki prawne, a zatem aspektów merytorycznych sprawy. Sprostowanie orzeczenia nie może zatem prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, bowiem w przeciwieństwie do błędów, niedokładności i omyłek o charakterze oczywistym, dążenie do sprostowania ustaleń stanu faktycznego lub prawnego w sprawie jest w rzeczywistości żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany wydanego przez NSA rozstrzygnięcia, które było wynikiem rozpoznania zażalenia na postanowienie WSA w Warszawie z 7 listopada 2024 r. odrzucające skargę właśnie z powodu nieuiszczenia przez skarżącego należnego wpisu. Polemika skarżącego w tym zakresie ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, niewątpliwe wykracza poza zakres zastosowania instytucji uregulowanej w art. 156 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do kwestii sprostowania postanowienia NSA, poprzez zmianę przedmiotu sprawy, należy podkreślić, że to sam skarżący w złożonej do WSA w Warszawie skardze z 30 sierpnia 2024 r. wskazał, że "zaskarża nieudostępnienie informacji publicznej przez Sąd Najwyższy w Warszawie na złożony wniosek z 8 sierpnia 2024 r.". W skargę wklejono ww. wniosek, z którego jasno wynika, że skarżący domagał się od Prezesa SN "na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej sporządzenia i doręczenia mi dokumentu urzędowego zawierającego kopię orzeczenia z uzasadnieniem przesłany SSN Dariusza Dończyka w sprawie o sygnaturze I CPN 28/24". Nieuprawnionym jest zatem twierdzenie skarżącego, jakoby opisany przez Sądy obu instancji przedmiot niniejszej sprawy, nie był tożsamy z przedmiotem sprawy wskazanym przez skarżącego w piśmie wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne. Wobec powyższych ustaleń, należało stwierdzić, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanki oczywistej omyłki, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Tym samym, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.