II FZ 20/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1547/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2024 r. znak 0111-KDIB1-2.4010.521.2024.1.MK UNP: 2416863 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1547/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę I. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2024 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W stanie faktycznym sprawy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 grudnia 2024 r., wezwano pełnomocnika skarżącej Spółki do uzupełnienia braków skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania Spółki (odpisu z KRS), a także do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja została odebrana przez pełnomocnika w dniu 14 stycznia 2025 r. (UPO – k. 35 akt sądowych). W dniu 20 stycznia 2025 r. na konto sądu wpłynęła opłata w wysokości 200 zł. Wezwanie dotyczące uzupełnienia braku formalnego pozostało jednak bez odpowiedzi, w związku z czym Sąd odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia powołano treść art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Ponadto w art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Do dokumentów tych zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 979 ze zm.), a od dnia 1 stycznia 2012 r. także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 4a tej ustawy, względnie uchwały odpowiednich organów osoby prawnej podjęte w trybie określonym przepisami Kodeksu spółek handlowych. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej odebrał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w dniu 14 stycznia 2025 r. Stąd też termin do uzupełnienia tych braków upływał z dniem 21 stycznia 2025 r. Strona skarżąca w dniu 20 stycznia 2025 r. uiściła wymaganą opłatę. Nie nadesłała jednak odpisu z KRS Skarżącej. Pismem z dnia 23 lutego 2025 r. pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie na postanowienie WSA, w którym domagał się jego uchylenia, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uzasadniając powyższy zarzut wyjaśnił, że korespondencja z sądu zawierała pismo przewodnie oraz dwa załączniki, w tym zarządzenie Przewodniczącego Wydziału dotyczące wezwanie Skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi (oraz odpowiedź organu na skargę). Załączniki nie zawierały natomiast zarządzenia o wezwaniu do przedłożenia dokumentu (lub jego uwierzytelnionego odpisu) potwierdzającego umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo, do reprezentowania Spółki – stosownie do art. 29 p.p.s.a. Jak zaś wynika z doświadczenia pełnomocnika, pisma przewodnie jedynie skrótowo wzmiankują charakter korespondencji, a zasadnicze dokumenty (zarządzenia, pisma procesowe itp.) znajdują się w załącznikach. W związku z tym, w ocenie pełnomocnika, konstrukcja nadesłanej w dniu 14.01.2025 r. korespondencji była myląca, co wprowadziło Skarżącą w błąd i spowodowało omyłkowe pominięcie dokumentu wymaganego przez WSA. Pismem z dnia 3 marca 2025 r. pełnomocnik złożył uzupełnienie zażalenia, w którym wskazał, że zgodnie z przepisem art. 49 § 1 i § 4 p.p.s.a. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych podpisuje przewodniczący, względnie referendarz sądowy. Tymczasem skierowane do Skarżącej pismo, mówiące o konieczności złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa wystosowała osoba podpisana jako "specjalista". W związku z powyższym pełnomocnik stwierdził, że wezwanie obarczone jest oczywistą wadą formalną, stąd tez nie powinno wywoływać negatywnych dla strony skutków prawnych. W ocenie pełnomocnika, uzasadnione jest stwierdzenie, że do Skarżącej nie skierowano poprawnego wezwania do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie podpisania pełnomocnictwa, co z kolei nie powinno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Na wstępie powtórzyć należy za Sądem pierwszej instancji, że zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze Iub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Ponadto w art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie dokumentem. Złożona przez Spółkę skarga nie czyniła zadość powyższym wymaganiom, w związku z czym, zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2024 r., Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. Skierowane do pełnomocnika Skarżącej pismo przewodnie z dnia 14 stycznia 2025 r. (k. 34 akt sądowych) zawierało wskazanie elementów, jakie pismo zawiera, oraz wyraźną treść wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie stosownego dokumentu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, wraz ze wskazaniem podstawy prawnej wezwania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść pisma nie budzi żadnych wątpliwości. Pominięcie jednego z jego elementów (wezwania do uzupełnienia braku formalnego) jest w związku z powyższym zaniechaniem, za jakie odpowiedzialność ponosi strona postępowania – w tym przypadku działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego wymaga się szczególnej staranności. Nie jest także zasadny zarzut o niewystosowaniu do Spółki prawidłowego formalnie wezwania do uzupełnienia braku formalnego, który podniesiono w uzupełnieniu zażalenia. Pełnomocnik wskazał w nim, że wezwanie podpisał specjalista, podczas gdy art. 49 w § 1 i § 4 przyznaje taką kompetencję przewodniczącemu lub referendarzowi sądowemu. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało rozdzielone na dwie części. Pierwsza z nich dotyczyła wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego poprzez uiszczenie wpisu od skargi (k. 33 akt sądowych). Drugi element dotyczył zaś wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie stosownego dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS), zgodnie z art. 29 p.p.s.a. (k. 1 akt sądowych). W kontekście przedstawionego wyżej stanu faktycznego przytoczyć należy treść art. 163 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom, przy czym na mocy art. 167 p.p.s.a., przepis ten stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Z kolei art. 227 p.p.s.a. stanowi, że na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych przysługuje zażalenie, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Zgodnie zatem z powołanymi wyżej przepisami, zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi doręczono pełnomocnikowi, ponieważ zgodnie z treścią art. 227 p.p.s.a. na zarządzenie to przysługiwało zażalenie, a więc należało je stronie doręczyć. Natomiast od zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych nie przysługuje środek odwoławczy. W myśl zatem art. 163 § 1 w zw. z art. 167 p.p.s.a. nie podlegało ono doręczeniu stronie. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 grudnia 2024 r. wzywające Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego poprzez nadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania Spółki, zawarte w piśmie przewodnim podpisanym przez specjalistę (k. 34 akt sądowych), zostało prawidłowo wydane i doręczone pełnomocnikowi w dniu 14 stycznia 2025 r. Pomimo wezwania, Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego, wobec czego stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3) i 3 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zobligowany był do odrzucenia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. okazał się niezasadny, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W tym stanie rzeczy, stosownie do treści art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.