II OZ 560/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 357/24 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2024 r. nr 295/2024 w przedmiocie nakazu usunięcia występującego zagrożenia postanawia: oddalić zażalenie. B.C. (dalej zwana skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 marca 2024 r., nr 295/2024 w przedmiocie nakazu usunięcia występującego zagrożenia poprzez: 1) wykonanie w dolnej części drzwi do pomieszczenia łazienki i kuchni otworów nawiewnych o przekroju czynnym min. 220 cm2 lub osadzenie typowej kratki nawiewnej o wskazanym przekroju, 2) podcięcie drzwi do pokoi na wysokość 3 cm od podłogi, celem zapewnienia swobodnej cyrkulacji powietrza i jego sprawnego przepływu z pokoi (poprzez przedpokój) - do pomieszczeń kuchni i łazienki wyposażonych w kratki wentylacyjne zapewniające usuwanie zużytego i zawilgoconego powietrza wytwarzanego w trakcie użytkowania lokalu (zgodnie z naturalnym przepływem powietrza przez mieszkanie odbywającym się od pokoi w kierunku kanałów wywiewnych), 3) podniesienie kratek osadzonych na przewodach kominowych wentylacyjnych w kuchni i łazience, poprzez wykonanie otworu wlotowego do kanału na takiej wysokości, aby odległość jego górnej krawędzi od płaszczyzny sufitu nie przekraczała maksymalnie 15 cm, 4) zapewnienie stałego dopływu powietrza zewnętrznego do lokalu niezbędnego dla potrzeb prawidłowego działania wentylacji wywiewnej grawitacyjnej, poprzez zamontowanie w oknach pokoi i kuchni czterech nawiewników okiennych ciśnieniowych o wydajności 30 m3/h każdy (lub więcej o sumarycznej wydajności wynoszącej min. 120 m3/h) – celem zapewnienia nawiewu powietrza w ilości odpowiadającej wymaganiom Polskiej Normy PN-83/B-03430 dotyczącej wentylacji w budynkach mieszkalnych. Jednocześnie w skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 357/24 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej zwanej P.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczność ponoszenia kosztów wykonania nałożonych przez organ obowiązków bez wątpienia stanowić będzie duże obciążenie dla budżetu skarżącej, co może spowodować znaczną szkodę, z uwagi na narażenie jej na niebezpieczeństwo związane z ograniczeniem środków potrzebnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z utrzymaniem. Zarówno z przedłożonych dokumentów, jak i z uzasadnienia postanowienia o przyznaniu skarżącej prawa pomocy (sygn. akt II SPP/Wr 31/24) wynika, że sytuacja finansowa skarżącej jest trudna. Skarżąca ma 85 lat, jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe; uzyskuje dochody w kwocie ok. 2.000 zł z emerytury i ponosi wydatki związane z leczeniem (choruje na płuca) oraz wysokie koszty leczenia stomatologicznego. Skarżącej postanowieniem z dnia 3 czerwca 2024 r., sygn. akt II SPP/Wr 31/24 zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W efekcie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem niewstrzymanie jej wykonania rodzi ryzyko wyrządzenia skarżącej znacznej szkody finansowej. Ponadto Sąd zaznaczył, że uwzględnienie przedmiotowego wniosku nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem będzie przedmiotem oceny sądu na dalszym etapie postępowania i jest kwestią niezależną od wydania niniejszego orzeczenia. Zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2024 r. wniosła skarżąca domagając się "całkowitego unieważnienia decyzji". W uzasadnieniu przedstawiła argumentację mającą przemawiać za tym, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wykonanie tej decyzji wiąże się ze znacznymi kosztami, które stanowić mogą duże obciążenie dla budżetu skarżącej, w tym znaczne ograniczenie środków potrzebnych na zaspokojenie podstawowych potrzeb związanych z jej utrzymaniem. Zasadnie Sąd pierwszej instancji dokonał analizy sytuacji materialnej skarżącej ustalonej na podstawie dokumentów przedłożonych na potrzeby rozpoznania złożonego przez nią wniosku o przyznanie prawa pomocy, które w efekcie zostało przyznane skarżącej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z dokumentacji tej wynika, że skarżąca ma 85 lat, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie ok. 2.000 zł oraz ponosi wydatki związane z leczeniem. Odnosząc się do argumentacji zażalenia podkreślić należy, że przekonanie skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji i podnoszone w związku z tym merytoryczne zarzuty pod jej adresem, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia zażalenia i uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, sąd nie dokonuje oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Ewentualna niezgodność z prawem tego aktu, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu na dalszym etapie postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 P.p.s.a. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa sąd dokona dopiero rozpatrując merytorycznie wniesioną skargę. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.